บทที่ 52 วิธีจัดการ

หลิวฮ่าวจำใจวัดไข้ภายใต้สายตาจับจ้องของหลี่เมิ่งเฉินที่ยืนเท้าสะเอวมองเขาตาไม่กะพริบ

"เมิ่งเฉินครับ ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ นั่งลงเถอะ อีกอย่างนะ พอคุณมาทำดีกับผมแบบนี้ ผม...ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูกเลย" หลิวฮ่าวพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

หลี่เมิ่งเฉินยิ้มแล้วนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกเอวเขาเบาๆ "อย่าคิดลึกไปหน่อยเลย ที่ดูแลคุณดีขนาดนี้ก็เพราะฉันเป็นพยาบาล การดูแลคนไข้เป็นหน้าที่ของฉัน เข้าใจไหมคะ?"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วเพื่อระงับความเจ็บ "เข้าใจครับ เข้าใจ"

หลี่เมิ่งเฉินเห็นดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ "เข้าใจก็ดี" จากนั้นเธอก็ดูเวลา เมื่อเห็นว่าผ่านไปห้านาทีแล้ว เธอก็ดึงปรอทวัดไข้ของหลิวฮ่าวออกมาดูตัวเลข "ตอนนี้สามสิบเจ็ดองศาแล้ว โอเค ไม่ต้องให้น้ำเกลือต่อแล้วค่ะ คุณก็นอนพักบนโซฟาไปก่อนนะ"

แต่หลิวฮ่าวกลับลุกขึ้นยืนทันที "จะพักอะไรอีกล่ะครับ ไข้ลดแล้วก็ต้องรีบไปทำงานสิ" พูดจบเขาก็คว้ากุญแจบนโต๊ะกระจกแล้ววิ่งออกไปจากห้องทำงาน ก่อนจะหันมาตะโกนบอกหลี่เมิ่งเฉินที่ยังคงยืนงงอยู่ว่า "เมิ่งเฉิน ตอนออกมาอย่าลืมปิดประตูห้องให้ผมด้วยนะ!"

หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าวที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าไข้ของเขาลดลงแล้ว เธอจึงไม่ได้เรียกเขาไว้

หลังจากทักทายโจวเยี่ยนที่กำลังวุ่นวายอยู่ที่ชั้นหนึ่ง หลิวฮ่าวก็ตรงไปยังห้องพักของคนไข้หญิงคนนั้นทันที

เมื่อเขาเข้าไป สองแม่ลูกกำลังดูโทรศัพท์มือถืออยู่ พอเห็นหลิวฮ่าว แม่ของคนไข้ก็รีบถามด้วยความร้อนใจ "คุณหมอหลิวคะ ตกลงเรื่องการผ่าตัดของลูกสาวฉันจัดคิวเป็นยังไงบ้างคะ จะเริ่มตอนไหน?"

หลิวฮ่าวยิ้มตอบ "ผมมาแจ้งเรื่องนี้พอดีครับ การผ่าตัดกำหนดไว้พรุ่งนี้สิบโมงเช้า สิ่งที่พวกคุณต้องทำก็คือตามที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้แหละครับ คือห้ามกินอาหารหรือดื่มน้ำก่อนการผ่าตัด เข้าใจไหมครับ?"

แม่ของคนไข้พยักหน้ารับ "เข้าใจค่ะ คุณหมอหลิว"

หลังจากแจ้งญาติคนไข้เสร็จ หลิวฮ่าวก็เตรียมตัวจะกลับ แต่แม่ของคนไข้กลับดึงชายเสื้อกาวน์ของเขาไว้ "เอ่อ คุณหมอหลิวคะ รอก่อนค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"

หลิวฮ่าวสงสัย หรือว่าคนไข้จะมีอาการแทรกซ้อนขึ้นมาอีก? เขาจึงรีบถาม "มีอะไรหรือเปล่าครับ ลูกสาวคุณไม่สบายตรงไหนอีก?"

เมื่อเห็นท่าทีเป็นห่วงของหลิวฮ่าว แม่ของคนไข้ก็รีบส่ายหน้า "เปล่าค่ะๆ ไม่ใช่อย่างนั้น เอาเป็นว่าคุณหมอหลิวออกมาคุยข้างนอกหน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง"

หลิวฮ่าวเดินตามแม่ออกมานอกห้องอย่างงุนงง จนกระทั่งถึงบันได แม่ของคนไข้ก็หยุดเดิน หลิวฮ่าวถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณป้าครับ ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่ครับ? บอกผมตรงๆ ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องมาคุยตรงนี้ด้วย?"

แม่ของคนไข้ตอบว่า "แหม เรื่องแบบนี้จะให้พูดในห้องที่มีคนไข้เยอะแยะได้ยังไงกันล่ะคะ"

หลิวฮ่าวยิ่งงงหนักเข้าไปอีก "แล้วตกลงมันเรื่องอะไรล่ะครับ ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว คุณป้าพูดมาได้เลยครับ"

แม่ของคนไข้หันซ้ายหันขวามองรอบๆ ก่อนจะล้วงซองสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดใส่มือหลิวฮ่าวโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว "คุณหมอหลิวคะ รับนี่ไปเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าสมัยนี้โอนเงินผ่านวีแชทไม่ได้เพราะกลัวจะทิ้งร่องรอยไว้ พ่อของแกก็เลยให้ฉันเอามาให้คุณแบบนี้น่ะค่ะ หวังว่าคุณหมอหลิวจะช่วยผ่าตัดให้ลูกสาวฉันอย่างเต็มที่นะคะ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลิวฮ่าวก็เข้าใจทันที นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เป็นหมอที่เขาเจอเรื่องแบบนี้ เขาพยายามจะคืนซองแดงให้คุณป้า แต่เธอก็ปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย จนหลิวฮ่าวทำตัวไม่ถูก เขาเคยได้ยินเรื่องการให้ซองแดงมาก่อน แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกับตัว "คุณป้าครับ เอาอย่างนี้ ซองแดงนี่ผมรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด ส่วนเรื่องผ่าตัดลูกสาวคุณ ผมรับรองว่าจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดแน่นอนครับ"

แม่ของคนไข้ยังคงยืนกราน "โธ่ คุณหมอหลิว เงินในนี้มันไม่เยอะหรอกค่ะ รับไว้เถอะ อย่าปฏิเสธเลยนะ พ่อเขาทำงานอยู่ต่างจังหวัด ถ้าฉันจัดการเรื่องแค่นี้ไม่ได้ พ่อเขาก็คงไม่สบายใจหรอกค่ะ"

หลิวฮ่าวพูดไม่ออก ถ้าเขาไม่รับ เธอคงตื๊อไม่เลิก และถ้ามีใครมาเห็นเข้า เรื่องมันจะยิ่งบานปลาย เขาจึงตัดสินใจบอกว่า "ตกลงครับคุณป้า เงินก้อนนี้ผมรับไว้ก่อนละกัน!"

แม่ของคนไข้ถอนหายใจอย่างโล่งอก "งั้นรีบเก็บใส่กระเป๋าเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็น"

หลิวฮ่าวได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แม่ของคนไข้ยิ้มอย่างพอใจแล้วเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ร้องเพลงฮัมเพลงไปตลอดทาง

แต่หลิวฮ่าวที่ยังยืนอยู่ที่เดิมกลับรู้สึกสับสน เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี

ก่อนหน้านี้หลิวฮ่าวเคยผ่าตัดมาบ้าง แต่ก็เป็นการผ่าตัดฉุกเฉินในห้องผ่าตัด เขาเลยไม่เคยมีโอกาสได้คุยกับคนไข้หรือญาติ จึงไม่เคยเจอเรื่องการให้ซองแดงแบบนี้

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับผิดชอบเคสผ่าตัดตั้งแต่ต้นจนจบด้วยตัวเอง และเขาก็เจอเรื่องแบบนี้เข้าตั้งแต่ครั้งแรกเลย

หลิวฮ่าวรู้ดีว่าเขาต้องหาวิธีจัดการเรื่องนี้ให้ดี เพราะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น ในอนาคตคงมีคนพยายามยัดซองให้เขาอีกแน่

ไม่ว่าหมอคนอื่นจะรับหรือไม่ แต่หลิวฮ่าวตั้งปณิธานไว้แล้วว่าเขาจะไม่รับเด็ดขาด เขามาจากครอบครัวชาวนา เขารู้ดีว่าชาวบ้านหาเงินมาได้ยากลำบากแค่ไหน การมาโรงพยาบาลก็เสียค่าใช้จ่ายไปเยอะแล้ว ถ้าต้องมาเสียเงินให้หมออีก มันก็เหมือนการซ้ำเติมพวกเขา

ขณะเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล หลิวฮ่าวตั้งใจจะปรึกษาโจวเยี่ยน แต่ก็เปลี่ยนใจ เพราะเธอเป็นแค่พยาบาล ตอนที่เขากำลังจะเดินกลับห้องทำงาน ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่เคาน์เตอร์ตะโกนถามว่า "หัวหน้าพยาบาลอยู่ไหน? พวกคุณหัวหน้าพยาบาลอยู่ไหน?"

น้ำเสียงที่ร้อนรนของผู้ชายคนนั้นทำให้หลิวฮ่าวรู้สึกไม่ชอบมาพากล เขาหยุดเดินและตัดสินใจรอดูสถานการณ์ เผื่อว่าญาติคนไข้จะมาก่อเรื่อง เขาจะได้ช่วยปกป้องโจวเยี่ยนได้

ผู้ชายคนนั้นตะโกนอยู่ไม่นาน โจวเยี่ยนก็เดินออกมาจากห้องด้านหลัง เธอส่งยิ้มให้เขาและถามว่า "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นรองหัวหน้าพยาบาลแผนกฉุกเฉิน มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"

ผู้ชายคนนั้นมองโจวเยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะล้วงซองจดหมายหนาปึกออกมาวางบนเคาน์เตอร์ "เอาเงินนี่ไปเข้าบัญชีเตียงสามสิบหกที"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็งงงวย การจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลควรจะไปจ่ายที่จุดชำระเงินไม่ใช่เหรอ? แต่เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของโจวเยี่ยน ก็แสดงว่าเธอคงเจอเรื่องแบบนี้มาบ่อยแล้ว "จุดชำระเงินอยู่ตรงนั้นค่ะ ทางเราไม่ได้รับชำระเงินนะคะ"

ชายคนนั้นทำหน้าหงุดหงิด "ก็ผมไม่เคยจ่ายเงินนี่ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง!"

โจวเยี่ยนถามต่อ "ไม่เคยจ่ายเงิน? แล้วตอนที่ญาติคุณมาแอดมิต ใครเป็นคนทำเรื่องให้ล่ะคะ?"

ชายคนนั้นรีบอธิบาย "โอ๊ย หัวหน้าพยาบาลครับ ผมบอกตรงๆ เลยนะ คนที่นอนอยู่เตียงสามสิบหกน่ะเป็นอดีตภรรยาผม เราหย่ากันแล้ว แต่เมื่อเช้าผมได้ยินจากเพื่อนว่าเธอเข้าโรงพยาบาล ผมก็เลยอยากจะช่วยออกค่ารักษาให้เธอ จะได้แบ่งเบาภาระลงบ้าง แต่ผมไม่อยากเจอหน้าเธอ กลัวจะอึดอัดกันเปล่าๆ"

เมื่อได้ฟัง โจวเยี่ยนก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เธอถามว่า "อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง แล้วคุณจำเลขบัตรประชาชนของอดีตภรรยาได้ไหมคะ?"

ชายคนนั้นพยักหน้า "จำได้สิครับ อยู่กินด้วยกันมาเป็นสิบปีแล้ว"

โจวเยี่ยนยิ้ม "งั้นก็ง่ายเลยค่ะ คุณเอาเงินไปที่จุดชำระเงิน แจ้งเลขบัตรประชาชนกับหมายเลขเตียงของอดีตภรรยาคุณ แค่นั้นทางจุดชำระเงินก็จะโอนเงินเข้าบัญชีของเธอให้เองค่ะ"

ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณแล้วรีบเดินไปที่จุดชำระเงินทันที

และในวินาทีนั้นเอง หลิวฮ่าวก็คิดวิธีจัดการกับซองแดงได้แล้ว

เมื่อกลับถึงห้องทำงาน หลิวฮ่าวก็รีบจัดการประวัติการรักษาของหลี่เจินจวนให้เรียบร้อยก่อน เพราะเธอจะออกจากโรงพยาบาลในเช้าวันพรุ่งนี้ เขาต้องเตรียมเอกสารล่วงหน้า

หลังจากจัดการเอกสารเสร็จแล้ว หลิวฮ่าวก็นำไปส่งที่เคาน์เตอร์พยาบาล ก่อนจะเดินออกจากแผนกฉุกเฉินไปยังจุดชำระเงิน

มีเพียงเขาคนเดียวที่สวมเสื้อกาวน์ยืนต่อคิวอยู่ ทำให้เขาดูโดดเด่นสะดุดตา แต่หลิวฮ่าวไม่ได้สนใจเรื่องนั้น

เขายืนรอคิวอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง จนในที่สุดก็ถึงคิว

เจ้าหน้าที่การเงินมองหลิวฮ่าวด้วยความแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ถามตามหน้าที่ "ต้องการชำระเงินใช่ไหมคะ?"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "ครับ แต่ผมขอใช้แค่เลขบัตรประชาชนกับชื่อได้ไหมครับ?"

เจ้าหน้าที่พยักหน้า "ได้ค่ะ ขอดูชื่อกับเลขบัตรประชาชนหน่อยนะคะ"

หลิวฮ่าวหยิบกระดาษที่จดชื่อและเลขบัตรประชาชนของคนไข้กับแม่ของเธอออกมา "ชื่อ มี่เสี่ยวอาย เลขบัตรประชาชนคือ..."

หลิวฮ่าวอ่านข้อมูลให้เจ้าหน้าที่ฟังอย่างละเอียด ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็บอกว่า "อ้อ เจอแล้วค่ะ จะเติมเงินเท่าไหร่คะ?"

หลิวฮ่าวตอบ "เติมห้าร้อยหยวนครับ"

เจ้าหน้าที่ถามต่อ "ชำระเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตคะ?"

"เงินสดครับ!" หลิวฮ่าวล้วงซองแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ แต่เมื่อเปิดดูเขาก็ต้องตกใจ เพราะข้างในไม่ใช่แบงก์ร้อยห้าใบอย่างที่ป้าคนนั้นบอก แต่มันคือแบงก์พันต่างหาก! หลิวฮ่าวยิ้มเจื่อนๆ ให้เจ้าหน้าที่ "เอ่อ ขอโทษทีครับ เมื่อกี้ผมพูดผิด ไม่ใช่ห้าร้อยครับ เติมหนึ่งพันหยวนครับ"

เจ้าหน้าที่พยักหน้ายิ้มๆ "ไม่เป็นไรค่ะ"

หลิวฮ่าวยื่นเงินหนึ่งพันหยวนให้พร้อมกับกล่าว "ขอบคุณครับ!"

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ ความรู้สึกอึดอัดในใจของหลิวฮ่าวก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

เมื่อเขากลับมาถึงแผนกฉุกเฉิน ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว ขณะที่เขากำลังจะไขกุญแจเข้าห้องทำงาน เขาก็สังเกตเห็นกล่องแก้วใบหนึ่งวางอยู่หน้าประตู

เมื่อหยิบขึ้นมาดูและเห็นกระดาษห่อที่คุ้นเคย หลิวฮ่าวก็เผลอยิ้มออกมาทันที