บทที่ 55 แผนการของหลิวฮ่าว

เดิมทีหลิวฮ่าวกำลังคิดว่าจะไปกินอะไรดี แต่คำพูดของหลี่เมิ่งเฉินก็ช่วยเตือนสติเขา จริงด้วยสิ ช่วงนี้เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการผ่าตัดจนไม่มีเวลาคิดเรื่องเงินเดือนของตัวเองเลย ตอนนี้พอได้หลี่เมิ่งเฉินช่วยคำนวณให้ เงินเดือนของเขาคงไม่ได้มีแค่เงินเดือนพื้นฐานอันน้อยนิดนั่นแน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็ทำตัวป๋าโบกมืออย่างใจป้ำทันที "จะรออะไรอีกล่ะ ไปกินข้างนอกกันเลย!"

หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยพยักหน้าพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกาย "เยี่ยมไปเลย!"

ตอนนี้เวลาบ่ายโมงตรงแล้ว ส่วนเวลาเข้างานช่วงบ่ายคือบ่ายสามโมง ดังนั้นเพื่อเป็นการประหยัดเวลา พวกเขาจึงไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่สวมชุดกาวน์เดินออกจากโรงพยาบาลไปทั้งอย่างนั้น

ทั้งสามคนเดินดูร้านอาหารไปมาในซอยของกินหลังโรงพยาบาล ที่นี่นอกจากร้านอาหารหูหนานร้านใหญ่แล้ว ก็แทบไม่มีร้านอาหารอะไรที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย

หลิวฮ่าวมองไปที่ร้านอาหารหูหนานแล้วเอ่ยขึ้น "งั้นเรากินร้านนี้ดีไหม?"

หลี่เมิ่งเฉินปรายตามองก่อนจะพูดว่า "ไม่คุ้มๆ แพงเกินไป! พวกเราอย่าไปเสียเงินแพงๆ แบบนั้นเลย!"

หลิวฮ่าวรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ลึกๆ "แล้วเราจะกินอะไรกันดีล่ะ? แถวนี้ดูเหมือนจะไม่มีร้านอาหารอะไรดีๆ แล้วนะ"

ถึงหลี่เมิ่งเฉินจะให้หลิวฮ่าวเป็นคนเลี้ยง แต่ในเรื่องของกินเธอก็ยังนึกถึงกระเป๋าตังค์ของเขาด้วย เพราะหลิวฮ่าวเองก็อายุมากกว่าเธอแค่ปีสองปีเท่านั้น

หลี่เมิ่งเฉินนึกขึ้นได้กะทันหัน "จริงสิ พวกเราไปกินหม้อไฟเล็กกันเถอะ"

หลิวฮ่าวชะงักไป "อะไรนะ? หม้อไฟเล็กเหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า "ใช่ หม้อไฟเล็ก ฉันกับเสี่ยวเจี๋ยไปกินด้วยกันบ่อยๆ ของดีราคาถูก พวกเราสามคนกินนี่แหละคุ้มสุดแล้ว" จากนั้นหลี่เมิ่งเฉินก็หันไปยิ้มให้ซุนเสี่ยวเจี๋ย "ครั้งนี้เรากินของถูกๆ หน่อยดีกว่า ขืนกินแพงเกินไปเดี๋ยวคราวหน้าเขาจะไม่ยอมเลี้ยงอีก ยังไงซะวันข้างหน้าก็ยังมีผ่าตัดอีกเยอะ"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนหลิวฮ่าวได้แต่พูดไม่ออก ก่อนจะพาพวกเธอทั้งสองคนเดินตรงไปยังร้านหม้อไฟร้านนั้น

หลิวฮ่าวทำตามที่หลี่เมิ่งเฉินบอก เขาใช้มือถือสแกนสั่งอาหาร พอเห็นราคารวมแค่หกสิบกว่าหยวนเท่านั้น ดูเหมือนว่าจะถูกกว่าจริงๆ ด้วย

ตอนนี้เวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว เลยช่วงเวลาเร่งด่วนของการทานอาหารไปแล้ว ดังนั้นตอนที่ทั้งสามคนมาถึงที่ร้าน จึงมีลูกค้าเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น พวกเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการหาที่นั่ง

ไม่นานหม้อไฟเล็กทั้งสามหม้อก็ถูกเถ้าแก่ยกมาเสิร์ฟ หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยเริ่มลงมือกินไปคุยเล่นหัวเราะกันไป ส่วนหลิวฮ่าวก็มองดูพวกเธอแล้วยิ้มตามออกมา

หลี่เมิ่งเฉินเห็นหลิวฮ่าวยังไม่ขยับตะเกียบ ก็ถามด้วยความสงสัย "เอ๊ะ!? หลิวฮ่าว ทำไมไม่กินล่ะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวก็รีบตอบ "กินสิ กำลังกินอยู่" พูดจบเขาก็ใช้ตะเกียบคีบผักสองสามชิ้นใส่ลงในหม้อไฟของตัวเอง

พอเห็นหลิวฮ่าวกินแต่ผัก หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกขัดใจ "หลิวฮ่าว ทำไมนายกินแต่ผักล่ะเนี่ย ลูกชิ้นเนื้อร้านนี้อร่อยมากนะ กินนี่เยอะๆ สิ" ขณะที่พูด หลี่เมิ่งเฉินก็คีบลูกชิ้นเนื้อหลายลูกใส่ลงในหม้อไฟของหลิวฮ่าว

หลิวฮ่าวเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมา

ไม่นานนัก เมื่อน้ำในหม้อไฟเดือดปุดๆ ลูกชิ้นเนื้อก็สุกได้ที่ หลิวฮ่าวคีบเข้าปากลูกหนึ่ง อืม... จะว่าไปรสชาติก็อร่อยจริงๆ นั่นแหละ "อร่อยมากจริงๆ ด้วย ไม่เลวเลย! ไม่เลว!"

หลี่เมิ่งเฉินเห็นว่าหลิวฮ่าวพอใจกับตัวเลือกของตัวเอง เธอก็หัวเราะคิกคัก พร้อมกับคีบของกินใส่ลงในหม้อของหลิวฮ่าวเพิ่มอีก ส่วนซุนเสี่ยวเจี๋ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็กินไปพลางดูซีรีส์ไอดอลเรื่องโปรดในมือถือไปพลาง แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเป็นระยะ

หลิวฮ่าวมองดูหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

นึกถึงตอนที่ตัวเองอยู่แผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดี เขาถูกเมินเฉยและทอดทิ้งจนแทบจะกลายเป็นคนเก็บตัว แต่ตอนนี้หลิวฮ่าวค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตในปัจจุบันได้แล้ว และรู้สึกว่ามันดีมากๆ เลยทีเดียว

หลิวฮ่าวคีบลูกชิ้นเนื้อที่สุกได้ที่เข้าปาก แล้วยิ้มมองซุนเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังกินไปหัวเราะไป ก่อนจะถามว่า "เสี่ยวเจี๋ย เธอกำลังดูซีรีส์เรื่องอะไรอยู่เหรอ? หัวเราะซะมีความสุขเชียว"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยยิ้มและตอบว่า "เรื่อง มิสเตอร์ไรต์ ค่ะ เป็นซีรีส์ที่กำลังฮิตมากช่วงนี้"

หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า "ตอนเย็นกลับบ้านบางทีฉันก็ดูเหมือนกัน ตลกดีนะ หลิวฮ่าวไม่เคยดูเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยิ้มส่ายหน้า "ปกติผมชอบดูพวกหนังสงครามน่ะ"

มื้อนี้หลิวฮ่าวใช้เวลาจัดการอาหารแค่ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย แต่หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยกลับใช้เวลากินไปเต็มๆ กว่าหนึ่งชั่วโมง ระหว่างที่มองสองสาวกินกันต่อ หลิวฮ่าวก็คิดทบทวนเรื่องของตัวเอง การผ่าตัดในวันนี้ถ้าไม่ได้หลี่เมิ่งเฉินคอยเตือนสติในจังหวะสำคัญ เขาเองก็ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง ถึงระบบหมอเทวดาสุดยอดของเขาจะดีมาก แต่ดูเหมือนว่าพอไม่มีมัน เขาก็แทบจะผ่าตัดไม่เป็นเลย กลายเป็นคนลนลานทำอะไรไม่ถูก ถึงขนาดหาตำแหน่งของไส้ติ่งที่เป็นพื้นฐานที่สุดก็ยังหาไม่เจอ! เขาต้องกลับไปทบทวนตัวเองให้ดีซะแล้ว

ถ้าระบบหมอเทวดาสุดยอดนี้ไม่มีข้อจำกัดเรื่องคะแนนสะสมและสามารถใช้งานได้ตลอดเวลา มันก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ประเด็นคือมันไม่ใช่แบบนั้นน่ะสิ การผ่าตัดแบบแผลเล็กอย่างการตัดไส้ติ่ง แค่ใช้ระบบช่วยผ่าตัดก็ต้องเสียถึงแปดคะแนนแล้ว แล้วสำหรับการผ่าตัดที่เหลืออีกสี่เคส ไม่นับรวมการผ่าตัดถุงน้ำดีแบบแผลเล็ก อีกสามเคสที่เหลือล้วนเป็นการผ่าตัดใหญ่ทั้งสิ้น ยิ่งถ้าต้องทำเป็นการผ่าตัดใหญ่แบบแผลเล็กด้วยแล้ว หลิวฮ่าวไม่อยากจะคิดเลยว่าต้องใช้คะแนนสะสมมากแค่ไหนในการผ่าตัดแต่ละครั้ง

และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ไม่มีเวลาให้หลิวฮ่าวค่อยๆ สะสมคะแนนแล้ว ถึงเขาจะรอได้ แต่คนไข้พวกนั้นรอไม่ได้ อีกทั้งหัวหน้าหลี่จื้อเฉียงยังกำหนดเวลาให้เขาอีกด้วย ว่าต้องจัดการผ่าตัดพวกนี้ให้เสร็จทั้งหมดภายในหนึ่งสัปดาห์

พอคิดถึงปัญหาพวกนี้ หลิวฮ่าวก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

คะแนนพวกนี้ต้องประหยัดไว้ใช้ซะแล้ว

ในที่สุดหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยก็กินเสร็จ จากนั้นทั้งสามคนจึงเดินกลับไปยังแผนกด้วยกัน

กว่าหลิวฮ่าวจะกลับมาถึงห้องทำงานของตัวเองเวลาก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว เขาไม่ได้พักผ่อน เพราะทั้งเวลาและการผ่าตัดที่รออยู่ไม่อนุญาตให้เขาได้พัก

หลิวฮ่าวเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบแฟ้มประวัติคนไข้เคสที่สองขึ้นมา

นี่คือการผ่าตัดตัดถุงน้ำดี ซึ่งตามคำสั่งของหัวหน้าหลี่จื้อเฉียง การผ่าตัดนี้ก็ต้องทำแบบแผลเล็กเช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานก็เรียกใช้งานระบบหมอเทวดาสุดยอดขึ้นมาในใจอีกครั้ง

"ระบบหมอเทวดาสุดยอดเปิดใช้งานสมบูรณ์!"

จากนั้นหลิวฮ่าวก็สั่งการระบบหมอเทวดาสุดยอดต่อ "นี่ ค้นหาขั้นตอนการผ่าตัดถุงน้ำดีแบบแผลเล็กให้ฉันหน่อย!"

สิ้นคำสั่งของหลิวฮ่าว ระบบหมอเทวดาสุดยอดก็แสดงผลลัพธ์ขึ้นมาบนหน้าจอแสงตรงหน้าเขาทันที

ครั้งนี้หลิวฮ่าวเริ่มศึกษารายละเอียดล่วงหน้าก่อนที่จะตกลงกับญาติคนไข้เสียอีก

สาเหตุที่หลิวฮ่าวเตรียมตัวล่วงหน้าขนาดนี้ เป็นเพราะเขาตัดสินใจแล้วว่าในการผ่าตัดถุงน้ำดีแบบแผลเล็กครั้งนี้ เขาจะไม่พึ่งพาระบบหมอเทวดาสุดยอด และจะลงมือผ่าตัดด้วยตัวเองทั้งหมด อีกอย่าง เขาเองก็เคยดูหัวหน้าหลี่จื้อเฉียงทำมาแล้วถึงสองครั้ง ประกอบกับที่เขาหมั่นค้นคว้าข้อมูลจากระบบและจำลองการผ่าตัดอยู่บ่อยๆ หลิวฮ่าวจึงเชื่อมั่นว่าตัวเองไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

และจุดที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาจำเป็นต้องสะสมคะแนนไว้ให้เพียงพอสำหรับการผ่าตัดใหญ่สามเคสที่เหลือ นี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด