บทที่ 150 พูดตามความเป็นจริง

หลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของผู้กองหลินอ้ายกั๋วก็หัวเราะออกมา จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งนั้นเขาใส่เครื่องแบบตำรวจของผู้กองหลินกลับมา จึงเอ่ยถามไปว่า ผู้กองหลินครับ ที่มาหาผมคราวนี้เพราะเรื่องเครื่องแบบตำรวจหรือเปล่าครับ ต้องขอโทษจริงๆ เครื่องแบบไม่ได้อยู่ในห้องทำงานผมครับ แต่อยู่ที่ห้องเช่า เอาไว้พรุ่งนี้ผมเอาไปคืนให้ที่สถานีดีไหมครับ พรุ่งนี้ผมหยุดพอดี ผู้กองจะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาด้วย

พอได้ยินแบบนั้น ผู้กองหลินก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะร่วน ฮ่าๆๆ ถ้าคุณไม่พูดขึ้นมา ผมก็ลืมเรื่องเครื่องแบบไปแล้วนะเนี่ย แต่ที่ผมมาหาคุณครั้งนี้ไม่ได้มาทวงเครื่องแบบหรอกครับ ชุดนั้นคุณเก็บไว้เถอะ ถือซะว่าเป็นของที่ระลึกสำหรับการร่วมมือกันช่วยชีวิตคนครั้งแรกของเราก็แล้วกัน

เมื่อรู้ว่าผู้กองหลินไม่ได้มาเพราะเรื่องเครื่องแบบ หลิวฮ่าวก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก เพราะเขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าคดีเมาแล้วขับชนคนอย่างโหดเหี้ยมครั้งนั้น ยังมีอะไรให้เขาต้องไปยืนยันหรือให้ข้อมูลอีก

คิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวจึงเอ่ยถาม แล้วผู้กองหลินมาหาผมครั้งนี้ มีธุระอะไรเหรอครับ

ได้ยินคำถามนั้น ผู้กองหลินก็กลับมามีท่าทีขึงขังตามแบบฉบับตำรวจอาชีพทันที เขานั่งหลังตรง วางมือทั้งสองข้างไว้บนตัก แล้วมองหลิวฮ่าวด้วยสีหน้าจริงจัง คุณหมอหลิวครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ คนขับรถเก๋งสีดำที่เมาแล้วขับ ซึ่งคุณช่วยชีวิตไว้คราวก่อน ตอนนี้เขาออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน ตอนนี้เขาอยู่ในการควบคุมตัวของทางตำรวจแล้ว ตามขั้นตอนทางกฎหมาย คนขับรถเมาแล้วขับรายนี้จะต้องขึ้นศาลรับการพิจารณาคดีในวันจันทร์หน้า แต่การพิจารณาคดีของศาลจำเป็นต้องอาศัยข้อเท็จจริงในการตัดสิน ผมก็เลยมีคำถามหนึ่งที่ต้องมาขอคำยืนยันจากคุณด้วยตัวเอง และขอให้คุณหมอหลิวตอบผมตามความเป็นจริงด้วยนะครับ