บทที่ 74 เหลือเคสสุดท้ายแล้ว

หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินก็สอดคีมในมือผ่านท่อทางผ่านเข้าไปในร่างกายของผู้ป่วย

หลิวฮ่าวหาม้ามที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยลำแสงในร่างกายของผู้ป่วยพบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ใช้คีมในมือคีบม้ามนั้นขึ้นมาอย่างแผ่วเบาและช้าๆ

หลี่เมิ่งเฉินที่จ้องมองหน้าจออิเล็กทรอนิกส์อยู่เห็นดังนั้น ก็รีบใช้คีมในมือช่วยประคองม้ามของผู้ป่วยไว้อย่างเบามือเช่นกัน

ทั้งสองคนประสานงานกัน ค่อยๆ เคลื่อนย้ายม้ามไปที่ปากท่อทางผ่าน

จากนั้น หลิวฮ่าวใช้มืออีกข้างช่วยออกแรงพร้อมกัน ม้ามของผู้ป่วยก็ถูกหลิวฮ่าวนำออกมาได้สำเร็จ หลังจากนำม้ามออกมาแล้ว หลิวฮ่าวกลัวว่าม้ามจะลื่นหลุดจากคีมในมือ จึงรีบใช้มือรับม้ามไว้โดยตรงเหมือนกับขั้นตอนการผ่าตัดแบบปกติ

หลิวฮ่าวมองม้ามของผู้ป่วยในมือ ภายในใจก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย จากนั้นก็นำม้ามในมือไปใส่ในถุงปลอดเชื้อของพยาบาลที่อยู่ข้างๆ "ส่งตรวจ!"

การนำม้ามของผู้ป่วยออกมาได้ ไม่ได้หมายความว่าการผ่าตัดจะสิ้นสุดลงเพียงแค่นี้

และในตอนนั้นเอง เสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้น "ต่อไปเริ่มขั้นตอนที่ห้า ทำการล้างช่องท้องของผู้ป่วยซ้ำๆ!"

ตามคำแนะนำของระบบหมอเทวดาสุดยอด หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินจึงช่วยกันใช้สายระบายล้างช่องท้องของผู้ป่วยถึงสามครั้งติดต่อกัน เมื่อเห็นว่าน้ำเกลือที่ถูกดูดออกมาจากสายระบายสะอาดหมดจดแล้ว หลิวฮ่าวจึงดึงสายระบายออก

หลังจากทำขั้นตอนนี้เสร็จ ที่เหลือก็คือขั้นตอนการเก็บรายละเอียด

หลิวฮ่าวถอดท่อทางผ่านออกจากร่างกายของผู้ป่วยทีละอัน ส่วนตอนที่ต้องแปะแผ่นปิดแผลทางการแพทย์ในขั้นตอนสุดท้าย หลี่เมิ่งเฉินก็เป็นคนรับช่วงต่อ ผู้หญิงก็คือผู้หญิง แผ่นปิดแผลทางการแพทย์ที่หลี่เมิ่งเฉินแปะนั้นดูประณีตกว่าที่หลิวฮ่าวแปะมาก

หลังจากทำงานชิ้นสุดท้ายนี้เสร็จสิ้น เสียงสุดท้ายจากระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้น "การผ่าตัดม้ามผ่านกล้องเสร็จสมบูรณ์อย่างสมบูรณ์แบบ! ปิดฟังก์ชันช่วยเหลือทางการแพทย์ของระบบหมอเทวดาสุดยอด! หัก 9 คะแนน! คะแนนรวมปัจจุบันคือ 7 คะแนน!"

"ปลดล็อกทักษะย่อยศัลยกรรม การผ่าตัดม้ามผ่านกล้อง ระดับเริ่มต้น 35 เต็ม 100!"

หลังจากหลิวฮ่าวจัดการงานในมือเสร็จเรียบร้อย เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แล้วหันไปพูดกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "เหลือการผ่าตัดอีกแค่เคสเดียวแล้ว! อารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ซุนเสี่ยวเจี๋ยที่เป็นคนขี้อายก็ยิ้มแห้งๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

ส่วนหลี่เมิ่งเฉินกลับพูดขึ้นว่า "อารมณ์ดีเหรอ นายยังมีหน้ามาบอกว่าอารมณ์ดีขึ้นมากอีก! นายดูสิว่าอาทิตย์นี้ทำเอาฉันกับซุนเสี่ยวเจี๋ยเหนื่อยกันขนาดไหน นายยังมีหน้ามาบอกว่าอารมณ์ดีอีกเหรอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ทำหน้าเจื่อนๆ แล้วรีบพูดว่า "เอ่อ! งั้นเพื่อเป็นการตอบแทนผู้ช่วยสาวสวยทั้งสองคน ฉันเลี้ยงเอง ไปกินหม้อไฟเล็กกันเถอะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินถึงยอมเบ้ปากแล้วพูดว่า "ชิ! ค่อยยังชั่วหน่อย!" จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องผ่าตัดไปพร้อมกับพวกหลิวฮ่าว

เมื่อเดินออกจากห้องผ่าตัดและมาถึงด้านนอกอาคารศัลยกรรม ตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว หลิวฮ่าวและพวกทั้งสามคนไปส่งผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่แผนกฉุกเฉิน จากนั้นต่างคนก็ต่างไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านหม้อไฟเล็กที่เคยไปคราวก่อน

ถึงแม้หลิวฮ่าวจะรู้สึกว่าหม้อไฟเล็กนี้กินแล้วไม่สะใจเท่าพวกข้าวราดแกง แต่หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยชอบ และตอนนี้หลิวฮ่าวก็รู้สึกว่ากินหม้อไฟเล็กนี่ก็อร่อยใช้ได้เหมือนกัน

ระหว่างที่กินหม้อไฟ หลิวฮ่าวก็คุยกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยไปด้วย "พรุ่งนี้ยังมีการผ่าตัดอีกเคสนึง ทำเสร็จก็จะเป็นอิสระเต็มที่แล้ว แต่เคสผ่าตัดพรุ่งนี้ก็เป็นเคสที่ยากที่สุดในสัปดาห์นี้เหมือนกัน แต่ฉันก็เตรียมตัวมาพร้อมแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินกลับไม่เห็นด้วย "อย่าเพิ่งพูดอะไรเข้าข้างตัวเองไปเลย ฉันว่านายเป็นอิสระเต็มที่ไม่ได้หรอก นายไม่เห็นเหรอ ผู้อำนวยการหลี่เล่นจ้องนายผ่าตัดตลอดทุกเคสแบบนี้ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป วันข้างหน้านายมีแต่จะได้ผ่าตัดเยอะขึ้น ไม่มีทางน้อยลงหรอก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เริ่มครุ่นคิด ใช่ หลี่เมิ่งเฉินพูดถูก ตอนนี้ร่างกายของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแย่ลงทุกวัน แถมตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่ก็ยังคว้าทุกโอกาสเพื่อปั้นเขาอย่างเต็มที่ ถึงขนาดยอมแย่งคนไข้จากแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีมาให้เขาได้ฝึกมือ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป การผ่าตัดของเขาจะต้องเพิ่มขึ้นไม่มีลดลงแน่นอน

พูดตามตรง ตอนนี้หลิวฮ่าวก็เหนื่อยมากจริงๆ แต่เขารู้ว่าความเหนื่อยในตอนนี้มันคุ้มค่า ลองนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองตอนอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีเมื่อก่อน เทียบกับตอนนี้ที่เริ่มได้รับความสำคัญ โอกาสแบบนี้เขาต้องทะนุถนอมมันไว้อย่างเต็มที่เท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็ยิ้มออกมา "ไม่เป็นไรหรอก ถึงฉันจะได้โบนัส พวกเธอสองคนก็ได้โบนัสเหมือนกัน เพราะงั้นเข้าห้องผ่าตัดกับฉัน ไม่เสียเปรียบหรอก"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยกลับไม่ได้ดีใจอะไรมากมาย แถมยังถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสองคน หลิวฮ่าวก็ถามด้วยความงุนงง "เมิ่งเฉิน เสี่ยวเจี๋ย เป็นอะไรไป"

หลี่เมิ่งเฉินทำหน้าเซ็ง "นี่นายไม่รู้เหรอ ปกติโบนัสเขาให้หมอผ่าตัดหลักเยอะที่สุด ส่วนผู้ช่วยได้ส่วนแบ่งน้อยมาก แต่ฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก สำคัญที่เสี่ยวเจี๋ย ตอนนี้เสี่ยวเจี๋ยเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน อย่าว่าแต่โบนัสเลย แม้แต่เงินเดือนพื้นฐานเธอยังไม่มีด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวก็ชะงักไป นั่นสินะ ถ้าหลี่เมิ่งเฉินไม่พูด หลิวฮ่าวก็ลืมไปเลยว่าตอนนี้ซุนเสี่ยวเจี๋ยเป็นเพียงพยาบาลฝึกงาน

หลิวฮ่าวมองไปที่ซุนเสี่ยวเจี๋ยแล้วถามว่า "เสี่ยวเจี๋ย เธอตั้งใจว่าฝึกงานเสร็จแล้วจะทำงานต่อที่โรงพยาบาลเราไหม"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว ซุนเสี่ยวเจี๋ยก็ไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่ก้มหน้ากินข้าวต่อไป แม้แต่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ เธอก็ไม่มีอารมณ์จะดู

หลี่เมิ่งเฉินมองซุนเสี่ยวเจี๋ยแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "โธ่ หลิวฮ่าว นายก็รู้นี่ว่ามาตรฐานการรับคนของโรงพยาบาลเราเป็นยังไง หมออย่างพวกนายอย่างต่ำก็ต้องจบปริญญาโท ส่วนพยาบาลอย่างพวกฉันก็ต้องจบมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่เสี่ยวเจี๋ยจบแค่อนุปริญญา ที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่จัดสรรมาให้ฝึกงานเท่านั้นแหละ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็มองซุนเสี่ยวเจี๋ยด้วยความสงสารจับใจ

หลิวฮ่าวมองซุนเสี่ยวเจี๋ยแล้วก็รู้สึกอินไปด้วย เพราะเมื่อเห็นเธอ เขาก็นึกถึงตัวเองตอนที่อยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีขึ้นมา ถ้าวุฒิการศึกษาไม่ถึงเกณฑ์ ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหนมันก็เปล่าประโยชน์ เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวจึงพูดว่า "ไม่เป็นไร ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ไม่แน่อาจจะได้อยู่ต่อก็ได้นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็หันไปบอกซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "เสี่ยวเจี๋ย ไม่ต้องคิดมากหรอก ตอนนี้พยายามเรียนรู้ให้เยอะๆ ถึงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ไปอยู่โรงพยาบาลอื่นก็ไม่เสียเปรียบหรอก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน ซุนเสี่ยวเจี๋ยก็พยักหน้ารับ แต่เธอก็ยังคงเงียบและก้มหน้ากินอาหารของตัวเองต่อไป

เมื่อมองซุนเสี่ยวเจี๋ย หลิวฮ่าวก็รู้สึกสงสารอย่างสุดซึ้ง ซุนเสี่ยวเจี๋ยในตอนนี้ก็เหมือนกับเขาในอดีตนั่นแหละ

แต่เรื่องการทำงานแบบนี้ หลิวฮ่าวก็จนปัญญาจะช่วยเหลือได้ เขาไม่มีทั้งความสามารถและอำนาจแบบผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง ดังนั้นหลิวฮ่าวจึงไม่ได้พูดอะไรอีก หลี่เมิ่งเฉินเห็นว่าบรรยากาศตอนนี้เริ่มกระอักกระอ่วน จึงเปลี่ยนเรื่องคุย "นี่ หลิวฮ่าว ฉันว่าท่านายตอนกินข้าวราดแกงคราวก่อนโคตรเท่เลยนะ นายลองไปเป็นสตรีมเมอร์สายกินดูสิ เผลอๆ อาจจะดังก็ได้นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ทำหน้างง "สตรีมเมอร์สายกินเหรอ คืออะไรอะ"

หลี่เมิ่งเฉินถึงกับกุมขมับ "เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ สตรีมเมอร์สายกินก็คือคนที่ถ่ายคลิปตัวเองกินอาหารให้คนอื่นดูไงล่ะ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก "เธอเนี่ยช่างสรรหาคำพูดจริงๆ สตรีมเมอร์สายกินอะไรกันล่ะ เธอบอกมาตรงๆ เลยดีกว่าว่าฉันเป็นคนเห็นแก่กินน่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เมื่อทั้งสามคนกินข้าวเสร็จก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว พอเดินมาถึงหน้าโรงพยาบาล ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

หลิวฮ่าวกลับมาถึงบ้าน ทำอาหารง่ายๆ ให้ลูกแมวกิน จากนั้นก็เรียกใช้ระบบหมอเทวดาสุดยอดขึ้นมา แล้วเริ่มเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น หลิวฮ่าวยังคงมาถึงโรงพยาบาลแต่เช้าตรู่

วันนี้ผู้ป่วยหญิงคนแรกที่เข้ารับการผ่าตัดจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว หลิวฮ่าวจึงต้องเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการออกจากโรงพยาบาลของผู้ป่วยหญิงคนนั้นให้พร้อม แล้วนำไปส่งที่เคาน์เตอร์พยาบาล

เมื่อหลิวฮ่าวมาถึงห้องทำงาน และเตรียมเอกสารสำหรับออกจากโรงพยาบาลของผู้ป่วยหญิงเสร็จเรียบร้อย เขาก็เดินลงมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลชั้นหนึ่งเพื่อมอบเอกสารให้กับโจวเยี่ยน "พี่โจวเยี่ยนครับ วันนี้มีคนไข้ต้องทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลคนนึง แล้วก็ต้องทำแผลด้วยครับ!"

โจวเยี่ยนรับแฟ้มประวัติคนไข้จากหลิวฮ่าวไปดูแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นกุญแจห้องเปลี่ยนยาให้กับหลิวฮ่าว "ได้ยินว่าช่วงบ่ายนายมีการผ่าตัดอีกเคสนึง เอกสารออกจากโรงพยาบาลพวกนี้นายไม่ต้องห่วงหรอก นายรีบไปเบิกยาแล้วไปทำแผลเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็พยักหน้ารับ "ได้ครับ พี่โจวเยี่ยน!"

นี่ถ้าเป็นหมอคนอื่น โจวเยี่ยนคงไม่ยอมปล่อยให้ไปหยิบชุดทำแผลเองง่ายๆ แบบนี้หรอก แต่สำหรับหลิวฮ่าว โจวเยี่ยนเชื่อใจเขาจากใจจริง

หลิวฮ่าวถือกุญแจเข้าไปในห้องเปลี่ยนยา หยิบชุดทำแผลมาหนึ่งชุด พร้อมกับแผ่นปิดแผลทางการแพทย์อีกหกแผ่น

เมื่อหลิวฮ่าวกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ โจวเยี่ยนก็ตรวจสอบแฟ้มประวัติคนไข้ที่หลิวฮ่าวนำมาให้เสร็จพอดี

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวเดินเข้ามา โจวเยี่ยนก็พูดขึ้น "มีลำดับที่ผิดพลาดนิดหน่อย ฉันช่วยแก้ให้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้นายก็ลงชื่อเบิกอุปกรณ์ที่หยิบมา แล้วรีบไปทำแผลเถอะ"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับ "ได้ครับ พี่โจวเยี่ยน" พูดจบ หลิวฮ่าวก็เริ่มลงบันทึกชื่อและจำนวนอุปกรณ์ที่เขาเบิกมาลงในสมุดลงนามเบิกจ่ายยา เมื่อลงบันทึกเสร็จ เขาก็เซ็นชื่อกำกับ

เมื่อมาถึงห้องผู้ป่วย หลิวฮ่าวก็พูดกับคุณป้าว่า "คุณป้าครับ เดี๋ยวผมจะทำแผลให้ลูกสาวคุณป้า ระหว่างที่ผมกำลังทำแผล คุณป้าก็คอยดูอยู่ข้างๆ ให้ดีนะครับ พอผ่านไปสักห้าวัน คุณป้าก็ทำแผลให้ลูกสาวเองได้เลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาวิ่งมาที่โรงพยาบาลอีกรอบครับ"

คุณป้าได้ยินดังนั้นก็เข้าใจในความหวังดี เธอรีบพยักหน้ารับทันที "ได้ค่ะ ได้ค่ะ ป้าจะคอยดูอย่างตั้งใจเลย"

หลิวฮ่าวเห็นท่าทางของคุณป้าก็ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณป้าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ครับ มันง่ายนิดเดียวเอง เดี๋ยวตอนที่ผมทำแผลให้ลูกสาวคุณป้า ผมจะอธิบายไปพร้อมๆ กัน คุณป้าดูไปด้วยรับรองว่าทำเป็นแน่นอนครับ"