บทที่ 152 การเดินทาง

ผู้กองหลินอ้ายกั๋วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามหลิวฮ่าวว่า "คุณหมอหลิว ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะครับ? อยากให้ผมไปส่งที่บ้านเหรอครับ?"

หลิวฮ่าวลุกขึ้นเดินไปหาผู้กองหลินอ้ายกั๋วแล้วตอบว่า "เปล่าครับ ถ้าผู้กองขับรถมา ผมอยากจะรบกวนให้พาผมไปเยี่ยมคุณลุงขายหมี่กึงย่างหน่อยน่ะครับ อยากจะไปดูให้เห็นกับตาว่าตอนนี้อาการแกเป็นยังไงบ้าง"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้กองหลินก็เข้าใจความหมายทันที ดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้จะเริ่มใจอ่อนแล้วสินะ เขาจึงตอบตกลงทันที "ได้เลยครับ งั้นผมขอโทรกลับไปที่สถานีก่อน ให้ลูกน้องช่วยจัดการงานทางนั้นให้ แล้วเดี๋ยวผมพาคุณไปเยี่ยมคุณลุงขายหมี่กึงที่โรงพยาบาลในเมืองเก่าเองครับ"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับ "ตกลงครับ" จากนั้นเขาก็ปิดไฟในห้องทำงาน เดินออกมาล็อกประตู แล้วลงไปยังลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาลพร้อมกับผู้กองหลิน

แม้รถของผู้กองหลินจะไม่ใช่รถหรูหราอะไร แต่มันก็สะดุดตาที่สุดในลานจอดรถ เพราะมันคือรถตำรวจนั่นเอง