บทที่ 62 คุณหิวไหม?

โทรศัพท์มือถือของหลี่เมิ่งเฉินที่หล่นอยู่บนโซฟาดังขึ้นมาผิดจังหวะจริงๆ เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำเอาหลิวฮ่าวที่กำลังมองเพลินๆ ถึงกับสะดุ้งตกใจ

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังจะกดตัดสายโทรศัพท์ของหลี่เมิ่งเฉิน หลี่เมิ่งเฉินที่กำลังหลับสนิทก็งัวเงียตื่นขึ้นมา ทันทีที่ลืมตาเห็นหลิวฮ่าว ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการเอ่ยปากถามเขา "เป็นยังไงบ้างหลิวฮ่าว คนไข้เป็นยังไงบ้าง"

เมื่อหลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นจึงส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ไม่ต้องตื่นเต้น โทรศัพท์ของคุณต่างหากที่ดัง"

พอได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินยังคงมีท่าทีงัวเงียและหันมองไปรอบๆ เมื่อพบว่าโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่บนโซฟายังคงส่งเสียงร้องอยู่ เธอถึงหยิบมันขึ้นมาดูและกดรับสาย "ฮัลโหล! แม่คะ หนูยังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลยค่ะ วันนี้มีธุระนิดหน่อยก็เลยกลับดึก อื้ม กำลังจะกลับแล้วค่ะ โอเคค่ะ สวัสดีค่ะ"

หลังจากวางสาย หลี่เมิ่งเฉินก็มองดูเวลาบนโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงว่า "สี่ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย ทำไมจู่ๆ ฉันถึงมาเผลอหลับอยู่ที่นี่ได้ล่ะ หลิวฮ่าวนะหลิวฮ่าว คุณนี่ก็จริงๆ เลย ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ"

หลิวฮ่าวมองหลี่เมิ่งเฉินแล้วตอบกลับไป "น่าจะเป็นเพราะวันนี้ตอนพวกเราผ่าตัดคุณคงจะเหนื่อยเกินไป อีกอย่างผมเห็นคุณกำลังหลับปุ๋ยสบายเชียว ก็เลยไม่ใจร้ายพอที่จะปลุกคุณขึ้นมาน่ะสิ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินที่เริ่มได้สติกลับมาเต็มที่แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงปกติว่า "มาทำเป็นไม่ใจร้าย นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว หรือว่าคุณตั้งใจจะปล่อยให้ฉันนอนที่ห้องทำงานของคุณทั้งคืนเลยหรือไง" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็ลุกขึ้นเดินไปที่ตู้กดน้ำ กดน้ำเย็นใส่แก้วแล้วกระดกคอหอยดื่มอึกๆ รวดเดียวจนหมดด้วยความกระหาย!

ส่วนหลิวฮ่าวก็ลุกขึ้นถอดเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองออก พลางพูดกับหลี่เมิ่งเฉินว่า "เมิ่งเฉิน ดึกมากแล้ว คุณก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ได้เวลากลับบ้านแล้ว"

หลี่เมิ่งเฉินวางแก้วกระดาษลง "โอเค อ้อ จริงสิ ทางฝั่งคนไข้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

หลิวฮ่าวตอบ "พยาบาลเวรไม่ได้โทรหาผมเลย ดูท่าแล้วน่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น คุณก็วางใจได้แล้วล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินหลิวฮ่าวพูดเช่นนั้นก็พยักหน้ารับพร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก "งั้นก็ดี งั้นก็ดีเลย! ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านสักที" จากนั้นเธอก็โยนแก้วกระดาษที่เพิ่งดื่มน้ำหมดลงถังขยะ แล้วเดินก้าวฉับๆ ออกจากประตูห้องทำงานไป ก่อนจะปิดประตูเธอก็ยังตะโกนบอกหลิวฮ่าวประโยคหนึ่งว่า "อย่าลืมนะ ไปรอฉันที่เคาน์เตอร์พยาบาลแป๊บหนึ่งล่ะ"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับคำ "รู้แล้วน่า คุณก็รีบๆ หน่อยแล้วกัน"

หลิวฮ่าวทำอะไรค่อนข้างรวดเร็ว หลังจากเก็บของเสร็จอย่างรวดเร็ว เขาก็สะพายกระเป๋าเป้ของตัวเองมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล

หลังสี่ทุ่มไปแล้ว บรรยากาศภายในวอร์ดผู้ป่วยเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกวังเวง ที่เคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเพียงพยาบาลเข้าเวรอยู่แค่สองคน

หลิวฮ่าวยืนคุยกับพยาบาลทั้งสองคนอยู่ประมาณสิบนาที หลี่เมิ่งเฉินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วถึงได้ถือกระเป๋าใบเล็กพร้อมกับปล่อยผมสยายเดินออกมา

หลังจากเอ่ยทักทายกับพยาบาลเวรทั้งสองคนเสร็จ หลี่เมิ่งเฉินก็เดินออกจากแผนกฉุกเฉินไปพร้อมกับหลิวฮ่าว

เมื่อแผ่นหลังของหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินหายลับไป พยาบาลเวรทั้งสองคนที่กำลังว่างอยู่ก็เริ่มจับเข่าคุยกัน "รุ่นพี่คะ พี่ว่าพวกเขาสองคนคบกันอยู่จริงๆ หรือเปล่าคะ"

พยาบาลที่อายุมากกว่าส่ายหน้า "เรื่องนี้พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่พี่ก็เพิ่งมาสังเกตเห็นช่วงหลังๆ นี้แหละ ว่าพวกเขาสองคนดูเหมือนจะอยู่ด้วยกันบ่อยมาก"

พยาบาลที่อายุน้อยกว่าขยับตัวเข้าไปใกล้พลางหัวเราะแล้วพูดว่า "แต่หมอหลิวฮ่าวเนี่ย ไม่ว่าจะตอนพูดจาหรือทำอะไรก็ดูสุภาพกับพวกเราพยาบาลมากๆ เลยนะคะ แถมตัวก็สูงด้วย ตั้งแต่ย้ายมาที่แผนกเรา ผู้อำนวยการของเราก็ให้ความสำคัญกับเขามาก ถ้าพวกเขาสองคนคบกันจริงๆ ฉันว่าพี่เมิ่งเฉินจะต้องโชคดีมากแน่ๆ เลยค่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของพยาบาลรุ่นน้อง พยาบาลที่อายุมากกว่าก็หัวเราะออกมา "หยวนหยวนเอ๊ย เธอเพิ่งย้ายมาที่แผนกของเราได้ไม่นาน มีเรื่องอีกตั้งเยอะแยะที่เธอยังไม่รู้ รู้ไหม พี่น่ะเคยบังเอิญไปได้ยินตอนที่ผู้อำนวยการหลี่คุยกับพี่โจวด้วยนะ แต่คุยอะไรกันพี่ไม่บอกเธอหรอก เอาเป็นว่าเธอแค่เอาสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้มาคิดในมุมกลับกันก็พอแล้ว"

พอพยาบาลรุ่นน้องได้ยินดังนั้นก็ร้องถาม "รุ่นพี่ หมายความว่าถ้าพวกเขาสองคนคบกัน หมอหลิวฮ่าวต่างหากที่เป็นฝ่ายโชคดีเหรอคะ"

แต่คราวนี้พยาบาลที่อายุมากกว่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้เท่านั้น

ที่หน้าประตูโรงพยาบาล หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าวแล้วเอ่ยปากถาม "หลิวฮ่าว คุณหิวไหม"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับ "มื้อเย็นก็ยังไม่ได้กิน ต้องหิวมากอยู่แล้วสิ"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวถึงกับทำหน้าเอือมระอา "คุณก็รู้จักหิวด้วยเหรอ ในเมื่อคุณรู้ตัวว่าหิว แล้วทำไมถึงไม่ถามฉันบ้างล่ะว่าหิวหรือเปล่า ยังจะปล่อยให้ผู้หญิงต้องเป็นฝ่ายหันไปถามคุณอีก คุณนี่มันสุดๆ ไปเลยจริงๆ"

หลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉินก็ยิ้มเจื่อนๆ ออกมา "เมิ่งเฉิน คุณหิวไหม"

หลี่เมิ่งเฉินตวัดสายตาค้อนหลิวฮ่าวไปทีหนึ่ง "คุณว่าไงล่ะ ฉันก็ต้องหิวอยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้นผู้หญิงอย่างฉันจะไปชิงถามคุณก่อนทำไมเล่า ให้ตายสิ ไป ไปหาอะไรกินกันเถอะ!"

หลี่เมิ่งเฉินดึงแขนหลิวฮ่าวเดินมาที่ถนนสายเดิมที่พวกเขากินหม้อไฟเล็กคราวที่แล้วด้วยใบหน้าหงุดหงิด ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่การมากินหม้อไฟ นี่มันกี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว ขืนกินหม้อไฟอีก กว่าจะกินอิ่มคงปาเข้าไปยันสว่างแน่ๆ

ครั้งนี้หลี่เมิ่งเฉินลากหลิวฮ่าวมาที่ร้านอาหารหูหนานที่หลิวฮ่าวเคยเสนอว่าอยากกินคราวก่อน เมื่อเห็นสถานที่แห่งนี้ หลิวฮ่าวก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "นี่เมิ่งเฉิน นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ ร้านอาหารนี้ยังเปิดอยู่อีกเหรอ"

หลี่เมิ่งเฉินมองค้อนหลิวฮ่าว "คุณก็เดินเข้าไปถามดูสิ คุณมาถามฉัน แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินปล่อยแขนของหลิวฮ่าว แล้วเดินนวยนาดเข้าไปในร้านอาหารอย่างผ่าเผย ส่วนหลิวฮ่าวก็เดินตามหลังหลี่เมิ่งเฉินเข้าไป

เมื่อเข้าไปด้านใน นอกจากพนักงานเสิร์ฟไม่กี่คนแล้ว ก็มีเพียงเถ้าแก่ร้านที่กำลังยืนว่างอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์

ตอนนี้เวลาใกล้จะห้าทุ่มแล้ว ลูกค้าที่มากินข้าวตามปกติก็ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว คนที่หิวเวลาป่านนี้คงจะไปหาของกินตามร้านปิ้งย่างเสียมากกว่า

หลังจากหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินเข้ามาในร้านอาหาร หลี่เมิ่งเฉินก็เอ่ยปากถามขึ้น "ที่นี่ยังทำกับข้าวอยู่ไหมคะ"

เถ้าแก่ร้านเมื่อเห็นคนทั้งสองเดินเข้ามาก็ส่งยิ้มให้ "ดูท่าแล้วพวกคุณสองคนคงทำงานที่โรงพยาบาลสินะ"

หลี่เมิ่งเฉินยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ค่ะ"

จากนั้นเถ้าแก่ร้านก็หยิบเมนูอาหารจากเคาน์เตอร์เดินยิ้มแย้มออกมา "เชิญนั่งเลยครับ ลองดูสิว่าอยากรับอะไรดี"

หลังจากหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินนั่งลง เถ้าแก่ร้านก็พูดต่อ "ปกติแล้วถ้ามีพยาบาลจากโรงพยาบาลของพวกคุณเลิกงานดึก ก็มักจะแวะมากินบะหมี่ที่ร้านเราสักชามน่ะครับ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินก็ทำหน้าสงสัย "ทำไมล่ะ ที่ร้านมีบะหมี่ขายด้วยเหรอคะ"

"เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วสิครับ จะปล่อยให้พวกหมอพยาบาลมากินอาหารหูหนานร้านเราตอนดึกๆ ดื่นๆ ได้ยังไงกัน อีกอย่างเวลาก็ดึกป่านนี้แล้ว ใครจะมาสั่งกับข้าวกินอีกล่ะ จริงไหมครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเถ้าแก่ร้าน หลี่เมิ่งเฉินก็หัวเราะออกมาทันที จากนั้นก็พูดกลั้วหัวเราะกับเถ้าแก่ว่า "ฮ่าๆ เถ้าแก่คะ คืนนี้เดี๋ยวฉันจะทำให้คุณได้เห็นเองว่า คนที่เขาสั่งอาหารหูหนานตอนดึกๆ เป็นยังไง" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็กางเมนูออกดู ส่วนหลิวฮ่าวที่ยังไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำก็ได้แต่มองหลี่เมิ่งเฉินด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าแม่สาวน้อยคนนี้คิดจะทำอะไร

ในตอนนั้นเอง หลี่เมิ่งเฉินก็เอ่ยปากสั่ง "เถ้าแก่ เอาหัวปลาอันนี้ที่หนึ่ง แล้วก็มะเขือยาวผัดซอสเปรี้ยวหวาน ข้าวสวยสี่ถ้วย แล้วก็น้ำอัดลมสองขวดค่ะ!"

เมื่อได้ยินว่าหลี่เมิ่งเฉินสั่งกับข้าวจริงๆ เถ้าแก่ก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อมีเงินมาให้หาถึงที่ เขาย่อมต้องดีใจเป็นธรรมดา จากนั้นเขาก็จดรายการอาหารที่หลี่เมิ่งเฉินสั่งด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะพูดว่า "ได้เลยครับ ทั้งสองท่านรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวรีบจัดการให้ครับ!" พูดจบเขาก็เดินเข้าไปทางหลังร้านด้วยใบหน้าเบิกบานใจ