บทที่ 60 ได้เรียนรู้อีกหนึ่งกระบวนท่า

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงหันไปมองหลิวฮ่าวพลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "เคสต่อไปเธอเตรียมจะผ่าตัดเคสไหน"

หลิวฮ่าวตอบกลับ "เคสต่อไปผมตั้งใจจะทำการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบส่องกล้องแผลเล็กครับ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลิวฮ่าวพูด ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเคร่งขรึม "ดี ตอนนี้เธอถือประวัติการรักษาของคนไข้เคสนี้ แล้วตามฉันลงไปที่วอร์ดผู้ป่วยด้านล่าง"

หลิวฮ่าวไม่รีรอช้า รีบเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแฟ้มประวัติการรักษาของคนไข้โรคตับข้างซ้ายคนดังกล่าว แล้วเดินตามผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงออกจากห้องทำงานทันที

เมื่อทั้งสองคนลงมาถึงด้านล่าง ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พูดขึ้น "โอ้ จริงด้วย คนไข้คนนี้อยู่เตียงไหนนะ เหมือนฉันจะลืมไปแล้ว"

หลิวฮ่าวได้ยินคำถามก็รีบเปิดดูประวัติการรักษาในมือแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ผู้อำนวยการครับ เตียงหมายเลข 39 ครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพยักหน้ารับ จากนั้นก็เอามือไพล่หลังเดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยของเตียงหมายเลข 39 ทันที

เมื่อเห็นการกระทำของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง มีหรือที่หลิวฮ่าวจะไม่เข้าใจความหมาย นี่ชัดเจนว่าผู้อำนวยการต้องการพาเขามาที่ห้องพักผู้ป่วยเพื่อพูดคุยสื่อสารกับคนไข้ที่จะเข้ารับการผ่าตัดด้วยตัวเอง

จากข้อมูลในประวัติการรักษา คนไข้โรค นิ่วในท่อน้ำดีภายในตับข้างซ้ายรายนี้เป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีเศษ ในห้องมีญาติๆ มาเฝ้าไข้กันอยู่หลายคน หลิวฮ่าวสังเกตเห็นว่ามีเด็กๆ อยู่ด้วยเช่นกัน

ในขณะนั้น เมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงนำหลิวฮ่าวเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ภรรยาของชายคนดังกล่าวเมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็รีบส่งยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยทักทายทันที "อุ๊ย ผู้อำนวยการหลี่ ทำไมถึงมาตอนนี้ล่ะคะ ทานข้าวเย็นหรือยัง"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง "ไม่รีบหรอกครับ รอเลิกงานค่อยทาน ตอนนี้แวะมาดูอาการคนไข้หน่อย แล้วก็มาเคาะเวลาผ่าตัดให้แน่ชัดด้วย"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง ภรรยาของคนไข้ก็พยักหน้ารับ "ค่ะผู้อำนวยการ" ส่วนลูกๆ ของคนไข้ซึ่งเป็นวัยรุ่นอายุราวๆ ยี่สิบปีต่างก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อสละพื้นที่ให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเดินเข้ามา

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเดินมาที่ข้างเตียงผู้ป่วย ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงรีบยื่นมือออกมา ซึ่งผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขายื่นมือของตัวเองไปจับกับมือของชายบนเตียงไว้อย่างแน่นหนา

หลิวฮ่าวมาอยู่ที่แผนกฉุกเฉินได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว จากการที่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาพบว่าผู้อำนวยการจะเข้มงวดกับผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งหลี่เมิ่งเฉินที่เป็นคนโปรดที่สุด

แต่สำหรับญาติของคนไข้ หากพบว่าญาติคนไหนดูแลเอาใจใส่คนไข้เป็นอย่างดี เขาก็จะสุภาพด้วยมาก ทว่าหากดูแลไม่ดี เขาก็จะต่อต้านอยู่ภายในใจและไม่แสดงสีหน้าต้อนรับให้อีกฝ่ายเห็นเลย

ในตอนนี้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงหยิบใบแจ้งผลการตรวจล่าสุดที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู จากนั้นก็พยักหน้า "โรคของเธอน่ะ ตอนนี้ดูจากผลการตรวจแล้วยังถือว่าทรงตัวดีอยู่ ตัวนิ่วในท่อน้ำดีภายในตับข้างซ้ายก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมาก เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลใจไปนะ"

ถึงตรงนี้ ภรรยาของคนไข้จึงเอ่ยถามขึ้น "ผู้อำนวยการหลี่คะ แล้วคุณคิดว่าจะจัดเวลาผ่าตัดให้สามีของฉันได้เมื่อไหร่เหรอคะ เขานอนอยู่ที่โรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว คุณช่วยกรุณาจัดแจงให้เร็วที่สุดหน่อยได้ไหมคะ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "เอาอย่างนี้แล้วกัน พรุ่งนี้บ่ายสามโมง เพราะฉะนั้นตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ห้ามดื่มน้ำและงดทานอาหารทุกชนิดนะ"

ภรรยาของคนไข้เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็นิ่งอึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบพยักหน้ารับรัวๆ "พรุ่งนี้เหรอคะ ดีค่ะ ดีเหลือเกิน ขอบคุณมากค่ะผู้อำนวยการหลี่"

ไม่ใช่แค่ภรรยาของคนไข้เท่านั้นที่รู้สึกประหลาดใจ แม้แต่หลิวฮ่าวที่ยืนอยู่ด้านหลังของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเช่นกัน

สิ่งที่หลิวฮ่าวตกใจไม่ใช่เรื่องของเวลาผ่าตัด แต่เป็นเรื่องที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงตั้งแต่เดินเข้าประตูมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องการผ่าตัดแบบแผลเล็กเลยแม้แต่คำเดียว แต่กลับกำหนดเวลาผ่าตัดลงไปดื้อๆ แบบนี้เลย หากคนไข้ไม่ยินยอมขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ หรือว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะมีเคล็ดลับเฉพาะตัวบางอย่าง เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวจึงตั้งใจว่าตนจะต้องศึกษาเรียนรู้เรื่องนี้ให้ดีๆ เสดแล้ว

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังคิดอยู่นั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เอ่ยปากขึ้น "สำหรับการผ่าตัดของพวกเธอในวันพรุ่งนี้ ฉันจะเลือกหมอคนหนึ่งในแผนกของเราให้มาผ่าตัดด้วยวิธีส่องกล้องแผลเล็กนะ การผ่าตัดด้วยวิธีแผลเล็กจะช่วยให้แผลหลังผ่าตัดฟื้นตัวได้เร็วกว่า เพียงแต่ว่าอาจจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ส่วนภรรยาของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ลังเลเช่นกัน "เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพิ่มอีกนิดหน่อยก็เพิ่มไปเถอะ ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะต้องขอบคุณผู้อำนวยการที่ช่วยดูแลพวกเราเป็นอย่างดี แถมยังอุตส่าห์ใช้วิธีที่ทันสมัยขนาดนี้ในการผ่าตัดให้สามีของฉันอีกด้วย"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้" พูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป ฝ่ายหลิวฮ่าวเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ถึงกับยืนเอ๋อไปทันที "นี่... นี่เรียบร้อยแล้วเหรอ ตกลงกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ"

ลองดูผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงสิ แทบไม่ต้องเปลืองน้ำลายเลยสักนิด พูดจบบทเดียวก็เคาะจบได้ทันที แถมอีกฝ่ายยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเสียด้วยซ้ำที่ได้ผ่าตัดแบบแผลเล็ก แล้วพอย้อนกลับมาดูตัวเขาเองล่ะ เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่ตัวเองต้องสื่อสารพูดคุยกับคนไข้ หลิวฮ่าวรู้สึกว่าตัวเองช่าง... เหลือเกิน

หลิวฮ่าวเดินตามผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมาจนถึงเคาน์เตอร์พยาบาล จากนั้นผู้อำนวยการก็ยกหูโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อโทรติดต่อกับห้องผ่าตัด หลิวฮ่าวรู้ดีว่านี่คือการจัดตารางตารางผ่าตัด

ในสมองของหลิวฮ่าวยังคงนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงคุยกับญาติคนไข้เมื่อครู่ ก็ไม่แปลกหรอกมั้ง ในเมื่อฐานะตำแหน่งของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงตั้งอยู่ตรงนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันจึงดูเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติราบรื่นขนาดนี้

แต่แล้วหลิวฮ่าวก็เห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็วางลง ยังไม่ทันที่หลิวฮ่าวจะเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หันมาพูดกับเขาว่า "เธอไปเอาประวัติการรักษาอีกสองเคสที่เหลือมาให้ฉันพร้อมกันเลย"

เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้อำนวยการ หลิวฮ่าวก็รีบพูดขึ้นทันที "ผู้อำนวยการครับ ไหนตอนแรกพวกเราตกลงกันไว้ว่าจะผ่าตัดวันละเคสไม่ใช่หรือครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพยักหน้ารับ "ฉันรู้แล้ว เธอก็ไปเอาประวัติการรักษามาเถอะ ฉันแค่จะให้ห้องผ่าตัดล็อกเวลาไว้ให้พวกเราวันละหนึ่งเคสทุกวันก็แค่นั้นเอง"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นจึงรีบพยักหน้าเข้าใจ "รับทราบครับ"

ในวันนี้หลิวฮ่าวถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงอิทธิพลและอำนาจในมือของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอย่างแท้จริง

ตามปกติแล้ว หากปล่อยให้โจวเหยี่ยนเป็นคนทำเรื่องแจ้งตารางผ่าตัด ทางห้องผ่าตัดก็จะจัดตารางมาให้แบบสุ่มเดา และตอนนั้นหลิวฮ่าวเองก็กลัวว่าทางห้องผ่าตัดจะรวบเอาการผ่าตัดทั้งห้าเคสนี้มาอัดแน่นรวมกันอยู่ในวันเดียวหรือสองวัน เขาถึงได้ตัดสินใจใช้วิธีส่งรายงานแจ้งยอดไปทีละเคสวันต่อวัน

แต่ในตอนนี้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงใช้อำนาจของตัวเองก็สามารถตัดสินเวลาผ่าตัดของแต่ละเคสได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ต่อให้จะส่งรายงานแจ้งยอดของเคสผ่าตัดพวกนี้ขึ้นไปพร้อมกันรวดเดียวก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย

หลิวฮ่าวใช้เวลาไม่นานก็ไปหยิบแฟ้มประวัติการรักษาอีกสองเคสที่เหลือในห้องทำงานมาจนครบ

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงและหลิวฮ่าวเดินทางไปยังห้องพักผู้ป่วยและหมายเลขเตียงของคนไข้ทั้งสองรายตามข้อมูลในประวัติการรักษาได้อย่างรวดเร็ว และก็ไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมายใดๆ เกิดขึ้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดคุยเพียงไม่กี่ประโยคสั้นๆ ก็เป็นอันปิดดีลการเจรจาได้เรียบร้อย

เมื่อมองดูเรื่องที่ตัวเขาเองอาจต้องใช้เวลาพูดคุยเป็นชั่วโมงก็ไม่แน่ว่าจะตกลงกันได้ แต่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกลับใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็จัดการจนอยู่หมัด หลิวฮ่าวได้แต่ทอดถอนใจในใจว่า ตัวเขาเองช่างได้เรียนรู้อีกหนึ่งกระบวนท่าเด็ดเข้าให้แล้วจริงๆ

หลังจากนั้นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พาหลิวฮ่าวเดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลอีกครั้ง เขายกหู打โทรศัพท์ขึ้นมา พอสายต่อติดปุ๊บก็กรอกเสียงพูดสายตรงทันที "ผมหลี่จื้อเฉียงจากแผนกฉุกเฉินนะ วันพรุ่งนี้ วันมะรืนนี้ และวันถัดไป ทั้งสามวันนี้ตอนบ่ายสามโมงตรง ช่วยล็อกห้องผ่าตัดว่างไว้ให้ผมวันละหนึ่งห้องด้วย แผนกฉุกเฉินของเรามีเคสผ่าตัด!"