บทที่ 151 การเป็นพยาน

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้กองหลินอ้ายกั๋ว หลิวฮ่าวก็ขมวดคิ้วและพยักหน้ารับ ตอนนี้เขาเข้าใจถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้ว น้ำหนักของคำพิพากษาในตอนนี้ขึ้นอยู่กับคำพูดของเขาเพียงประโยคเดียว

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวฮ่าวก็ยังคงตอบตามความเป็นจริง เพราะนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง "ตอนที่ผมไปถึงตัวคุณลุงขายหมี่กึงย่าง ท้องของแกถูกของมีคมบาดจนเป็นแผลเปิดกว้างมากและเลือดก็ไหลออกมาเยอะมากครับ ตอนแรกผมใช้วิธีกดห้ามเลือดตามหลักการแพทย์เพื่อช่วยแก แต่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายผมต้องใช้วิธีขันชะเนาะห้ามเลือดที่ค่อนข้างยากถึงจะหยุดเลือดจากบาดแผลของคุณลุงได้สำเร็จครับ ดังนั้นจากสถานการณ์ในตอนนั้น ถ้าผมไม่ได้เข้าไปช่วยปฐมพยาบาลอย่างทันท่วงที คุณลุงขายหมี่กึงก็คงช็อกจากการเสียเลือดมาก และสุดท้าย... หัวใจของแกก็จะหยุดเต้นเพราะเลือดไหลเวียนกลับไม่เพียงพอครับ ด้วยความเร็วของรถพยาบาลจากโรงพยาบาลในเมืองตอนนั้น กว่าพวกเขาจะมาถึง คุณลุงแกก็คงไม่รอดแล้วล่ะครับ"

ผู้กองหลินอ้ายกั๋วพยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว เพราะคำตอบของหลิวฮ่าวในตอนนี้คือสิ่งที่เขาต้องการพอดี แต่แค่คำพูดนี้อย่างเดียวมันยังไม่พอ ผู้กองหลินจึงพูดขึ้นอีกครั้ง "คุณหมอหลิวครับ สิ่งที่คุณพูดมาตอนนี้มันสำคัญมากๆ แต่ถ้าคุณพูดกับผมแค่คนเดียวมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร คุณต้องไปพูดให้ผู้พิพากษาฟังในชั้นศาลด้วยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้กองหลิน หลิวฮ่าวก็ชะงักไปทันที ถ้าแค่ให้เขาอธิบายความจริงเหล่านี้ให้ชัดเจนก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เรื่องที่จะต้องไปขึ้นศาลเพื่อเป็นพยานนั้น หลิวฮ่าวไม่เคยคิดมาก่อน ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหนักใจอยู่บ้าง "เอ่อ... ผู้กองหลินครับ เรื่องนี้ผมขอเวลาคิดดูดีๆ ก่อนนะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้กองหลินอ้ายกั๋วก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ไม่เป็นไรครับคุณหมอหลิว เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครมาเจอ ก็ต้องขอเวลาคิดทบทวนให้ดีทั้งนั้นแหละครับ"