บทที่ 54 ต้องเลี้ยงข้าว

หลี่เมิ่งเฉินเป็นคนที่มีนิสัยร่าเริงสดใสและมักจะหยอกล้อคนอื่นอยู่เสมอ ก่อนเริ่มการผ่าตัด เธอยังบอกหลิวฮ่าวไม่ให้ตื่นเต้นอยู่เลย แต่ที่จริงแล้วการผ่าตัดในวันนี้ก็มีความหมายต่อตัวเธอมากเช่นกัน

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ทำหน้าที่ผู้ช่วยมือหนึ่งอย่างเต็มตัว และยังเป็นการเป็นผู้ช่วยให้กับหมอที่อายุมากกว่าเธอเพียงไม่กี่ปีอีกด้วย

ส่วนซุนเสี่ยวเจี๋ยเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ท่ามกลางความตื่นเต้นของทั้งสามคน การผ่าตัดก็เริ่มต้นขึ้น

ซุนเสี่ยวเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างรถเข็นเครื่องมือ รีบตัดผ้าก๊อซสำหรับใช้ฆ่าเชื้ออย่างคล่องแคล่ว หลิวฮ่าวรับคีมมาคีบผ้าก๊อซชุบน้ำยาโพวิโดนไอโอดีน แล้วเริ่มทำความสะอาดฆ่าเชื้อบริเวณหน้าท้องของคนไข้

เมื่อฆ่าเชื้อเสร็จ หลิวฮ่าวก็ยื่นมือออกไปแล้วพูดว่า "มีดผ่าตัด!"

เนื่องจากการผ่าตัดครั้งนี้ หลิวฮ่าวไม่ได้เปิดใช้งานระบบหมอเทวดาสุดยอด เขาจึงใช้มือเปล่ากะระยะและกำหนดจุดบนหน้าท้องของคนไข้ เมื่อกำหนดจุดสามจุดสำหรับเจาะรูได้แล้ว เขาก็ใช้มีดผ่าตัดในมือกรีดเปิดแผลเล็กๆ ทั้งสามจุดนั้น

หลังจากเปิดแผลเสร็จ ขั้นตอนต่อไปคือการใส่ท่อเจาะนำทาง หลิวฮ่าวจำได้ว่าตอนที่หัวหน้าหลี่จื้อเฉียงเป็นหมอผ่าตัดหลักและเขาเป็นผู้ช่วย เมื่อถึงขั้นตอนนี้ หัวหน้าหลี่จะให้เขาเป็นคนใส่ท่อเจาะ แต่หลิวฮ่าวไม่คิดจะให้หลี่เมิ่งเฉินที่เป็นผู้ช่วยในตอนนี้ทำหน้าที่นั้น เขาลงมือใส่ท่อเจาะนำทางทั้งสามอันลงบนหน้าท้องคนไข้อย่างมั่นคงด้วยตัวเอง

เมื่อติดตั้งท่อเจาะเรียบร้อย หลิวฮ่าวก็ส่งกล้องส่องช่องท้องให้หลี่เมิ่งเฉิน นี่คืองานที่เธอทำเป็นประจำจนชำนาญ เธอรับกล้องมาและสอดเข้าไปในช่องท้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบอกให้พยาบาลในห้องผ่าตัดเปิดสวิตช์

ทันทีที่สวิตช์ทำงาน ภาพอวัยวะภายในที่คมชัดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หลิวฮ่าวสอดคีมยาวเข้าไปในท่อเจาะนำทางเพื่อเข้าสู่ช่องท้องคนไข้ และเริ่มค้นหาตำแหน่งของไส้ติ่ง

ก่อนหน้านี้ตอนที่มีระบบหมอเทวดาสุดยอดคอยช่วย หลิวฮ่าวไม่เคยต้องเหนื่อยกับการหาไส้ติ่งเลย แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เปิดระบบ จึงต้องใช้คีมยาวควานหาในช่องท้องอย่างยากลำบาก

ระหว่างที่หา หลิวฮ่าวก็คอยบอกหลี่เมิ่งเฉินที่บังคับกล้องอยู่ว่า "ขยับไปทางนี้หน่อย เอียงไปทางนั้นนิดนึง" แต่ยิ่งใจร้อนก็ยิ่งหาไม่เจอ หลังจากผ่านไปเกือบสิบนาที หลิวฮ่าวที่ตื่นเต้นอยู่แล้วก็เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินจึงหันไปบอกซุนเสี่ยวเจี๋ย "เสี่ยวเจี๋ย มาถือกล้องนี่ไว้ที ถือไว้นิ่งๆ ก็พอนะ"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยรับคำ "ได้ค่ะ" เธอเดินมาหาหลี่เมิ่งเฉินและรับกล้องไปถือไว้ ส่วนหลี่เมิ่งเฉินก็เดินกลับไปที่รถเข็น หยิบคีมคีบผ้าก๊อซมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้หลิวฮ่าว พร้อมกับกระซิบปลอบใจ "หลิวฮ่าว ไม่ต้องรีบร้อนนะ ไม่ต้องกลัวด้วย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรับผิดชอบร่วมกับคุณเอง เข้าใจไหม?"

หลิวฮ่าวรู้สึกซาบซึ้งใจกับคำพูดของเธอ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซาบซึ้ง ยิ่งกว่านั้น ถ้าเกิดความผิดพลาดระหว่างการผ่าตัด มันจะเป็นเรื่องใหญ่มาก เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือชีวิตคน!

ตอนนี้หลิวฮ่าวอยากจะเรียกระบบหมอเทวดาสุดยอดออกมาช่วยใจจะขาด แต่ก็ทำไม่ได้เพราะคะแนนสะสมไม่พอ

หลี่เมิ่งเฉินเห็นว่าคำปลอบใจของเธอไม่ได้ผล จึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงปกติที่คุยกับเขาเป็นประจำ "นี่ หลิวฮ่าว ปกติฉันเห็นคุณขีดๆ เขียนๆ จำลองการผ่าตัดนู่นนี่อยู่ในห้องทำงานทุกวัน แล้วทำไมพอลงสนามจริงถึงได้แป๊กแบบนี้ล่ะ? คราวก่อนฉันเห็นคุณทำซะคล่องเชียว แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น? หรือว่าคราวก่อนคุณแค่ฟลุกเดาถูก?"

หลิวฮ่าวแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อได้ยินแบบนั้น แม้แต่ซุนเสี่ยวเจี๋ยยังทนฟังไม่ได้ ต้องพูดเข้าข้างเขา "โธ่ อาจารย์เมิ่งเฉิน พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ อาจารย์หลิวกำลังผ่าตัดอยู่นะ อย่าเพิ่งกวนสิคะ"

หลี่เมิ่งเฉินไม่ได้มีเจตนาร้าย เธอแค่อยากจะกระตุ้นให้หลิวฮ่าวเรียกสติกลับมา แต่คำพูดของเธอก็ทำให้หลิวฮ่าวฉุกคิดขึ้นมาได้จริง ๆ ตอนที่เขาจำลองการผ่าตัดในห้องทำงาน เขาไม่ได้ใช้ระบบช่วยเลย แต่ก็ยังสามารถจำลองขั้นตอนทั้งหมดจนจบได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง

เขาพูดกับหลี่เมิ่งเฉินด้วยความดีใจ "จริงด้วย เมิ่งเฉิน คุณนี่เยี่ยมจริงๆ" จากนั้นเขาก็ยืดตัวขึ้นและเริ่มนึกถึงตอนที่จำลองการผ่าตัด

หลี่เมิ่งเฉินถึงกับงงกับคำพูดของเขา 'หมอนี่สมองกระทบกระเทือนหรือเปล่าเนี่ย' แต่เมื่อเห็นว่าหลิวฮ่าวกลับมาตั้งสมาธิได้แล้ว เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินกลับไปยืนคู่กับซุนเสี่ยวเจี๋ยที่อีกฝั่งของเตียงผ่าตัด จ้องมองหลิวฮ่าวอย่างไม่วางตา

หลิวฮ่าวมองไปที่หน้าจอและเริ่มขยับมืออีกครั้ง ตำแหน่งของไส้ติ่งอยู่ที่ปลายลำไส้ใหญ่ส่วนต้นดังนั้นสิ่งที่เขาต้องหาตอนนี้ไม่ใช่ไส้ติ่ง แต่เป็นลำไส้ใหญ่ส่วนต้น ถ้าหาลำไส้ใหญ่ส่วนต้นเจอ ไส้ติ่งก็คงอยู่ไม่ไกล

ไม่นานเขาก็เจอลำไส้ใหญ่ส่วนต้นที่ใหญ่กว่าไส้ติ่งหลายเท่า เขาใช้มืออีกข้างสอดคีมยาวตัวใหม่เข้าไปในท่อเจาะนำทาง ไล่ตามลำไส้ใหญ่ส่วนต้นไปจนพบไส้ติ่งเล็กๆ ที่ปลายสุด

เมื่อหาไส้ติ่งเจอ หลิวฮ่าวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยเองก็ถอนหายใจตามไปด้วย

หลิวฮ่าวสังเกตเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคน จึงยิ้มเขินๆ แล้วพูดว่า "เอาล่ะ ไม่ต้องตื่นเต้นกันแล้ว ไม่มีปัญหาแล้วครับ การผ่าตัดครั้งนี้จะสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน"

ขั้นตอนหลังจากนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น ยิ่งทำหลิวฮ่าวก็ยิ่งเครื่องร้อนและคล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีอาการติดขัดเหมือนตอนหาไส้ติ่งอีก

ในขั้นตอนสุดท้าย หลิวฮ่าวใช้พลาสเตอร์ปิดแผลทางการแพทย์สามแผ่นปิดทับรอยแผลเล็กๆ ทั้งสามจุด เป็นอันเสร็จสิ้นการผ่าตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็กอย่างสมบูรณ์แบบ

ในวินาทีนั้น เสียงอันไพเราะของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้นในหัวเขา "ยินดีด้วยโฮสต์ ทำการผ่าตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็กด้วยตัวเองสำเร็จ ได้รับคะแนนสะสมเพิ่มห้าคะแนน! คะแนนสะสมรวมทั้งหมดคือสิบสองคะแนน!"

"ระดับความชำนาญในทักษะย่อย: การผ่าตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็ก อยู่ในระดับเริ่มต้น (30/100)!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลิวฮ่าวก็ถึงกับบ่นอุบ 'ตอนให้ระบบช่วยผ่าตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็กคิดตั้งแปดคะแนน! แต่พอฉันทำเองได้รางวัลแค่ห้าคะแนน หายไปตั้งสามคะแนน ระบบแกจะหน้าเลือดไปหน่อยไหม!'

กว่าจะออกจากห้องผ่าตัดก็ปาเข้าไปบ่ายโมงตรง การผ่าตัดใช้เวลาไปสามชั่วโมงเต็ม ทั้งสามคนจึงยืดเส้นยืดสายด้วยความเมื่อยล้า

เมื่อยืดเส้นยืดสายเสร็จ หลี่เมิ่งเฉินก็พูดขึ้นว่า "นี่ หลิวฮ่าว ฉันหิวแล้ว เสี่ยวเจี๋ยก็หิวแล้ว ผู้ช่วยคนสวยทั้งสองคนของคุณหิวไส้กิ่วแล้วนะ เลี้ยงข้าวพวกเราเดี๋ยวนี้เลย"

หลิวฮ่าวหันไปมองซุนเสี่ยวเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง เขาจึงตัดสินใจได้ว่า "งั้นมื้อนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง!"

เขาพยักหน้ายิ้มๆ "ได้เลย ไป โรงอาหารโรงพยาบาล มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง สั่งได้เต็มที่!"

ได้ยินคำพูดที่ดูเหมือนจะใจป้ำของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็แทบจะล้มทั้งยืน "นี่ หลิวฮ่าว คุณกล้าชวนผู้ช่วยคนสวยตั้งสองคนไปกินข้าวที่โรงอาหารเนี่ยนะ? พูดออกมาได้ยังไง! ต้องไปกินข้างนอกสิ! ข้างนอกเท่านั้น! ชิ!"

หลิวฮ่าวกะพริบตาปริบๆ เขาไม่เคยกินข้าวข้างนอกมาก่อนเลย ขณะที่เขากำลังลังเล หลี่เมิ่งเฉินก็พูดต่อ "เป็นผู้ชายซะเปล่า อย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลย เลิกแกล้งจนได้แล้ว เดือนนี้แค่คุณคนเดียวก็ผ่าตัดไปสองเคสแล้วนะ แถมยังมีอีกตั้งสี่เคสรออยู่ ลองคิดดูสิว่าเดือนนี้คุณจะได้โบนัสเท่าไหร่? พยาบาลตัวเล็กๆ อย่างพวกเราสองคนก็ทำได้แค่อิจฉาตาร้อนเท่านั้นแหละ!"