บทที่ 61 ความงามที่แตกต่างออกไป

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงวางสายโทรศัพท์ แล้วพูดกับหลิวฮ่าวที่ยังคงตกตะลึงอยู่ว่า "เหม่ออะไรอยู่ล่ะ การผ่าตัดทั้งสามเคสในสามวันนี้จะทำที่ห้องผ่าตัดหมายเลขแปดทั้งหมด เธอต้องเตรียมตัวให้ดีล่ะ เพราะการผ่าตัดทั้งสามเคสนี้ฉันจะเข้าไปดูด้วยตัวเอง" พูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เอามือไพล่หลังแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่หายลับไปตรงบันได ภายในใจของหลิวฮ่าวก็กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง "บ้าเอ๊ย นี่มันกระบวนท่าไหนกันเนี่ย เรื่องที่ดูยากเย็นแสนเข็ญสำหรับตัวเรา แต่สำหรับผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกลับเป็นแค่เรื่องที่พูดออกมาประโยคเดียวงั้นเหรอ แล้วเราจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ถึงจะไต่เต้าไปจนถึงขั้นนี้ได้เนี่ย อ๊าก"

ตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงได้จัดการเตรียมทุกอย่างให้เขาหมดแล้ว สิ่งที่เหลือก็คงต้องพึ่งตัวเองแล้ว "ดูท่าว่าเพื่อการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ คืนนี้เราคงต้องทำงานล่วงเวลาแล้วล่ะ"

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังจะกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง หลี่เมิ่งเฉินก็วิ่งออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของพยาบาล

เมื่อเห็นหลี่เมิ่งเฉินวิ่งออกมา หลิวฮ่าวก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "นี่เมิ่งเฉิน นี่มันจะหนึ่งทุ่มแล้วนะ ทำไมคุณยังไม่กลับบ้านอีก"

หลี่เมิ่งเฉินตวัดสายตามองค้อนหลิวฮ่าว "คุณนี่ซื่อบื้อจริงๆ ก็ฉันรอคุณอยู่นี่ไง"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ทำหน้างง "รอผม รอผมทำไมล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินก็ถลึงตาใส่หลิวฮ่าวอย่างหงุดหงิด "คุณนี่โง่จริงๆ ลืมไปแล้วหรือไง สำหรับการผ่าตัดในวันนี้ ฉันยังกังวลอยู่ตลอด กังวลว่าคนไข้คนนั้นจะมีอาการแทรกซ้อนอะไรหรือเปล่า ฉันก็เลยยังไม่กล้าออกจากโรงพยาบาลไง"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวถึงเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ ที่แท้แม่สาวน้อยคนนี้ก็กำลังกังวลเรื่องแผลเล็กๆ บนตับรอยนั้นอยู่นี่เอง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถาม "นี่คุณกำลังกังวลเรื่องแผลเล็กๆ บนตับของคนไข้คนนั้นอยู่ใช่ไหม"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้ารับ "ใช่ ฉันกังวลอยู่ตลอดเลย หลิวฮ่าว คุณว่ามันจะเกิดอาการอักเสบไหมล่ะ ถ้าเกิดอาการอักเสบขึ้นมาจริงๆ คืนนี้คนไข้ต้องมีไข้ขึ้นแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณนี่นะ กลับบ้านไปอย่างสบายใจเถอะ อาการที่คุณกังวลมันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก อีกอย่าง ตอนผ่าตัดผมก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือ ตับของร่างกายมนุษย์เรามีความสามารถในการซ่อมแซมตัวเองที่ทรงพลังที่สุด แผลเล็กแค่นั้น ไม่กี่วันมันก็รักษาตัวเองจนหายดีแล้ว อีกอย่างหนึ่ง ตอนผ่าตัดพวกเราก็ใช้น้ำเกลือล้างทำความสะอาดอย่างละเอียดตั้งหลายรอบแล้วไม่ใช่หรือไง เพราะฉะนั้นมันจะไม่เกิดอาการอักเสบขึ้นแน่นอน"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว แม้ว่าเธอจะเข้าใจว่าสิ่งที่หลิวฮ่าวพูดนั้นถูกต้อง แต่ในใจก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่ดี เพราะความรับผิดชอบในเรื่องนี้ล้วนเกิดจากความผิดพลาดของเธอเอง หลี่เมิ่งเฉินคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจ "ในใจฉันมันยังรู้สึกไม่ค่อยสงบเลย ฉันขออยู่รอต่ออีกหน่อยดีกว่า"

หลิวฮ่าวเห็นหลี่เมิ่งเฉินยังคงกังวลใจ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดขึ้น "คืนนี้ผมจะทำงานล่วงเวลาที่ห้องทำงาน เพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ เพราะงั้นคุณกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะช่วยดูอยู่ที่นี่ให้เอง ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ผมจะให้พยาบาลเวรติดต่อมาหาผม"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้นจึงพูดขึ้น "ที่แท้คุณก็ยังไม่กลับเหมือนกันเหรอ งั้นก็พอดีเลย ขอไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานคุณหน่อยนะ พออยู่ห้องทำงานคุณ คุณก็ทำธุระของคุณไป ส่วนฉันก็จะเล่นของฉันเอง"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที เดิมทีเขาตั้งใจจะกลับไปที่ห้องทำงานเพื่อใช้ระบบแพทย์เทวะสุดยอดจำลองการผ่าตัดของวันพรุ่งนี้ หากหลี่เมิ่งเฉินตามไปด้วย ยัยนี่ต้องกวนใจเขาจนตายแน่ๆ แบบนั้นแล้วเขาจะจำลองการผ่าตัดได้อย่างไรกัน แต่ถ้าเขาปฏิเสธ แม่สาวน้อยคนนี้ก็ต้องสงสัยแน่นอนว่าเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่ และก็ต้องซักไซ้ไล่เลียงทรมานเขาอย่างแน่นอน เมื่อคิดไปคิดมา หลิวฮ่าวจึงตัดสินใจตอบตกลงไป

หลิวฮ่าวพูดกับหลี่เมิ่งเฉิน "ก็ได้อยู่หรอก แต่คุณห้ามมากวนใจผมนะ"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า "ไม่กวนหรอก คุณวางใจได้เลย ฉันจะเล่นส่วนของฉัน คุณก็ยุ่งส่วนของคุณไปก็พอ"

เมื่อมาถึงห้องทำงาน หลี่เมิ่งเฉินก็นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาเงียบๆ ส่วนหลิวฮ่าวก็เริ่มตั้งใจจำลองการผ่าตัดอย่างจริงจัง

หลิวฮ่าวใช้เสียงที่เบามากๆ ในการเรียกใช้งานระบบแพทย์เทวะสุดยอดออกมา

"ระบบแพทย์เทวะสุดยอดเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์!"

จากนั้นหลิวฮ่าวก็ออกคำสั่งต่อ "ช่วยค้นหาให้หน่อยว่าวิธีการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบส่องกล้องแผลเล็กต้องทำอย่างไร!"

"ระบบแพทย์เทวะสุดยอดกำลังดำเนินการค้นหา"

หลังจากนั้น บนหน้าจอแสงตรงหน้าของหลิวฮ่าวก็ปรากฏข้อมูลที่เกี่ยวข้องขึ้นมา!

ในช่วงบ่ายก่อนที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะมาที่ห้องทำงานของหลิวฮ่าว หลิวฮ่าวได้ศึกษาการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบเปิดปกตินี้อย่างละเอียดไปรอบหนึ่งแล้ว และยังจดจำทุกขั้นตอนการปฏิบัติงานไว้ในสมองอย่างลึกซึ้ง

ในตอนนี้หลิวฮ่าวมีพื้นฐานของการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบเปิดปกติอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมาศึกษาการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบแผลเล็ก มันจึงง่ายดายขึ้นมาก

ทั้งสองคนต่างทำธุระของตัวเองโดยไม่รบกวนซึ่งกันและกัน เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไปอย่างช้าๆ เนื่องจากหลิวฮ่าวตั้งใจมากเกินไป ในช่วงเวลานี้หลี่เมิ่งเฉินเองก็อยากจะพูดคุยกับหลิวฮ่าวอยู่หลายครั้ง แต่พอเห็นท่าทางของหลิวฮ่าวที่กำลังจำลองการผ่าตัดอย่างขะมักเขม้น เธอก็จำต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป

เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่ม หลิวฮ่าวก็สามารถจดจำกระบวนการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายแบบแผลเล็กทั้งหมดไว้ในใจได้อย่างขึ้นใจแล้ว ในระหว่างการผ่าตัดวันพรุ่งนี้ หากเปิดระบบแพทย์เทวะสุดยอดคอยช่วยเหลือ เขาก็น่าจะสามารถจัดการการผ่าตัดเคสนี้ได้อย่างแน่นอน

หลิวฮ่าววางปากกาในมือลง หลังจากยืดเส้นยืดสายเสร็จ เขาก็เอ่ยปากขึ้น "เอาล่ะ เมิ่งเฉิน ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"

หลิวฮ่าวพูดจบ แต่กลับไม่มีใครตอบรับอยู่พักใหญ่ หลิวฮ่าวมองไปที่หลี่เมิ่งเฉินที่เอนตัวนอนอยู่บนโซฟา สวมหูฟังและยังคงถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ "ดูอินขนาดนั้นเลยเหรอ มิน่าล่ะ เราถึงจำลองการผ่าตัดได้อย่างเงียบสงบขนาดนี้"

ดังนั้นหลิวฮ่าวจึงลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะทำงานแล้วไปที่ข้างกายของหลี่เมิ่งเฉิน เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้พบว่าแม่สาวน้อยหลี่เมิ่งเฉินคนนี้เอียงคอหลับสนิทไปเสียแล้ว

เมื่อมองดูหลี่เมิ่งเฉินที่หลับปุ๋ยอย่างมีความสุข หลิวฮ่าวก็ไม่ใจร้ายพอที่จะปลุกเธอให้ตื่น เขาจึงตัดสินใจนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาดูบ้าง

พอเห็นแอปพลิเคชันที่มีอยู่น้อยนิดบนโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เขาก็เบ้ปากเล็กน้อย สุดท้ายหลิวฮ่าวก็เปิดวีแชตบนโทรศัพท์ขึ้นมา ดูรายชื่อผู้ติดต่อที่มีอยู่ไม่มากนัก ในที่สุดนิ้วของหลิวฮ่าวก็เลือกกดเข้าไปที่ผู้ติดต่อซึ่งใช้ชื่อเล่นว่าลุงเก๋อ

เขาคือเพื่อนบ้านที่บ้านเกิดของหลิวฮ่าว สมัยเด็กๆ หลิวฮ่าวมักจะวิ่งตามก้นเขาไปเล่นซนอยู่เสมอ และเรียกเขาว่าคุณอามาตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งโตขึ้นถึงได้เปลี่ยนมาเรียกว่าลุงเก๋อ

เมื่อกดเปิดหน้าต่างประวัติการสนทนากับลุงเก๋อ ก็พบว่าในประวัติการแชทกับลุงเก๋อนอกจากรายการโอนเงินแล้ว ก็มีเพียงคำพูดทักทายตามมารยาทอยู่แค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น

บันทึกการโอนเงินคือวันที่ยี่สิบห้าของทุกเดือนซึ่งเป็นวันที่หลิวฮ่าวเงินเดือนออก ทันทีที่เงินเดือนเข้าบัญชี หลิวฮ่าวก็จะโอนเงินค่าขนมไม่กี่ร้อยหยวนไปให้ลุงเก๋อ เพื่อให้ลุงเก๋อนำไปมอบให้กับคุณย่าของเขา

หลังจากโอนเงินเสร็จในแต่ละครั้ง หลิวฮ่าวก็มักจะพูดคุยกับลุงเก๋อสั้นๆ ไม่กี่ประโยค ซึ่งทุกครั้งก็มักจะเป็นเพียงการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามมารยาท

หลังจากกวาดสายตามองข้อความสั้นๆ เหล่านั้น หลิวฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มพิมพ์ข้อความอีกครั้ง "ลุงเก๋อครับ ดึกป่านนี้แล้ว พักผ่อนหรือยังครับ ช่วงนี้ร่างกายของคุณย่าผมเป็นยังไงบ้างครับ"

เมื่อพิมพ์ข้อความเสร็จก็กดส่งออกไป หลิวฮ่าวคาดเดาว่าเวลานี้ ลุงเก๋อน่าจะเข้านอนแล้ว เขาจึงไม่ได้สนใจว่าลุงเก๋อจะตอบกลับมาในทันทีหรือไม่ แต่ใครจะคาดคิดว่าหลังจากส่งข้อความไปได้ไม่นาน บนหน้าต่างแชทก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความอยู่

"วางใจเถอะ ร่างกายคุณย่าของแกแข็งแรงดี เพียงแต่ปกติแล้วแกมักจะบ่นคิดถึงแกอยู่บ่อยๆ เพราะงั้นถ้าแกพอมีเวลาว่างไม่ยุ่งมาก ก็กลับมาเยี่ยมคุณย่าของแกบ้างนะ"

หลังจากอ่านข้อความไม่กี่ประโยคนี้จบ หลิวฮ่าวก็รู้สึกจมูกตีบตัน ชั่วพริบตาน้ำตาก็เอ่อคลอเต็มเบ้าตา "ตกลงครับลุงเก๋อ ขอบคุณมากนะครับ ไว้ช่วงไหนที่ผมไม่ค่อยยุ่ง ผมจะกลับไปหาครับ!"

"ตกลงเสี่ยวฮ่าว เวลาก็ดึกมากแล้ว รีบเข้านอนพักผ่อนซะเถอะ!"

หลิวฮ่าวพิมพ์ข้อความกลับไป "ครับลุงเก๋อ ลุงก็รีบพักผ่อนเถอะนะครับ"

หลังจากปรับอารมณ์ให้เป็นปกติได้แล้ว หลิวฮ่าวก็หันไปมองหลี่เมิ่งเฉินที่ยังคงหลับสนิทอยู่ เมื่อเห็นท่าทางการนอนหลับของเธอ หลิวฮ่าวก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ "ปกติดูร่าเริงสนุกสนานไปวันๆ นึกไม่ถึงเลยว่าแค่รอยแผลเล็กๆ ที่เกิดจากความไม่ระวังกับคนไข้คนเดียว จะใส่ใจมากขนาดนี้"

ในเวลาที่พยาบาลปฏิบัติงาน มักจะถูกสั่งให้รวบผมขึ้น แล้วสวมหมวกพยาบาลทับ แม้ว่าการทำแบบนี้อาจจะลดทอนความสวยงามของเด็กผู้หญิงบางคนไปบ้าง แต่ในสายตาของหลิวฮ่าว ต่อให้หลี่เมิ่งเฉินจะอยู่ในสภาพนี้ก็ยังคงสวยงามมากอยู่ดี อย่างเช่นหลี่เมิ่งเฉินที่กำลังหลับสนิทอยู่ในตอนนี้ ก็ยังแผ่กลิ่นอายความหวานละมุนที่ดูแปลกตาออกไป!

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังจ้องมองหลี่เมิ่งเฉินอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของหลี่เมิ่งเฉินที่หล่นอยู่บนโซฟาก็แผดเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน