บทที่ 154 เข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

เมื่อหลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของผู้กองหลินอ้ายกั๋ว เขาก็หันไปมองเด็กหนุ่มร่างผอมบางที่เตี้ยกว่าเขาเล็กน้อย ไม่รู้ทำไม พอเห็นท่าทางผอมบางของเด็กหนุ่มตรงหน้า หลิวฮ่าวก็รู้สึกจุกที่จมูกอีกครั้ง แถมน้ำตายังพาลจะไหลรื้นออกมาให้ได้ แต่เขาก็ยังคงฝืนกลั้นเอาไว้ ไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา

เนื่องจากเด็กหนุ่มตรงหน้าใช้สองมือเกาะแขนของหลิวฮ่าวไว้แน่น จุดศูนย์ถ่วงของร่างกายเด็กหนุ่มจึงเอนมาข้างหน้าเล็กน้อย ทำให้ร่างกายของเขากับหลิวฮ่าวแนบชิดติดกัน หลิวฮ่าวจึงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเด็กหนุ่มนั้นเย็นเฉียบ

แม้ตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่ถึงจะเป็นฤดูร้อนที่อบอ้าว การนอนตรงโถงทางเดินแบบนี้ก็ยังคงหนาวเหน็บอยู่ดี

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลิวฮ่าวก็ถอนหายใจในใจ จากนั้นจึงใช้แขนอีกข้างโอบกอดร่างกายของเด็กหนุ่มเอาไว้ ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มก็คลายอ้อมแขนที่กอดหลิวฮ่าวไว้แน่นออก ปากก็ยังคงพร่ำบอกคำขอบคุณไม่ขาดปาก

หลิวฮ่าวมองการกระทำของเด็กหนุ่ม แล้วยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของเขาเบาๆ ก่อนจะยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอก ฉันเป็นหมอ การรักษาคนไข้ก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว แล้วก็ที่ฉันมาวันนี้ ก็เพราะอยากจะมาดูอาการพ่อของนายด้วยว่าฟื้นตัวเป็นยังไงบ้างแล้ว"