บทที่ 58 เชื่อหรือไม่เชื่อ?

ความจริงแล้วการผ่าตัดถุงน้ำดีผ่านกล้องที่ทำในวันนี้ กับการผ่าตัดไส้ติ่งผ่านกล้องของเมื่อวานน่าจะอยู่ในระดับความยากที่ใกล้เคียงกัน ดังนั้นระบบแพทย์เทวะสุดยอดจึงให้คะแนนสะสมเขาแค่ 5 คะแนนสำหรับการผ่าตัดด้วยตัวเองจนสำเร็จ และอีก 5 คะแนนเป็นรางวัลจากการปลดล็อกทักษะใหม่ เมื่อรวมทั้งสองอย่างจึงได้มา 10 คะแนน

สำหรับคะแนน 10 คะแนนนี้ หลิวฮ่าวคาดเดาไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าระบบแพทย์เทวะสุดยอดให้รางวัล 10 คะแนน เขาจึงไม่มีท่าทีดีใจเลยแม้แต่น้อย

ทว่าเมื่อมองดูคะแนนสะสมรวม 21 คะแนนในตอนนี้ ในใจของหลิวฮ่าวก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างไรเสียหลังจากนี้ก็ยังมีคิวผ่าตัดรออยู่อีกตั้งสามเคส

ขณะนี้ ทั้งสามคนเดินออกจากห้องผ่าตัด เนื่องจากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นระหว่างการผ่าตัด จึงทำให้เวลาที่ใช้ในการผ่าตัดทั้งหมดคลาดเคลื่อนไปบ้าง เมื่อดูเวลาแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะเลิกงาน หากเป็นนิสัยปกติของหลี่เมิ่งเฉิน เธอจะต้องลากหลิวฮ่าวและซุนเสี่ยวเจี๋ยหาทางถ่วงเวลาช่วงนี้ออกไปอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ในใจของหลี่เมิ่งเฉินยังคงมีความรู้สึกโทษตัวเองอยู่

หลี่เมิ่งเฉินเอ่ยขึ้น "พวกเรากลับแผนกกันเถอะ อีกเดี๋ยวคนไข้ก็จะถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดแล้ว แบบนั้นเราจะได้รอรับที่แผนกพอดี"

ในฐานะนักศึกษาของหลี่เมิ่งเฉิน ซุนเสี่ยวเจี๋ยย่อมไม่มีความคิดเห็นใดๆ อย่างไรเสียสถานะของเธอก็คือเด็กฝึกงาน ต่อให้ในใจจะไม่เต็มใจก็ไม่กล้าพูดออกมา

แต่หลิวฮ่าวสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของหลี่เมิ่งเฉินในตอนนี้ ครั้งนี้เขาจึงไม่ได้ทำตามความต้องการของเธอ แต่เลือกที่จะสวมบทบาทตรงกันข้าม

หลิวฮ่าวพูดขึ้นว่า "ป่านนี้แล้ว ไม่ต้องกลับแผนกหรอก ยังไงซะถ้าดูจากเวลาที่ผ่านๆ มา กว่าคนไข้จะถูกเข็นกลับมาที่แผนกฉุกเฉินก็ปาเข้าไปหกโมงกว่า ตอนนี้กลับไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี อากาศร้อนๆ แบบนี้ ผมเลี้ยงไอศกรีมพวกคุณสองคนเอง!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ขณะที่หลี่เมิ่งเฉินยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ ซุนเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ กลับพยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้นดีใจ

หลิวฮ่าวเห็นหลี่เมิ่งเฉินยังคงลังเล จึงไม่สนใจและดึงแขนเธอเดินตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าโรงพยาบาลทันที

เพื่อทำให้หลี่เมิ่งเฉินอารมณ์ดีขึ้น หลิวฮ่าวยอมทุ่มทุนสร้าง ซื้อแต่ไอศกรีมของดีๆ แท่งละหกหยวนทั้งนั้น

จากนั้นทั้งสามคนก็ถือไอศกรีมมายืนกินกันที่หน้าประตู หลิวฮ่าวกินไปพลางพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า "นี่ เมิ่งเฉิน การผ่าตัดก็จบลงแล้ว คุณอย่าเป็นแบบนี้เลย อีกอย่างเรื่องไม่คาดคิดระหว่างผ่าตัดมันก็เกิดขึ้นได้เป็นธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราสามคนต่างก็แทบไม่เคยผ่านการผ่าตัดมาเลย ทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบแล้ว! คุณน่ะปล่อยวางซะบ้าง เข้าใจไหม"

ฝ่ายซุนเสี่ยวเจี๋ยที่ยืนกินไปเล่นโทรศัพท์มือถือไป เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็พยักหน้าให้เขา เป็นการแสดงความเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด

แต่หลี่เมิ่งเฉินก็ยังคงมีท่าทีเหมือนเดิม ดูเหมือนว่าในใจของเธอยังคงปล่อยวางไม่ได้

หลิวฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจใช้ไม้ย้อนศร เขาทำหน้าเยาะเย้ยใส่หลี่เมิ่งเฉิน "ดูทำหน้าเข้าสิ คิดเล็กคิดน้อยไปได้ ก่อนผ่าตัดยังมาปลอบผมอยู่เลย บอกให้ตั้งใจผ่าตัด ไม่ต้องตื่นเต้น แล้วดูตอนนี้สิ ตัวเองกลับมาทำตัวคิดมากจุกจิกซะเอง"

เมื่อได้ยินคำพูดยั่วโมโหของหลิวฮ่าว ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ผลจริงๆ หลี่เมิ่งเฉินยื่นมือไปหยิกแขนหลิวฮ่าวอย่างแรง "โอ๊ะโอ๋ ก่อนหน้านี้ฉันว่าคุณไปไม่กี่ประโยค ทำไม ไม่พอใจเหรอ หืม เดี๋ยวนี้กล้าหันมาว่าฉันแล้วเหรอ"

หลิวฮ่าวเห็นหลี่เมิ่งเฉินกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ก็รีบยกมือยอมแพ้ "เปล่าๆ ไม่ใช่นะครับ ผมจะไปกล้าได้ยังไงกัน"

หลี่เมิ่งเฉินเห็นท่าทางของหลิวฮ่าว จึงยอมปล่อยมือ "ค่อยยังชั่วหน่อย"

ขณะที่ทั้งสามคนใกล้จะกินไอศกรีมในมือหมด หลี่เมิ่งเฉินก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบหันไปถามหลิวฮ่าวว่า "จริงสิ หลิวฮ่าว ตอนที่เกิดเหตุฉุกเฉินระหว่างผ่าตัด คุณตะโกนเสียงดังว่า สุดยอด อะไรสักอย่าง มันคืออะไรเหรอ"

เมื่อโดนหลี่เมิ่งเฉินถามขึ้นมาแบบนี้ ซุนเสี่ยวเจี๋ยก็พลันนึกขึ้นมาได้เช่นกัน จากนั้นเธอก็หันมามองหลิวฮ่าว หลิวฮ่าวเห็นทั้งสองคนจ้องมองมาที่ตน ในใจก็ลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที ตอนที่เจอสถานการณ์แบบนั้นเขาประมาทเกินไปจริงๆ หลิวฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มเจื่อนๆ ตอบไปว่า "มีด้วยเหรอ พวกคุณสองคนหูแว่วไปเองหรือเปล่า ผมไม่ได้ตะโกนว่าสุดยอดอะไรสักหน่อย"

หลี่เมิ่งเฉินถามต่อ "หืม แล้วคุณตะโกนว่าอะไรล่ะ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ถึงกับสะดุดไป "นั่นสิ แล้วผมควรบอกว่าพูดอะไรดีล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินเห็นหลิวฮ่าวอึกอักก็เริ่มใจร้อน "ทีเมื่อกี้ยังมาว่าฉันอยู่เลย ตัวคุณเองก็อึกอักเหมือนกันไม่ใช่เหรอ รีบพูดมาสิ!"

เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวจึงตะโกนเสียงดังลั่นว่า "แพทย์เทวะสุดยอดมอบพลังให้ข้าด้วยเถิด!" จากนั้นก็มองหน้าหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ย "ที่ผมตะโกนคือประโยคนี้แหละ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยก็ชะงักไปพร้อมกัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างดัง

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งสอง หลิวฮ่าวก็รีบพูดขึ้นว่า "ดูพวกคุณสิ ทำไมถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ล่ะ ที่ผมทำไปก็เพื่อพวกเราสามคนไม่ใช่เหรอ แบบนี้เขาเรียกว่าอะไร นี่แหละที่เรียกว่าศรัทธา เป็นความศรัทธาอันสูงส่งต่อวิชาการแพทย์เลยนะ!"

เมื่อหยุดหัวเราะได้ในที่สุด หลี่เมิ่งเฉินก็ตบไหล่หลิวฮ่าวเบาๆ แล้วพูดว่า "หลิวฮ่าวเอ๊ย ฉันยอมใจคุณเลยจริงๆ คุณนี่ตลกเป็นบ้าเลย สงสัยคุณจะดูหนังมากเกินไปจนอินจัดแล้วล่ะมั้ง ทำไมคุณไม่ตะโกนเพิ่มไปอีกประโยคล่ะว่า ซูเปอร์แมนแปลงร่าง น่ะ"

ฝ่ายซุนเสี่ยวเจี๋ยก็หัวเราะตาม "ฮ่าๆ ถ้าเป็นแบบนั้นก็จะยิ่งเก่งกาจขึ้นไปอีกนะคะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของทั้งสอง หลิวฮ่าวก็แกล้งทำหน้าเอือมระอาพร้อมกับปรายตามองพวกเธอ แต่ในใจกลับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะไม่ได้สงสัยเรื่องระบบแพทย์เทวะสุดยอดของเขาเลย

จากนั้นหลี่เมิ่งเฉินก็ถามคำถามที่ทำให้หลิวฮ่าวต้องปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก "จริงสิ หลิวฮ่าว ตอนที่คุณมองไม่เห็นภาพในช่องท้องเลย คุณทำความสะอาดพวกสารคัดหลั่งจากถุงน้ำดีกับน้ำเกลือที่เทตามลงไปจนสะอาดหมดจดได้ยังไงกัน"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามนี้ เดิมทีหลิวฮ่าวไม่อยากจะตอบ แต่เขารู้จักนิสัยของหลี่เมิ่งเฉินดี ยัยนี่เป็นพวกชอบซักไซ้ไล่เลียงจนถึงรากถึงโคน หลิวฮ่าวจึงให้คำตอบที่ดูมีปรัชญาลึกซึ้งไปประโยคหนึ่ง นั่นก็คือ "เรื่องนี้น่ะเหรอ อาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ สัญชาตญาณที่มีแต่ผู้ชายเท่านั้นแหละถึงจะมี!"

ความจริงแล้วสิ่งที่ผู้ชายรำคาญที่สุดก็คือ เวลาผู้หญิงไม่ว่าเจอเรื่องอะไรก็มักจะอ้างว่านี่คือสัญชาตญาณของผู้หญิง พวกนายไม่มีวันเข้าใจหรอก ตอนนี้หลิวฮ่าวก็เลยเอาประโยคที่ว่าสัญชาตญาณที่มีแต่ผู้ชายเท่านั้นถึงจะมีมาใช้บ้าง

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็แค่แค่นเสียงหัวเราะออกมาสั้นๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้หลิวฮ่าวอีกครั้ง แล้วใช้มือเล็กๆ ของเธอคว้าหมับเข้าที่เอวของหลิวฮ่าวพลางเอ่ยถามว่า "นี่หลิวฮ่าว คุณรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองชักจะเหลิงเกินไปหน่อยแล้วหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมถึงกล้าเอามุกเชยๆ แบบนี้มาตอบเฉไฉฉันล่ะ"

หลิวฮ่าวสัมผัสได้ว่ามือของหลี่เมิ่งเฉินเริ่มออกแรงบิดที่เอวของเขาแล้ว เขาจึงรีบร้องบอก "ที่ไหนกันล่ะ ผมก็บอกไปแล้วไง ว่าผมทำไปตามความรู้สึกจริงๆ ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าในสถานการณ์แบบนั้นผมจะทำยังไงได้อีกล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินแค่นเสียงเย็นชา "หลิวฮ่าว คุณคิดว่าคำพูดของคุณประโยคนี้ ฉันจะเชื่อหรือไม่เชื่อล่ะ?"