บทที่ 59 บอกความรู้สึกของคุณมา

หลังจากที่พวกของหลิวฮ่าวทั้งสามคนกลับมาที่แผนก เวลา ก็ใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล ส่วนหลิวฮ่าวก็กลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

ขั้นตอนต่อไป หลิวฮ่าวต้องเริ่มวางแผนสำหรับการผ่าตัดอีกสามเคสที่เหลือ

การผ่าตัดสามเคสหลังจากนี้มีความยากเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละเคส

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน หลิวฮ่าวก็เรียกใช้งานระบบแพทย์เทวะสุดยอดออกมาอีกครั้ง

"ระบบแพทย์เทวะสุดยอดเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์"

เมื่อระบบแพทย์เทวะสุดยอดเริ่มทำงานได้อย่างสมบูรณ์ หลิวฮ่าวก็ออกคำสั่งทันที "เอาล่ะ ช่วยค้นหาข้อมูลการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบเปิดปกติให้หน่อย"

ไม่นานนัก ระบบแพทย์เทวะสุดยอดก็แสดงข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างสมบูรณ์และละเอียดถี่ถ้วนขึ้นมาบนหน้าจอแสงตรงหน้าเขา

แม้ว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะขอกลแกมบังคับให้พยายามผ่าตัดแบบแผลเล็กก็ตาม แต่หลิวฮ่าวยังคงมีความคิดเป็นของตัวเอง ก่อนที่จะขยับไปทำแบบแผลเล็ก อย่างน้อยที่สุดเขาก็ต้องเข้าใจวิธีการผ่าตัดแบบเปิดปกติให้ทะลุปรุโปร่งก่อนไม่ใช่หรือ เมื่อเข้าใจแบบปกติแล้วถึงค่อยไปศึกษาวิธีแบบแผลเล็ก ด้วยวิธีนี้ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ยังสามารถผ่าตัดด้วยวิธีดั้งเดิมได้หากเกิดเหตุฉุกเฉิน

หลังจากที่หลิวฮ่าวอ่านข้อมูลไปได้เพียงครึ่งชั่วโมง ประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกผลักเปิดออก

หลิวฮ่าวที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจำลองขั้นตอนลงบนกระดาษเอสี่พูดขึ้นโดยไม่เงยหน้า "เมิ่งเฉิน รอผมประเดี๋ยวหนึ่งนะ ตอนนี้กำลังถึงช่วงสำคัญ ใกล้จะเสร็จแล้ว" จากนั้นเขาก็หันไปสนใจการจำลองขั้นตอนต่ออย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปอีกประมาณห้านาที หลิวฮ่าวถึงได้วางปากกาในมือลงพลางเงยหน้าขึ้นพูดว่า "เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ ตอนนี้ไปรับ..." ทว่าเมื่อหลิวฮ่าวเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่หลี่เมิ่งเฉินแต่เป็นผู้อำนวยการ เขาก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "ผู้อำนวยการ คุณมาที่นี่มีอะไรหรือเปล่าครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แค่นะแวะมาคุยกับเธอหน่อยน่ะ"

หลิวฮ่าวพูดด้วยความรู้สึกเกรงใจ "อัยยา ผู้อำนวยการครับ ถ้าอย่างนั้นคุณคงต้องรอสักครู่แล้วล่ะครับ พอดีผมต้องไปรับคนไข้พร้อมกับเมิ่งเฉินก่อน แล้วค่อยกลับขึ้นมา"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงโบกมือ "ไม่ต้องหอก ฉันให้เสี่ยวโจวพาหลี่เมิ่งเฉินไปจัดการแล้ว" พูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของหลิวฮ่าว หยิบกระดาษเอสี่ของหลิวฮ่าวขึ้นมาดูแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ฝ่ายหลิวฮ่าวเองก็ไม่กล้าชักช้า รีบเดินไปที่ตู้กดน้ำ หยิบแก้วกระดาษมากดน้ำร้อนให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง แล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะกาแฟ

หลังจากดูอยู่ครู่หนึ่ง ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็วางกระดาษเอสี่ลงบนโต๊ะกาแฟ จากนั้นก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบพลางเอนหลังพิงโซฟา "หลิวฮ่าว ฉันเห็นบันทึกการผ่าตัดของแผนกแล้ว เห็นว่าเธอผ่าตัดเสร็จไปสองเคสแล้ว มาเถอะ นั่งลงตรงนี้แล้วบอกฉันหน่อยว่าเธอมีความรู้สึกอย่างไรบ้าง"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หหลิวฮ่าวก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เขา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ความรู้สึกในตอนนี้ก็เหมือนกับครั้งก่อนครับ การผ่าตัดแบบแผลเล็กนี้มีข้อดีของมันจริงๆ..."

หลิวฮ่าวยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็เห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงโบกมือห้าม ดูเหมือนว่าคำตอบของหลิวฮ่าวจะยังไม่ตรงประเด็นที่ผู้อำนวยการต้องการฟัง

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบแบบนี้ สิ่งที่ฉันถามคือความรู้สึกส่วนตัวของเธอเวลาที่ลงมือผ่าตัดแบบแผลเล็กต่างหากล่ะว่าเป็นอย่างไร" เมื่อได้ยินคำถาม หลิวฮ่าวทำหน้าเจื่อนๆ มือทั้งสองข้างเริ่มถูเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวก่อนจะพูดว่า "จะพูดอย่างไรดีล่ะครับ ก็รู้สึกว่าใช้ได้ครับ ผมยังต้องการการฝึกฝนแบบนี้อีก และยังจำเป็นต้องพัฒนาทักษะการลงมือผ่าตัดแบบแผลเล็กให้มากกว่านี้..."

คำพูดของหลิวฮ่าวถูกผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงขัดขึ้นอีกครั้ง "ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่า ในเส้นทางสายการแพทย์นี้เธอไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวขนาดนั้น ฉันไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ สิ่งที่ฉันต้องการคือความรู้สึกจริงๆ ของเธอเวลาผ่าตัดต่างหาก"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวฮ่าวก็อึ้งไปอีกครั้ง ในใจเริ่มเกิดความสับสน "สิ่งที่ผมพูดไปเมื่อครู่ก็คือความรู้สึกของตัวเองแล้วนี่นา แล้วคุณยังต้องการความรู้สึกแบบไหนอีกกันแน่"

แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่หลิวฮ่าวไม่ได้พูดออกมา เขาคิดทบทวนต่อ "ในเมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถามถึงความรู้สึกตอนผ่าตัด ถ้าอย่างนั้นผมก็แค่พาความรู้สึกของตัวเองย้อนกลับไปตอนที่กำลังผ่าตัดอยู่ก็พอแล้ว" เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็หลับตาลงอีกครั้ง ในใจไม่ได้จงใจคิดอะไรซับซ้อน แต่ปล่อยให้ตัวเองย้อนกลับไปอยู่ในบรรยากาศการผ่าตัดของวันนี้

ขณะที่กำลังทบทวนความทรงจำ ปากของหลิวฮ่าวก็เริ่มขยับพูดออกมา "ความรู้สึกมันเหมือนกับมีกฎเกณฑ์บางอย่างน่ะครับ ตั้งแต่ตอนที่ใช้มีดผ่าตัดเปิดแผลเล็กๆ สามจุด จากนั้นก็ใส่ท่อเจาะช่องท้อง แล้วสอดกล้องเข้าไปเพื่อเปิดมุมมอง ในวินาทีนั้นเอง ผมรู้สึกว่าการผ่าตัดแบบแผลเล็กกับการผ่าตัดแบบเปิดปกติ แท้จริงแล้วมันก็เหมือนๆ กันเลยครับ..."

หลิวฮ่าวพูดบรรยายออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน ส่วนผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่ถือแก้วกระดาษเอนพิงโซฟาอยู่ก็ลุกขึ้นมายืน "อย่าหยุด พูดต่อไปได้เลย"

หลิวฮ่าวเองก็ไม่มีความคิดที่จะหยุด เขาอ้าปากพูดต่อว่า "หากจะให้พูดถึงความรู้สึกนั้น จะบอกอย่างไรดีล่ะครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ มันแปลกมาก การผ่าตัดแบบแผลเล็กไม่ได้ดูหรูหราหรือสูงส่งไปกว่าแบบปกติเท่าไหร่เลย พูดตรงๆ ก็คือมันแค่เปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้นเองครับ"

เมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงได้ยินหลิวฮ่าวพูดมาถึงตรงนี้ มือทั้งสองข้างของเขาก็เริ่มถูเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ส่วนหลิวฮ่าวที่ยังคงหลับตาอยู่ก็พูดต่อไปว่า "จำได้ว่าตอนที่ยืนอยู่ข้างเตียงผ่าตัด ผมมีความรู้สึกว่าตัวเองสามารถใช้วิธีแผลเล็กนี้เพื่อจัดการกับการผ่าตัดแบบเปิดปกติได้ทั้งหมดเลยครับ!"

พอได้ยินถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็โพล่งออกมาอย่างลืมตัว "ดีมาก! พูดได้ดีเหลือเกิน!" ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดด้วยความตื่นเต้น ถึงขั้นทุบมือลงบนโต๊ะกาแฟอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง และเสียงนี้เองที่ช่วยดึงหลิวฮ่าวให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

หลิวฮ่าวลืมตาขึ้นมองผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่กำลังตื่นเต้นอยู่ตรงหน้า แล้วพูดขึ้นว่า "เอ่อ ผู้อำนวยการครับ สิ่งที่ผมพูดไปเมื่อครู่น่าจะเป็นความรู้สึกทั้งหมดของผมในระหว่างกระบวนการผ่าตัดครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงหัวเราะเสียงดังชอบใจสองครั้ง "ดีมาก ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ทำให้ฉันฟังแล้วพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง"

เมื่อถูกผู้อำนวยการเอ่ยปากชม หลิวฮ่าวก็เริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมา "ความจริงแล้ว ผู้อำนวยการครับ ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองสามารถใช้เทคนิคแผลเล็กกับการผ่าตัดแบบเปิดปกติได้ทั้งหมด แต่นี่มันก็เป็นแค่ความรู้สึกในใจของผมเท่านั้น หากคิดจะทำให้การผ่าตัดทุกอย่างกลายเป็นแบบแผลเล็กทั้งหมด สำหรับผมในตอนนี้มันยังเป็นเรื่องที่ยากมากครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยิ้มพลางโบกมือ "แน่นอนอยู่แล้ว เส้นทางสายนี้ไม่มีทางราบรื่นเสมอไปหรอก แต่ความรู้สึกของเธอในตอนนี้นี่แหละ ที่จะเป็นเหมือนประทีปนำทางบนเส้นทางสายนี้ให้กับเธอ" จากนั้นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็จ้องมองหลิวฮ่าวแล้วพูดต่อ "ในเมื่อตอนนี้เธอมีความรู้สึกแบบนี้แล้ว ฉันก็ขอเปลี่ยนคำพูดที่เคยบอกเธอไว้ก่อนหน้านี้หน่อยก็แล้วกัน"

หลิวฮ่าวถามกลับ "เปลี่ยนคำพูดอะไรหรือครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ฉันบอกให้เธอพยายามผ่าตัดสามเคสสุดท้ายด้วยวิธีแผลเล็กเท่าที่จะทำได้ แต่ในตอนนี้ ในเมื่อเธอมีความรู้สึกแบบนี้แล้ว ฉันจะเปลี่ยนเป็นบังคับให้เธอต้องผ่าตัดด้วยวิธีแผลเล็กเท่านั้น"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวถึงกับตะลึงงันไปทันที ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ "หา!? อะไรนะครับ!?"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดกลั้วหัวเราะ "จะมาร้องหาอะไรกัน มีอะไรน่าตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ ก็เมื่อกี้เธอเพิ่งบอกเองไม่ใช่รึไงว่าเธอมีความรู้สึกนั้นแล้วน่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกันกับความไว้วางใจอันเปี่ยมล้นที่ผู้อำนวยการมีให้กับเขา