บทที่ 69 จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อเห็นว่าหลี่เมิ่งเฉินติดเสร็จแล้ว หลิวฮ่าวก็หันไปพูดกับพยาบาลในห้องผ่าตัดว่า "ขอถุงระบายมาให้อีกใบครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว พยาบาลในห้องผ่าตัดก็รีบนำถุงระบายมาให้อีกใบ หลิวฮ่าวรับถุงมาแล้วนำไปแขวนไว้ที่ปลายท่อระบาย ความจริงแล้วหน้าที่ของถุงระบายใบนี้ก็คือเอาไว้รองรับสารคัดหลั่งที่ไหลออกมาจากท่อระบายนั่นเอง

เมื่อหลิวฮ่าวทำขั้นตอนนี้เสร็จสิ้น เสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้นในหัวของเขา "การผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้องเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แบบ!"

"ฟังก์ชันช่วยเหลือทางการแพทย์ของระบบหมอเทวดาสุดยอดปิดการทำงานสำเร็จ! หัก 9 คะแนน! คะแนนสะสมคงเหลือ 13 คะแนน!"

"ปลดล็อกทักษะย่อยศัลยกรรม การผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้อง ระดับความชำนาญขั้นเริ่มต้น 35 เต็ม 100!"

เมื่อหน้าจอแสงตรงหน้ากลายเป็นจุดแสงแล้วเลือนหายไป ภายในใจของหลิวฮ่าวก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาสำเร็จการผ่าตัดที่เขาไม่เคยแม้แต่จะกล้าคิดฝันถึงสมัยที่ยังอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี!

หลิวฮ่าวพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย "การผ่าตัดเสร็จสิ้นเสียที!" พูดจบ เขาก็บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายอย่างสบายตัว แต่เมื่อหลี่เมิ่งเฉินเห็นท่าทางของเขา เธอกลับทำหน้าเอือมระอา

เมื่อหลิวฮ่าวเห็นดังนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ "เป็นอะไรไปเมิ่งเฉิน การผ่าตัดของพวกเราจบลงแล้วนะ เธอไม่ดีใจเหรอ"

หลี่เมิ่งเฉินตอบกลับ "มีอะไรน่าดีใจกันล่ะ อย่าลืมสิว่าพรุ่งนี้ยังมีผ่าตัดอีกนะ ไม่ใช่แค่พรุ่งนี้ มะรืนนี้ก็ยังมี... นายบอกมาสิว่าฉันจะดีใจออกได้ยังไง"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ถึงกับพูดไม่ออก เรื่องนี้... เขาเองก็ไม่มีหนทางแก้ไขจริงๆ ขืนเป็นใครเจอแบบนี้ก็คงดีใจไม่ออกเหมือนกัน

ความจริงแล้ว ในใจของหลิวฮ่าวไม่ได้รู้สึกแย่อะไรนัก กลับกันเขากลับตั้งตารอการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้เป็นอย่างมาก

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็ค่อยๆ เปิดออก ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่หันหลังเดินจากไป

เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเดินออกไป หลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉิน และซุนเสี่ยวเจี๋ยทั้งสามคนก็ไม่ได้รีรออะไรอีก พวกเขารีบก้าวเท้าออกจากห้องผ่าตัดตามไป

เมื่อมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่กำลังนั่งเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่บนม้านั่งอย่างเชื่องช้าก็พูดกับหลิวฮ่าวที่ยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างๆ ว่า "หลิวฮ่าว การผ่าตัดวันนี้คุณทำได้ดีมาก จงรักษาสภาพร่างกายและจิตใจแบบวันนี้เอาไว้ พรุ่งนี้ฉันก็จะมาดูอีก"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็รู้สึกดีใจมาก เขาพยักหน้ารับ "ครับ!"

คำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมีไม่มากนัก แต่จิตใจของหลิวฮ่าวกลับได้รับกำลังใจอย่างล้นหลาม

หลิวฮ่าวแต่งตัวเร็วมาก เมื่อแต่งตัวเสร็จเขาก็ยืนรอผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และในตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงก็พาสวีหมิงเดินเข้ามาในห้องพอดี

การพบกันอีกครั้งในคราวนี้ แววตาของสวีหมิงไม่มีร่องรอยของการเย้ยหยันเหมือนตอนที่เจอหลิวฮ่าวครั้งแรกอีกต่อไป แต่กลับเปลี่ยนเป็นความอิจฉาริษยาแทน!

เมื่อหลิวฮ่าวเห็นสายตาแบบนั้นของสวีหมิง เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ

ส่วนผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิง เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็รีบส่งยิ้มให้ทันที ทว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกลับยังคงมีท่าทีเย็นชาเหมือนเช่นเคย

หลิวเจี้ยนเซิงแต่งตัวไปพลาง พูดเสียงเบากับผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่นั่งอยู่บนม้านั่งไปพลาง "อาจารย์ครับ ถึงแม้ผมจะย้ายออกมาจากข้างกายอาจารย์แล้ว..."

ยังไม่ทันที่หลิวเจี้ยนเซิงจะพูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามัวแต่พูดไร้สาระ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวเจี้ยนเซิงก็รีบหุบปากทันที ผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "ผมอยากจะถามอาจารย์สักคำถามครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเอ่ยขึ้น "ถามมาสิ!"

ผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงถามต่อ "คือ... ผมอยากจะถามว่า ทำไมจู่ๆ อาจารย์ถึงดึงตัวคนไข้ที่ควรจะเป็นของแผนกเราไปล่ะครับ"

เมื่อหลิวเจี้ยนเซิงถามคำถามนี้ออกมา ดูเผินๆ เหมือนหลิวเจี้ยนเซิงจะพูดด้วยความเกรงใจ แต่หลิวฮ่าวฟังออกทันทีว่า นี่มันมาเพื่อหาเรื่องเอาความกันชัดๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเจี้ยนเซิง ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาแล้วแค่นหัวเราะเย็นชา "ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าคนไข้ของแผนกฉุกเฉินเรากลายเป็นของแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีของคุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉันจำได้ว่าโรงพยาบาลไม่น่าจะมีกฎระเบียบข้อนี้ตั้งไว้นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง มือที่กำลังแต่งตัวของหลิวเจี้ยนเซิงก็ชะงักไป "ใช่ครับ โรงพยาบาลไม่ได้มีกฎข้อนี้ระบุไว้ แต่ศิษย์ก็แค่อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระให้อาจารย์ อีกอย่าง ที่ผ่านมาพวกเราก็ทำตามธรรมเนียมนี้มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอครับ ใช่ไหมครับอาจารย์"

ในตอนนี้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว "คนไข้พวกนั้นพักรักษาตัวแค่สองสัปดาห์ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่พอไปอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีของคุณ กลับต้องนอนโรงพยาบาลต่อเป็นเดือน คุณยังจะกล้ามาทวงคนไข้อีกเหรอ" พูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หันหลังเดินจากไป เมื่อหลิวฮ่าวเห็นดังนั้นก็รีบเดินตามไปทันที

ทางด้านหลิวเจี้ยนเซิง เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง ใบหน้าอวบอูมของเขาก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เมื่อสวีหมิงเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของหลิวเจี้ยนเซิง เขาก็ทำหน้าสงสัย ทว่าพอเห็นผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงถอนหายใจยาวออกมาโดยไม่พูดอะไร กลับหันไปจัดเสื้อผ้าของตัวเองต่อ สวีหมิงจึงไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

ในขณะที่สวีหมิงกำลังสวมเสื้ออยู่นั้น หลิวเจี้ยนเซิงที่เพิ่งติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเสร็จก็กำหมัดชกเข้าที่ตู้เสื้อผ้าด้านข้างอย่างแรง เสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้สวีหมิงที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นหมัดที่ชกกระแทกตู้เสื้อผ้า สวีหมิงก็มีสีหน้าตื่นตระหนก "อะ อาจารย์ครับ คุณเป็นอะไรไปครับ"

หลิวเจี้ยนเซิงได้ยินคำพูดของสวีหมิงก็ตระหนักได้ว่าการกระทำของตนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้อำนวยการ เขาจึงรีบจัดเสื้อผ้าแก้เก้อ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ไม่มีอะไรๆ แต่งตัวเสร็จแล้วเราก็ไปกันเถอะ"

สวีหมิงในฐานะผู้ช่วยของหลิวเจี้ยนเซิง เขามาอยู่ที่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีได้สองปีแล้ว เมื่อเห็นพฤติกรรมเมื่อครู่ของหลิวเจี้ยนเซิง เขาก็เข้าใจเรื่องราวทะลุปรุโปร่ง "อาจารย์ครับ ถ้าแผนกฉุกเฉินไม่ส่งคนไข้มาให้แผนกเราแล้ว คนไข้ในแผนกเราก็จะลดลงไปมาก แบบนั้นโบนัสของแผนกเราก็จะน้อยลงไปด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของสวีหมิง หลิวเจี้ยนเซิงก็โบกมือปัด "เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ถ้าคุณแต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกไปรอผมข้างนอกก่อนไป"

สวีหมิงเห็นว่าตนเองหวังดีแต่กลับได้ความเย็นชาตอบกลับมา จึงไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินออกไปทันที

เมื่อสวีหมิงเดินออกไปแล้ว ทั้งห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เหลือเพียงหลิวเจี้ยนเซิงแค่คนเดียว หลิวเจี้ยนเซิงหยิบนาฬิกาแบรนด์เนมและเสื้อกาวน์สีขาวออกมาจากตู้ สวมนาฬิกาเข้าที่ข้อมือแล้วสวมเสื้อกาวน์ทับ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ไม่คิดเลยว่าตาแก่หนังเหนียวนี่จะยังชอบใช้น้ำเสียงแบบนี้มาสั่งสอนคนอื่นอยู่ได้ ได้! ในเมื่อแกไม่คิดจะส่งคนไข้มาให้แผนกเรา งั้นเราก็มาคอยดูกันต่อไปเถอะ!"

ที่ชั้นล่างของตึกศัลยกรรม ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก้มดูเวลา แล้วพูดกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "ตอนนี้ทุ่มนึงแล้ว เมิ่งเฉิน พวกเธอสองคนเลิกงานกลับบ้านไปได้เลย พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องมาแล้วนะ ให้หยุดพักครึ่งวัน ไม่ถือว่าเป็นวันลา!"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลี่เมิ่งเฉินก็เอ่ยขึ้นว่า "เห็นไหมหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่ยังใจดีรู้ใจพยาบาลอย่างพวกเรา ชิ!"

หลิวฮ่าวทำหน้ากระอักกระอ่วน "โธ่ เมิ่งเฉิน เธอไม่ใช่ไม่รู้นี่นา ผมเองก็สงสารพวกเธอสองคนเหมือนกันนะ แต่ผมไม่มีอำนาจแบบนั้น จะให้ทำยังไงได้ล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินแค่นเสียง "ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ฉันไม่ฟังหรอก!"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะขึ้นมา "เอาล่ะๆ เมิ่งเฉิน เธอเลิกโวยวายได้แล้ว รีบพาซุนเสี่ยวเจี๋ยกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ ขืนยังไม่กลับอีก ฉันอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ ส่วนหลิวฮ่าว เดี๋ยวคุณไปรับช่วงดูคนไข้ต่อเลยแล้วกัน"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง เธอก็หันไปพูดกับหลิวฮ่าวว่า "ฮ่าๆๆ หลิวฮ่าว อย่ามาอิจฉาพวกเราล่ะ" พูดจบ เธอก็จูงมือซุนเสี่ยวเจี๋ยเดินจากไปอย่างมีความสุข

สำหรับคนอื่น การที่หลิวฮ่าวผ่าตัดเสร็จแล้วไม่สามารถเลิกงานกลับบ้านไปพักผ่อนได้ทันทีคงเป็นเรื่องที่น่าหดหู่มาก แต่หลิวฮ่าวกลับไม่คิดเช่นนั้น เพราะต่อให้ตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะบอกให้เขากลับบ้านได้ หลิวฮ่าวก็ยังคงเลือกที่จะกลับไปที่ห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้อยู่ดี

ระหว่างทางกลับแผนกฉุกเฉิน หลิวฮ่าวนึกถึงเรื่องในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อครู่ขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถาม "ผู้อำนวยการครับ ทำไมผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงถึงเรียกคุณว่าอาจารย์ล่ะครับ หรือว่าเมื่อก่อนคุณเคยสอนเขาเหรอครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงตอบ "ไม่ได้สอนหรอก แค่เคยดูแลอยู่ช่วงหนึ่งน่ะ แต่ไม่ใช่ตอนอยู่มหาวิทยาลัยนะ เป็นตอนอยู่ที่โรงพยาบาลนี่แหละ เมื่อหลายปีก่อน เขาบอกว่าอยากเรียนผ่าตัดกับฉัน ฉันก็เลยช่วยแนะนำให้บ้าง จะนับว่าเป็นอาจารย์ก็คงไม่ได้หรอก"

แม้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะพูดเหมือนเป็นเรื่องเรียบง่าย แต่จากบทสนทนาและน้ำเสียงของพวกเขาเมื่อครู่ หลิวฮ่าวรู้สึกได้ว่าเรื่องราวมันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงบอกแน่นอน แน่นอนว่า หลิวฮ่าวก็ไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรต่อ

เมื่อกลับมาถึงแผนกฉุกเฉิน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เรียกหลิวฮ่าวเข้าไปในห้องทำงานของเขาทันที ภายในห้องทำงาน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเอ่ยปากถามขึ้นตรงๆ "หลิวฮ่าว การผ่าตัดวันนี้ คุณทำได้ดีมาก รักษามาตรฐานนี้ต่อไปนะ แล้วการผ่าตัดของวันพรุ่งนี้ คุณเตรียมตัวไปถึงไหนแล้วล่ะ"

เมื่อได้ยินคำถามของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบตามความจริง "ผู้อำนวยการครับ พูดตามตรง ผมยังไม่ได้เริ่มเตรียมตัวเลยครับ ก่อนหน้าการผ่าตัดวันนี้ ผมมัวแต่ศึกษาและจำลองการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้องของวันนี้อยู่ตลอดเลยครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พยักหน้า จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินไปที่เครื่องกดน้ำเพื่อกดน้ำร้อนมาหนึ่งแก้ว แล้วส่งให้หลิวฮ่าวพร้อมกล่าวว่า "ไปนั่งที่โซฟาก่อนสิ ดื่มน้ำร้อนสักแก้วก่อน"

เมื่อเห็นพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปกะทันหันของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็รู้สึกแปลกใจ "ผู้อำนวยการ เป็นอะไรไปครับ จู่ๆ คุณก็ทำแบบนี้ ผมรู้สึก..."

เมื่อเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หัวเราะออกมา "เดิมทีฉันอยากจะคุยกับคุณสักหน่อยน่ะ แต่พอได้ยินว่าคุณยังไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดพรุ่งนี้ งั้นก็ช่างมันเถอะ คุณกลับไปเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ก่อนดีกว่า"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็อยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรกับตัวเองกันแน่ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ผู้อำนวยการครับ น้ำร้อนที่คุณกดให้ผมยังไม่ได้ดื่มเลย ผมขอดื่มให้หมดก่อนค่อยไปเตรียมตัวได้ไหมครับ"

ทว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกลับไม่สนใจคำพูดของหลิวฮ่าว เขาเอ่ยตัดบททันทีว่า "คุณก็ถือแก้วน้ำกลับไปค่อยๆ ดื่มที่ห้องทำงานของตัวเองก็แล้วกัน"