บทที่ 75 อาหารไร้รสชาติ

คุณป้าตั้งใจดูหลิวฮ่าวทำแผลหลังจากได้ฟังคำพูดของเขา

หลิวฮ่าวทำแผลอย่างเชื่องช้าและละเอียดอ่อน พร้อมกับอธิบายขั้นตอนต่างๆ อย่างละเอียดให้คุณป้าฟังไปด้วย เมื่อทำแผลเสร็จ หลิวฮ่าวก็ส่งยิ้มให้คุณป้าแล้วถามว่า "เป็นยังไงบ้างครับคุณป้า พอจะทำได้ไหมครับ"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว คุณป้าก็พยักหน้ารับ "ได้จ้ะ ได้จ้ะ หมอสอนละเอียดขนาดนี้ป้าต้องทำได้แน่นอน ก็เหมือนที่คุณหมอบอกนั่นแหละจ้ะ แปะแผลเหมือนแปะพลาสเตอร์ที่บ้านเลย"

ในตอนนั้นเอง เสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้นในหัวของหลิวฮ่าว "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำแผลผ่าตัดด้วยตนเองสำเร็จ ทักษะความชำนาญการทำแผลถึงระดับปรมาจารย์ (40/90)!"

"คะแนนสะสมรวม 8 คะแนน!"

หลังจากนั้น หลิวฮ่าวก็กำชับเรื่องสำคัญอีกสองสามข้อ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว เขาก็ส่งแผ่นปิดแผลทางการแพทย์อีกสามแผ่นที่เหลือบนรถเข็นใส่มือคุณป้า "คุณป้าเก็บแผ่นปิดแผลทางการแพทย์สามแผ่นนี้ไว้ให้ดีนะครับ เอาไว้ใช้ตอนเปลี่ยนแผลที่บ้าน อ้อ! แล้วช่วงบ่ายคุณป้าไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายที่เคาน์เตอร์ได้เลยนะครับ จากนั้นก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ"

คุณป้าพยักหน้ารับ "ได้จ้ะ หมอหลิว ขอบคุณมากนะจ๊ะ!"

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว หลิวฮ่าวก็เข็นรถเข็นทำแผลออกจากห้องผู้ป่วยกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพื่อศึกษาข้อมูลสำหรับการผ่าตัดในช่วงบ่ายต่อ

หลังจากหลิวฮ่าวจากไป คุณป้าก็เก็บแผ่นปิดแผลทางการแพทย์ทั้งสามแผ่นอย่างดี แล้วหันไปพูดกับลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียง "นี่ลูก เห็นไหมล่ะ ให้ซองแดงกับไม่ให้ซองแดงมันต่างกันจริงๆ นะ ถ้าเราไม่ให้ซองแดง หมอเขาคงไม่ให้แผ่นปิดแผลพวกนี้เราหรอก แล้วก็คงไม่ตั้งใจสอนแม่ทำแผลขนาดนี้ด้วย ถึงตอนนั้นเราก็คงต้องถ่อมาโรงพยาบาลอีกรอบ นี่แหละความแตกต่าง"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นแม่ ผู้ป่วยหญิงที่นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงก็หัวเราะออกมา "แม่น่ะคิดมากไปแล้ว หนูไม่คิดแบบนั้นหรอกนะ หนูว่าหมอหลิวเขาเป็นคนดีอยู่แล้วแหละ ถึงแม่จะไม่ให้ซองแดง เขาก็คงทำดีแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ"

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาว คุณป้าก็โบกมือปฏิเสธ "ลูกน่ะยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจอะไรหรอก โตขึ้นเดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละจ้ะ"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงเวลาเลิกงานช่วงพักเที่ยง หลิวฮ่าวเดินมาที่หน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเหมือนเมื่อวาน เคาะประตูสองสามทีแล้วพูดว่า "ผู้อำนวยการครับ เลิกงานแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะครับ"

เหมือนกับเมื่อวาน หลิวฮ่าวรออยู่ประมาณห้านาที ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถึงค่อยๆ เปิดประตูห้องทำงานออกมา "หลิวฮ่าว เข้ามาสิ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็ตอบกลับไปว่า "ผู้อำนวยการครับ นี่มันเวลาเลิกงานแล้วนะครับ เราน่าจะไปกินข้าวกันได้แล้ว ไม่ลงไปกินข้าวเหรอครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงโบกมือปฏิเสธ "วันศุกร์ของทุกสัปดาห์จะมีคนไข้กลับบ้านเยอะ พวกพยาบาลก็เลยมักจะสั่งอาหารเดลิเวอรีมากินกัน คุณไม่ต้องรีบหรอก ฉันโทรบอกเสี่ยวโจวไปแล้วว่าตอนสั่งอาหารให้สั่งเผื่อฉันสองที่ ในนั้นมีของคุณด้วย ไม่นานเดี๋ยวก็คงมาส่งแล้ว คุณนั่งรอในห้องฉันไปก่อนเถอะ"

หลิวฮ่าวที่ยืนอยู่หน้าประตู พอได้ยินว่ามีอาหารเดลิเวอรีให้กิน ก็เดินยิ้มเข้ามาในห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงทันที

แต่พอหลิวฮ่าวกำลังจะนั่งลงบนโซฟา ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พูดขึ้นว่า "นี่ หลิวฮ่าว อย่าทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงอย่างเมิ่งเฉินสิ เข้ามาปุ๊บก็นั่งปั๊บ คนหนุ่มอย่างคุณ โดยเฉพาะผู้ชายเนี่ย ควรจะเคลื่อนไหวร่างกายให้เยอะๆ หน่อย ระหว่างรออาหารเดลิเวอรี คุณลองดูหนังสือในห้องฉันสิ เล่มไหนมีประโยชน์ก็หยิบไปอ่านได้เลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่ หลิวฮ่าวก็รีบลุกขึ้นยืนทันที แล้วพยักหน้ารับอย่างเก้อเขิน "ได้ครับ ผู้อำนวยการ" จากนั้นเขาก็เดินไปที่ชั้นหนังสือที่มีหนังสือเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

สำหรับหลิวฮ่าวในตอนนี้ที่มีระบบหมอเทวดาสุดยอด เขาแทบจะไม่จำเป็นต้องอ่านหนังสือพวกนี้เลย แต่เพราะผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอยู่ตรงนี้ เขาจึงต้องทำท่าทีให้ดูสมจริงเสียหน่อย แต่เมื่อหลิวฮ่าวเดินไปถึงชั้นหนังสือและมองดูดีๆ เขาก็ถูกดึงดูดด้วยหนังสือพวกนั้นทันที

บนชั้นหนังสือไม่เพียงแต่มีหนังสือศัลยกรรมหลากหลายเวอร์ชัน แต่ยังมีหนังสือภาพกายวิภาคศาสตร์และหนังสือคู่มือปฏิบัติการศัลยกรรมอีกด้วย

หลิวฮ่าวมองหนังสือหลากหลายประเภทตรงหน้า เขาจึงสุ่มหยิบหนังสือคู่มือปฏิบัติการศัลยกรรมเล่มหนึ่งออกมาเปิดดู แม้ว่าเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้จะไม่ละเอียดเท่ากับในระบบหมอเทวดาสุดยอด แต่สำหรับหนังสือที่เป็นรูปเล่ม สามารถอธิบายได้ละเอียดขนาดนี้ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว

หลิวฮ่าวยังคงมองดูหนังสือบนชั้นต่อไป เขามองหาอยู่นานแต่ก็ไม่พบหนังสือที่เกี่ยวกับการผ่าตัดผ่านกล้องเลยแม้แต่เล่มเดียว เขาจึงเอ่ยถามขึ้น "ผู้อำนวยการครับ ทำไมถึงไม่มีหนังสือศัลยกรรมเกี่ยวกับการผ่าตัดผ่านกล้องเลยล่ะครับ"

เมื่อได้ยินความสงสัยของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็อธิบาย "การผ่าตัดผ่านกล้องเพิ่งพัฒนามาได้ไม่กี่ปีเองนะ จะไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็ไม่แปลกหรอก ตอนนี้ในแวดวงการผ่าตัดผ่านกล้อง นอกจากการตัดถุงน้ำดีและการตัดไส้ติ่งแล้ว อย่างอื่นบรรดาหมอก็ต้องคลำทางและค้นคว้าเอาเองทั้งนั้นแหละ"

ตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินมาหาหลิวฮ่าวพร้อมรอยยิ้ม "นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันคิดว่าคุณเป็นคนมีความสามารถและพัฒนาได้ เพราะคุณสามารถนำความรู้จากหนังสือที่คุณซื้อมาประยุกต์ใช้ได้จริง นี่มันไม่ธรรมดาเลยนะ"

แม้หลิวฮ่าวจะรู้ว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกำลังชมเขา แต่หลิวฮ่าวกลับรู้สึกเหงื่อตก โชคดีนะที่เมื่อวานเขาบอกว่าอ่านจากหนังสือ และผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็คิดว่าเขาหมายถึงการผ่าตัดแบบปกติ ถ้าเมื่อวานเขาบอกว่าอ่านเรื่องการผ่าตัดผ่านกล้องจากหนังสือ ตอนนี้ในตลาดยังไม่มีหนังสือเกี่ยวกับการผ่าตัดผ่านกล้องขายเลย ขืนเขาพูดแบบนั้นไปเมื่อวาน มีหวังความแตกแน่!

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็ยิ้มแห้งๆ "ผู้อำนวยการชมเกินไปแล้วครับ นี่ไม่ใช่เพราะคุณสอนมาดีหรอกเหรอครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ส่ายหัว "ฉันสอนอะไรกันล่ะ ฉันแค่ทำให้ดูเป็นตัวอย่างแค่ไม่กี่เคสเอง ยิ่งเคสผ่าตัดของเมื่อวานกับวันนี้ ฉันไม่เคยสอนคุณเลยด้วยซ้ำ คุณก็ยังทำออกมาได้ดีไม่ใช่เหรอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็กำลังหนักใจไม่รู้จะตอบกลับยังไงดี จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หลิวฮ่าวก็รีบเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดออก เขาก็เห็นโจวเยี่ยนยืนถือถุงพลาสติกใบใหญ่และใบเล็กอยู่หน้าประตู

เมื่อโจวเยี่ยนเห็นหลิวฮ่าว เธอก็พูดขึ้นว่า "หลิวฮ่าว นี่อาหารเดลิเวอรีของนายกับผู้อำนวยการ ถุงใหญ่ของนายนะ ส่วนถุงเล็กของผู้อำนวยการ" เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็คิดในใจ "หรือว่าอาหารสองกล่องนี้มันจะไม่เหมือนกัน" จากนั้นหลิวฮ่าวก็พูดขึ้น "พี่โจวเยี่ยน ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ เดี๋ยวผมโอนเงินให้!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว โจวเยี่ยนก็ค้อนให้เขาวงใหญ่ ก่อนจะยื่นอาหารทั้งสองกล่องให้หลิวฮ่าว "รีบๆ กินซะเถอะ! กินเสร็จก็รีบพักผ่อนซะ ช่วงบ่ายยังมีผ่าตัดอีก"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็ยิ้มแห้งๆ "ได้ครับ พี่โจวเยี่ยน!"

หลิวฮ่าวรู้ถึงนิสัยของโจวเยี่ยนดี จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารับอาหารมาแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน

เขาวางอาหารทั้งสองถุงลงบนโต๊ะรับแขก แล้วเปิดถุงพลาสติกออก

หลิวฮ่าวเห็นว่าในถุงพลาสติกใบใหญ่มีข้าวและกับข้าวประเภทเนื้อสัตว์อยู่สองกล่อง! ส่วนในถุงพลาสติกใบเล็กมีแค่บะหมี่น้ำถ้วยเล็กๆ ถ้วยเดียว! ถ้าอาหารเดลิเวอรีสองชุดนี้ไม่ได้แยกถุงมา หลิวฮ่าวคงคิดว่าบะหมี่น้ำถ้วยเล็กๆ นี่เป็นน้ำซุปที่ทางร้านแถมมาให้ซะอีก

เมื่อมองดูบะหมี่น้ำถ้วยเล็กตรงหน้า หลิวฮ่าวก็ขมวดคิ้ว "ผู้อำนวยการครับ มื้อเที่ยงกินแค่บะหมี่น้ำถ้วยเล็กๆ แค่นี้ จะอิ่มเหรอครับ ของผมมีตั้งเยอะ เราแบ่งกันกินคนละกล่องดีกว่า!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็โบกมือปฏิเสธ "ฉันตั้งใจสั่งแบบนี้แหละ ช่วงนี้ฉันกินแค่นี้ก็พอแล้ว แต่คุณน่ะ ตัวโตขนาดนี้ แถมตอนบ่ายยังมีผ่าตัดอีก ถ้ากินไม่อิ่มจะไหวเหรอ รีบกินเถอะ!"

หลิวฮ่าวมองหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ไก่สับ และข้าวสองกล่องตรงหน้า! อาหารพวกนี้มันอร่อยจนบรรยายไม่ถูกเลยล่ะ แต่หลิวฮ่าวกลับเอาแต่มอง โดยไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด

ปริมาณอาหารที่กินสามารถบ่งบอกได้ว่าคนๆ นั้นป่วยหรือไม่ และอาการป่วยรุนแรงแค่ไหน!

เมื่อเห็นบะหมี่น้ำถ้วยเล็กๆ ของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง ภายในใจของหลิวฮ่าวก็เต็มไปด้วยความกังวลอย่างสุดซึ้ง!

เมื่อเห็นว่าหลิวฮ่าวยังไม่ยอมลงมือคีบอาหาร ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจึงพูดขึ้น "นี่ หลิวฮ่าว คุณมัวชักช้าอะไรอยู่ รีบๆ กินข้าวซะสิ กินเสร็จจะได้ไปเตรียมตัว ตอนบ่ายยังมีผ่าตัดใหญ่รออยู่นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็หยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยความเคยชิน แล้วเริ่มลงมือกิน เมื่อเห็นหลิวฮ่าวเริ่มกิน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พูดขึ้น "หลิวฮ่าว การผ่าตัดช่วงบ่าย ถ้าฉันไม่เข้าไปดู คุณคิดว่าไง มั่นใจไหม"

เมื่อได้ยินคำถามของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็พยักหน้า "ครับ ผู้อำนวยการ ผมมั่นใจครับ ตอนบ่ายคุณไม่ต้องเข้าไปหรอกครับ พักผ่อนให้สบายเถอะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พยักหน้ารับ "ดีเลย พอดีช่วงบ่ายฉันมีประชุมด้วย จำไว้นะ เวลาผ่าตัดต้องตั้งใจและรอบคอบ เข้าใจไหม"

เมื่อได้ยินคำกำชับของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็พยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วครับ ผู้อำนวยการ!"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดต่อ "ดีแล้ว รีบกินข้าวเถอะ!"

หลิวฮ่าวกินข้าวไปพลาง แอบสังเกตผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไปพลาง เมื่อเห็นว่าผู้อำนวยการใช้ตะเกียบคีบบะหมี่เข้าปากทีละเส้นๆ ความรู้สึกในใจของเขาก็ยิ่งหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความกังวล

ถ้าอาการของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนถึงขั้นกินอะไรไม่ได้เลย แล้วร่างกายของผู้อำนวยการจะทนไปได้อีกนานแค่ไหนกัน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลิวฮ่าวก็รู้สึกว่าอาหารแสนอร่อยในปากจู่ๆ ก็ไร้รสชาติขึ้นมาทันที

หลิวฮ่าวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขากินอาหารพวกนั้นหมดไปได้อย่างไร เมื่อเห็นหลิวฮ่าวกำลังดื่มน้ำร้อน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ยิ้มแล้วถามขึ้น "เป็นไงบ้าง อิ่มไหมล่ะ"