บทที่ 70 เป็นโรคร้ายงั้นหรือ?

หลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ถึงกับอึ้งไป ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวจึงทำได้เพียงถือแก้วน้ำในมือเดินออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไป

ทันทีที่หลิวฮ่าวปิดประตูห้องทำงาน เสียงไอของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ดังลอดออกมาจากข้างในอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงไออย่างหนักของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็รีบหันขวับเตรียมจะผลักประตูเข้าไป แต่เมื่อมือของเขาสัมผัสกับลูกบิดประตู เขากลับชะงักไป

หลิวฮ่าวกำลังคิดว่า หากเขาเข้าไปตอนนี้ จะยิ่งทำให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมีอารมณ์รุนแรงขึ้น หรือจะยิ่งทำให้เขาไอหนักขึ้นไปอีกหรือเปล่า

แต่ถ้าไม่เข้าไป ในใจเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ยิ่งผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอายุมากแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ คงจะมานั่งเสียใจทีหลังไม่ทันแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเคาะประตูทันที "ผู้อำนวยการครับ เปิดประตูหน่อยครับ เดี๋ยวผมพาไปตรวจนะครับ"

แต่ไม่ว่าหลิวฮ่าวจะเคาะประตูอย่างไร คนข้างในก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตูให้ ผ่านไปกว่าห้านาที เสียงไอในห้องก็ค่อยๆ เบาลง ประตูห้องทำงานจึงค่อยๆ แง้มเปิดออก

เมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเห็นหลิวฮ่าวยืนอยู่หน้าประตู เขาก็ทำหน้าดุ "คุณทำอะไรเนี่ย เคาะซะรัวเชียว จะรีบไปไหน"

หลิวฮ่าวรู้ดีว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะต้องดุเขาแน่ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เขากลับพูดขึ้นว่า "ผู้อำนวยการครับ ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมพาไปตรวจหน่อย ทั้งคุณและผมก็เป็นหมอ แถมคุณยังเป็นถึงผู้อำนวยการ คุณต้องรู้ดีแน่ๆ ว่าการที่ไอหนักขนาดนี้มันเกิดจากอะไร เราจะปล่อยผ่านไปไม่ได้นะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเพียงแค่โบกมือปัด "คุณเอาเวลาไปตั้งใจเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดพรุ่งนี้กับมะรืนนี้เถอะ โรคของฉันคุณไม่ต้องมาสนใจหรอก แค่คุณผ่าตัดสองเคสนี้ให้สำเร็จลุล่วง ทำให้ฉันเบาใจก็พอแล้ว"

อุตส่าห์เคาะประตูเข้ามาได้ หลิวฮ่าวจะยอมให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดจาปัดๆ สองสามคำแล้วไล่ตะเพิดไปได้ยังไง

ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวจึงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ไม่ได้ครับ! ถ้าผู้อำนวยการไม่ยอมไปตรวจ ผมก็ไม่มีสมาธิไปเตรียมตัวผ่าตัดพรุ่งนี้หรอกครับ อีกอย่าง การตรวจก็ใช้เวลาไม่นานด้วย"

เมื่อเห็นท่าทีแน่วแน่ของหลิวฮ่าวในครั้งนี้ หลี่จื้อเฉียงก็รู้ว่าคนตรงหน้าคงไม่ยอมถูกไล่ไปง่ายๆ เหมือนครั้งก่อนแน่ เขาจึงถอดเสื้อกาวน์ออก หยิบกุญแจขึ้นมาแล้วพูดว่า "ความจริงโรคนี้ฉันก็รู้อยู่แล้วแหละ มันก็แค่ปัญหาเกี่ยวกับหลอดลม อีกอย่างฉันก็มียากินอยู่ เอาล่ะๆ รีบไปกันเถอะ ฉันมีประชุมต่ออีกนะ"

พูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ดึงแขนหลิวฮ่าวเดินออกจากห้องทำงาน จากนั้นก็ล็อคประตูห้อง แล้วเดินลงบันไดไปโดยไม่สนใจหลิวฮ่าวอีก

หลิวฮ่าวมองดูแผ่นหลังของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่หายลับไปตรงบันไดอย่างจนปัญญา ปัญหาเกี่ยวกับหลอดลมงั้นเหรอ นั่นมันโรคทางศัลยกรรมทรวงอกนี่นา หลิวฮ่าวไม่มีความรู้เรื่องนั้นเลยสักนิด เขาจึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดเป็นเรื่องจริงหรือโกหกกันแน่

หลิวฮ่าวถอนหายใจยาว เตรียมจะเดินกลับห้องทำงานของตัวเอง แต่จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีระบบสุดยอดอยู่นี่นา เรื่องแค่นี้จะยากอะไร ในเมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงบอกให้เขาเตรียมตัวผ่าตัดให้ดีก่อน งั้นเขาก็จะตั้งใจเตรียมตัวผ่าตัดสองเคสนี้ให้ดีที่สุดก่อนก็แล้วกัน เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็รีบเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

เมื่อปิดประตูห้องทำงาน หลิวฮ่าวก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วเรียกใช้ระบบหมอเทวดาสุดยอดทันที "ระบบหมอเทวดาสุดยอดเปิดใช้งานเรียบร้อยแล้ว!"

เมื่อหน้าจอแสงที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า หลิวฮ่าวก็ออกคำสั่งอีกครั้ง "เอาล่ะ ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการผ่าตัดตัดม้ามแบบปกติให้ฉันที!"

ประสิทธิภาพการทำงานของระบบหมอเทวดาสุดยอดยังคงยอดเยี่ยมเช่นเคย ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการผ่าตัดตัดม้ามแบบปกติปรากฏขึ้นบนหน้าจอแสงอย่างรวดเร็ว

หลิวฮ่าวตั้งใจอ่านข้อมูลอย่างละเอียด จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่ม โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเรียกเข้า เป็นสายจากโจวเยี่ยนโทรมาบอกให้เขาลงไปรับคนไข้ที่จะผ่าตัดในช่วงบ่าย

เมื่อหลิวฮ่าวและโจวเยี่ยนจัดการดูแลคนไข้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เดินมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล หลิวฮ่าวมองโจวเยี่ยนที่กำลังยุ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นว่า "พี่โจวเยี่ยน ผู้อำนวยการหลี่ของพวกเราป่วยหรือเปล่าครับ"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว ปากกาในมือโจวเยี่ยนที่กำลังเขียนเอกสารอยู่ก็ขีดเป็นรอยยาวโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นท่าทางของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็เข้าใจทันที ดูเหมือนโจวเยี่ยนจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว โจวเยี่ยนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับว่า "ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ ฉันไม่เห็นได้ยินเลยว่าผู้อำนวยการป่วยเป็นอะไร"

หลิวฮ่าวพูดขึ้นว่า "ช่วงนี้ผมเห็นผู้อำนวยการไออยู่บ่อยๆ แถมเลือดที่ไอออกมาก็เป็นสีคล้ำด้วยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว โจวเยี่ยนก็วางปากกาและแฟ้มประวัติคนไข้ลงในมือ พร้อมกับหัวเราะแห้งๆ "สงสัยคอคงอักเสบล่ะมั้ง"

เมื่อได้ยินคำตอบของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็ขมวดคิ้ว รอยยิ้มแห้งๆ ของเธอทำให้เขามั่นใจว่าโจวเยี่ยนรู้เรื่องอาการป่วยของผู้อำนวยการหลี่อย่างแน่นอน "ผู้อำนวยการหลี่บอกว่าเป็นเรื่องของหลอดลมครับ"

โจวเยี่ยนหัวเราะอีกครั้ง "หลิวฮ่าวเอ๊ย พี่ก็เป็นแค่พยาบาลนะ ในเมื่อผู้อำนวยการบอกว่าเป็นเรื่องของหลอดลมก็คงตามนั้นแหละ พยาบาลอย่างพี่จะไปรู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไง จริงไหม"

จากท่าทีของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็ตระหนักได้ว่าเขาคงไม่มีทางล้วงข้อมูลเกี่ยวกับอาการป่วยของผู้อำนวยการหลี่จากเธอได้แน่ หลังจากคุยกับโจวเยี่ยนต่ออีกสองสามคำ หลิวฮ่าวก็กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง

ระหว่างที่นั่งอยู่ในห้องทำงาน หลิวฮ่าวเอาแต่ครุ่นคิด "พี่โจวเยี่ยนต้องรู้เรื่องอาการป่วยของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแน่ๆ แต่ทำไมเธอถึงไม่อยากบอกล่ะ" เมื่อนึกถึงนิสัยตรงไปตรงมาของโจวเยี่ยน แต่ไม่ว่าเขาจะถามอย่างไรเธอก็ไม่ยอมปริปากบอก หลิวฮ่าวก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ "หรือว่าพี่โจวเยี่ยนจะมีความจำเป็นที่บอกไม่ได้ หรือว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะป่วยเป็น... โรคร้ายที่รักษาไม่หาย" เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิวฮ่าวก็รู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาทันที

ในขณะนี้ ร่างกายของหลิวฮ่าวสั่นเทาเล็กน้อย "นี่ นี่มัน... ไม่จริงหรอก ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงต้องไม่เป็นแบบนั้นแน่ๆ"

หลิวฮ่าวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากลับมาถึงบ้านได้อย่างไร หลังจากทำอาหารกินง่ายๆ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาแล้วเริ่มเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้

เมื่ออ่านหนังสือจนเหนื่อย หลิวฮ่าวก็ทิ้งตัวลงบนเตียง พลางนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตั้งแต่เข้ามาทำงานที่แผนกฉุกเฉิน ตอนนี้เขาถือว่าแผนกฉุกเฉินคือบ้านของเขา และผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็คือเสาหลักของบ้านหลังนี้! หากวันใดวันหนึ่งเสาหลักต้นนี้ต้องล้มลง เขาจะทำยังไงล่ะ!

วันรุ่งขึ้น หลิวฮ่าวมาถึงโรงพยาบาลแต่เช้าตรู่

หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดกาวน์สีขาว หลิวฮ่าวก็เริ่มเดินตรวจห้องพักผู้ป่วย วันนี้มีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานหนึ่งคน แต่หลิวฮ่าวก็เลือกที่จะไปตรวจห้องผู้ป่วยหญิงที่เพิ่งเข้ารับการผ่าตัดไส้ติ่งผ่านกล้องเป็นคนแรก

วันนี้หลิวฮ่าวมาเช้ามาก ตอนที่เขาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย คุณป้ากำลังใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดหน้าให้ลูกสาวอยู่

เมื่อคุณป้าเห็นหลิวฮ่าว เธอก็ยิ้มให้เขาอย่างขัดเขิน หลิวฮ่าวเข้าใจความหมายของรอยยิ้มนั้นดี ดูเหมือนว่าเธอจะยังรู้สึกผิดเรื่องที่ให้ลูกสาวกินซาลาเปาเมื่อวานอยู่

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวจึงยิ้มและพูดว่า "คุณป้าครับ วันนี้ลูกสาวคุณเริ่มกินอาหารอ่อนๆ ได้แล้วนะครับ แต่ต้องเป็นอาหารที่ไม่แข็งจนเกินไป แล้วก็หลีกเลี่ยงอาหารรสจัดด้วยนะครับ คุณป้าลองหาพวกน้ำซุปไก่มาให้ลูกสาวทานดูก็ได้ครับ"

เมื่อได้ยินคำแนะนำของหลิวฮ่าว คุณป้าก็พยักหน้ารับรัวๆ "ได้ค่ะ คุณหมอหลิว เดี๋ยวป้าจะไปหาซื้อมาให้ ว่าแต่คุณหมอหลิวคะ ลูกสาวป้าจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่คะ"

หลิวฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พรุ่งนี้เย็นก็น่าจะออกได้แล้วครับ"

คุณป้าได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "เอ๋!? จริงเหรอคะ"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "จริงครับ แผลผ่าตัดผ่านกล้องมันเล็กมาก เลยหายเร็ว แล้วมะรืนนี้ก็เป็นวันเสาร์อาทิตย์ โรงพยาบาลไม่ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่อยากออก จะรอวันจันทร์ก็ได้ครับ ขึ้นอยู่กับความสะดวกของคุณป้าเลย"

คุณป้าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "งั้นเอาเป็นพรุ่งนี้เย็นเลยแล้วกันค่ะ พอดีพรุ่งนี้เย็นญาติป้ามีรถ จะได้มารับเราได้สะดวก ถ้าเป็นวันจันทร์ เขาคงต้องไปทำงาน ป้าเกรงใจเขาค่ะ"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับ "ถ้าอย่างนั้นก็เป็นพรุ่งนี้เย็นนะครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะมาทำแผลให้ลูกสาวคุณป้า แล้วก็ดำเนินการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ ช่วงบ่ายพรุ่งนี้คุณป้าไปติดต่อพยาบาลที่เคาน์เตอร์ พอตกเย็นก็กลับบ้านได้เลยครับ"

คุณป้าพยักหน้ารับ "ได้ค่ะ ได้ค่ะ"

หลังจากออกจากห้องผู้ป่วยนั้น หลิวฮ่าวก็เดินไปที่ห้องของเด็กหนุ่มที่ชื่อเถียนหลง ทันทีที่เข้าไปในห้อง หลิวฮ่าวก็เอ่ยถามเถียนหลงที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง "ดูท่าทางวันนี้จะดีขึ้นเยอะเลยนะ"

เมื่อเถียนหลงได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถืออย่างเขินอายเมื่อเห็นว่าเป็นหลิวฮ่าว จากนั้นหลิวฮ่าวก็คุยกับแม่ของเถียนหลงอีกสองสามคำ เมื่อเห็นเถียนหลงเอาแต่มองมาที่เขา หลิวฮ่าวก็เข้าใจทันทีว่าเขากำลังนึกถึงเรื่องที่จะไปเที่ยวกับเพื่อนในสัปดาห์หน้า เขาจึงพูดกับเถียนหลงว่า "ถ้าไม่มีอาการอะไรผิดปกติ วันจันทร์หน้าผมจะทำเรื่องให้ออกจากโรงพยาบาลได้เลย เป็นไง"

เถียนหลงรีบพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม "ดีครับ!"

หลิวฮ่าวพูดคุยอีกเล็กน้อย แล้วเดินไปดูคนไข้ที่เข้ารับการผ่าตัดตัดตับข้างซ้ายผ่านกล้องเมื่อวานนี้ต่อ แต่ตอนที่ไปถึงคนไข้กำลังพักผ่อนอยู่ หลิวฮ่าวจึงไม่อยากเข้าไปรบกวน หลังจากพูดคุยเรื่องข้อควรระวังหลังผ่าตัดกับญาติคนไข้สั้นๆ เขาก็กลับมาที่ห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในช่วงบ่าย

เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนเที่ยง หลิวฮ่าวไม่ได้ไปกินข้าวที่โรงอาหารของโรงพยาบาล แต่กลับเดินไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแทน ประตูห้องปิดอยู่ แต่หลิวฮ่าวรู้ดีว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอยู่ข้างใน เขาจึงเคาะประตูเบาๆ

ประตูห้องทำงานเปิดออก เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็พูดขึ้นทันที "ผู้อำนวยการครับ ได้เวลาแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมองหน้าหลิวฮ่าวด้วยความประหลาดใจ "หลิวฮ่าว วันนี้ลมอะไรหอบมาเนี่ย ทำไมนึกอยากจะมากินข้าวกับฉันขึ้นมาล่ะ"