บทที่ 65 คนคุ้นเคยที่แปลกหน้า

หลิวฮ่าวที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วไม่ได้รอผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง เขาเดินนำไปที่หน้าประตูทางเข้าโถงห้องผ่าตัดก่อน แล้วเริ่มสวมหมวกและหน้ากากอนามัยสำหรับผ่าตัดอยู่หน้ากระจก

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังเกี่ยวสายหน้ากากเข้ากับใบหู เขาก็มองเห็นคนสองคนเดินออกมาผ่านทางกระจกเงา แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นคนที่หลิวฮ่าวรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน

ด้วยสัญชาตญาณ หลิวฮ่าวจึงเอ่ยปากทักทายออกไปว่า "ผู้อำนวยการหลิวครับ"

หลิวเจี้ยนเซิง ผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีตอบรับด้วยเสียง "อืม" ในลำคออย่างงุนงงเล็กน้อย

ใช่แล้ว สองคนที่เดินออกมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลิวเจี้ยนเซิง ผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี กับหมอหนุ่มจากแผนกเดียวกันอีกคนหนึ่ง

พอหมอหนุ่มคนนั้นเห็นหลิวฮ่าว เขาก็ยิ้มแล้วทักขึ้นว่า "นาย... นายใช่คนที่ชื่ออะไร ฮ่าวๆ หรือเปล่า"

ส่วนหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลิวเจี้ยนเซิงนั้น ความจริงแล้วหลิวฮ่าวรู้จักเขา หมอคนนี้ชื่อสวีหมิง ถึงแม้เขาจะอายุมากกว่าหลิวฮ่าวสักสองสามปี แต่เขาก็เข้ามาทำงานที่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีพร้อมกับหลิวฮ่าว

ทว่าวุฒิการศึกษาของสวีหมิงนั้นสูงกว่าหลิวฮ่าว เขาเรียนจบระดับปริญญาโท ส่วนหลิวฮ่าวจบแค่ระดับปริญญาตรี แม้ว่าตอนนั้นทั้งสองคนจะถือเป็นเด็กใหม่ของแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีเหมือนกัน แต่การปฏิบัติที่ได้รับกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แน่นอนว่าคนที่ถูกปฏิบัติเหมือนอยู่ก้นเหวก็คือหลิวฮ่าว

สวีหมิงได้เข้าห้องผ่าตัดตามผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงทุกวัน ส่วนหลิวฮ่าวนั้นต้องนั่งตบยุงเฝ้าแผนกอยู่ทุกวัน เมื่อเวลาผ่านไป สวีหมิงก็ไม่เห็นหลิวฮ่าวอยู่ในสายตาอีกต่อไป

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี หลิวฮ่าวทำเพียงแค่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ใช่ครับ ผมชื่อหลิวฮ่าว"

เมื่อหมอหนุ่มได้ยินดังนั้นถึงพยักหน้ารับ "อ้อ ใช่ๆ หลิวฮ่าว ว่าแต่หลิวฮ่าว พอมาเจอหน้านายที่นี่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ นายไม่ได้เข้ามาที่แผนกเกือบเดือนหนึ่งแล้วมั้ง นายไปทำอะไรอยู่ล่ะ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ฉันก็นึกว่านายลาออกไปแล้วซะอีก"

เมื่อได้ยินคำพูดของสวีหมิง สีหน้าของหลิวฮ่าวก็แสดงความกระอักกระอ่วนออกมาจนอธิบายไม่ถูก เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจากมาเป็นเดือนแล้ว แต่คนในแผนกกลับยังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาไม่ได้ไปทำงานแล้ว

ถึงแม้หลิวฮ่าวจะฟังออกชัดเจนว่านี่มันเป็นการพูดจาเยาะเย้ยกันชัดๆ แต่เขาก็ยังคงยิ้มและตอบกลับไปว่า "ไม่ได้ลาออกครับ ผมแค่ย้ายไปทำงานที่แผนกฉุกเฉินแล้ว"

สวีหมิงพยักหน้ารับ "อย่างนั้นเหรอ ดูท่าทางก็ไม่เลวนี่ วันนี้นายมาเป็นผู้ช่วยให้หมอคนไหนล่ะ ลองบอกชื่อมาสิ เผื่อฉันจะรู้จัก ถ้าฉันรู้จักล่ะก็ ฉันจะได้ช่วยทักทายให้เขาคอยดูแลนายให้มากๆ หน่อย เวลาจัดคิวผ่าตัดวันหลังจะได้เรียกนายเข้าไปด้วยบ่อยๆ นายจะได้เรียนรู้อะไรให้มันเยอะขึ้นไง"

เมื่อได้ยินสิ่งที่สวีหมิงพูด หลิวฮ่าวก็แอบรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่นิดหน่อย เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสวีหมิงจะใส่ใจเขาขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้เขาก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ ทั้งสิ้น หลิวฮ่าวจึงตอบกลับไปตรงๆ "ขอบคุณครับ แต่ผมไม่ได้มาเป็นผู้ช่วยหรอก วันนี้ผมมาผ่าตัดน่ะ"

พอได้ยินหลิวฮ่าวพูดแบบนั้น ไม่ใช่แค่สวีหมิงที่ตกใจ แม้แต่หลิวเจี้ยนเซิงที่เอาแต่เงียบและไม่อยากจะสนใจหลิวฮ่าวมาตลอดก็ยังตกใจไปด้วย แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำเพียงแค่ปรายตามองหลิวฮ่าวแวบหนึ่งแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น ส่วนสวีหมิงก็ร้องถามด้วยความประหลาดใจว่า "นายว่าไงนะ นายจะมาผ่าตัดเหรอ"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "ใช่ครับ"

สวีหมิงทำหน้าตกใจสุดขีด "เดี๋ยวนะ หลิวฮ่าว นายสามารถ..." สวีหมิงเกือบจะหลุดปากถามออกไปตามสัญชาตญาณว่านายผ่าตัดเป็นด้วยเหรอ แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ไม่ใช่สิ หลิวฮ่าว ฉันหมายความว่าวันนี้คุณจะมาผ่าตัดอะไรเหรอ"

หลิวฮ่าวตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า "ผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้องครับ!"

คราวนี้ยังไม่ทันที่สวีหมิงจะแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา หลิวเจี้ยนเซิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันขวับกลับมามองหลิวฮ่าวทันที ก่อนจะโพล่งถามด้วยความตกใจ "อะไรนะ! เมื่อกี้นายบอกว่าจะผ่าตัดอะไรนะ!"

เมื่อเห็นท่าทีตกใจของหลิวเจี้ยนเซิง หลิวฮ่าวก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน เขาแค่จะมาผ่าตัดเคสหนึ่งเอง จำเป็นต้องมีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ

ถึงอย่างนั้น หลิวฮ่าวก็ยังตอบกลับไปอีกครั้ง "การผ่าตัดที่ผมจะทำวันนี้คือผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้องครับ!"

เมื่อหลิวฮ่าวกล่าวย้ำอีกครั้ง หลิวเจี้ยนเซิงก็ช็อกจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ "จะเป็นไปได้ยังไงกัน ทำไมเขาถึงเลือกคนที่ไม่มีความโดดเด่นอะไรเลยแบบนี้ล่ะ นี่มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยนะ"

ในขณะที่หลิวเจี้ยนเซิงกำลังสงสัยอยู่นั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เปลี่ยนชุดเสร็จและเดินออกมาพอดี ทันทีที่หลิวเจี้ยนเซิงเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง เขาก็รีบยืนตัวตรงแล้วกล่าวทักทายทันที "อาจารย์ สวัสดีครับ!"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพยักหน้ารับพร้อมกับตอบ "อืม" สั้นๆ

จากนั้นเขาก็เดินไปยืนหน้ากระจกเพื่อสวมหมวกและหน้ากากอนามัยสำหรับผ่าตัดโดยไม่ได้ปรายตามองหลิวเจี้ยนเซิงเลยแม้แต่น้อย ส่วนหลิวเจี้ยนเซิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ถอยหลังหลบไปยืนเงียบๆ อย่างไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีกโดยไม่ต้องคิด

ท่าทีที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแสดงออกเมื่ออยู่ต่อหน้าอดีตผู้อำนวยการของหลิวฮ่าวนั้น เป็นความเย็นชาในระดับที่ทำเอาหลิวฮ่าวรู้สึกหนาวเยือกไปด้วยเลยทีเดียว

หลังจากสวมหมวกและหน้ากากอนามัยเรียบร้อยแล้ว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หันหลังเดินไปที่ประตูทางเข้าห้องผ่าตัด ขณะที่เดินออกไปเขาก็พูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง "หลิวฮ่าว มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ไปล้างมือเตรียมตัวผ่าตัดได้แล้ว"

เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็รีบหันไปยิ้มให้หลิวเจี้ยนเซิงและสวีหมิง ก่อนจะก้าวยาวๆ เดินตามหลังผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงออกจากประตูห้องเปลี่ยนชุดไป

ในเวลาเดียวกัน หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยก็เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุดหญิงพอดี จากนั้นพวกเขาก็พากันไปล้างมือที่อ่างล้างมือหน้าห้องผ่าตัดที่เตรียมไว้สำหรับใช้ผ่าตัด

หลิวฮ่าวล้างมือเสร็จอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน เสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำขั้นตอนการล้างมือเจ็ดขั้นตอนเสร็จสมบูรณ์ด้วยตัวเอง ได้รับคะแนนเพิ่มหนึ่งคะแนน คะแนนรวมปัจจุบันคือยี่สิบสองคะแนน!"

"ความชำนาญในทักษะการล้างมือทางการแพทย์เจ็ดขั้นตอนอยู่ในระดับปรมาจารย์!"

คนที่ล้างมือเสร็จตามมาติดๆ ก็คือผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวมองดูผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพลางคิดในใจว่า ถ้าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงหนุ่มกว่านี้สักสิบหรือยี่สิบปี ทักษะการล้างมือเจ็ดขั้นตอนระดับปรมาจารย์ที่ตัวเองมีอยู่ในตอนนี้ก็คงสู้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่ได้แน่ๆ พูดง่ายๆ ก็คือตอนนี้เขาแค่ได้เปรียบเรื่องความหนุ่มแน่นเท่านั้นเอง

พอคิดมาถึงตรงนี้ หลิวฮ่าวก็อดนึกถึงแผนกอายุรกรรมไม่ได้

สำหรับแผนกอายุรกรรมแล้ว ยิ่งหมออายุมากก็ยิ่งเป็นที่ต้องการตัว

เพราะอายุที่มากขึ้นย่อมหมายถึงประสบการณ์ในการรักษาที่โชกโชนของหมออายุรกรรมคนนั้น ซึ่งนี่แหละคือสมบัติล้ำค่าเลยทีเดียว

และด้วยประสบการณ์การรักษาอันยาวนาน ยาที่หมออาวุโสสั่งจ่ายจึงมักจะแม่นยำอย่างหาตัวจับยาก

แต่กลับกันสำหรับหมอศัลยกรรม เมื่อเวลาผ่านไป ช่วงอายุที่ถือเป็นจุดสูงสุดของหมอศัลยกรรมน่าจะอยู่ที่ประมาณสี่สิบปี ซึ่งหมอศัลยกรรมในวัยนี้จะมีทั้งประสบการณ์ที่เพียบพร้อมและฝีมือที่คล่องแคล่วชำนาญ

แต่พออายุมากขึ้นก็จะเริ่มเข้าสู่ช่วงขาลง ต่อให้คุณจะมีประสบการณ์มากมายแค่ไหน แต่ความคล่องแคล่วของมือก็ไม่อาจตามทันได้อีกต่อไป

เมื่อเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ไปยืนหลบมุมอยู่ด้านข้างโดยไม่ทำอะไรเลย เขาเอาแต่ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ดูเหม่อลอยชอบกล

ดูจากท่าทางของเขาแล้ว คงไม่คิดแม้แต่จะยื่นมือเข้ามาช่วยหยิบจับเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นการกระทำเช่นนั้นของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็เข้าใจได้ทันทีว่าวันนี้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงตั้งใจจะมาดูเขาผ่าตัดจริงๆ และการผ่าตัดในวันนี้ก็คงเหมือนกับครั้งก่อน นั่นคือเขาจะต้องเป็นศัลยแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดหลักด้วยตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ