บทที่ 81 ความตกตะลึงและความประหลาดใจ

ในเวลานี้ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงหันมาสั่งหลิวฮ่าวว่า "ถอดท่อทางผ่านออกจากตัวผู้ป่วย แล้วใช้แผ่นปิดแผลทางการแพทย์แปะปิดรอยแผลทั้งสามจุดนั้นซะ"

เมื่อได้ยินคำสั่ง หลิวฮ่าวพยักหน้า "ได้ครับผู้อำนวยการ!"

หลังจากสั่งการเสร็จ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เดินลงจากเตียงผ่าตัด เขาเอาแต่ก้มหน้าดูเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

ในตอนนี้ มือของหลิวฮ่าวคล่องแคล่วชำนาญมาก เขาจึงถอดท่อทางผ่านออกจากร่างกายผู้ป่วยได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบแผ่นปิดแผลมาจากพยาบาลในห้องผ่าตัด แล้วนำไปแปะปิดรอยแผลเล็กๆ ทั้งสามจุดนั้นใหม่อีกครั้ง

เมื่อจัดการงานทั้งหมดเรียบร้อย หลิวฮ่าวก็ยิ้มให้พยาบาลในห้องผ่าตัดอย่างเกรงใจ "ต้องขอโทษจริงๆ ครับ พวกคุณทำงานของพวกคุณต่อไปได้เลย" จากนั้นเขาก็หันไปบอกหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "เรียบร้อยแล้วครับ ข้างในนี้ไม่มีอะไรแล้ว พวกเราออกไปกันเถอะ"

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องผ่าตัดพร้อมกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ย หลิวฮ่าวก็ถามผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงว่า "ผู้อำนวยการครับ พวกเราจะกลับกันเลยไหมครับ"

เมื่อได้ยินคำถาม ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงบอกกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "เมิ่งเฉิน เธอสองคนกลับไปรอที่แผนกก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับหลิวฮ่าวเป็นการส่วนตัวสักครู่"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็แสดงสีหน้าไม่เต็มใจออกมา เพราะกว่าจะจับตัวหลิวฮ่าวให้เลี้ยงข้าวได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็รู้ดีว่าผู้อำนวยการคงมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขา จึงพยักหน้าตอบว่า "ได้ค่ะ"

อย่างไรก็ตาม ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับซุนเสี่ยวเจี๋ย เธอก็ยังกระซิบที่ข้างหูหลิวฮ่าวว่า "ฉันกับเสี่ยวเจี๋ยจะรออยู่ที่แผนกนะ มื้อเย็นวันนี้นายห้ามเบี้ยวเด็ดขาด เข้าใจไหม!" จากนั้นก็หันไปพูดกับซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "ไปกันเถอะเสี่ยวเจี๋ย เราไปรอหลิวฮ่าวที่แผนกดีกว่า"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยพยักหน้ารับแล้วเดินตามหลี่เมิ่งเฉินไป

หลังจากทั้งสองคนจากไป ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เดินกลับไปกลับมา หลิวฮ่าวมองดูท่าทีของเขาแล้วคิดว่าผู้อำนวยการคงกำลังเรียบเรียงคำพูดที่จะถามตนเองอยู่

ไม่นานนัก ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เอ่ยปาก "หลิวฮ่าว วิธีที่เธอแบ่งก้อนเนื้องอกขนาดใหญ่ในตัวผู้ป่วยออกเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วค่อยดึงออกมาผ่านท่อทางผ่านเนี่ย เธอคิดขึ้นมาได้ยังไงกัน... เอาแบบนี้ดีกว่า ตอนที่เธอเห็นก้อนเนื้องอกขนาดใหญ่นั่นผ่านกล้อง ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเธอคืออะไร"

หลิวฮ่าวนึกย้อนกลับไปเล็กน้อยแล้วตอบว่า "อืม... ผู้อำนวยการครับ ตอนนั้นพอผมเห็นผ่านกล้องว่าก้อนเนื้องอกมันใหญ่มาก ผมก็รู้สึกว่าก้อนขนาดนี้ไม่น่าจะดึงผ่านรูท่อทางผ่านออกมาได้แน่นอน แต่ถ้ามันเอาออกมาไม่ได้ มันก็ต้องมีวิธีอื่นสิ ไม่อย่างนั้นผู้อำนวยการก็คงไม่ให้ผมใช้วิธีผ่าตัดผ่านกล้องมาตั้งแต่แรก ผมเลยคิดว่าในเมื่อก้อนมันใหญ่เกินไป งั้นก็ทำให้มันเล็กลงสิ แล้วมันก็น่าจะผ่านออกมาได้"

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจหลิวฮ่าวกลับคิดอีกอย่าง เขาไม่มีวันเปิดเผยความลับสำคัญที่สุดของเขาอย่างระบบหมอเทวดาสุดยอดให้ใครรู้เด็ดขาด และสำหรับการผ่าตัดนี้ หลิวฮ่าวก็ไม่เคยคิดจะใช้วิธีผ่าตัดแบบปกติเลยแม้แต่นาทีเดียว

เมื่อได้ยินคำตอบ คิ้วที่ขมวดแน่นของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็คลายออก เขาหัวเราะ "หลิวฮ่าว ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าความประมาทของฉันจะกลายเป็นจุดกำเนิดของเทคนิคการผ่าตัดผ่านกล้องแบบใหม่ที่ล้ำสมัยขนาดนี้! และฉันบอกเธอได้เลยนะว่า ก่อนหน้าเธอ ยังไม่เคยมีหมอคนไหนใช้วิธีการแบบนี้มาก่อนเลย"

หลิวฮ่าวถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น!

เขารู้สึกแปลกใจจริงๆ และในขณะเดียวกันก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัด ผู้อำนวยการถึงได้แสดงสีหน้าตกใจขนาดนั้น

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงพูดต่อ "เธออาจจะไม่รู้ แต่ถ้าเป็นหมอคนอื่น พอเจอสถานการณ์แบบวันนี้ ความคิดแรกที่จะเข้ามาในหัวคงไม่ใช่การหาวิธีผ่าตัดผ่านกล้องต่อ แต่จะเป็นการเปลี่ยนวิธีไปใช้การผ่าตัดแบบเปิดช่องท้องแทน ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมาก เธอทำได้ดีมากจริงๆ!"

ตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงอารมณ์ดีมาก เพราะสิ่งที่หลิวฮ่าวทำพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาไม่ได้มองคนผิด ส่วนหลิวฮ่าวเองกลับรู้สึกเขินอายที่ถูกชมจนทำตัวไม่ถูก แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขาก็พูดขึ้นว่า "ผู้อำนวยการครับ ต่อไปถ้าผมจะทำอะไรแบบนี้อีก ผมขอรายงานให้คุณทราบล่วงหน้าดีกว่าครับ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดสถานการณ์แบบนี้อีก ผมคงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงโบกมือไม่เห็นด้วย "ไม่ต้องหรอก! ที่เธอพูดมาก็ถูก ตอนนั้นฉันก็กังวลจริง แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันเกินคาด นี่มันคือปาฏิหาริย์ของการผ่าตัดผ่านกล้องเลยนะ ความกังวลพวกนั้นมันคุ้มค่ามาก คุ้มจริงๆ!"

แม้ผู้อำนวยการจะพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ในใจของหลิวฮ่าวนั้นกลับไม่สงบเลย ความจริงมีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ ถ้าไม่มีระบบหมอเทวดาสุดยอดคอยช่วย หากเปลี่ยนเป็นหมอจบใหม่คนอื่น การผ่าตัดวันนี้คงต้องล้มเหลวกลางคันไปแล้ว

แต่นี่เองที่ทำให้หลิวฮ่าวได้เห็นพลังที่แท้จริงของระบบ และทำให้เขามองเห็นศักยภาพของมันอย่างทะลุปรุโปร่ง!

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าระบบคงเป็นแค่คลังความรู้ทางการแพทย์ที่คนในปัจจุบันรู้จักกันดี เปรียบเสมือนห้องสมุดเล็กๆ ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ แต่ใครจะไปคิดว่าระบบนี้ไม่เพียงแต่มีความรู้ที่วงการแพทย์ในปัจจุบันมีอยู่แล้ว แต่ยังมีองค์ความรู้ที่โลกการแพทย์ยังไปไม่ถึงอีกด้วย หากเป็นเช่นนั้น ต่อไปเขาจะไม่กลายเป็นผู้นำทางของวงการแพทย์ทั้งโลกเลยหรือไง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เขาก็ยังคงแสร้งทำเป็นถ่อมตัวต่อหน้าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง

หลิวฮ่าวเอ่ยขึ้นว่า "ผู้อำนวยการครับ ถึงยังไงการรายงานคุณก่อนก็ดีกว่าครับ และผมก็รู้ดีว่าตัวเองยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกมาก อีกอย่างผู้อำนวยการครับ คุณไม่รู้หรอกว่าตอนผ่าตัดถ้าไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ผมรู้สึกกดดันมากเลย ไม่มีมั่นใจเลยครับ!"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยิ้ม "คนหนุ่มสาวต้องมีความกล้าและมีความมุ่งมั่น! อย่ามัวแต่ขี้ขลาดตาขาว! สำหรับหมออย่างเรา การผ่าตัดแต่ละครั้งเปรียบเสมือนการปีนยอดเขาบนเส้นทางสายการแพทย์ เราจะสำรวจ เรียนรู้ และค้นพบสิ่งใหม่ๆ ได้ก็ในห้องผ่าตัดนั่นแหละ บางทีอาจจะไม่ได้พบเจอกับอะไรเลย แต่ใครจะรู้ บางทีในการผ่าตัดครั้งต่อไป หรือการปีนยอดเขาถัดไป เราอาจจะได้เห็นทิวทัศน์ใหม่ๆ! นั่นคือความรู้สึกที่งดงามของการรอคอยบนเส้นทางนี้ และมักจะมีเพียงคนที่เข้าใจเท่านั้นที่จะสัมผัสถึงความงดงามนั้นได้! และวันนี้ หลิวฮ่าว เธอเป็นคนพาฉันไปสัมผัสถึงความรู้สึกมหัศจรรย์นั้น ขอบใจนะ!" เมื่อพูดจบ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถึงกับโค้งคำนับให้หลิวฮ่าวเล็กน้อย

หลิวฮ่าวตกใจกับท่าทีของผู้อำนวยการ รีบยื่นมือไปประคอง "โถ่ผู้อำนวยการครับ คุณทำอะไรครับเนี่ย อย่าทำแบบนี้เลยครับ อย่างที่คุณบอกแหละครับ วันนี้ผมแค่โชคช่วยที่ผ่าตัดเคสนี้สำเร็จเท่านั้น"

ในขณะที่หลิวฮ่าวและผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกำลังแลกเปลี่ยนมุมมองด้านการแพทย์กันอยู่นั้น เสียงโวยวายดังมาจากห้องผ่าตัดห้องหนึ่ง!

"มีใครอยู่ไหมครับ? ใครอยู่ข้างนอกบ้าง? ช่วยด้วยครับ!"

สิ้นเสียงตะโกน ประตูห้องผ่าตัดก็ค่อยๆ เปิดออก พยาบาลคนหนึ่งวิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก!

เมื่อพยาบาลเห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงและหลิวฮ่าว เธอก็รีบวิ่งมาหาด้วยความดีใจพร้อมร้องบอกว่า "ผู้อำนวยการหลี่คะ รีบไปที่ห้องผ่าตัดเร็วเข้าค่ะ เกิดเหตุฉุกเฉิน พวกเราต้องการให้คุณช่วยค่ะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงไม่รอช้า รีบก้าวเดินตามพยาบาลไปที่ห้องผ่าตัดทันที หลิวฮ่าวเองก็ไม่รีรอ รีบตามไปเช่นกัน

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องผ่าตัด ทั้งคู่ก็ต้องหยุดชะงัก บนเตียงผ่าตัดมีสองคนกำลังวุ่นวายกับการจัดแจงอุปกรณ์ผ่าตัดผ่านกล้องอย่างสับสนวุ่นวาย และคนทั้งสองไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือหลิวเจี้ยนเซิงและสวี่หมิง

เมื่อเห็นสถานการณ์ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงขมวดคิ้วมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินขึ้นไปบนเตียงผ่าตัด จากนั้นก็ตวาดใส่หลิวเจี้ยนเซิงว่า "เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง!"

หลิวเจี้ยนเซิงเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นผู้อำนวยการหลี่ ก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยความประหม่าว่า "คือ... ลูกศิษย์ผมกำลังผ่าตัดถุงน้ำดีผ่านกล้องครับ แต่เมื่อกี้จังหวะใช้มีดไฟฟ้าจี้ที่ถุงน้ำดี มือเขาหนักไปหน่อย ทำให้ถุงน้ำดีทะลุ ของเหลวข้างในไหลกระจายเต็มท้องผู้ป่วยเลยครับ แล้วสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้ใช้สายระบายก็ไม่สามารถดูดของเหลวที่ไหลกระจายเต็มท้องออกมาได้หมดครับ!"

พูดจบ หลิวเจี้ยนเซิงก็จ้องมองสวี่หมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างโกรธแค้น ส่วนสวี่หมิงคนนั้นไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ได้แต่ก้มหน้าก้มตาใช้มือเขี่ยกล้องผ่าตัดในตัวผู้ป่วยไปมา

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลิวเจี้ยนเซิง ผู้อำนวยการหลี่เงยหน้าขึ้นมองจออิเล็กทรอนิกส์ คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ตอนนี้ พลิกตัวผู้ป่วยตะแคงข้าง ให้ของเหลวในช่องท้องไหลไปรวมกันที่ด้านหนึ่งก่อน แล้วค่อยใช้สายระบายดูดของเหลวทั้งหมดออกมา!"