บทที่ 63 ท่าทีที่หลงใหล

หลิวฮ่าวมองหลี่เมิ่งเฉินแล้วเอ่ยขึ้น "เมิ่งเฉิน นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว คุณสั่งกับข้าวมาเยอะแยะขนาดนี้ แถมยังมีข้าวสวยตั้งสี่ถ้วย พวกเราจะกินหมดเหรอ คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินได้ยินว่าหลิวฮ่าวหาว่าเธอบ้า ก็เกิดอาการโมโหขึ้นมาทันที "เอาล่ะ หลิวฮ่าว คุณกล้าด่าว่าฉันบ้าเหรอ อย่าลืมนะว่ามื้อนี้ฉันเป็นคนเลี้ยงข้าวคุณ!"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้าทันที "อย่างนั้นเหรอ งั้นก็ดีเลย ถือซะว่าผมไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน!"

เมื่อเห็นท่าทางของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ตวัดสายตามองค้อนเขาพร้อมกับพูดว่า "ดูทำหน้าเข้าสิ ฮึ!"

เลิกพูดเล่น หลี่เมิ่งเฉินก็พูดต่อ "คุณรู้ไหมหลิวฮ่าว เรื่องที่เกิดขึ้นในการผ่าตัดของเราวันนี้ ถ้าเป็นหมอคนอื่น ฉันคงถูกด่าเละไปแล้ว แต่เรื่องนั้นยังไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบวันนี้ขึ้น แล้วหมอคนนั้นไม่ได้ใช้มาตรการแก้ไขจนสำเร็จลุล่วงเหมือนที่คุณทำล่ะก็ ผลที่ตามมาคงน่ากลัวจนไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ"

ความจริงแล้วตั้งแต่ตอนที่หลี่เมิ่งเฉินบอกว่ามื้อนี้เธอจะเป็นคนเลี้ยง หลิวฮ่าวก็พอจะเดาอะไรบางอย่างออกแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวจึงพูดขึ้น "นี่เมิ่งเฉิน คุณเลิกโทษตัวเองเรื่องวันนี้ได้แล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นพยาบาลคนอื่น ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดแบบนั้นก็ต้องเกิดความผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ อีกอย่าง เมื่อกี้คุณก็พูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าพวกเราแก้ไขความผิดพลาดนั้นกลับมาได้แล้ว ดังนั้นถือซะว่าเรื่องของวันนี้ให้มันผ่านไปเถอะ คุณไม่จำเป็นต้องเอามาพูดถึงอีกแล้วนะ ตอนผ่าตัดพรุ่งนี้ คุณแค่ระมัดระวังให้มากขึ้นหน่อยก็พอแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็พยักหน้ารับ แต่เมื่อได้ยินประโยคหลังของเขา เธอก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที "หลิวฮ่าว เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ พรุ่งนี้เหรอ พรุ่งนี้ยังมีการผ่าตัดอีกเหรอ"

เมื่อเห็นท่าทีประหลาดใจของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเรื่องเวลาและการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้เขายังไม่ได้บอกเธอและซุนเสี่ยวเจี๋ยเลย หลิวฮ่าวจึงพูดขึ้น "ใช่ พรุ่งนี้บ่ายสามโมง ที่ห้องผ่าตัดหมายเลขแปด!"

ทันทีที่หลี่เมิ่งเฉินได้ยินและกำลังจะอ้าปากพูด หลิวฮ่าวก็ชิงพูดต่ออีกประโยค "ไม่ใช่แค่พรุ่งนี้นะ ยังมีวันมะรืนตอนบ่ายสามโมง และวันถัดจากมะรืนตอนบ่ายสามโมงด้วย ทั้งหมดนี้อยู่ที่ห้องผ่าตัดหมายเลขแปด! คุณแค่จำเอาไว้ก็พอแล้ว!"

ตอนแรกหลี่เมิ่งเฉินตั้งใจจะเอ่ยปากแขวะหลิวฮ่าวสักหน่อย แต่เมื่อได้ยินประโยคหลังของเขา หลี่เมิ่งเฉินก็เกิดความรู้สึกอยากจะลุกขึ้นไปลงไม้ลงมือกับหลิวฮ่าวทันที

หลี่เมิ่งเฉินถึงกับพูดอะไรไม่ออก "ฉัน... คือว่า... นายนี่มัน... ไอ้บ้าหลิวฮ่าว นายอยากตายนักใช่ไหม จู่ๆ ก็จัดคิวมาเยอะแยะขนาดนี้! ดูสิ สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์มีแต่ผ่าตัดทั้งนั้นเลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ทำได้เพียงแบมืออย่างจนใจ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสาว่า "นี่เมิ่งเฉิน ผมเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกันนะ แถมการผ่าตัดสามเคสหลังนี้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เป็นคนโทรศัพท์ไปจัดการกับทางห้องผ่าตัดด้วยตัวเองเลย ตอนนั้นผมก็โมโหเหมือนกันแหละ แต่พอกลับมาคิดดู ถ้าพวกเราอยากจะพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์อย่างสบายใจ ในเวลาห้าวันของสัปดาห์นี้ การผ่าตัดทั้งห้าเคสก็คงต้องจัดสรรแบบนี้แหละ ถูกไหมล่ะ"

ตอนนี้หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกหมดคำพูดกับหลิวฮ่าวที่อยู่ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง เธอทำเพียงแค่โบกมือไปมา "ความจริงแล้วนะ ฉันอยากจะรวบยอดเอาการผ่าตัดพวกนี้มาจัดไว้ในวันเดียวกันให้หมดไปเลย แบบนั้นต่อให้ต้องเหนื่อยจนตายมันก็แค่วันเดียว ยังดีกว่าต้องมาทนทรมานทุกวันแบบนี้สะใจกว่าเยอะเลย! ฮึ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็หัวเราะร่วนออกมา "ข้อเสนอนี้น่าสนใจนะ ไว้รอให้ความสามารถและฝีมือของผมพัฒนาขึ้นเมื่อไหร่ พวกเรามาลองจัดผ่าตัดวันละห้าเคสดูบ้างก็ดี"

เมื่อได้ยินว่าหลิวฮ่าวคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ หลี่เมิ่งเฉินก็รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ช่างเถอะๆ คุณมันบ้าไปแล้วจริงๆ! ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดประโยคนั้นก็แล้วกัน"

ในระหว่างที่หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินกำลังพูดคุยกันอยู่ พนักงานในร้านอาหารก็เริ่มทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟให้พวกเขา

หลิวฮ่าวมองดูอาหารที่น่าทานและข้าวสวยร้อนๆ หอมกรุ่นตรงหน้า ความอยากอาหารก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที วันนี้หลิวฮ่าวไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตอนเที่ยง เขาจึงหิวจนไส้กิ่วอยู่แล้ว

แต่ในเมื่อหลี่เมิ่งเฉินยังไม่ทันได้จับตะเกียบ เขาจะเสียมารยาทคีบอาหารก่อนได้อย่างไรกัน

แม้ว่าหลี่เมิ่งเฉินจะหิวแล้วเหมือนกัน แต่เธอก็ยังอุตส่าห์เปิดฝาน้ำอัดลมแล้วนำไปวางไว้ตรงหน้าของหลิวฮ่าว จากนั้นเธอก็ยกข้าวสวยขึ้นมาหนึ่งถ้วย แล้วหันไปพูดกับหลิวฮ่าวว่า "ฉันกินข้าวแค่ถ้วยเดียว ที่เหลือยกให้คุณจัดการหมดเลยนะ"

แม้จะบอกว่าเป็นสามถ้วย แต่เอาเข้าจริงถ้วยที่ใช้ใส่ข้าวก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก ถึงอย่างนั้นหลิวฮ่าวก็ยังแอบรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงพูดขึ้นว่า "อย่าเลย ผมกินแค่สองถ้วยก็พอแล้ว"

หลี่เมิ่งเฉินจึงตวัดสายตามองค้อนหลิวฮ่าวไปทีหนึ่งแล้วพูดว่า "นี่หลิวฮ่าว คุณตัวใหญ่ขนาดนี้ จะมากินแค่นี้ได้ยังไงกัน เลิกพูดมากแล้วรีบกินซะเถอะ" หลิวฮ่าวจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป เริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที

ส่วนหลี่เมิ่งเฉินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เอาแต่มองดูท่าทางตอนกินข้าวของหลิวฮ่าวด้วยความหลงใหล

หลังจากเห็นว่าข้าวสวยสามถ้วยตรงหน้าหลิวฮ่าวถูกเขาฟาดเรียบไปแล้ว หลี่เมิ่งเฉินจึงเอ่ยปากถาม "อิ่มหรือยัง จะรับข้าวเพิ่มไหม"

ความจริงหลิวฮ่าวยังไม่อิ่ม แต่พอเห็นว่าหลี่เมิ่งเฉินกินข้าวยังไม่หมดเลยสักถ้วย ส่วนตัวเองก็ล่อไปตั้งสามถ้วยแล้ว มันก็ทำให้เขารู้สึกเขินๆ อยู่เหมือนกัน จึงตอบกลับไปว่า "แล้วแต่สิ เอาเพิ่มก็ได้ ไม่เอาก็ได้"

หลี่เมิ่งเฉินตวัดสายตามองค้อนหลิวฮ่าว "ตอบมาตรงๆ! จะเอาหรือไม่เอา!"

หลิวฮ่าวรีบตอบ "เอา!"

จากนั้นหลี่เมิ่งเฉินก็ส่งยิ้มกว้างพร้อมกับตะโกนสั่ง "เถ้าแก่ ขอข้าวสวยเพิ่มอีกหนึ่ง... ไม่สิ สองถ้วยค่ะ!"

เมื่อเถ้าแก่ร้านได้ยินดังนั้นก็หัวเราะตอบ "รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวรีบยกไปให้!"

มื้ออาหารมื้อนี้ หลิวฮ่าวกินอย่างเอร็ดอร่อยจนพุงกาง แต่หลี่เมิ่งเฉินกลับกินไปได้ไม่มากนัก ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ธรรมดาของผู้หญิงก็มักจะมีข้ออ้างสารพัดมาอธิบายให้ตัวเองอยู่แล้ว

เมื่อมองดูอาหารที่เหลืออยู่ไม่มาก หลิวฮ่าวก็ตะโกนสั่ง "เถ้าแก่ครับ รบกวนห่อกับข้าวที่เหลือให้ด้วยครับ!"

หลี่เมิ่งเฉินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกไม่เข้าใจ "หลิวฮ่าว มันไม่ค่อยเหลืออะไรแล้วนะ คุณยังจะห่อกลับไปอีกทำไมเนี่ย"

หลิวฮ่าวตอบด้วยรอยยิ้ม "ที่บ้านยังมีลูกแมวน้อยกำลังหิวโซอยู่อีกตัวน่ะสิ"

เมื่อได้ยินว่าที่บ้านของหลิวฮ่าวมีแมว หลี่เมิ่งเฉินก็ทำหน้าประหลาดใจระคนดีใจ "อะไรนะ คุณเลี้ยงแมวด้วยเหรอ วันหลังต้องพามาให้ฉันดูหน่อยนะ"

หลิวฮ่าวยิ้มแล้วตอบ "ผมไม่มีปัญหาหรอก แต่ผู้อำนวยการหลี่ของแผนกเราจะยอมงั้นเหรอ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้นก็เบ้ปากทันที "นั่นก็จริงแฮะ"

ในตอนคิดเงิน แม้หลี่เมิ่งเฉินจะบอกว่าขอเป็นเจ้ามือ แต่ผู้ชายอกสามศอกอย่างหลิวฮ่าวจะยอมให้ผู้หญิงเป็นคนจ่ายเงินได้อย่างไร ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังจะควักเงินจ่าย หลี่เมิ่งเฉินก็พุ่งตัวมาตรงหน้าหลิวฮ่าว แล้วใช้สองมือผลักเขาออกไปนอกประตูอย่างแรง จากนั้นเธอก็เปิดหน้าสแกนจ่ายเงินในโทรศัพท์ ยกมือขึ้นโบกให้เถ้าแก่อย่างใจป้ำ "เถ้าแก่คะ สแกนจ่ายเลยค่ะ!"

เวลาเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว หลิวฮ่าวต้องการจะไปส่งหลี่เมิ่งเฉินที่บ้าน แต่หลี่เมิ่งเฉินปฏิเสธ และหลิวฮ่าวเองก็ไม่อยากแสดงท่าทีกระตือรือร้นจนเกินไป ทั้งสองคนจึงต้องแยกย้ายกันตรงทางแยก

เมื่อมองดูแผ่นหลังของหลิวฮ่าวที่เดินจากไป หลี่เมิ่งเฉินก็พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวฮ่าวมาถึงโรงพยาบาลแต่เช้าตรู่

เมื่อหลิวฮ่าวมาถึงโรงพยาบาลและพบว่าหลี่เมิ่งเฉินเองก็มาเช้าเหมือนกัน เขาถึงกับตกใจไม่ใช่น้อย "นี่เมิ่งเฉิน วันนี้พระอาทิตย์ก็ขึ้นปกติดีนี่นา แต่คุณนี่สิมาแปลก นี่มันยังไม่ถึงแปดโมงเลย ทำไมคุณถึงมาที่ทำงานแล้วล่ะเนี่ย ไม่ใช่นิสัยของคุณเลยนะ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็ค้อนให้เขาวงใหญ่ "ฮึ! ไอ้บ้าหลิวฮ่าว ยุ่งอะไรด้วยล่ะ ฉันตื่นเช้าไม่ได้หรือไง"

หลิวฮ่าวมองดูหลี่เมิ่งเฉินที่ยังมีท่าทางเหมือนคนนอนไม่พอด้วยรอยยิ้ม "ได้ๆ คุณคงยังกังวลเรื่องคนไข้เมื่อวานอยู่ใช่ไหมล่ะ ผมกำลังจะไปตรวจวอร์ดพอดี จะไปด้วยกันไหม"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินก็ทำปากยื่น "ฮึ! ไปก็ไปสิ แต่บอกไว้ก่อนนะว่านี่คุณเป็นคนชวนให้ฉันไปเป็นเพื่อนเองนะ"

หลิวฮ่าวหัวเราะร่วน "ใช่ๆ ถูกต้องแล้ว ผมเป็นคนชวนเสี่ยวเมิ่งเฉินคนสวยให้ไปเป็นเพื่อนเองแหละ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ตวัดสายตามองค้อนเขาอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินออกจากเคาน์เตอร์พยาบาลและเดินตามหลังหลิวฮ่าวมุ่งหน้าไปยังห้องพักผู้ป่วยของคนไข้รายนั้น