บทที่ 76 ทำไม่ได้เหรอ?

หลังจากกลับมาที่ห้องทำงาน หลิวฮ่าวไม่ได้เอนตัวลงนอนพักผ่อนบนโซฟาทันที แต่กลับเปิดระบบหมอเทวดาสุดยอดขึ้นมาดูอีกครั้ง เพราะยังไงเสียการผ่าตัดในช่วงบ่ายก็สำคัญที่สุด จะประมาทแม้แต่นิดเดียวไม่ได้

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมงครึ่งอย่างรวดเร็ว

หลิวฮ่าวลุกขึ้นไปล้างหน้าในห้องน้ำลวกๆ แล้วเดินลงไปข้างล่าง

ส่วนหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยก็มารอหลิวฮ่าวอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินเห็นหลิวฮ่าว เธอก็พูดขึ้นทันที "หมอหลิวลงมาแล้วเหรอ"

หลิวฮ่าวได้ยินน้ำเสียงของหลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกพูดไม่ออก "ทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วย พักผ่อนไม่พอเหรอ"

หลี่เมิ่งเฉินค้อนขวับให้เขาวงใหญ่

จากนั้น หลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉิน และซุนเสี่ยวเจี๋ยก็เดินไปที่ห้องผ่าตัดด้วยกัน

หลังจากหลิวฮ่าวแยกกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ย เขาก็กะว่าจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปล้างมือ แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอหลิวเจี้ยนเซิงกับสวี่หมิงในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง

คราวนี้หลิวเจี้ยนเซิงไม่ได้เมินเฉยใส่หลิวฮ่าวเหมือนครั้งก่อน พอเห็นหลิวฮ่าว เขาก็ยิ้มแล้วเอ่ยทัก "อ้าว หลิวฮ่าว วันนี้ผู้อำนวยการหลี่ไม่ได้มาด้วยเหรอ"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "ครับ บ่ายวันนี้ผู้อำนวยการหลี่ติดประชุมน่ะครับ"

หลิวเจี้ยนเซิงพยักหน้ารับ "จริงสิ หลิวฮ่าว อีกเดี๋ยวคุณมีผ่าตัดเคสไหนล่ะ"

พูดตามตรง หลิวฮ่าวไม่อยากคุยกับหลิวเจี้ยนเซิงเลย แต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นถึงผู้อำนวยการ เขาจึงตอบไปว่า "เดี๋ยวมีผ่าตัดเนื้องอกลำไส้เล็กผ่านกล้องครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว แววตาของหลิวเจี้ยนเซิงก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะหัวเราะเจื่อนๆ แล้วพูดว่า "นี่หลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่ไม่อยู่ คุณกล้าผ่าตัดเคสนี้คนเดียวเลยเหรอ"

เมื่อได้ยินคำพูดถากถาง หลิวฮ่าวก็ยิ้มตอบ "นั่นสิครับ ผู้อำนวยการหลิว ตอนผมอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี ผมแทบจะไม่ได้แตะเคสผ่าตัดเลยด้วยซ้ำ แต่ผู้อำนวยการหลี่ก็ยังเชื่อมั่นว่าผมจะทำเคสนี้ได้ ผมก็เลยมาอยู่ที่นี่ไงครับ" พูดจบ หลิวฮ่าวก็ส่งยิ้มแล้วเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไป

หลิวเจี้ยนเซิงย่อมฟังความหมายแฝงในคำพูดของหลิวฮ่าวออก ซึ่งก็คือ 'คุณไม่ต้องการผมก็ไม่เป็นไร มีคนอื่นต้องการผมก็แล้วกัน!'

การถูกหมอตัวเล็กๆ ที่เคยไร้ตัวตนในแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีพูดจาเหน็บแนมแบบนี้ ทำเอาหลิวเจี้ยนเซิงโกรธจนตาแทบลุกเป็นไฟ เขาหันขวับไปมองสวี่หมิงที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าทะมึน แล้วถามเสียงเย็น "สวี่หมิง เคสผ่าตัดไส้ติ่งผ่านกล้องที่ฉันพานายไปทำคราวก่อน นายเรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว"

สวี่หมิงเหลือบมองหลิวเจี้ยนเซิงที่ทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อก็รีบกลืนคำว่า 'งั้นๆ แหละครับ' ลงคอไป แล้วเปลี่ยนเป็น "ผมทำเป็นแล้วครับ!"

เมื่อได้ยินคำตอบของสวี่หมิง หลิวเจี้ยนเซิงก็พยักหน้าทันที "ดีมาก ในเมื่อเป็นแบบนั้น เคสผ่าตัดบ่ายนี้ นายรับไปจัดการก็แล้วกัน"

สวี่หมิงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "เอ่อ อาจารย์ครับ บ่ายนี้เป็นเคสผ่าตัดถุงน้ำดีไม่ใช่เหรอครับ แต่คราวก่อนอาจารย์สอนผมผ่าไส้ติ่งนี่ครับ การผ่าตัดมันไม่เหมือนกันนะครับ"

ถึงแม้สวี่หมิงจะพูดเสียงเบามาก แต่ตอนนี้หลิวเจี้ยนเซิงกำลังโมโหจัด พอได้ยินคำพูดของสวี่หมิง เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที "แกโง่หรือว่าตาบอดกันแน่ แกไม่เห็นเหรอว่าเด็กปริญญาตรีที่อายุน้อยกว่าแกตั้งสามปีมันจะข้ามหัวแกที่เป็นเด็กปริญญาโทอยู่แล้ว แกยังจะมามัวหาข้ออ้างอิดออดอยู่ได้ เคสผ่าตัดวันนี้แกต้องทำให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ โบนัสเดือนนี้แกก็อย่าหวังว่าจะได้สักแดงเดียว!"

สวี่หมิงถึงกับหน้าถอดสี เงินเดือนเดือนนี้กำลังจะออกอาทิตย์หน้าแล้ว ถ้าทำเคสนี้ไม่ได้ โบนัสก็หายวับไปกับตาทันที เขาจึงรีบพยักหน้ารับ "ได้ครับ ผู้อำนวยการ ผมจะทำครับ!"

ตอนนี้หลิวฮ่าวรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับเจ้านายเก่า เขาตั้งใจจะพูดจาด้วยความเคารพ แต่ไม่นึกเลยว่าผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงจะมาหาเรื่องเขาก่อน แล้วเขาจะมัวทำตัวเคารพไปทำซากอะไรล่ะ เพราะงั้นเขาเลยไม่รอช้า สวนกลับไปทันที!

"ผู้อำนวยการหลิว คุณคงคิดไม่ถึงสินะว่าผมมีระบบหมอเทวดาสุดยอดอยู่กับตัว ตอนนี้ผมไม่ใช่หลิวฮ่าวคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!"

หลิวฮ่าวหัวเราะร่าอยู่ในใจ เขาเดินก้าวฉับๆ ไปที่อ่างล้างมือ แล้วจัดการล้างมือตามขั้นตอนเจ็ดขั้นตอนรวดเดียวสามครั้ง เมื่อล้างเสร็จ เสียงจากระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้นในหัวของหลิวฮ่าว "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำความสะอาดมือตามขั้นตอนการล้างมือเจ็ดขั้นตอนด้วยตนเองสำเร็จ! ได้รับคะแนนสะสมเพิ่ม 3 คะแนน คะแนนสะสมรวมเป็น 11 คะแนน!"

"ระดับความชำนาญการล้างมือทางการแพทย์ ขั้นตอนการล้างมือเจ็ดขั้นตอน อยู่ในระดับปรมาจารย์ 85 เต็ม 90!"

เมื่อได้ยินว่าตัวเองมีคะแนนสะสม 11 คะแนน หลิวฮ่าวก็รู้สึกโล่งใจสุดๆ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้

เมื่อล้างมือเสร็จ หลิวฮ่าวก็เดินเข้าไปในห้องผ่าตัดก่อนคนเดียว แล้วเริ่มจัดเตรียมเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องที่ต้องใช้ในวันนี้

เมื่อเตรียมของเสร็จสรรพ หลิวฮ่าวก็เรียกใช้ระบบหมอเทวดาสุดยอดในตัวขึ้นมา "ระบบหมอเทวดาสุดยอดเปิดใช้งานเรียบร้อยแล้ว!"

พอเห็นหน้าจอแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า หลิวฮ่าวก็ออกคำสั่งต่อไป "ค้นหาข้อมูลการผ่าตัดเนื้องอกลำไส้เล็กผ่านกล้องให้ฉันที!"

ระบบหมอเทวดาสุดยอดเริ่มทำงานทันที ไม่นานข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแสง

หลิวฮ่าวจัดเตรียมเครื่องมือไปพลาง ฟังเสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดไปพลางอย่างสบายอารมณ์

"ต้องการเปิดใช้งานฟังก์ชันช่วยเหลือทางการแพทย์ของระบบหมอเทวดาสุดยอดหรือไม่ ระบบจำเป็นต้องหักคะแนนสะสม 12 คะแนน!"

หลิวฮ่าวที่กำลังจัดเตรียมเครื่องมืออยู่อย่างสบายอารมณ์ พอได้ยินเสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ถึงกับชะงักไป "อะไรนะ! 12 คะแนน! ล้อเล่นปะเนี่ย?" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ตอนนี้เขามีแค่ 11 คะแนน แล้วจะให้ทำยังไงล่ะเนี่ย!

และจากการที่ระบบหมอเทวดาสุดยอดเรียกเก็บคะแนนถึง 12 คะแนน แสดงว่าการผ่าตัดเคสนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ! ดูท่าจะยากกว่าเคสก่อนๆ เยอะเลย! แถมวันนี้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ไม่ได้มาด้วย จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ตอนนี้หลิวฮ่าวเริ่มเหงื่อตกแล้ว เมื่อกี้เขายังอารมณ์ดีที่ได้สวนกลับผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงอยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกแย่เหมือนกลืนแมลงวันลงไปทั้งตัว

หลิวฮ่าวอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

หลี่เมิ่งเฉินกับซุนเสี่ยวเจี๋ยล้างมือเสร็จและเข้ามาประจำตำแหน่งเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัดแล้ว

ซุนเสี่ยวเจี๋ยเริ่มตัดผ้ากอซอย่างชำนาญเหมือนเคย ส่วนหลี่เมิ่งเฉินก็เข้าประจำตำแหน่งผู้ช่วยมือหนึ่งรอให้การผ่าตัดเริ่มขึ้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซุนเสี่ยวเจี๋ยก็เอาผ้ากอซที่ตัดไว้ลงไปแช่ในน้ำยาโพวิโดนไอโอดีนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่หลิวฮ่าวก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะขยับตัวเลย

หลี่เมิ่งเฉินที่ยืนอยู่ตรงข้ามสังเกตเห็นความผิดปกติของหลิวฮ่าว จึงเอ่ยถามขึ้น "นี่ หลิวฮ่าว เป็นอะไรไป ยืนเหม่อทำไมเนี่ย ได้เวลาผ่าตัดแล้วนะ!"

พอได้ยินหลี่เมิ่งเฉินเรียก หลิวฮ่าวก็สะดุ้งเฮือก เขามองหลี่เมิ่งเฉินแล้วพูดตะกุกตะกัก "เมิ่ง... เมิ่งเฉิน เคสผ่าตัดนี้... ฉัน... ฉันทำไม่ได้!"

เสียงของหลิวฮ่าวเบามาก แต่หลี่เมิ่งเฉินที่ยืนอยู่ตรงข้ามกลับได้ยินชัดเจน "หลิวฮ่าว นายบ้าไปแล้วเหรอ นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่ การผ่าตัดกำลังจะเริ่มอยู่แล้ว แต่นายกลับบอกว่าทำไม่ได้เนี่ยนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ แต่ถ้าไม่มีระบบหมอเทวดาสุดยอด เขาทำไม่ได้จริงๆ นะ

หลี่เมิ่งเฉินเห็นหลิวฮ่าวยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง จึงพูดขึ้นอีกครั้ง "หลิวฮ่าว เลิกยืนบื้อได้แล้ว เสี่ยวเจี๋ยเตรียมผ้ากอซเสร็จหมดแล้ว รีบๆ เริ่มสักทีเถอะ ขืนชักช้าเดี๋ยวผ้ากอซก็แห้งหมดหรอก!"

ถึงแม้เสียงของหลิวฮ่าวจะเบา แต่เสียงของหลี่เมิ่งเฉินนั้นดังฟังชัด ซุนเสี่ยวเจี๋ยได้ยินดังนั้นก็รู้ตัวแล้วว่าหลิวฮ่าวมีอาการผิดปกติ เธอรีบยกถาดใส่ผ้ากอซแช่น้ำยาโพวิโดนไอโอดีนเดินเข้ามาหาแล้วพูดว่า "หมอหลิวคะ จะเริ่มผ่าตัดเลยไหมคะ ถ้ายังไม่เริ่ม ผ้ากอซพวกนี้จะแห้งหมดนะคะ"

หลิวฮ่าวมองผ้ากอซแช่น้ำยาโพวิโดนไอโอดีนในถาดปลอดเชื้อที่ซุนเสี่ยวเจี๋ยยกมาให้ ตอนนี้เขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปรับ เวลาเดินผ่านไปทุกวินาที หลี่เมิ่งเฉินเรียกหลิวฮ่าวอีกสองครั้ง แต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบ

คราวนี้หลี่เมิ่งเฉินชักจะโมโหจริงๆ แล้ว "บอกฉันมาสิ หลิวฮ่าว นายต้องการอะไรกันแน่" ตอนนี้หลี่เมิ่งเฉินแทบอยากจะคว้ามีดผ่าตัดมาลงมือเองซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอทำไม่เป็นจริงๆ เธอร้อนรนจนน้ำตาแทบจะไหลอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็พูดเสียงเบาอีกครั้ง "เมิ่งเฉิน ฉัน... ฉันไม่มีของสิ่งนั้น ฉันทำไม่ได้จริงๆ"

พอได้ยินหลิวฮ่าวพูดแบบนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็หมดความอดทน "ของ? ของอะไร นายเลิกล้อเล่นสักทีได้ไหม พูดจริงๆ นะหลิวฮ่าว มันไม่ตลกเลย! ไม่ตลกจริงๆ! นายไม่เห็นเหรอว่าคนไข้นอนรออยู่ตรงนี้ แต่นายกลับบอกว่าไม่มีของสิ่งนั้นเลยทำไม่ได้เนี่ยนะ นายยังเป็นหมออยู่หรือเปล่า นายยังคู่ควรกับเสื้อกาวน์ตัวนี้อยู่ไหม" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็โยนมีดผ่าตัดในมือลงในถาดปลอดเชื้อ แล้วคว้าแขนซุนเสี่ยวเจี๋ยเตรียมจะเดินออกไป "ไปเถอะเสี่ยวเจี๋ย ไปหาผู้อำนวยการหลี่กับฉัน แปลกคนจริงๆ มาอยู่โรงพยาบาลเป็นปีแล้ว ยังไม่เคยได้ยินผู้อำนวยการหลี่พูดเลยว่าการผ่าตัดต้องใช้ของอะไรด้วย ไร้สาระสิ้นดี!"

ผู้พูดไม่ทันคิด แต่ผู้ฟังกลับเก็บไปคิด!

ประโยคสุดท้ายของหลี่เมิ่งเฉินดึงสติของหลิวฮ่าวที่กำลังเหม่อลอยให้กลับมาทันที! เขาสะดุ้งเฮือก "เมิ่งเฉินพูดถูก ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเวลาผ่าตัดก็ไม่ได้พึ่งพาระบบหมอเทวดาสุดยอดอะไรนั่นสักหน่อย แต่เขาก็ยังผ่าตัดผ่านกล้องมาได้ตลอด แถมยังไม่มีใครสอนอีกต่างหาก เขาอาศัยความพยายามของตัวเองค่อยๆ เรียนรู้มาทีละก้าว ยิ่งตอนนี้ร่างกายของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็แย่ลงทุกวัน ถ้าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงรู้ว่าคนที่เขาตั้งใจปั้นในวาระสุดท้ายของชีวิตกลับกลายเป็นไอ้ขี้แพ้แบบในตอนนี้ เขาจะปวดใจขนาดไหน"

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิวฮ่าวก็หรี่ตาลง กำหมัดแน่นแล้วพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะพูดกลั้วหัวเราะ "นี่พวกเธอสองคนกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ดูสิแค่ล้อเล่นนิดเดียว ทำเป็นจริงจังไปได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองหลิวฮ่าว จ้องหน้าเขาอยู่นานด้วยความสงสัย "นายบอกว่าเมื่อกี้ล้อเล่นเหรอ"