บทที่ 56 ความรู้สึกในใจ

สำหรับการผ่าตัดถุงน้ำดีแบบแผลเล็กนั้น หลิวฮ่าวไม่ได้รู้สึกแปลกหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะนี่คือการผ่าตัดแบบแผลเล็กครั้งแรกที่หัวหน้าแผนกหลี่จื้อเฉียงลงมือทำให้เขาเห็นต่อหน้าต่อตา หลิวฮ่าวจึงจดจำขั้นตอนการผ่าตัดนี้ได้แม่นยำที่สุด อีกทั้งการผ่าตัดนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นที่นำพาให้เขาเข้าสู่โลกของการผ่าตัดแบบแผลเล็ก สำหรับหลิวฮ่าวแล้ว การผ่าตัดครั้งนี้จึงมีความหมายและให้ความรู้สึกที่พิเศษกว่าเคสอื่น

หลิวฮ่าวหยิบกระดาษเอสี่ขึ้นมาอีกแผ่น แล้วเริ่มลงมือจำลองขั้นตอนการผ่าตัดถุงน้ำดีอย่างตั้งใจอีกครั้ง และด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากการผ่าตัดไส้ติ่งในช่วงเช้า ทำให้ครั้งนี้เขาสั่งตัวเองให้จำลองขั้นตอนทุกอย่างอย่างละเอียดและรอบคอบเป็นพิเศษ

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปจนถึงบ่ายสามโมง หลิวฮ่าวจึงหยุดปากกาในมือ แล้วหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ที่ต้องผ่าตัดถุงน้ำดีเดินออกจากห้องทำงานไป

เมื่อลงไปถึงชั้นล่าง แทนที่จะตรงไปหาคนไข้รายใหม่ทันที หลิวฮ่าวกลับแวะไปที่ห้องพักฟื้นของคนไข้ที่ผ่าตัดไส้ติ่งไปเมื่อช่วงเช้าก่อน เมื่อเดินเข้าไปในห้อง เขาก็เห็นคนไข้นอนหลับอยู่บนเตียง ส่วนแม่ของเธอนั่งเฝ้าดูมือถืออยู่ข้างๆ เมื่อผู้เป็นแม่เห็นหลิวฮ่าวเดินเข้ามา ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น พลางจับมือเขาไว้แน่นแล้วพูดว่า "พยาบาลบอกว่าการผ่าตัดครั้งนี้ประสบความสำเร็จมาก! ขอบคุณคุณหมอหลิวมากนะคะ!"

หลิวฮ่าวไม่คิดว่าคุณป้าจะตื่นเต้นขนาดนี้ จึงพูดอย่างเขินๆ ว่า "โธ่ คุณป้าครับ เกรงใจเกินไปแล้วครับ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ไม่ต้องขนาดนี้หรอกครับ"

พูดจบ หลิวฮ่าวก็เดินไปที่ข้างเตียงคนไข้ เขายื่นหลังมือไปแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย เมื่อรู้สึกว่าปกติแล้วจึงพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ อุณหภูมิร่างกายเป็นปกติ เดี๋ยวเธอก็น่าจะตื่นแล้ว น่าจะได้รับการแจ้งจากพยาบาลตอนส่งตัวกลับมาแล้ว แต่ผมขอพูดอีกครั้งนะครับ ช่วงสองสามวันนี้ให้ลูกสาวทานอาหารอ่อนๆ ที่ย่อยง่ายไปก่อนนะครับ"

แม่ของคนไข้พยักหน้าตอบ "ได้ค่ะคุณหมอหลิว พยาบาลมาบอกไว้แล้วค่ะ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า "ดีครับ"

คุณป้าถามเสียงเบา "แล้วคุณหมอคะ ลูกสาวของฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่คะ? จำได้ว่าก่อนผ่าตัดคุณหมอบอกว่าการผ่าตัดแบบนี้ฟื้นตัวเร็วมาก"

หลิวฮ่าวเผยยิ้มและพยักหน้า "ครับ ผมพูดแบบนั้น จำได้ไหมครับว่าญาติคนไข้ผู้ชายที่มาเมื่อวานนี้ ภรรยาเขาออกจากโรงพยาบาลไปตั้งแต่เช้านี้แล้ว ส่วนลูกสาวของคุณถ้าทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ไม่เกินสี่วันก็กลับบ้านได้ครับ"

ผู้เป็นแม่ได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าประหลาดใจ "อะไรนะคะ!? เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ!? ดีจริงๆ ขอบคุณคุณหมอหลิวมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

หลิวฮ่าวยิ้มรับ "ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับคุณป้า นี่เป็นหน้าที่ของผม อย่าลืมเรื่องอาหารที่ผมบอกไปนะครับ ช่วงไม่กี่วันหลังผ่าตัดให้ทานของอ่อนๆ ไปก่อน"

คุณป้ายิ้มแล้วพยักหน้า "จำได้แล้วค่ะ ฉันจำได้แม่นเลยคุณหมอหลิว!"

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรน่าห่วง หลิวฮ่าวก็เดินออกจากห้องพักฟื้น ทว่าในขณะที่กำลังจะพ้นประตูห้อง เขาได้ยินเสียงคุณป้าพึมพำเบาๆ ว่า "ยังดีที่เชื่อสิ่งที่พ่อเขารู้มา ดูท่าจะเอาซองให้ถูกคนจริงๆ เชื่อคำพูดพ่อเด็กเขาแล้วไม่ผิดหวังเลย"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ชะงักฝีเท้าโดยสัญชาตญาณ เขานึกอยากจะหันกลับไปพูดชี้แจงให้ชัดเจน แต่สุดท้ายก็ส่ายหัวและเดินออกจากห้องไป เขาเชื่อว่าการทำดีโดยไม่ต้องหวังสิ่งตอบแทนและมีความบริสุทธิ์ใจก็เพียงพอแล้ว

ตามข้อมูลในแฟ้มประวัติ คนไข้รายที่สองเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเก้าปี

สำหรับคนไข้คนนี้ หลิวฮ่าวมั่นใจว่าจะคุยกับเขาได้รู้เรื่อง เพราะจากอายุแล้ว เด็กคนนี้น่าจะเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ซึ่งเวลานี้ถือเป็นช่วงเวลาทองของปิดเทอมฤดูร้อน คงไม่มีใครอยากมานอนเปื่อยอยู่บนเตียงคนไข้ในวัยที่ควรจะได้เที่ยวเล่นแบบนี้ หลิวฮ่าวจึงคิดว่าเขามีโอกาสสูงที่จะโน้มน้าวให้เด็กหนุ่มยอมผ่าตัดแบบแผลเล็กได้

หลิวฮ่าวเดินไปตามข้อมูลในแฟ้มจนถึงห้องพักฟื้นของเด็กหนุ่ม ทว่าเมื่อเขายังไม่ทันจะถึงหน้าห้อง ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังออกมาจากข้างใน

"พวกคุณไม่ต้องพูดแล้ว ผมไม่ผ่าตัด! และไม่อยากผ่าตัดด้วย!"

ในจังหวะที่มือของหลิวฮ่าวกำลังจะผลักประตูห้อง เขาก็ได้ยินประโยคนั้นพอดี เขาจึงชักมือกลับทันทีและเปลี่ยนใจยังไม่เข้าไปในห้อง แต่เลือกที่จะหยุดฟังสถานการณ์จากหน้าประตูแทน

เพราะในเวลานี้ หากหมออย่างเขาพรวดพราดเข้าไป ส่วนใหญ่มักจะได้ผลลัพธ์ตรงกันข้าม เนื่องจากทั้งคนไข้และญาติกำลังอยู่ในอารมณ์ที่คุกรุ่น ซึ่งถือเป็นความยากลำบากอย่างหนึ่งของวิชาชีพแพทย์

หลิวฮ่าวมองผ่านกระจกประตูห้องพักฟื้นเข้าไป เห็นคนไข้ที่เขาต้องผ่าตัดถุงน้ำดีไม่ได้สวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาล แต่กลับใส่เสื้อผ้าของตัวเอง

ที่ข้างเตียงมีคู่สามีภรรยาที่ดูมีฐานะแต่งตัวดีกำลังยืนอยู่ เห็นลูกชายดื้อรั้นปฏิเสธการผ่าตัด ผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วแน่น ส่วนผู้เป็นแม่ดูร้อนใจและพูดว่า "ลูกรัก ฟังแม่นะ หมอคุยกันไว้ก่อนเข้าพักแล้ว ถ้าลูกไม่ผ่าตัด อาการลูกจะหายได้ยังไง?"

เด็กหนุ่มอยู่ในวัยต่อต้าน เขาไม่ฟังคำพูดของแม่เลยแม้แต่น้อย เขาหันหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง แต่หลิวฮ่าวที่มองผ่านกระจกกลับเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดจากการอักเสบของถุงน้ำดีอย่างชัดเจน

"ไม่ว่าพวกคุณจะพูดอะไร ผมก็ไม่ผ่าตัดคือไม่ผ่าตัด เรื่องแค่นี้มันไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย ตายซะที่ไหนล่ะ ทำหรือไม่ทำก็ไม่เห็นสำคัญ มหาวิทยาลัยก็ไม่ให้ผมเลือก นี่ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตัดสินใจเรื่องการผ่าตัดของตัวเองเลยเหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของผู้เป็นลูก ผู้เป็นแม่ก็ไปไม่เป็น ในตอนนั้นเองผู้เป็นพ่อก็พูดขึ้นว่า "ไม่ใช่ไม่ให้ลูกตัดสินใจ แต่สาขาวิชาที่ลูกเลือกมันมีปัญหา ในฐานะพ่อ การช่วยวางแผนอนาคตให้ลูก มันผิดด้วยเหรอ? ตอนนี้ลูกยังไม่เข้าใจ พอโตไป ลูกจะเข้าใจความหวังดีของพวกเราเอง"

เมื่อพ่อพูดขึ้น เด็กหนุ่มก็ดูจะลดท่าทีดุดันลงบ้าง แต่ยังคงแสดงความไม่พอใจและพูดเสียงเบาลง "ก็ประโยคนี้อีกแล้ว เดี๋ยวโตไปก็เข้าใจ เดี๋ยวโตไปก็เข้าใจ ผมสิบเก้าแล้วนะ! ผมไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเลือกอนาคตของตัวเองเลยเหรอ? ผมไม่อยากเป็นหมอ แต่พ่อกลับบังคับให้ผมลงเรียนแพทย์! ผมชอบวิศวกรรมเครื่องกลต่างหาก ไม่ได้ชอบการแพทย์!"

เมื่อได้ยินคำพูดของลูก พ่อที่เคยดูใจเย็นก็เริ่มหมดความอดทน เขาชี้หน้าลูกชายแล้วตะโกนว่า "เจ้าลูกไม่รักดี แกรู้อะไร? เรียนวิศวะแล้วแกจะกลับมาเป็นคนงานในโรงงานหรือไง? สู้เรียนแพทย์กลับมาเป็นหมอไม่ได้หรือไง มันน่าภูมิใจกว่าเยอะ แกคิดดูดีๆ สิ อนาคตทางไหนมันดีกว่ากัน?"

เมื่อพ่อระเบิดอารมณ์ออกมา เด็กหนุ่มก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง "เรื่องนั้นพ่อไม่ต้องมายุ่ง มันเป็นทางที่ผมเลือกเอง อนาคตจะเป็นยังไงก็ช่าง ผมทำแล้วมีความสุขก็พอ! เชอะ ผมไม่ชอบโรงพยาบาลเลย เข้ามาแล้วได้กลิ่นแบบนี้ พ่อแม่ไม่ได้กลิ่นหรือไง ผมจะอ้วกอยู่แล้ว"

ผู้เป็นพ่อได้ยินคำพูดของลูกชายตัวแสบก็โกรธจัด "เจ้าลูกบ้า แกทำฉันแทบคลั่ง เอาล่ะ เรื่องมหาวิทยาลัยไว้ก่อน แต่การผ่าตัดครั้งนี้แกต้องทำ เพราะปล่อยไว้ไม่ได้"

ถึงตรงนี้ หลิวฮ่าวที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ดูเหมือนที่เขาคาดการณ์ไว้จะถูกต้อง เด็กหนุ่มคนนี้เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ แต่ดูจากคำพูดแล้ว เขาไม่มีความสุขเลย เพราะสาขาที่เลือกไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองชอบ แต่เป็นสิ่งที่พ่อบังคับให้เลือก เขาจึงเกิดความรู้สึกต่อต้าน และนำความรู้สึกนั้นมาลงกับเรื่องการเจ็บป่วยในตอนนี้

ในขณะนี้ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเด็กหนุ่มเริ่มกระตุ้นให้โรคกำเริบ ทำให้สีหน้าแห่งความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

ทันใดนั้น เด็กหนุ่มก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเอามือกุมท้องด้วยความเจ็บปวดแล้วร้องว่า "แม่... ตอนนี้ผมปวดท้องมาก!"

แม่ของเด็กหนุ่มเห็นดังนั้นก็รีบพูดด้วยความเป็นห่วง "อะไรนะ!? ปวดอีกแล้วเหรอ? มา กินยาแก้ปวดสักเม็ดเถอะ" ว่าแล้วเธอก็หยิบยาและน้ำจากโต๊ะข้างเตียงยื่นให้ลูก

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ยามลูกเจ็บคนเป็นแม่ย่อมปวดใจเสมอ หลังจากเห็นลูกกินยาและอาการบรรเทาลงเล็กน้อย เธอก็ถอนหายใจและหันไปบอกสามีว่า "คุณก็พูดน้อยๆ หน่อยสิ เห็นไหมว่าลูกปวดท้องเพราะอารมณ์เสีย"

คนเป็นพ่อก็ปวดใจไม่แพ้กัน แต่นิสัยผู้ชายมักไม่แสดงออกทางสีหน้าและคำพูด เมื่อเห็นภรรยาตำหนิต่อหน้าลูก เขาก็แค่นเสียง "ลูกมันเสียคนเพราะคุณตามใจจนเคยตัวต่างหาก"

ภรรยาได้ยินสามีพูดแบบนั้นก็ไม่พอใจ "ที่บอกว่าฉันตามใจเนี่ยนะ? พูดง่ายๆ คือลูกแค่แค่อยากเข้าโรงเรียนที่ตัวเองชอบ มันผิดตรงไหน? จำเป็นต้องบังคับลูกขนาดนี้เลยเหรอ? เห็นไหมล่ะ สุดท้ายลูกก็ไม่ยอมผ่าตัดเลย"

ผู้เป็นพ่อแค่นเสียง "คุณรู้อะไรบ้าง?"

ผู้เป็นภรรยาได้ยินสามีพูดแบบนั้นก็ไปไม่เป็น "ใช่ ฉันไม่รู้อะไรเลย ลูกก็ไม่รู้อะไรเลย มีแต่คุณที่รู้เรื่องอยู่คนเดียว พอใจหรือยัง?"

ถึงจุดนี้ หลิวฮ่าวรู้ว่าเขาจะรอต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปต้องมีการทะเลาะกันอีกรอบแน่นอน คิดได้ดังนั้นหลิวฮ่าวจึงรีบผลักประตูเข้าไปในห้อง

เมื่อคนในห้องเห็นหมอในชุดกาวน์เดินเข้ามา ทุกคนก็ปิดปากเงียบสนิท

เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้อง หลิวฮ่าวก็ยิ้มและพูดว่า "สวัสดีครับ ผมเป็นหมอจากแผนกฉุกเฉินชื่อหลิวฮ่าว เป็นหมอเจ้าของเคสการผ่าตัดของคุณเถียนหลงครับ"

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวพูด แม่ของเถียนหลงก็พยักหน้าแล้วถามว่า "สวัสดีค่ะคุณหมอหลิว ไม่ทราบว่าลูกชายของฉันจะได้ผ่าตัดตอนไหนคะ?"

หลิวฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ พรุ่งนี้ก็ผ่าตัดได้เลยครับ"

แม่ของเด็กหนุ่มรีบพยักหน้า "ดีจริงๆ ค่ะ งั้นเอาพรุ่งนี้เลยนะคะ เพราะอีกเดือนเดียวลูกก็ต้องไปรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าช้ากว่านี้จะลำบากค่ะ"

ในจังหวะที่หลิวฮ่าวกำลังจะปรึกษากับแม่ของเด็กหนุ่มว่าจะใช้วิธีผ่าตัดแบบไหน เสียงของเด็กหนุ่มก็แทรกขึ้นมาว่า "ผมขอพูดไว้ก่อนนะ ใครอยากผ่าก็ผ่าไปเลย แต่ยังไงผมก็ไม่ทำ"

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย พ่อของเขาก็หมดความอดทนและชี้หน้าลูกชาย "เจ้าลูกบ้า แกไม่ได้บอกว่าแกแน่เหรอ? งั้นเมื่อกี้จะร้องปวดท้องทำไม? เดี๋ยวพอโดนฉีดยาสลบ หมอก็ผ่าแกอยู่ดี"

หลิวฮ่าวไม่ได้พูดแทรก เพราะในฐานะหมอ เขาจะไม่บังคับคนไข้ผ่าตัดเด็ดขาด เขาเดินไปที่ข้างเตียงเด็กหนุ่มแล้วยิ้มกล่าวว่า "สวัสดีเถียนหลง เข้าโรงพยาบาลมาแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมเปลี่ยนชุดคนไข้ล่ะ ใส่เสื้อผ้าตัวเองนั่งบนเตียงคนไข้แบบนี้ไม่รู้สึกอึดอัดบ้างเหรอ?"

เด็กหนุ่มไม่ได้เงยหน้ามองหลิวฮ่าว เพียงแต่พูดเรียบๆ ว่า "ไม่เห็นอึดอัดเลย แล้วผมจะใส่เสื้อผ้าแบบไหนมันก็สิทธิ์ของผม! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง!"

แม่ของเถียนหลงเห็นลูกชายไร้มารยาทเช่นนั้นก็ไม่พอใจ "หลงเอ๋อร์ พูดกับหมอแบบนั้นได้ยังไง? มารยาทอยู่ไหน?" ว่าแล้วเธอก็เดินเข้าไปผลักลูกชายที่นั่งอยู่บนเตียง

ทว่าหลิวฮ่าวไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย เขายกมือห้าม "ไม่เป็นไรครับ เด็กวัยรุ่นก็แบบนี้ พอป่วยขึ้นมา อารมณ์ย่อมรุนแรงกว่าปกติเป็นธรรมดาครับ"

หลิวฮ่าวมองเถียนหลงที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วยิ้มถามว่า "ขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงไม่อยากผ่าตัด?"

ที่จริงแล้วเถียนหลงไม่ได้รังเกียจการผ่าตัด เพราะเวลาปวดท้องมันทรมานมากจริงๆ แต่เขาแค้นที่พ่อเลือกโรงเรียนให้ จึงใช้วิธีประชดพ่อแม่ แต่ตอนนี้พ่อแม่ยืนอยู่ตรงนี้ จะให้พูดตรงๆ คงไม่ได้ เขาจึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "เพราะได้ยินมาว่าผ่าตัดแล้วมันเจ็บครับ"

หลิวฮ่าวได้ยินคำตอบก็ยิ้มและกล่าวว่า "เรื่องนั้นวางใจได้เลยครับ การผ่าตัดแบบนี้ไม่เจ็บเลย เพราะอย่างที่คุณพ่อบอกครับ เราจะฉีดยาสลบ ดังนั้นตอนผ่าตัดคุณจะหลับไป พอตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็เรียบร้อยครับ"

เถียนหลงเห็นว่าเหตุผลนี้ไม่ได้ผลจึงพยายามหาเหตุผลอื่น "ที่จริงคือ ผมนัดเพื่อนไว้ว่าจะไปเที่ยวกันสัปดาห์หน้า ถ้าผมผ่าตัดไป ผมก็ไปไม่ได้ ผมเลยไม่อยากทำ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพยักหน้า และเมื่อเถียนหลงพูดจบ เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ "คุณจะไปเที่ยวเหรอ? แต่ถ้าคุณไปเที่ยวในสภาพแบบนี้ คุณคิดว่าจะสนุกเหรอ? ถ้าปวดท้องขึ้นมาจะทำยังไง? จะกินยาแก้ปวดไปตลอดเหรอ?"

เถียนหลงดูเหมือนจะพอใจกับคำถามของหลิวฮ่าว "ก็อย่างที่คุณพูดแหละ ผมกะว่าจะกินยาแก้ปวดไปเรื่อยๆ ถึงยาจะขมแต่ก็ดีกว่าผ่าตัด"

หลิวฮ่าวแกล้งทำเป็นเพิ่งนึกออกและเห็นด้วยกับเขา "จริงๆ ด้วย วิธีของคุณก็น่าสนใจนะ แต่คุณอาจจะไม่รู้ว่าการกินยาแก้ปวดบ่อยๆ มีผลข้างเคียงนะ คุณคงเคยได้ยินคำว่ายาเป็นพิษเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

เถียนหลงมองหลิวฮ่าวด้วยความสงสัย

หลิวฮ่าวยิ้มและกล่าวต่อ "เมื่อกี้ตอนผมมาถึง ผมได้ยินที่คุณคุยกันเรื่องเลือกสาขาวิชา ผมขอบอกตรงนี้เลยว่า ถ้าคุณได้เรียนแพทย์จริงๆ คุณคงจะอยากใช้ยาแก้ปวดเพื่อระงับอาการป่วยแบบนี้เหมือนกัน"

เถียนหลงได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างงุนงง "ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด ยามันก็เอาไว้รักษาโรค ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ?"

หลิวฮ่าวอธิบายอย่างอดทน "ผมบอกไปแล้วไงครับว่ายามีผลข้างเคียง ถึงยาจะใช้รักษาโรคได้ แต่บางชนิดก็มีโทษ เช่นยาแก้ปวดที่คุณใช้อยู่ ถ้ากินระยะสั้นอาจไม่เป็นไร แต่ถ้ากินต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ผลข้างเคียงจะตามมา เช่น คุณจะรู้สึกคลื่นไส้หรืออาเจียนเป็นพักๆ แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่ร้ายแรงที่สุด ท้ายที่สุดแล้วประสิทธิภาพของยาแก้ปวดจะค่อยๆ ลดลงตามอาการอักเสบของถุงน้ำดีที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ถึงตอนนั้นยาแก้ปวดก็จะไร้ผลโดยสิ้นเชิง"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว สีหน้าของเถียนหลงก็ยิ่งแย่ลง ในฐานะเด็กที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย เขาเข้าใจความหมายนี้ดีและรู้ว่าหลิวฮ่าวไม่ได้กำลังขู่

สุดท้ายเถียนหลงถอนหายใจและหมดแรงนั่งพิงเตียง ความมั่นใจและท่าทีอวดดีเมื่อครู่หายไปหมด เขาเหลือบมองพ่อแม่แล้วพูดเบาๆ ว่า "ผม... ผมมีธุระจริงๆ"

หลิวฮ่าวเห็นความสับสนในใจของเถียนหลง จึงไม่ได้ตอบแบบขอไปทีเหมือนเมื่อครู่ เขาหันไปพูดกับพ่อแม่ของเถียนหลงว่า "แบบนี้ดีไหมครับ ผมอยากคุยกับเถียนหลงเป็นการส่วนตัวสักหน่อย สะดวกไหมครับ?"

แม่ของเถียนหลงพยักหน้า ก่อนจะจูงมือสามีเดินออกจากห้องไป

เมื่อเห็นพ่อแม่ของเถียนหลงเดินออกไปแล้ว หลิวฮ่าวก็ยิ้มให้เถียนหลงแล้วพูดว่า "เถียนหลง มีอะไรในใจบอกผมมาได้เลย ถึงผมจะเป็นหมอของคุณ แต่ถ้าตัดเรื่องอาชีพนี้ไป ผมก็อายุมากกว่าคุณไม่กี่ปี มองผมเป็นพี่ชายคนหนึ่งก็ได้ เราไม่มีช่องว่างระหว่างกันหรอก จริงไหม?"

เถียนหลงได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็คิดตามแล้วถอนหายใจ "พูดตรงๆ นะ เรื่องมหาวิทยาลัยหรือสาขาที่เรียนผมไม่สนหรอก แค่ผมมีผู้หญิงคนที่ผมชอบอยู่คนหนึ่ง ผมเลยอยากเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ แต่ตอนนี้มหาวิทยาลัยที่เธอเข้าไม่มีสาขาแพทย์ที่คุณพ่ออยากให้ผมเรียน"

เมื่อได้ยินคำพูดของเถียนหลง หลิวฮ่าวก็เข้าใจทันที เพียงแค่ปลดล็อกปมในใจได้ อะไรๆ ก็ง่ายขึ้น

มีคำกล่าวไม่ใช่หรือว่า คนโสดมักชอบสอนวิธีมีความรักให้คนอื่น ตอนนี้หลิวฮ่าวก็รู้สึกแบบนั้น เขาจะใช้ประสบการณ์ความโสดกว่ายี่สิบปีมาสอนเด็กน้อยอย่างเถียนหลง "ในเมื่อเลือกไปแล้ว การมานั่งคิดเรื่องนี้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งที่ควรคิดตอนนี้คือ ไปดูก่อนว่าผู้หญิงคนที่คุณชอบเขายังอยากคบกับคุณไหม ถ้าความรู้สึกไม่ได้เปลี่ยน คุณทั้งคู่ก็สามารถมีความรักทางไกลได้ จริงๆ แล้วบางครั้งระยะห่างอาจทำให้ความรักดูสดชื่นกว่าการเจอกันบ่อยๆ ด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าระยะทางสร้างความสวยงามหรอกเหรอ? อีกอย่างในยุคนี้ การเดินทางไม่ใช่แค่เรื่องของตั๋วเครื่องบินใบเดียวหรอกเหรอ จริงไหมล่ะ"

แม้หลิวฮ่าวจะพูดจาดูสุขุมและน่าเชื่อถือเพียงใด เถียนหลงก็ยังดูห่อเหี่ยว "ผมเข้าใจที่คุณพูด แต่ความจริงก็คือผมวางแผนจะไปเที่ยวกับเพื่อนสัปดาห์หน้า ผู้หญิงที่ผมชอบก็จะไปด้วย แต่ถ้าผมผ่าตัด ผมก็ไปเที่ยวไม่ได้แล้วสิ?"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพยักหน้า "อ๋อ ที่คุณกังวลคือเรื่องนี้นี่เอง แต่ผมมีวิธีที่จะทำให้คุณออกจากโรงพยาบาลก่อนสัปดาห์หน้าได้นะ"

เถียนหลงที่กำลังห่อเหี่ยวอยู่พอได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็เงยหน้าขึ้นทันที เขาคว้าแขนหลิวฮ่าวด้วยความตื่นเต้น "จ... จริงเหรอครับ?"

หลิวฮ่าวยิ้มพยักหน้า "จริงแน่นอน มีวิธีการผ่าตัดแบบหนึ่งเรียกว่าการผ่าตัดแบบแผลเล็ก ผมจะใช้วิธีนี้ผ่าตัดถุงน้ำดีให้คุณ ผมเชื่อว่าคุณจะฟื้นตัวเร็วมาก"

เถียนหลงได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าสงสัย "การผ่าตัดแบบแผลเล็ก?"

หลิวฮ่าวยิ้มพยักหน้า "ใช่แล้ว แบบแผลเล็ก" จากนั้นเขาก็อดทนอธิบายให้เด็กหนุ่มฟังว่าการผ่าตัดแบบแผลเล็กคืออะไรและมีข้อดีอย่างไร คนหนุ่มสาวมักรับข้อมูลใหม่ๆ ได้เร็วกว่าคุณป้าคุณน้าอยู่แล้ว หลังจากหลิวฮ่าวอธิบายอย่างตั้งใจ เถียนหลงก็เข้าใจความหมายทันที เขาพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ งั้นผมจะใช้วิธีแผลเล็กในการผ่าตัดครั้งนี้! ผมเคยเห็นในหนัง ไม่นึกเลยว่าในชีวิตจริงจะมีจริง"

หลิวฮ่าวยิ้มพยักหน้า "แน่นอน การสร้างสรรค์ในภาพยนตร์ก็มาจากชีวิตประจำวันของคนเรานั่นแหละ ด้วยการผ่าตัดแบบแผลเล็กบวกกับร่างกายของคนหนุ่มแบบพวกเรา การฟื้นตัวต้องเร็วขึ้นแน่นอน"

เถียนหลงยิ้มและพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ และผมเชื่อใจคุณหมอหลิว!"

หลิวฮ่าวก็ยิ้มพยักหน้า "เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวผมจะเรียกพ่อแม่คุณเข้ามา แล้วปรึกษาเรื่องนี้กัน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ผมจะไปจัดการให้ และจะพยายามนัดผ่าตัดให้เร็วที่สุดในวันพรุ่งนี้เลย"

เถียนหลงพยักหน้าตกลงอย่างกระตือรือร้น

จากนั้นหลิวฮ่าวก็ลุกขึ้นเดินไปนอกห้องพักฟื้น พบว่าพ่อแม่ของเถียนหลงกำลังยืนตำหนิกันอยู่ เห็นดังนั้นเขาก็รีบพูดว่า "ไม่ต้องทะเลาะกันแล้วครับ เถียนหลงตกลงผ่าตัดแล้ว พวกคุณสองคนเข้ามาเถอะ"

เมื่อพ่อแม่เถียนหลงได้ยินว่าลูกชายตกลงผ่าตัดแล้ว ก็รีบหยุดทะเลาะและเดินตามหลิวฮ่าวเข้าไปในห้อง

ยังไม่ทันที่พ่อแม่จะถาม เถียนหลงก็บอกว่าตกลงจะผ่าตัดและยังเลือกวิธีการผ่าตัดแบบแผลเล็กด้วย พ่อแม่ต่างประหลาดใจ แต่ไม่จำเป็นต้องให้หลิวฮ่าวอธิบายเพิ่ม เถียนหลงก็เป็นคนเล่าให้ฟังเองหมด

สำหรับพ่อแม่ของเถียนหลง พวกเขาไม่ได้มีความเห็นอะไรเป็นพิเศษ ตราบใดที่ลูกชายตกลงผ่าตัด พวกเขาก็พอใจแล้ว

เมื่อตกลงกันได้แล้ว หลิวฮ่าวก็พูดว่า "ตกลงตามนี้นะครับ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เถียนหลงห้ามดื่มน้ำและกินอาหารอะไรทั้งสิ้นนะครับ ผมจะไปจัดเตรียมห้องผ่าตัด พรุ่งนี้เช้าเราจะทำการผ่าตัดกันครับ"

เถียนหลงยิ้มและพยักหน้า "ได้ครับ"

ด้วยเหตุนี้ การผ่าตัดถุงน้ำดีแบบแผลเล็กเคสที่สองของหลิวฮ่าวก็เป็นอันตกลงเรียบร้อย หลิวฮ่าวถือแฟ้มประวัติเดินออกจากห้องพักฟื้นแล้วตรงไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล เขาพูดกับโจวเยี่ยนที่กำลังยุ่งอยู่ว่า "พี่โจวครับ รบกวนช่วยจัดห้องผ่าตัดให้ผมอีกห้องได้ไหมครับ!"

โจวเยี่ยนได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็ค้อนให้วงหนึ่ง แต่ก็ยอมรับแฟ้มประวัติจากมือของหลิวฮ่าวไปแต่โดยดี จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์ขึ้นมาติดต่อห้องผ่าตัด

แม้หลิวฮ่าวจะรู้ว่าการตามคิวผ่าตัดแบบนี้ทำให้พี่โจวลำบาก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะการคุยกับญาติคนไข้ให้ยอมผ่าตัดแบบแผลเล็กนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ขณะมองดูพี่โจวคุยโทรศัพท์เรื่องห้องผ่าตัด สายตาของหลิวฮ่าวก็มองไปที่ห้องเตรียมยาและเห็นหลี่เมิ่งเฉินอยู่ข้างใน

สำหรับหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้ นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งแนะนำวิธีมีความรักให้เถียนหลง ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตัวเองที่ยังเป็นโสดอยู่เลย คิดได้ดังนั้นหลิวฮ่าวก็หัวเราะออกมา รอไปก่อนเถอะ ตอนนี้เขายังไม่มีคุณสมบัติพอจะทำอะไรได้

ในขณะที่หลิวฮ่าวทอดถอนใจ โทรศัพท์ของพี่โจวก็คุยเสร็จพอดี "เมื่อกี้ติดต่อห้องผ่าตัดแล้ว แต่ช่วงเวลาดีๆ เต็มหมดแล้ว เหลือแต่ช่วงบ่ายตอนสองโมงเย็น ห้องผ่าตัดยังเป็นห้องเดิมคือห้องหมายเลขหกของวันนี้"

หลิวฮ่าวไม่ใส่ใจนัก "ไม่เป็นไรครับ บ่ายก็บ่าย"

โจวเยี่ยนได้ยินคำตอบก็หัวเราะร่า "พวกวัยรุ่นนี่พลังเยอะจริงๆ แต่พี่ขอเตือนไว้หน่อยนะ ช่วงฤดูร้อนคนมักจะง่วงนอนง่าย ระวังตัวด้วยล่ะ"

หลิวฮ่าวตอบทันที "ครับ จะพยายามรักษาความตื่นตัวไว้ครับ!"

โจวเยี่ยนเห็นท่าทางของหลิวฮ่าวก็หัวเราะชอบใจ

หลังจากคุยกับพี่โจวเสร็จ หลิวฮ่าวก็ถือแฟ้มประวัติเดินแอบเข้าไปในห้องเตรียมยา ขณะนั้นหลี่เมิ่งเฉินที่กำลังง่วนกับการเตรียมยาโดยสวมหน้ากากและถุงมืออยู่ ไม่ได้สังเกตเห็นหลิวฮ่าวที่ค่อยๆ ย่องเข้ามาข้างหลัง

พอหลี่เมิ่งเฉินผสมยาในขวดเสร็จและกำลังจะหันไปหยิบขวดใหม่ ก็พบกับหลิวฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างหลัง เธอตกใจจนร้องออกมา "ว้าย! แม่เจ้า! ตกใจหมดเลย! อยากตายหรือไง เจ้าหมอหลิว! จะทำให้ตกใจตายเลยหรือไง!"

หลิวฮ่าวเห็นหลี่เมิ่งเฉินที่ขวัญเสียก็หัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด กลางวันแสกๆ ไม่ใช่กลางคืนซะหน่อย มีอะไรให้น่ากลัวกัน"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้นก็ค้อนขวับให้หลิวฮ่าว ในใจคิดว่า 'ที่ตกใจไม่ใช่เพราะนายหรอกนะ ฮึ!'

หลิวฮ่าวดูหลี่เมิ่งเฉินแล้วยิ้ม "ไม่นึกเลยนะว่าแม่สาวน้อยหลี่เมิ่งเฉินจะขยันเป็นด้วย ครั้งแรกเลยที่เห็นเธอทำงานจริงจังขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลย"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็หยิบขวดยาใหม่ขึ้นมาเตรียมต่อ พร้อมกับพูดว่า "ทำไม? ไม่ได้ไปที่ห้องทำงานของนายครั้งหนึ่งถึงกับคิดถึงฉันหรือไง? ไม่เห็นเหมือนตอนนั้นเลยที่ฉันไปที่ห้องนายแล้วนายลากฉันลงมา"

หลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉินก็พยักหน้า "ใช่แล้ว คิดถึงจริงๆ นะ" พอพูดจบประโยคนี้ ใบหน้าของเขาก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา

แต่หลี่เมิ่งเฉินคิดว่าเขาแค่ล้อเล่น จึงพูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ "เหรอ? แต่ทำไมฉันถึงฟังแล้วไม่ยักจะเชื่อเลยล่ะ?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่ใส่ใจของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงหัวเราะร่า "ไม่เชื่อก็ดีแล้ว เออ จริงสิเมิ่งเฉิน ผมเข้ามาเพื่อบอกว่า พรุ่งนี้บ่ายสองโมงมีผ่าตัดอีกเคสนะ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็ทำหน้าตกใจ "อะไรนะ? พรุ่งนี้มีอีกเคสเหรอ? ทำไมมันถึงแน่นขนาดนี้?"

หลิวฮ่าวแบมืออย่างจนใจ "เธอไม่ลืมใช่ไหมว่าเมื่อวานหัวหน้าหลี่พูดว่ายังไง? เขาจะให้ผมผ่าตัดให้ครบห้าเคสภายในสัปดาห์นี้ไงล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้นก็ดูโกรธจัด "น่าโมโหจริงๆ ตาแก่หลี่คนนี้ รู้จักแต่สั่งงานมั่วซั่ว ไม่นึกถึงพวกเราคนทำงานเลยสักนิด"

หลิวฮ่าวพูดเรียบๆ ว่า "ที่จริงหัวหน้าหลี่ทำแบบนี้ก็เพื่อตัวผมครับ เขาอยากให้ผมได้ผ่าตัดเยอะๆ เพราะผมยังมีประสบการณ์ทางด้านนี้น้อยเกินไป"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เรียกซุนเสี่ยวเจี๋ยที่เคาน์เตอร์พยาบาลเข้ามา "เสี่ยวเจี๋ย เธอไปผสมยาที่เหลือให้หน่อย"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยเป็นพยาบาลฝึกหัดใต้บังคับบัญชาของหลี่เมิ่งเฉิน ย่อมต้องทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด หลังจากรับงานจากหลี่เมิ่งเฉินไปแล้ว หลี่เมิ่งเฉินก็ถอดหน้ากากและถุงมือออก แล้วจูงมือหลิวฮ่าวมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล เธอจ้องหน้าหลิวฮ่าวแล้วพูดว่า "หลิวฮ่าว เมื่อกี้ถ้านายไม่พูด ฉันคงลืมไปเลย ถึงฉันจะเป็นพยาบาล แต่บางเรื่องฉันก็ต้องเตือนนายหน่อย เช่นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนผ่าตัดเมื่อเช้านี้ อย่าให้มีอีกเด็ดขาด มันน่ากลัวมากรู้ไหม? วันนี้ตอนกลับมา ซุนเสี่ยวเจี๋ยยังมาแกล้งล้อฉันเลยว่าเธอตกใจกับเหตุการณ์เมื่อเช้ามาก บอกว่าไม่กล้าเข้าห้องผ่าตัดกับนายแล้ว สำหรับซุนเสี่ยวเจี๋ยฉันรู้จักดี เธอเป็นคนขี้อาย ไม่ใช่คนพูดมั่วซั่ว ถ้าเป็นคนอื่นและเรื่องนี้แพร่ไปทั่วแผนก เกรงว่าต่อไปคงไม่มีใครกล้าเข้าห้องผ่าตัดกับนายแน่"

หลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉินก็รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงตอนที่หาไส้ติ่งไม่เจอเมื่อช่วงเช้า หลิวฮ่าวเข้าใจดีว่าที่เธอพูดแบบนี้ก็เพราะเป็นห่วงเขา คิดได้ดังนั้นหลิวฮ่าวจึงพูดว่า "อืม ผมเข้าใจแล้ว ผมรับรองว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนี้ขึ้นอีกแน่นอน"

หลี่เมิ่งเฉินเห็นความมั่นใจบนใบหน้าของหลิวฮ่าวก็พยักหน้า "ฉันเชื่อใจนาย แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกล่ะก็ ฉันด่านายแน่ๆ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงถามว่า "จำได้ไหมที่คุณเคยพูดประโยคหนึ่งว่า ถ้าเกิดความผิดพลาดในการผ่าตัด คุณจะรับผิดชอบร่วมกับผม ประโยคนี้เรื่องจริงหรือเรื่องโกหกครับ?"

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวถามแบบนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย เธอโบกมือ "เรื่องโกหกแน่นอน ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ ฉันต้องเป็นคนแรกที่วิ่งหนีไปแน่ๆ! เชอะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เข้าใจในใจว่าสิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้คือความจริงจากใจ