บทที่ 80 ตัวเองมีพรสวรรค์งั้นเหรอ

หลิวฮ่าวสังเกตเห็นว่า เมื่อผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพบว่าเขาเจาะรูเล็กๆ บนร่างกายผู้ป่วยถึงสี่รู และใส่ท่อทางผ่านเข้าไปถึงสี่อัน ผู้อำนวยการหลี่ก็เริ่มมีอาการไม่ปกติ หลิวฮ่าวดูจากสีหน้าของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงในตอนนี้ก็เดาได้เลยว่า ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่เคยเจอการผ่าตัดแบบนี้มาก่อนแน่ๆ!

เมื่อเข้าใจจุดนี้ หลิวฮ่าวก็แอบคิดในใจ "ไม่คิดเลยว่าระบบหมอเทวดาสุดยอดที่ฉันคอยด่าว่าห่วยแตกอยู่ตลอดเวลา มันจะยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบขนาดนี้!!!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็เริ่มอธิบายให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงฟัง "ผู้อำนวยการครับ ตอนแรกผมก็เจาะแค่สามรูเหมือนกันครับ แต่พอใส่ท่อทางผ่านกับกล้องเข้าไปแล้ว ผมเห็นว่าก้อนเนื้องอกในตัวคนไข้มันใหญ่เกินไป ผมก็เลยเจาะรูเพิ่มอีกหนึ่งรูครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ประหลาดใจมาก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "ก้อนเนื้องอกมันใหญ่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่คุณไปเจาะรูเพิ่มบนตัวคนไข้ด้วยล่ะ"

หลิวฮ่าวตอบคำถามของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงว่า "ผู้อำนวยการครับ ผมใช้มีดผ่าตัดเจาะรูนี้เพื่อให้เมิ่งเฉินสอดสายระบายเข้าไปครับ เพราะตอนนั้นผมตั้งใจจะตัดก้อนเนื้องอกใหญ่ๆ ในตัวคนไข้แบ่งเป็นสี่ชิ้นเล็กๆ เพื่อให้ก้อนเนื้องอกเล็กลง และสามารถดึงออกทางท่อทางผ่านได้ แต่การตัดก้อนเนื้องอกในตัวคนไข้ให้เป็นสี่ชิ้น มันจะทำให้เกิดสิ่งสกปรก ผมเลยให้เมิ่งเฉินใช้สายระบายคอยดูดสิ่งสกปรกออกไปด้วยแรงดูดมหาศาลของสายระบายน่ะครับ!"

เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ สีหน้าประหลาดใจของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ยิ่งทวีความเหลือเชื่อมากขึ้นไปอีก จากนั้นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หันไปมองเมิ่งเฉินที่ยืนงงอยู่ข้างๆ แล้วเรียก "เมิ่งเฉิน มานี่หน่อย"

เมื่อได้ยินผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเรียก เมิ่งเฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมาที่เตียงผ่าตัดแล้วถามว่า "มีอะไรคะ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมองเมิ่งเฉินที่กำลังทำหน้างง แล้วถามว่า "เมิ่งเฉิน การผ่าตัดเคสนี้ เธอใช้สายระบายด้วยเหรอ"

เมื่อได้ยินคำถามของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง แม้ว่าเมิ่งเฉินจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามแบบนี้ แต่เธอก็ตอบตามความจริง "ใช่ค่ะ ใช้ค่ะ ตอนนั้นฉันใช้สองมือบังคับสายระบาย ส่วนหลิวฮ่าวมีหน้าที่ตัดเนื้องอกคนไข้ แล้วฉันก็ใช้สายระบายดูดสิ่งสกปรกที่ไหลออกมาจากก้อนเนื้องอกค่ะ!"

พอได้ยินเมิ่งเฉินพูดยืนยัน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถึงเชื่อสิ่งที่หลิวฮ่าวพูดก่อนหน้านี้อย่างสนิทใจ

ในใจของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงตอนนี้กำลังตกตะลึง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเทคนิคการผ่าตัดผ่านกล้องแบบใหม่ของหลิวฮ่าว!

เขาก้มหน้ามองรอยแผลจากการผ่าตัดผ่านกล้องแบบใหม่ของหลิวฮ่าว พลางพึมพำกับตัวเอง "แบ่งก้อนเนื้องอกออกเป็นสี่ชิ้น ก็เท่ากับต้องลงมีดสี่ครั้ง! แบบนี้ มือใหม่ไม่มีทางลงมีดสี่ครั้งรวดได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่ไปโดนลำไส้เล็กส่วนปลายแน่ๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็รีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่หรอกครับผู้อำนวยการ ผมไม่ได้โชคดีขนาดนั้น! ผมก็พลาดไปโดนลำไส้เล็กส่วนปลายเหมือนกันครับ ตอนแรกหลังจากตัดเนื้องอกออกมาแล้วก็นึกว่าไม่มีปัญหาอะไร แต่กลายเป็นว่าซุนเสี่ยวเจี๋ยเห็นรอยกรีดเล็กๆ บนลำไส้เล็กส่วนปลายน่ะครับ!"

เมื่อได้ยินว่ามีรอยกรีดเล็กๆ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ถามอย่างร้อนรน "แล้วคุณจัดการมันหรือยัง รอยกรีดเล็กๆ นั่นจะปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้นะ"

เมื่อเห็นท่าทีตึงเครียดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็รีบตอบ "สบายใจได้ครับผู้อำนวยการ ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

แต่พอได้ยินหลิวฮ่าวบอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ยังไม่วางใจ ถามกลับไปอีกว่า "หลิวฮ่าว ฉันขอถามหน่อย คุณจัดการยังไง"

หลิวฮ่าวตอบ "ผมใช้ไหมละลายเส้นเล็กๆ เย็บรอยกรีดเล็กๆ นั่นน่ะครับ วิธีเย็บก็คือการเย็บแบบล็อกต่อเนื่องครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็อุทานด้วยความตกใจอีกครั้ง "อะ... อะไรนะ!? คุณใช้เทคนิคการเย็บแบบล็อกต่อเนื่องงั้นเหรอ!? แถมยังเย็บข้างในตัวคนไข้เนี่ยนะ?!"

หลิวฮ่าวถึงกับอึ้งไปกับท่าทีประหลาดใจของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง "ชะ... ใช่ครับ!" จากนั้นหลิวฮ่าวก็ชี้ไปที่คีมยาวบนชั้นเหล็กที่พยาบาลยังไม่ทันได้เก็บ "ก็ใช้คีมสองอันนั้นแหละครับ อันนึงทำหน้าที่เหมือนคีมทั่วไป ส่วนอีกอันก็ใช้แทนคีมจับเข็มเย็บแผลไงครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดง่ายๆ ของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ตกใจจนพูดไม่ออก วิธีการที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนแบบนี้ทำให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงรู้สึกเหมือนกำลังฟังเรื่องแต่งอยู่เลย

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงขมวดคิ้วจ้องมองหน้าท้องของผู้ป่วย เขาจ้องมองรอยแผลเล็กๆ เหล่านั้นอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง จากนั้นก็หันไปสั่งพยาบาลในห้องผ่าตัด "ไป เอาท่อทางผ่านอันใหม่มาให้ฉันหน่อย อ้อ เอากล้องมาด้วยนะ!"

พยาบาลในห้องผ่าตัดได้ยินคำสั่งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบพูดขึ้น "เอ่อ ผู้อำนวยการหลี่คะ แบบนี้มันผิดระเบียบหรือเปล่าคะ ก่อนผ่าตัดเราลงทะเบียนเบิกเครื่องมือสำหรับผ่าตัดผ่านกล้องไว้แค่ชุดเดียวนะคะ ถ้าจะเบิกใหม่ ค่าใช้จ่ายส่วนเกิน ห้องผ่าตัดเราคงอธิบายให้ญาติคนไข้ฟังไม่ได้หรอกค่ะ"

ตอนนี้ความสนใจของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจดจ่ออยู่แต่วิธีการผ่าตัดผ่านกล้องแบบใหม่ของหลิวฮ่าว เขาไม่มีอารมณ์จะมาฟังคำพูดของพยาบาลในห้องผ่าตัดหรอก เขาตวาดกลับไป "จะพูดมากทำไมวะ? สั่งให้ไปเอาก็ไปเอามาสิ ค่าใช้จ่ายส่วนเกินเดี๋ยวฉันจ่ายเอง! เร็วๆ เข้า!"

เมื่อได้ยินผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดแบบนั้น พยาบาลในห้องผ่าตัดก็รีบหุบปากแล้วรีบไปเอาของมาให้ทันที

แม้ว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะอายุมากแล้ว แต่ความเผด็จการของเขาก็เป็นที่เลื่องลือในโรงพยาบาล แถมเขายังเป็นหมอผ่าตัดที่เข้าห้องผ่าตัดบ่อย ดังนั้นพยาบาลในห้องผ่าตัดทุกคนจึงไม่มีใครไม่กลัวผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเลย

ตอนนี้ได้ยินผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงออกคำสั่งแบบนั้น ใครจะกล้าชักช้าล่ะ ไม่นานพวกเธอก็เอาชุดท่อทางผ่านอันใหม่มาให้ ส่วนพยาบาลอีกคนก็นำส่วนหัวของกล้องไปฆ่าเชื้อแล้ววางไว้บนชั้นเหล็กอีกครั้ง

ตอนนี้หลิวฮ่าวเข้าใจแล้วว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะทำอะไร เขาจะลงมือตรวจสอบด้วยตัวเองว่าการผ่าตัดของเขาเป็นยังไงบ้าง

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวฮ่าวก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขายื่นมือไปรับท่อทางผ่านจากพยาบาล แต่ถูกผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงแย่งรับไปซะก่อน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงประกอบท่อทางผ่านอย่างคล่องแคล่ว แล้วใส่เข้าไปในรอยแผลเล็กๆ ทางด้านขวาล่างของหน้าท้องผู้ป่วยทันที

หลังจากทำเสร็จ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หยิบกล้องสอดเข้าไปในตัวผู้ป่วยผ่านท่อทางผ่านที่เพิ่งใส่เข้าไป จากนั้นก็สั่งการ "เปิดสวิตช์กล้องให้ฉันหน่อย! ฉันจะดูข้างในตัวคนไข้!"

เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง พยาบาลในห้องผ่าตัดก็ไม่รอช้า รีบเปิดสวิตช์กล้องทันที พอเปิดสวิตช์ ภาพภายในร่างกายผู้ป่วยก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจ้องมองหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ตาไม่กะพริบ สองมือที่บังคับกล้องก็ขยับไปมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อภาพลำไส้เล็กส่วนปลายของผู้ป่วยค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็บังคับกล้องให้ซูมเข้าไปใกล้ๆ อีก

ตอนนี้ภาพบนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์แสดงให้เห็นรอยเย็บไขว้กันบนลำไส้เล็กส่วนปลายของผู้ป่วยอย่างชัดเจน!

และผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็มองออกทันทีว่านี่คือเทคนิคการเย็บแบบล็อกต่อเนื่อง!

"มะ... ไม่น่าเชื่อ ว่า... ว่าจะใช้วิธีนี้ได้จริงๆ!!!"

เมื่อเห็นท่าทีตกตะลึงของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เพราะเขาเองก็ไม่คิดว่าวิธีการที่เขาคิดว่าง่ายๆ จะกลายเป็นเรื่องน่าทึ่งในสายตาของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไปได้!

หลี่เมิ่งเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้น "ผู้อำนวยการคะ คุณก็รู้สึกเหลือเชื่อเหมือนกันใช่ไหมคะ ตอนที่หลิวฮ่าวเย็บแผลในตัวคนไข้ ฉันกับเสี่ยวเจี๋ยก็ตกใจกับวิธีการของเขาเหมือนกันค่ะ ตอนนั้นฉันยังบอกหลิวฮ่าวเลยว่า ต่อให้เป็นผู้อำนวยการก็อาจจะทำไม่ได้ แต่หลิวฮ่าวกลับบอกว่า ผู้อำนวยการทำได้แน่นอน ไม่งั้นคงไม่ปล่อยให้เขามาผ่าตัดเคสนี้คนเดียวหรอกค่ะ"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยังคงจ้องมองหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ไม่วางตา พอได้ยินหลี่เมิ่งเฉินพูด เขาก็ส่ายหัวช้าๆ "ใช่ เมิ่งเฉิน เธอพูดถูก วิธีการแบบนี้ ฉันทำไม่ได้หรอก"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็เริ่มเข้าใจความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือ ระบบหมอเทวดาสุดยอดไม่ได้สุ่มให้คะแนนประสบการณ์ทักษะการปฏิบัติงานแต่ละอย่างมั่วๆ หรอก

ก่อนหน้านี้ หลิวฮ่าวมักจะคิดว่าคะแนนประสบการณ์ของเทคนิคการเย็บแบบล็อกต่อเนื่องมันสุ่มให้มามั่วๆ แต่ตอนนี้เขาไม่คิดแบบนั้นแล้ว บางทีเขาอาจจะมีพรสวรรค์เรื่องการเย็บแผลจริงๆ ถึงได้คะแนนประสบการณ์สูงลิ่วทุกครั้ง หรือนี่จะเป็นการแสดงความยอมรับในตัวเขาจากระบบหมอเทวดาสุดยอดกันนะ

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลิวฮ่าวก็คิดถึงตอนที่เขาตามโจวเยี่ยนกลับไปรักษาแม่ของเธอ ตอนนั้นเขาต้องเผชิญหน้ากับเชื้อก่อโรครูขุมขนอักเสบถึงแปดจุด ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นการรักษาที่ยากมาก แต่ระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ยังหักคะแนนไป 3 คะแนนเพื่อเปิดใช้ฟังก์ชันช่วยเหลือทางการแพทย์

และเทคนิคการเย็บแบบล็อกต่อเนื่องในครั้งนี้ก็เหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าการเย็บแผลในร่างกายผู้ป่วยนั้นยากกว่าการเย็บแผลนอกร่างกายมาก แต่ระบบหมอเทวดาสุดยอดก็หักคะแนนไปแค่ 2 คะแนนเพื่อเปิดใช้ฟังก์ชันช่วยเหลือทางการแพทย์