บทที่ 51 อาการไม่ค่อยดี

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หัวหน้าแผนกหลี่จื้อเฉียงที่เดินพ้นประตูห้องทำงานไปแล้วก็หันขวับกลับมา เขามองหน้าหลิวฮ่าวแล้วถามว่า "ฉันขอถามเธอคำเดียว ตอบมาตรงๆ ว่าเธอมีความมั่นใจที่จะทำผ่าตัดสามเคสนี้ไหม?"

ถ้าเป็นเมื่อเช้าที่ถูกถามแบบนี้ หลิวฮ่าวคงตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า "มีครับ" แต่ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะเงียบ เมื่อเช้าตอนที่รู้ว่าหัวหน้าหลี่เป็นคนออกหน้าดึงคนไข้จากแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีมาให้ เขาตื่นเต้นจนเหมือนถูกฉีดยาชูกำลัง ความมั่นใจพุ่งปรี๊ด

แต่พอมาล้มป่วยในช่วงบ่าย พอได้ตั้งสติและคิดทบทวนดูดีๆ เขาก็กลับมาอยู่บนโลกแห่งความเป็นจริง เขาจึงตอบหัวหน้าหลี่ไปว่า "ขอโทษครับหัวหน้า พูดตรงๆ เลยคือ ตอนนี้ผมยังไม่มีความมั่นใจขนาดนั้นครับ"

พอได้ยินคำตอบนั้น หัวหน้าหลี่ที่เดินกลับมาก็ตบโต๊ะกระจกตรงหน้าหลิวฮ่าวเสียงดังลั่น ปัง! เสียงที่ดังสนั่นอย่างไม่มีใครคาดคิดทำให้ทั้งหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินสะดุ้งสุดตัว

หลิวฮ่าวคิดไว้อยู่แล้วว่าหัวหน้าจะต้องโกรธ แต่ไม่คิดว่าจะโกรธจัดขนาดนี้ นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน

แม้หัวหน้าหลี่จะตบโต๊ะเสียงดัง แต่เขากลับไม่ได้ตะคอกใส่หลิวฮ่าว เขาเพียงแค่นั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อเห็นท่าทีของหัวหน้าหลี่ หลิวฮ่าวก็รู้สึกผิดจับใจ เขาพูดขึ้นว่า "หัวหน้าครับ ผมรู้ว่าหัวหน้าหวังดีและอยากจะปั้นผม ผมจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอนครับ แต่ผมคิดว่าเราต้องค่อยเป็นค่อยไป ผมเพิ่งจะเริ่มตั้งไข่เองนะครับ แต่ผมเชื่อว่าภายใต้การชี้แนะของหัวหน้า ผมจะต้องพัฒนาได้เร็วแน่ๆ ครับ"

คำพูดของหลิวฮ่าวมาจากใจจริง แต่เมื่อเข้าหูหัวหน้าหลี่ มันกลับไม่ได้ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นเลย กลับยิ่งทำให้เขาฟิวส์ขาดและตะคอกใส่หลิวฮ่าวว่า "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมหลิวฮ่าว ไม่ว่าเธอจะมีความมั่นใจหรือไม่ เธอก็ต้องทำผ่าตัดสามเคสนี้! ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลไหน ไม่มีใครมานั่งสนหรอกว่าเธอต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่มีใครมีเวลามานั่งจับมือสอนเธอหรอกนะว่าการผ่าตัดนี้ทำยังไง การผ่าตัดนั้นทำยังไง อย่าลืมนะว่าถ้าเธอไม่กล้า ไม่มีใครสนใจหรอก เพราะมีคนอื่นที่พร้อมและกล้าทำแทนเธออยู่แล้ว ในโรงพยาบาลน่ะ สิ่งที่ไม่เคยขาดคือคนไข้กับหมอ เข้าใจไหม!?"

เมื่อโดนตอกหน้าแบบนี้ หลิวฮ่าวก็ถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้างและเปล่งเสียงออกมาได้แค่คำว่า "ผม..."

หัวหน้าหลี่ถอนหายใจยาว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลงว่า "หลิวฮ่าว ฉันเคยบอกข้อดีและข้อเสียของเธอไปแล้วนี่ เธอจำที่ฉันพูดคืนนั้นไม่ได้เหรอ?"

หลิวฮ่าวจำได้ดีว่าคืนนั้นหัวหน้าหลี่พูดอะไรไว้บ้าง แต่ทำไมเขาถึงยังกล้าๆ กลัวๆ อยู่แบบนี้ล่ะ ทั้งๆ ที่เขามีระบบหมอเทวดาสุดยอดที่ไม่มีใครมีอยู่ในมือแล้วแท้ๆ นิสัยแบบนี้เมื่อไหร่จะแก้หายสักที!

คิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็พูดกับหัวหน้าหลี่ว่า "ขอโทษครับหัวหน้า ผมทำให้คุณผิดหวัง ผมผิดเอง ผมรู้แล้วครับว่าต้องทำยังไง!"

เมื่อคิดตก หลิวฮ่าวก็ไม่แก้ตัวอะไรอีก เขายอมรับผิดกับหัวหน้าหลี่ตรงๆ เมื่อเห็นสีหน้าและการกระทำของหลิวฮ่าว หัวหน้าหลี่ก็พยักหน้าอย่างพอใจ แต่พอเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขากลับไอออกมาอย่างรุนแรง

เสียงไอนั้นไม่ใช่การไอธรรมดา แต่เป็นการไอที่ทำให้ตัวโยน ราวกับจะไอเอาปอดออกมาให้ได้

เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็รีบเข้าไปลูบหลังหัวหน้าหลี่เบาๆ หลิวฮ่าวเองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงรีบดึงเข็มน้ำเกลือออก แล้วเข้าไปช่วยพยุงหัวหน้าหลี่

หลี่เมิ่งเฉินลูบหลังไปพลางถามไปพลาง "ลุงหลี่ เป็นอะไรไปคะ? ทำไมถึงไอหนักขนาดนี้"

แต่หัวหน้าหลี่ไอกลับแรงจนพูดไม่ออก เขาไอต่อเนื่องเกือบสองนาที กว่าจะเอามือที่ปิดปากออก เมื่อหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินเห็นเลือดสีคล้ำในมือของหัวหน้าหลี่ พวกเขาก็ตกใจสุดขีด

หลี่เมิ่งเฉินลนลาน รีบหันไปพูดกับหลิวฮ่าวว่า "หลิวฮ่าว คุณดูสิคะ ลุงหลี่เป็นอะไรไป ทำไมไอออกมาเป็นเลือดสีดำแบบนี้!"

ไม่ต้องให้หลี่เมิ่งเฉินบอก หลิวฮ่าวก็กำลังประมวลผลในหัวอยู่แล้วว่าโรคอะไรบ้างที่มีอาการแบบนี้

แต่ยิ่งรีบร้อน สมองก็ยิ่งตื้อ คิดอะไรไม่ออก ด้วยความร้อนใจ หลิวฮ่าวจึงรีบเรียกใช้ระบบหมอเทวดาสุดยอดในใจทันที

"ระบบหมอเทวดาสุดยอด เปิดใช้งานสมบูรณ์แบบ!"

หลิวฮ่าวสั่งการในใจทันที "รีบหาข้อมูลให้ฉันหน่อย ว่าโรคอะไรบ้างที่ทำให้คนไข้ไอเป็นเลือด!"

ระบบทำงานอย่างรวดเร็ว ข้อมูลที่เกี่ยวข้องปรากฏขึ้นบนหน้าจอแสงตรงหน้าหลิวฮ่าวทันที เมื่อเห็นข้อมูลที่อัดแน่น หลิวฮ่าวก็ถึงกับปวดหัว "ให้ตายเถอะ..."

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าหลี่ก็เริ่มได้สติ เขาถอดแว่นตาออก แล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะการไอ

เมื่อเห็นท่าทางของหัวหน้าหลี่ หลี่เมิ่งเฉินก็ถามด้วยความเป็นห่วง "ลุงหลี่ คุณป่วยเป็นอะไรหรือเปล่า อย่าปิดบังหนูนะ รีบบอกมาเถอะ"

หัวหน้าหลี่เช็ดน้ำตาเสร็จก็สวมแว่นกลับเข้าไปแล้วยิ้ม "จะป่วยเป็นอะไรได้ล่ะ ก็แค่แก่แล้ว ฟันมันก็เริ่มมีปัญหาน่ะ ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร เลือดออกตามไรฟันอยู่เรื่อย ยิ่งเมื่อกี้โดนไอ้เด็กบ้าหลิวฮ่าวทำโมโหจนไอหนัก ก็เลยมีเลือดปนออกมาด้วย" พูดจบเขาก็ถลึงตาใส่หลิวฮ่าว "ไม่นึกเลยว่าจะทำให้คนอื่นปวดหัวได้ขนาดนี้"

เมื่อเห็นว่าหัวหน้าหลี่ไม่เป็นอะไรแล้ว หลี่เมิ่งเฉินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ใครๆ ในแผนกฉุกเฉินต่างก็รู้ดีว่าเธอสำคัญกับหัวหน้าหลี่แค่ไหน แม้เธอจะชอบทำตัวตีเสมอหัวหน้าหลี่อยู่บ่อยๆ แต่ลึกๆ แล้วเธอก็เคารพเขามาก ตอนนี้เมื่อได้ยินหัวหน้าหลี่บอกว่าไม่เป็นไร หญิงสาวที่ซื่อตรงอย่างหลี่เมิ่งเฉินก็วางใจ เธอหันไปดุหลิวฮ่าวว่า "หลิวฮ่าว ต่อไปนี้ห้ามทำให้ลุงหลี่โมโหอีกนะ เข้าใจไหม! มารยาทพื้นฐานของการเคารพผู้ใหญ่เด็กๆ คุณลืมไปหมดแล้วหรือไง?" พูดจบเธอก็หันไปยิ้มให้หัวหน้าหลี่ ซึ่งเขาก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน

ในฐานะหมอ หลิวฮ่าวย่อมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่อาการเลือดออกตามไรฟันอย่างแน่นอน แต่เพื่อให้เนียนไปกับสถานการณ์ เขาจึงทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ รับมุขไป

ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้หลอกได้แค่พยาบาลสาวที่เพิ่งทำงานมาไม่กี่ปีอย่างหลี่เมิ่งเฉินเท่านั้นแหละ แต่ถ้าจะมาหลอกหลิวฮ่าวล่ะก็ ยากหน่อย

หลิวฮ่าวรู้ดีว่าหัวหน้าหลี่ต้องมีเหตุผลที่พูดแบบนั้น เขาจึงไม่พูดอะไรขัดขึ้นมาต่อหน้าหลี่เมิ่งเฉิน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "หัวหน้าครับ ให้ผมพาไปตรวจหน่อยไหมครับ จะได้รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าทำไมเลือดถึงออกตามไรฟันบ่อยๆ จะได้จัดยาให้ถูกโรค ดีไหมครับ?"

ก่อนที่หัวหน้าหลี่จะทันได้ตอบ หลี่เมิ่งเฉินก็ชิงพูดขึ้นมาว่า "หลิวฮ่าว คุณเป็นหมอประสาอะไรเนี่ย ถามแบบนี้ได้ไง ฉันเป็นแค่พยาบาลยังรู้เลยว่าทำไมลุงหลี่ถึงเลือดออกตามไรฟัน"

หลิวฮ่าวถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินหลี่เมิ่งเฉินพูดแบบนั้น

ส่วนหัวหน้าหลี่ก็หันไปยิ้มและพยักหน้าให้หลี่เมิ่งเฉินอย่างเอ็นดู "อ้าว เหรอ งั้นเธอลองอธิบายมาซิ ว่าทำไมฉันถึงเลือดออกตามไรฟัน"

หลี่เมิ่งเฉินทำหน้าภูมิใจ "หึ! จะทดสอบหนูเหรอคะ ลุงหลี่ แต่แค่นี้ทำอะไรหนูไม่ได้หรอก ฟังให้ดีนะคะ ที่เลือดออกตามไรฟันก็เพราะลุงหลี่อายุมากแล้ว ฟันก็เลยโยก พอฟันโยก ช่องว่างระหว่างฟันมันก็กว้างขึ้น ทีนี้พอกินอะไร เศษอาหารมันก็ไปติด พอติดนานๆ เข้า เหงือกก็อักเสบ แล้วเลือดก็เลยออกไงคะ!"

พอได้ยินคำตอบนั้น หัวหน้าหลี่ก็หัวเราะร่วนและปรบมือให้โดยไม่รู้ตัว "พูดถูกเผงเลย ดูท่าหลี่เมิ่งเฉินน้อยของเราจะเป็นหมอได้สบายๆ เก่งมาก เก่งมาก ฮ่าๆๆ"

ส่วนหลิวฮ่าวที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ 'เลือดออกตามไรฟันบ้าอะไรสีดำ! ไม่เห็นหรือไงว่าเลือดที่หัวหน้าหลี่ไอออกมามันเป็นสีดำ! เลือดสีดำแบบนี้มันมาจากข้างในร่างกายชัดๆ' แน่นอนว่าคำพูดพวกนี้เขาได้แต่คิดในใจเท่านั้น และเขาก็สังเกตเห็นว่าหัวหน้าหลี่ไม่ต้องการให้หลี่เมิ่งเฉินหรือใครก็ตามรู้เรื่องสุขภาพของเขา

หลังจากนั้นหัวหน้าหลี่ก็พูดขึ้นว่า "หลิวฮ่าว ผ่าตัดเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันมาหาใหม่ วันนี้พูดเยอะพอแล้ว ฉันไปก่อนล่ะ" จากนั้นเขาก็เดินไปทางประตู หลี่เมิ่งเฉินตั้งใจจะเดินไปส่งเขาที่ห้องทำงาน แต่หัวหน้าหลี่ปฏิเสธ "ไม่ต้องมาประคองหรอก หน้าที่ของเธอตอนนี้คือรีบให้น้ำเกลือหลิวฮ่าวให้เสร็จ แล้วไล่เขาไปทำงานซะ"

หลี่เมิ่งเฉินรับคำทันที "วางใจได้เลยค่ะ รับรองจะจัดการให้เรียบร้อย"

พอหัวหน้าหลี่เดินพ้นประตูไป หลี่เมิ่งเฉินก็ควักปรอทวัดไข้ขึ้นมาสะบัดแรงๆ แล้วยื่นให้หลิวฮ่าว "รีบวัดไข้เร็วเข้า จะได้รู้ว่าไข้ลดหรือยัง ถ้ายังไม่ลด ฉันจะได้ไปเอาสายน้ำเกลือเส้นใหม่มาแทงให้ใหม่"

พอเห็นแบบนั้น หลิวฮ่าวก็รีบส่ายหน้า "ไม่ต้องวัดแล้วครับ ผมรู้ตัวดีว่าไข้ลดแล้ว ตอนนี้สบายดี ไปทำงานได้สบายมาก"

หลี่เมิ่งเฉินขมวดคิ้ว "บอกให้วัดก็วัดสิ จะพูดมากทำไม! เร็วเข้า"

หลิวฮ่าวไม่รู้จะทำยังไงกับหลี่เมิ่งเฉินที่เริ่มจะมีน้ำโห ได้แต่รับปรอทมาวัดไข้อย่างว่าง่าย