บทที่ 71 นัดกับเมิ่งเฉิน

อันที่จริงแล้ว เมื่อคืนนี้หลิวฮ่าวคิดทบทวนเรื่องต่างๆ มากมาย ไม่ว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะป่วยเป็นโรคอะไรก็ตาม ตอนนี้เขาควรทำตัวเหมือนโจวเยี่ยน นั่นคือแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย เมื่อก่อนเคยทำตัวอย่างไร ตอนนี้ก็ทำตัวแบบนั้นต่อไป เพื่อที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะได้ไม่ต้องรู้สึกกดดันเวลาเห็นเขา ซึ่งนั่นจะส่งผลดีต่ออาการป่วยของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมากกว่า

เมื่อได้ยินคำถามของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวจึงตอบไปว่า "ไปกินคนเดียวมันไม่ค่อยมีรสชาติน่ะครับ ก็เลยแวะมาหาผู้อำนวยการ เผื่อผู้อำนวยการไม่อยากออกไปไหน ผมจะได้ซื้อมาเผื่อด้วย อ้อ! ผู้อำนวยการชอบข้าวหน้าเนื้อของร้านตรงข้ามโรงพยาบาลเราเป็นพิเศษไม่ใช่เหรอครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะหยิบกุญแจห้องทำงานขึ้นมาแล้วพูดกับหลิวฮ่าวว่า "พวกเราไปกินด้วยกันเถอะ มัวแต่อุดอู้อยู่ในห้องทำงานก็ไม่ได้เรื่องอะไร ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างก็ดี"

หลิวฮ่าวยิ้มกว้างด้วยความดีใจ "ได้ครับ!"

จากนั้นหลิวฮ่าวและผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เดินออกจากโรงพยาบาลไปยังร้านอาหารเล็กๆ ฝั่งตรงข้าม หลิวฮ่าวสั่งข้าวหน้าเนื้อยี่หร่าสองจาน แล้วหยิบแก้วน้ำมารินน้ำให้ตัวเองและผู้อำนวยการคนละแก้วก่อนจะนั่งลง

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวนั่งลง ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เอ่ยถามขึ้นว่า "หลิวฮ่าว เตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดช่วงบ่ายถึงไหนแล้วล่ะ"

หลิวฮ่าวดื่มน้ำร้อนอึกหนึ่งแล้วตอบกลับว่า "ผู้อำนวยการครับ ผมเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดช่วงบ่ายเรียบร้อยแล้ว คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ถ้ามีขั้นตอนไหนที่ผมทำไม่ดี ผู้อำนวยการช่วยเตือนผมด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พยักหน้ารับ ยกแก้วน้ำร้อนขึ้นจิบ แล้วพูดต่อ "จริงสิ หลิวฮ่าว ที่คุณบอกว่าศึกษาเรื่องการผ่าตัดเนี่ย คุณไปศึกษาจากไหนล่ะ ซื้อหนังสือมาอ่านงั้นเหรอ ลูกศิษย์ที่ฉันเคยสอนมายังพอว่า เพราะพวกเขามีประสบการณ์กันมานับสิบปีแล้ว แต่คุณไม่เหมือนพวกเขา คุณยังอายุน้อย แถมตอนอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี คุณก็แทบจะไม่ได้ขึ้นโต๊ะผ่าตัดเลยด้วยซ้ำ แต่จากที่ฉันดูคุณผ่าตัดเมื่อวาน บอกตามตรงนะ คุณทำได้ดีมากจริงๆ"

หลิวฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมาอยู่แผนกฉุกเฉินได้ตั้งหนึ่งเดือนแล้ว ในที่สุดคุณก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ได้เสียที ตั้งแต่เขามาอยู่แผนกฉุกเฉิน เวลาที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมอบหมายการผ่าตัดให้ ไม่เคยถามเลยสักครั้งว่าเขาทำเป็นหรือเคยเรียนมาหรือเปล่า จู่ๆ ก็โยนมาให้เลย โชคดีที่เขามีระบบหมอเทวดาสุดยอดคอยช่วย ไม่เช่นนั้นเขาคงถูกคัดออกตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว

ตอนนี้ในเมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถามขึ้นมา แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปริปากเรื่องระบบหมอเทวดาสุดยอดเด็ดขาด และถึงจะพูดไป ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็คงไม่เชื่ออยู่ดี ดังนั้นหลิวฮ่าวจึงตอบกลับไปตรงๆ ว่า "ใช่ครับ ผู้อำนวยการ ผมซื้อหนังสือมาอ่านครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วพูดต่อ "หนังสือแพทย์ตามท้องตลาด ถ้าเป็นของแท้ก็แพงหูฉี่ ส่วนของเถื่อน ข้อมูลบางอย่างก็ผิดเพี้ยน หนังสือในห้องทำงานฉันเป็นของแท้ทุกเล่ม ถ้าคุณอยากอ่านก็เข้าไปหยิบอ่านได้ตลอดเลยนะ"

คำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงทำให้หลิวฮ่าวนึกถึงตอนที่เขาเข้าไปในห้องทำงานของผู้อำนวยการครั้งแรก เขาเห็นชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือแพทย์เรียงรายอยู่ราวกับห้องสมุดขนาดย่อมๆ ถึงแม้หลิวฮ่าวจะรู้สึกสนใจ แต่เขาก็ไม่เคยหยิบจับมันเลยสักครั้ง พอได้ยินแบบนี้ หลิวฮ่าวก็พยักหน้ารับด้วยความดีใจ "ได้ครับ ผู้อำนวยการ ขอบคุณมากครับ!"

แม้ปากจะบอกไปอย่างนั้น แต่หลิวฮ่าวไม่มีทางไปยืมหนังสือจากผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมาอ่านแน่นอน เพราะระบบหมอเทวดาสุดยอดในตัวเขานั้นให้ข้อมูลได้ครอบคลุมและละเอียดกว่าหนังสือแพทย์เล่มไหนๆ เสียอีก

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพยักหน้า "หลิวฮ่าว คุณนี่เก่งจริงๆ นะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้ได้ดีขนาดนี้!"

หลิวฮ่าวอึ้งไปอีกครั้งเมื่อได้ยินคำชม จริงด้วยสิ ถ้าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่พูดขึ้นมา เขาคงไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน เพราะที่ผ่านมาเขาคิดว่าความสามารถในการนำไปประยุกต์ใช้นั้นเป็นเพราะระบบหมอเทวดาสุดยอด แต่พอได้ยินผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดแบบนี้ เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่า นอกจากมือที่นิ่งและมั่นคงในการผ่าตัดแล้ว เขายังมีความสามารถในการเรียนรู้และนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย

ขณะที่หลิวฮ่าวกำลังครุ่นคิด ข้าวหน้าเนื้อยี่หร่าที่เขาสั่งก็ถูกนำมาเสิร์ฟ เมื่อจัดแจงวางข้าวทั้งสองจานเรียบร้อยแล้ว หลิวฮ่าวก็หันไปสั่งเถ้าแก่ร้านเพิ่ม "เถ้าแก่ ขอซุปใสสองถ้วยด้วยครับ!"

"ได้เลย รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา!"

จากนั้น หลิวฮ่าวก็หยิบตะเกียบเตรียมตัวจะลงมือกิน แต่จู่ๆ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พูดขึ้นว่า "เดี๋ยวก่อน หลิวฮ่าว"

หลิวฮ่าวเงยหน้าขึ้นมอง "มีอะไรเหรอครับ ผู้อำนวยการ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่ตอบอะไร เขาแกะซองตะเกียบออก แล้วใช้ตะเกียบเลื่อนจานของหลิวฮ่าวมาไว้ตรงหน้าตนเอง จากนั้นก็แบ่งข้าวหน้าเนื้อยี่หร่าในจานของตัวเองที่ยังไม่ได้แตะต้องไปใส่ในจานของหลิวฮ่าวครึ่งหนึ่ง

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวฮ่าวก็รีบพูดขึ้น "ผู้อำนวยการครับ นี่คุณ... คุณทำอะไรน่ะครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเลื่อนจานข้าวที่แบ่งเสร็จแล้วกลับไปตรงหน้าหลิวฮ่าว "หลิวฮ่าว คุณก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันยังไม่ได้แตะต้องตะเกียบหรือข้าวเลย เพราะงั้นไม่ต้องรังเกียจหรอกนะ อีกอย่าง ช่วงบ่ายคุณต้องผ่าตัดอีก ต้องกินเยอะๆ จะได้มีเรี่ยวแรง"

หลิวฮ่าวรีบท้วง "ผู้อำนวยการครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมหมายความว่า ปกติผมก็กินแค่จานเดียวก็อิ่มแล้ว แต่คุณเล่นกินแค่ครึ่งจานมันจะไปอิ่มอะไร ถ้าไม่อิ่ม เราสั่งเพิ่มก็ได้นี่ครับ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงตัดบท "เอาล่ะๆ ไม่ต้องพูดแล้ว เป็นชายหนุ่มวัยกำลังกินกำลังนอน กินแค่จานเดียวมันจะพออะไร รีบกินซะเถอะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยเจริญอาหาร กินได้ไม่เยอะหรอก แบ่งให้คุณแบบนี้แหละดีแล้ว คุณจะได้อิ่มท้อง ส่วนฉันก็กินแต่พอดี"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวก็จนปัญญา ได้แต่ลงมือกินข้าวของตัวเองไป แต่พอกินไปได้สักพัก เขาก็สังเกตเห็นว่าข้าวหน้าเนื้อยี่หร่าจานใหญ่ของตัวเองพร่องไปกว่าครึ่งแล้ว แต่ข้าวในจานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกลับแทบไม่ลดลงเลย

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวฮ่าวก็แอบสังเกตพฤติกรรมการกินของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงขณะก้มหน้ากินข้าว เขาเห็นว่าทุกครั้งที่ผู้อำนวยการคีบข้าวเข้าปาก จะคีบแค่ไม่กี่เม็ด แล้วค่อยๆ เคี้ยวอยู่นานกว่าจะกลืนลงไปได้ และที่สำคัญ หลิวฮ่าวสังเกตเห็นว่าผู้อำนวยการกลืนข้าวลงไปอย่างยากลำบาก พออกลืนเสร็จก็จะรีบจิบซุปใสตามทันที

หัวใจของหลิวฮ่าวกระตุกวูบ เขาจำได้ว่าตอนมากินข้าวร้านนี้กับผู้อำนวยการครั้งแรกน่าจะเมื่อสองเดือนก่อน ตอนนั้นยังมีหลี่เมิ่งเฉินอยู่ด้วย ตอนนั้นผู้อำนวยการยังกินข้าวหน้าเนื้อยี่หร่าคำโตๆ อยู่เลย แต่ตอนนี้... ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ

แม้จะเห็นถึงความผิดปกติ แต่หลิวฮ่าวก็เลือกที่จะเงียบ ในฐานะหมอ เขามั่นใจแล้วว่าโรคที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเป็นอยู่ ไม่ใช่โรคธรรมดาทั่วไปแน่ๆ แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงก้มหน้ากินข้าวต่อไปเท่านั้น

ไม่นานหลิวฮ่าวก็กินข้าวเสร็จ เมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเห็นว่าหลิวฮ่าวกินอิ่มแล้ว ก็วางตะเกียบลงแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"

หลิวฮ่าวมองดูข้าวหน้าเนื้อยี่หร่าในจานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่แทบจะไม่ได้พร่องลงเลย ก่อนจะพยักหน้ารับคำสั้นๆ "ครับ!"

เมื่อกลับมาถึงแผนก ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็บอกให้หลิวฮ่าวกลับไปพักผ่อนเพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในช่วงบ่าย ส่วนตัวเองก็เอามือไพล่หลังเดินตรวจตราไปรอบๆ แผนก

หลิวฮ่าวกลับมาที่ห้องทำงาน ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาแล้วเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อย คิดไปคิดมา เขาก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นปลุกหลิวฮ่าวที่กำลังหลับสนิทให้สะดุ้งตื่น

"อ้าว ไม่ใช่ความฝันแฮะ..."

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังจะล้มตัวลงนอนต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาจึงบ่นอย่างหัวเสีย "ใครเนี่ย คนจะหลับจะนอน"

"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วยังจะนอนอยู่อีก รีบตื่นได้แล้ว!"

พอได้ยินว่าเป็นเสียงของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบเด้งตัวลุกจากโซฟา พุ่งไปเปิดประตูห้องทันทีโดยไม่สนสภาพตัวเอง

ดูเหมือนว่าหลี่เมิ่งเฉินจะเพิ่งมาถึงโรงพยาบาลและยังไม่ได้เปลี่ยนชุดทำงาน เธอเลยแวะมาหาเขาที่ห้องทำงานก่อน

หลิวฮ่าวมองหลี่เมิ่งเฉินในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ แล้วถามขึ้นว่า "มาเช้าจังเลย ปกติเห็นชอบมาเฉียดเวลาเข้างานตลอดนี่นา" พูดจบเขาก็หาวหวอดใหญ่

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว "พูดอะไรน่ะ ฉันเป็นคนกระตือรือร้นในการทำงานจะตายไป ไม่เห็นเหรอว่าฉันรักงานนี้ขนาดไหน ชิ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยิ้มแห้งๆ ส่ายหัวไปมา ก่อนจะเดินไปกดน้ำที่เครื่องกดน้ำ ดื่มน้ำไปแก้วหนึ่งก็รู้สึกสดชื่นขึ้น

ส่วนหลี่เมิ่งเฉินก็โยนกระเป๋าใบเล็กในมือลงบนโซฟา แล้วทำหน้ามุ่ย "เฮ้อ วันหยุดครึ่งวันหมดไปซะละ น่าเบื่อชะมัด"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก "เลิกบ่นได้แล้วน่า ฉันนี่สิเหนื่อยจนแทบจะเป็นหมาตายอยู่แล้ว เธอยังมาพูดจาบั่นทอนกำลังใจกันอีก ตั้งใจจะยั่วโมโหฉันใช่ไหมเนี่ย"

หลี่เมิ่งเฉินเบ้ปาก "ฉันเป็นผู้หญิง ส่วนนายเป็นผู้ชายนะ! นายกล้าเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับผู้หญิงเหรอ อุตส่าห์หวังดีแวะมาหาแท้ๆ"

หลิวฮ่าวทำหน้างง "หวังดี? หมายความว่าไง"

เมื่อเห็นสีหน้าของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็อธิบาย "ก็เห็นอาทิตย์นี้นายดูน่าสงสารนี่นา อย่างที่นายบอกนั่นแหละ เหนื่อยจนจะเป็นหมาตายอยู่แล้ว ฉันก็เลยจะชวนไปดูหนังไง เรื่อง «The Eight Hundred» ที่เพิ่งเข้าโรง สนใจไหมล่ะ"

ถึงแม้หลิวฮ่าวจะไม่ได้สนใจหนังเรื่องนี้ แต่พอหลี่เมิ่งเฉินเป็นคนชวน เขาจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ

หลิวฮ่าวรีบพยักหน้ารับทันที "สนใจสิ! อยากดูมากเลย!"

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวตกลง หลี่เมิ่งเฉินก็พูดขึ้นว่า "งั้นตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวฉันจองตั๋วเลย ช้าเดี๋ยวตั๋วหมด"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารัวๆ "ได้เลย ได้เลย!" ตอนนี้ความรู้สึกประหม่าเวลาอยู่กับหลี่เมิ่งเฉินเริ่มหายไปแล้ว ดังนั้นตราบใดที่หลี่เมิ่งเฉินเป็นคนเอ่ยปากชวน หลิวฮ่าวก็ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน