บทที่ 79 เสร็จแล้วนี่

ตอนนี้หลิวฮ่าวไม่สนใจความตกตะลึงของคนอื่นแล้ว เพราะการผ่าตัดตรงหน้ายังไม่เสร็จสิ้น

ขั้นตอนที่เหลือก็ง่ายนิดเดียว เหมือนกับการผ่าตัดตับกลีบซ้ายเมื่อวาน นั่นคือการใส่สายระบายขนาดเล็กให้ผู้ป่วยในขั้นตอนสุดท้าย

การใส่สายระบายขนาดเล็กแบบนี้ไม่มีอะไรยากสำหรับหลิวฮ่าวอีกแล้ว ไม่นานเขาก็ถอดท่อทางผ่านทั้งสี่อันออกจากร่างกายของผู้ป่วยทีละอัน จากนั้นก็แปะแผ่นปิดแผลทางการแพทย์ที่รอยแผลเล็กๆ สามจุด ส่วนรอยแผลเล็กๆ ที่เหลืออีกจุดก็ใส่สายระบายขนาดเล็กเข้าไป

มาถึงขั้นตอนสุดท้ายคือการแปะแผ่นปิดแผลทางการแพทย์ที่สายระบาย หลิวฮ่าวก็มอบหมายหน้าที่นี้ให้หลี่เมิ่งเฉินอีกครั้ง "เมิ่งเฉิน แผ่นปิดแผลนี้เธอเป็นคนแปะนะ เธอตัดตรงกลางแผ่นปิดแผลเข้าไปครึ่งนึงแบบที่ฉันเคยทำคราวก่อนน่ะ"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้ารับคำ "ได้เลย!"

จากนั้น หลิวฮ่าวก็ขอถุงระบายของเหลวจากพยาบาลในห้องผ่าตัด นำมาแขวนไว้ที่ปลายสายระบายด้านนอก เพื่อรองรับสารคัดหลั่งที่ไหลออกมาจากร่างกายของผู้ป่วย

เมื่อหลิวฮ่าวทำขั้นตอนนี้เสร็จ เสียงจากระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้น "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำผ่าตัดเนื้องอกลำไส้เล็กผ่านกล้องด้วยตนเองสำเร็จ! ได้รับคะแนนสะสมเพิ่ม 16 คะแนน! คะแนนสะสมรวมเป็น 25 คะแนน!"

"ปลดล็อกทักษะย่อยศัลยกรรม การผ่าตัดเนื้องอกลำไส้เล็กผ่านกล้อง ระดับเริ่มต้น (35/100)!"

พอได้ยินว่าระบบให้คะแนนเพิ่มมาทีเดียวตั้ง 16 คะแนน หลิวฮ่าวก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกๆ! เอาเรื่องแฮะ คราวนี้ระบบหมอเทวดาสุดยอดใจป้ำชะมัด! นานๆ ทีจะเห็นมันใจป้ำแบบนี้นะเนี่ย!

ตอนนี้หลิวฮ่าวตื่นเต้นดีใจสุดๆ เขาไม่ได้แค่ทำผ่าตัดเคสนี้สำเร็จเท่านั้น แต่ยังทำภารกิจที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมอบหมายให้เสร็จสิ้นด้วย ความกดดันที่แบกรับไว้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

หลิวฮ่าวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะ การผ่าตัดเสร็จสมบูรณ์แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!"

เมื่อเห็นว่าการผ่าตัดเสร็จสิ้น หลี่เมิ่งเฉินก็ไม่ต้องทนออมชอมให้หลิวฮ่าวอีกต่อไป เธอถอดถุงมือออกแล้วพุ่งเข้าไปคว้าแขนหลิวฮ่าวทันที ก่อนจะพูดว่า "นายหลิวฮ่าว ตอนนี้ผ่าตัดเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาคิดบัญชีกันสักที! ตอนก่อนผ่าตัดนายทำเอาฉันเกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว รู้ตัวบ้างไหม ไอ้บ้าหลิวฮ่าว!"

ส่วนซุนเสี่ยวเจี๋ยก็มองหลิวฮ่าวด้วยสีหน้าโกรธเคืองไม่แพ้กัน หลิวฮ่าวรู้ตัวดีว่าเป็นความผิดของเขา จึงไม่มีอะไรจะแก้ตัว ได้แต่รีบพูดว่า "ขอโทษทีๆ ฉันผิดเอง! ฉันผิดเอง! แต่ฉันแค่ล้อเล่นจริงๆ นะ! ตั้งใจจะทำให้พวกเธอสนุกสนานคลายเครียดกันต่างหาก!" แต่ยิ่งพูด สีหน้าของหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยก็ยิ่งแย่ลง หลิวฮ่าวจึงรีบเสนอ "งั้นฉันเลี้ยงหม้อไฟเล็กเป็นการไถ่โทษ ดีไหม"

เมื่อได้ยินคำว่าหม้อไฟเล็ก หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักมือที่จับแขนหลิวฮ่าวไปชั่วครู่ แต่ผ่านไปแค่สองวินาที เธอก็พูดขึ้นอีกครั้ง "เรื่องวันนี้ หม้อไฟเล็กมื้อเดียวคิดว่าจะเคลียร์ได้เหรอ ไม่ได้! ฉันเป็นคนมีหลักการนะ จะยอมทิ้งหลักการตัวเองเพื่อของกินได้ยังไง!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รู้ชะตากรรมตัวเองทันทีว่าวันนี้คงต้องเลือดตกยางออกชุดใหญ่แน่ๆ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตะโกนออกไป "งั้นไปร้านอาหารหูหนานกันเลย!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็หันไปมองหน้าซุนเสี่ยวเจี๋ย ก่อนจะยอมปล่อยแขนหลิวฮ่าว "ก็ได้ ในเมื่อเป็นร้านอาหารหูหนาน ฉันจะยอมปล่อยนายไปสักครั้งก็ได้ ไปกันเถอะ!"

ในที่สุดก็ตกลงกันได้ หลิวฮ่าวหันไปบอกพยาบาลในห้องผ่าตัด "การผ่าตัดเสร็จแล้ว เปิดประตูได้เลยครับ!"

พยาบาลในห้องผ่าตัดได้ยินดังนั้นก็กดสวิตช์เปิดประตูห้องผ่าตัด ประตูห้องผ่าตัดค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

เมื่อประตูเปิดออก หลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉิน และซุนเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังจะเดินออกจากห้องผ่าตัด ก็เห็นร่างคุ้นตากำลังเดินจ้ำอ้าวเข้ามา

เมื่อเห็นร่างนั้น หลิวฮ่าวก็เดินเข้าไปหาด้วยความประหลาดใจ "ผู้อำนวยการหลี่ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะครับ บ่ายนี้มีประชุมไม่ใช่เหรอครับ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่ได้ตอบคำถามหลิวฮ่าว แต่กลับถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นี่คุณผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอ"

หลิวฮ่าวเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็พยักหน้ารับ "ใช่ครับ ผ่าตัดเสร็จแล้ว มีอะไรหรือเปล่าครับ ผู้อำนวยการ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถามต่อ "ราบรื่นดีไหม เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

หลิวฮ่าวตอบกลับไป "การผ่าตัดราบรื่นมากครับ! ไม่มีปัญหาอะไรเลย!"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "สงสัยฉันคงแก่แล้วจริงๆ ความจำถึงได้แย่แบบนี้ ฉันจำได้ว่าบ่ายนี้คุณมีผ่าตัด ในความทรงจำของฉัน คิดว่าเป็นเคสผ่าตัดตับกลีบซ้ายเหมือนเมื่อวาน ก็เลยไม่ได้ตามคุณมา! เมื่อกี้ตอนประชุม มีหมอศัลยกรรมคนนึงพูดถึงเรื่องเนื้องอกลำไส้เล็ก ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเคสผ่าตัดของคุณบ่ายนี้คือการตัดเนื้องอกลำไส้เล็ก! การผ่าตัดแบบนี้ ฉันไม่มีทางยอมให้คุณมาทำคนเดียวเด็ดขาด"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็พูดไม่ออก แต่เขาก็ตอบกลับไป "ผู้อำนวยการครับ ผมก็นึกว่าคุณรู้อยู่แล้วซะอีก แต่การผ่าตัดก็ไม่มีปัญหาอะไรนะครับ แถมผมก็ทำเสร็จแล้วด้วย"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ขยับแว่นตาแล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างคุณจริงๆ สินะ! เนื้องอกลำไส้เล็กไม่ได้ติดกับกระเพาะปัสสาวะ! ที่จริงก็เป็นความผิดฉันเองแหละ ที่ไม่ได้อธิบายให้คุณเข้าใจให้ชัดเจน การผ่าตัดเคสนี้ไม่เหมือนกับเคสก่อนๆ ก่อนจะเริ่มผ่าตัด ต้องสังเกตให้ดีเสียก่อน ต้องเจาะรูเล็กๆ ที่หน้าท้องคนไข้ก่อนเพื่อสอดกล้องเข้าไป ถ้ามองผ่านกล้องแล้วเห็นว่าก้อนเนื้องอกมีขนาดใหญ่เกินไป ก็ไม่สามารถดึงออกทางท่อทางผ่านได้ ต้องเปลี่ยนไปผ่าตัดแบบเปิดหน้าท้องตามปกติแทน แต่ถ้าก้อนเนื้องอกมีขนาดเล็ก ก็สามารถผ่าตัดผ่านกล้องได้เลย"

เมื่อได้ยินการวิเคราะห์ของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ร้อง "หา" ออกมาคำหนึ่ง!

แต่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่สนใจท่าทีตกใจของหลิวฮ่าว เขาพูดต่อ "ที่จริงตอนที่ฉันเลือกเคสนี้ให้คุณ ฉันตั้งใจจะมาผ่าตัดพร้อมกับคุณนั่นแหละ ถ้าก้อนเนื้องอกติดกับกระเพาะปัสสาวะ ฉันจะเป็นคนทำเอง! แต่ถ้าไม่ติด ก็จะให้คุณเป็นคนทำ! ความตั้งใจเดิมก็คืออยากให้คุณได้ฝึกหัดการตัดเนื้องอกนั่นแหละ เพราะถ้ามันติดกับกระเพาะปัสสาวะ เวลาตัด มือใหม่มักจะพลาดทำมีดผ่าตัดไปโดนลำไส้เล็กส่วนปลายได้ง่าย ยิ่งผ่าตัดผ่านกล้องด้วยแล้ว โอกาสที่จะไปโดนลำไส้เล็กส่วนปลายนั้นแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว! แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้โชคจะเข้าข้างพวกเราจริงๆ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็ยิ้มเจื่อนๆ "เอ่อ ผู้อำนวยการครับ โชคเราไม่ได้ดีหรอกครับ ออกจะแย่ด้วยซ้ำ เพราะตอนที่ผมผ่าตัด เนื้องอกลำไส้เล็กของคนไข้มันติดกับกระเพาะปัสสาวะจริงๆ แถมก้อนเนื้องอกก็ยังใหญ่มากด้วยครับ!"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นขวับ "อะไรนะ!? แล้วคุณผ่าตัดเคสเนื้องอกลำไส้เล็กนี่สำเร็จได้ยังไง หรือว่าคุณผ่าตัดแบบเปิดหน้าท้องตามปกติงั้นเหรอ"

หลิวฮ่าวส่ายหัวดิก "เปล่าครับ ผมก็ผ่าตัดผ่านกล้องนั่นแหละครับ!"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "เป็นไปได้ยังไงกัน!? ก้อนเนื้องอกใหญ่ขนาดนั้น จะเอาออกทางท่อทางผ่านได้ยังไง"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็คว้าแขนเขาแล้วลากกลับเข้าไปในห้องผ่าตัด ตรงดิ่งไปที่เตียงผ่าตัด พอถึงเตียงผ่าตัด ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็โบกมือไล่พยาบาลในห้องผ่าตัดออกไป

ตอนนี้การผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว พยาบาลกำลังสวมชุดผู้ป่วยให้คนไข้ พอเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเข้ามา พวกเธอก็รีบหยุดมือ พอเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงโบกมือไล่ พวกเธอก็รีบวิ่งลงจากเตียงผ่าตัดไปทันที

เมื่อมาถึงเตียงผ่าตัด ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ปล่อยแขนหลิวฮ่าว เอื้อมมือไปแหวกเสื้อผู้ป่วยที่ยังไม่ได้ติดกระดุมออก จากนั้นก็ดึงแผ่นปิดแผลทางการแพทย์ที่แปะอยู่ตรงรอยแผลเล็กๆ ออกจนหมดแล้วโยนทิ้งไป พอเห็นว่ามีรอยแผลเล็กๆ อีกรอยหนึ่ง ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ตกใจขึ้นมา "นี่... ทำไมถึงมีรอยแผลเล็กๆ ตรงนี้อีก หรือว่าคุณเจาะสี่รูงั้นเหรอ"

ส่วนหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ข้างนอก เห็นทั้งสองคนกลับไปที่เตียงผ่าตัด ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงตามกลับเข้ามาในห้องผ่าตัด แล้วยืนมองหลิวฮ่าวกับผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอยู่เงียบๆ

ตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกำลังตกตะลึงกับรอยแผลทั้งสี่รอยบนหน้าท้องของผู้ป่วย ส่วนหลิวฮ่าวน่ะเหรอ เขาก็ตกตะลึงกับท่าทางของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่แพ้กัน!

ความตกตะลึงของหลิวฮ่าวมาจากสีหน้าของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่บอกให้เขารู้ว่า ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่เคยเห็นวิธีการผ่าตัดแบบที่เขาเพิ่งทำไปเลย

ที่ผ่านมา หลิวฮ่าวใช้วิธีการผ่าตัดที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมาตลอด พูดง่ายๆ ก็คือทำตามสิ่งที่ผู้อำนวยการเคยทำมาแล้วทั้งนั้น เพราะตั้งแต่หลิวฮ่าวย้ายมาที่แผนกฉุกเฉิน ทุกการผ่าตัดของเขาก็อยู่ในสายตาของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเสมอ

ดังนั้นในความเข้าใจของหลิวฮ่าว ข้อมูลจากระบบหมอเทวดาสุดยอดก็คือสิ่งที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเคยทำมาแล้วทั้งนั้น เขาคิดว่าการที่เขาสามารถผ่าตัดด้วยเทคนิคต่างๆ จากระบบหมอเทวดาสุดยอดได้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ต้องทำได้เหมือนกัน สำหรับเขา มันดูเป็นเรื่องธรรมดามาก

แต่พอตอนนี้หลิวฮ่าวได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง เขาก็เริ่มรู้สึกแล้วว่า ความคิดก่อนหน้านี้ของเขาคงผิดไปถนัด ใช่แล้วล่ะ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคิดไว้มันจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ซะแล้ว!