บทที่ 64 เริ่มต้นอีกครั้ง

ปัจจุบันหลิวฮ่าวมีคนไข้ในความดูแลอยู่สองคน

คนแรกคือเสี่ยวไอ้ คนไข้หญิงที่ผ่าตัดไส้ติ่งผ่านกล้องไปก่อนหน้านี้ ซึ่งก็คือลูกสาวของคุณป้าที่เอาอั่งเปามาให้หลิวฮ่าวนั่นเอง ส่วนอีกคนก็คือเถียนหลง เด็กหนุ่มที่เพิ่งผ่าตัดถุงน้ำดีผ่านกล้องไปเมื่อวาน

หลิวฮ่าวเลือกที่จะมาดูอาการคนไข้หญิงคนแรกก่อนอย่างเป็นธรรมชาติ

ตอนนี้คุณป้าที่เคยให้อั่งเปาหลิวฮ่าวกำลังป้อนข้าวลูกสาวของตัวเองอยู่

และสิ่งที่เธอกำลังป้อนก็คือซาลาเปาที่เพิ่งไปซื้อมาจากโรงอาหารของโรงพยาบาล

ภาพนี้ทำเอาหลิวฮ่าวตกใจจนสะดุ้ง รีบพูดกับคุณป้าว่า "โธ่ คุณป้าครับ ทำไมถึงเอาซาลาเปามาป้อนลูกสาวล่ะครับ ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าสองวันนี้ให้กินได้แต่อาหารเหลวน่ะ"

เมื่อคุณป้าได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็ตอบกลับด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย "หมอหลิวคะ หมอไม่รู้อะไร เมื่อวานฉันให้ลูกสาวกินแต่โจ๊กมาทั้งวันแล้ว วันนี้ก็เลยอยากจะเพิ่มสารอาหารให้ลูกสาวสักหน่อย เลยไปซื้อซาลาเปามาให้น่ะค่ะ"

หลิวฮ่าวมองคุณป้าตรงหน้าด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี จะดุด่าก็ใช่ที่ จึงทำได้เพียงพูดว่า "คุณป้าครับ เชื่อผมเถอะนะครับ ต้องให้ลูกสาวกินอาหารเหลวไปก่อน อดทนกินต่อไปอีกสักสองวัน พอถึงวันมะรืนตอนเช้าตรู่ คุณป้าค่อยไปซื้อของอร่อยๆ มาบำรุงลูกสาวได้เลย แต่สองวันนี้ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ"

เมื่อคุณป้าได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็รีบพยักหน้ารับ พร้อมกับเก็บซาลาเปาไปทันที เมื่อเห็นว่าคุณป้าให้ความร่วมมือดี หลิวฮ่าวก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นเขาก็เดินไปที่ข้างเตียงคนไข้ มองดูคนไข้หญิงของตัวเองแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "เป็นยังไงบ้าง ท้องยังปวดอยู่ไหม"

ตอนนี้คนไข้หญิงเองก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยเรื่องที่ตัวเองแอบกินซาลาเปาเมื่อครู่ เธอหน้าแดงระเรื่อพลางยิ้มแล้วตอบว่า "หนูไม่ปวดท้องแล้วค่ะ แต่รู้สึกไม่มีแรงไปทั้งตัวเลย"

เมื่อหลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าตอบ "นี่เป็นอาการปกตินะ ไม่เป็นอะไรหรอก อีกสักสองวันก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง"

หลังจากนั้น หลิวฮ่าวก็ซักถามอาการคนไข้หญิงต่ออีกสองสามคำถาม เมื่อเข้าใจสถานการณ์ดีแล้ว เขากับหลี่เมิ่งเฉินก็เดินออกจากห้องพักฟื้นของเธอ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องพักฟื้นของเถียนหลง

เถียนหลงเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จไปเมื่อวาน ดังนั้นสีหน้าของเขาในวันนี้จึงดูไม่ค่อยสดใสเท่าคนไข้หญิงก่อนหน้านี้ แต่พอเห็นหลิวฮ่าวเดินเข้ามา เถียนหลงก็ยังส่งยิ้มและพูดคุยกับหลิวฮ่าว โดยรวมแล้วถือว่าเขายังมีกำลังใจที่ดีทีเดียว

ตอนนี้ข้างกายของเถียนหลงมีเพียงผู้เป็นแม่คอยเฝ้าอยู่ หลิวฮ่าวไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก เพราะจากท่าทางการแต่งตัวที่ดูภูมิฐานของพ่อเถียนหลงเมื่อวาน หลิวฮ่าวก็ดูออกแล้วว่าพ่อของเขาจะต้องเป็นคนที่มีงานยุ่งรัดตัวมากแน่ๆ

หลิวฮ่าวเดินมาที่ข้างเตียงของเถียนหลง แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "เป็นยังไงบ้าง"

เถียนหลงยิ้มตอบ "จะพูดยังไงดีล่ะครับ ก็เรื่อยๆ แต่แค่รู้สึกไม่มีแรงเลยทั้งตัว"

เมื่อได้ยินคำตอบของเถียนหลง หลิวฮ่าวก็พยักหน้ายิ้มๆ "เป็นอาการปกติของคนที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จนั่นแหละ สองวันนี้ก็นอนพักผ่อนอยู่บนเตียงให้สบายใจไปก่อนนะ ห้ามขยับตัวซี้ซั้วเด็ดขาด รออีกสักสองวันเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว"

เถียนหลงพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม "ตกลงครับ"

ขณะที่หลิวฮ่าวกำลังจะหันหลังกลับ หลี่เมิ่งเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังก็โพล่งถามขึ้นมา "เธอรู้สึกปวดท้องบ้างไหม โดยเฉพาะตรงนี้ล่ะ" ระหว่างที่พูด หลี่เมิ่งเฉินก็ใช้นิ้วชี้ไปที่บริเวณตับของเถียนหลงด้วย

เถียนหลงตอบว่า "ตรงนั้นไม่รู้สึกอะไรเลยครับ แค่รู้สึกว่าท้องมันหวิวๆ ว่างเปล่า เหมือนไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองหลิวฮ่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "หลิวฮ่าว ทำไมเถียนหลงถึงรู้สึกว่าท้องมันว่างเปล่าล่ะ"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ หลิวฮ่าวก็ถึงกับใบ้กิน เพิ่งจะผ่าตัดหน้าท้องมา แถมยังถูกตัดอวัยวะออกไปส่วนหนึ่ง ประกอบกับก่อนผ่าตัดก็ต้องงดน้ำงดอาหาร และหลังผ่าตัดก็กินได้แต่อาหารเหลว เป็นใคร ท้องก็ต้องว่างเปล่ากันทั้งนั้นแหละ

ถ้าไม่ตอบคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน ด้วยนิสัยของเธอแล้ว คงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่ แต่ถ้าจะให้พูดออกไปตรงๆ หลี่เมิ่งเฉินก็คงจะเสียหน้าเหมือนกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวจึงตัดสินใจกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของหลี่เมิ่งเฉินว่า "ถ้าเปลี่ยนเป็นคุณมาผ่าตัดแบบนี้ ท้องของคุณก็ต้องว่างเหมือนกันนั่นแหละ"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว เธอก็เข้าใจความหมายทันที จากนั้นก็หันไปพูดกับเถียนหลงด้วยความรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย "อาการของเธอไม่เป็นอะไรหรอก รออีกสักสองวัน พอได้กินข้าวตามปกติแล้ว ท้องก็จะไม่รู้สึกว่างเปล่าแบบนี้แล้วล่ะ"

เถียนหลงได้ยินก็พยักหน้ารับ "ครับผม"

หลังจากพูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็รีบดึงแขนหลิวฮ่าวเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย เมื่อทั้งสองเดินออกมาด้านนอก หลิวฮ่าวก็มองใบหน้าที่ทั้งเขินทั้งเกร็งของเธอแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "นี่เมิ่งเฉิน ดูคุณสิ ตื่นเต้นจนลืมเรื่องพื้นฐานไปหมดแล้วเหรอ บ่ายวันนี้พวกเราต้องเริ่มผ่าตัดเคสใหม่แล้วนะ คุณต้องรีบปรับสภาพจิตใจให้พร้อมเร็วเข้าล่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็ตอบกลับไปว่า "โธ่เอ๊ย ก็ฉันเป็นห่วงกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ นี่นา ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่เป็นอะไร ฉันก็โล่งใจแล้วล่ะ"

ตอนนี้ตรวจคนไข้ทั้งสองคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลิวฮ่าวจึงกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพื่อเริ่มเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายในช่วงบ่าย

เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสองโมงเศษ หลิวฮ่าวก็เดินมาที่หน้าประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง เขายกมือขึ้นเคาะประตูห้องแล้วเอ่ยขึ้น "ผู้อำนวยการครับ ผมหลิวฮ่าวครับ ได้เวลาพอสมควรแล้ว พวกเราควรไปที่ห้องผ่าตัดได้แล้วครับ"

หลิวฮ่าวยืนรออยู่ที่หน้าประตูอยู่ประมาณห้านาที ประตูห้องทำงานถึงค่อยๆ เปิดออก ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงในชุดกาวน์สีขาวหรี่ตามองหลิวฮ่าวที่ยืนอยู่หน้าประตูพลางเอ่ยถาม "ผ่าตัด? ผ่าตัดอะไรล่ะ ฉันไม่เห็นมีคิวผ่าตัดเลยนี่นา"

หลิวฮ่าวมองดูท่าทางของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแล้ว เดาว่าอีกฝ่ายน่าจะเพิ่งตื่นนอน และคงจะยังงัวเงียอยู่ แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร หลิวฮ่าวก็ไม่สนใจแล้ว เพราะเวลาใกล้จะกระชั้นชิดเข้ามาเต็มที เขาจึงตอบไปว่า "ผู้อำนวยการครับ ไม่ใช่การผ่าตัดของคุณครับ แต่เป็นการผ่าตัดของผม! บ่ายสามโมงผมมีคิวผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้องไม่ใช่เหรอครับ คุณเป็นคนบอกเองว่าจะเข้าไปดูด้วยน่ะครับ"

เมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ "อ้อ อย่างนั้นเหรอ งั้นก็ตกลง พวกเราก็รีบไปกันเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วพาผู้อำนวยการหลี่เดินลงมาที่ชั้นล่าง ตอนนี้หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยกำลังยืนรออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลเรียบร้อยแล้ว

จากนั้นพวกเขาทั้งสี่คนก็เดินมุ่งหน้าไปที่ห้องผ่าตัดพร้อมกัน

หลิวฮ่าวและผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดผ่าตัดชาย แม้ว่าในด้านประสบการณ์การผ่าตัด หลิวฮ่าวจะไม่อาจเทียบกับผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงได้เลย แต่ถ้าดูจากความเร็วในการเปลี่ยนชุดผ่าตัดแล้ว หลิวฮ่าวกลับทำได้เร็วกว่าผู้อำนวยการหลี่มาก นี่แหละคือข้อดีของความหนุ่มแน่น ไม่ว่าจะเป็นความเร็วหรือประสิทธิภาพ หลิวฮ่าวก็ทำได้เร็วกว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมากนัก

ส่วนผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะอายุที่มากขึ้น ทำให้การเปลี่ยนชุดช้าลงไปมาก ไม่ว่าจะเป็นตอนถอดหรือตอนใส่เสื้อผ้า ผู้อำนวยการหลี่ก็จำเป็นต้องนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อค่อยๆ จัดการทีละขั้นตอน มีหลายครั้งที่หลิวฮ่าวอยากจะเข้าไปช่วย แต่ด้วยนิสัยของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่เป็นคนไม่ค่อยยอมรับความแก่ชรา หลิวฮ่าวจึงกลัวว่าถ้าเขาเข้าไปช่วย อาจจะเป็นการทำร้ายความรู้สึกและศักดิ์ศรีของอีกฝ่ายได้