บทที่ 155 ความเป็นจริง

เมื่อหลิวฮ่าวได้เห็นบาดแผลบนแผ่นหลังของคุณลุง เขาก็รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก

บริเวณบาดแผลบนแผ่นหลังของคุณลุงในตอนนี้ไม่มีเนื้อเยื่อผิวหนังหลงเหลืออยู่เลย แผ่นหลังของแกแดงเถือกไปหมด ปราศจากผิวหนังคอยปกป้อง กล้ามเนื้อสีแดงสดทั้งแผ่นหลังเปิดเปลือยสัมผัสกับอากาศภายนอกโดยตรง

บริเวณแผ่นหลังยังมีน้ำหนองค่อยๆ ไหลซึมลงมาตามสีข้างของคุณลุงแล้วหยดลงบนเตียงผู้ป่วย ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาหลิวฮ่าวถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เมื่อเห็นสภาพเช่นนั้น ภายในใจของหลิวฮ่าวก็รู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก เขาค่อยๆ นำผ้าก๊อซปิดกลับลงบนแผ่นหลังของคุณลุงอย่างเบามือ พลางเอ่ยถามว่า "หมอเคยบอกไหมครับว่าเมื่อไหร่ถึงจะหายดี?"

เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงตอบคำถามของหลิวฮ่าวว่า "หมอที่นี่บอกว่า ดูจากแผลที่หลังของพ่อแล้ว อีกหลายเดือนเลยครับกว่าจะลุกจากเตียงได้"