บทที่ 87 ไม่นึกเลยว่าจะเยอะขนาดนี้

หลี่เมิ่งเฉินเห็นหลิวฮ่าวยืนนิ่งไม่ไหวติง ในใจก็รู้สึกตื่นเต้น จึงร้องบอกไปว่า "หลิวฮ่าว ถ้าเป็นผู้ชายก็ต้องกล้าๆ หน่อย!"

หลิวฮ่าวได้ยินคำท้าของหลี่เมิ่งเฉินก็ยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของเธอทันที จากนั้นหลี่เมิ่งเฉินก็แกว่งนิ้วก้อยที่เกี่ยวกันอยู่ไปมาพลางพูดว่า "เกี่ยวเบ็ด สัญญาใจ ห้ามเปลี่ยนใจร้อยปีนะ! รู้ไหม? หลิวฮ่าว ห้ามเปลี่ยนใจร้อยปีนะ!"

พูดจบหลี่เมิ่งเฉินก็ใช้นิ้วหัวแม่มือของเธอมากดลงบนนิ้วหัวแม่มือของหลิวฮ่าว "ประทับตรา! มีผลบังคับใช้!" พูดจบเธอก็ถือกระเป๋าหันหลังเดินเข้าคอนโดหรูตรงหน้าไป ทิ้งให้หลิวฮ่าวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมปล่อยให้สายลมพัดผ่านไป

มองดูแผ่นหลังอันงดงามที่ค่อยๆ เลือนหายไป หลิวฮ่าวพึมพำกับตัวเอง "นี่... นี่ถือว่า... สารภาพรักแล้วสินะ..."

ตอนที่หลิวฮ่าวเดินกลับมา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ปรากฏว่าในเครื่องมีสายที่ไม่ได้รับสองสายและข้อความหนึ่งข้อความ

เวลาทำผ่าตัด หลิวฮ่าวจะตั้งโทรศัพท์เป็นระบบสั่นแล้วเก็บไว้ในล็อกเกอร์เสมอ แต่ครั้งนี้หลังผ่าตัดเสร็จเขามัวแต่คุยกับผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจนลืมเปิดเสียงโทรศัพท์ และหลังจากแยกกับผู้อำนวยการ เขาก็อยู่กับหลี่เมิ่งเฉินมาตลอดจนไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ทำให้พลาดสายเรียกเข้าและไม่ได้อ่านข้อความ

หลิวฮ่าวกดดูสายที่ไม่ได้รับ พบว่าเป็นเบอร์ท้องถิ่นแต่เป็นเบอร์แปลกหน้า จากนั้นเขาก็เปิดอ่านข้อความ

"สวัสดีค่ะคุณหมอหลิว นี่เป็นข้อความจากป้าที่ใช้เบอร์ป้าเองกับเบอร์ลูกสาวโทรหาคุณหมอ แต่คุณหมอไม่รับสาย สงสัยคงยุ่งอยู่ ป้าเลยส่งเป็นข้อความแทนนะคะคุณหมอ หลังจากที่พวกเราทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ก็พบว่าในบัญชีค่ารักษาพยาบาลมีเงินเกินมาหนึ่งพันบาท ป้าเลยไปถามญาติพี่น้องหลายคนเพราะคิดว่าพวกเขาแอบโอนมาให้ จนสุดท้ายถึงได้รู้ว่าเป็นเงินที่คุณหมอหลิวโอนเข้ามาให้ ป้าอยากจะขอโทษคุณหมอสำหรับเรื่องนี้ด้วยนะคะ ป้าแม้ไม่ได้รับการศึกษา แต่เห็นลูกสาวออกจากโรงพยาบาลได้เร็วขนาดนี้ ก็รู้เลยว่าคุณหมอผ่าตัดฝีมือดีมาก เมื่อเช้าที่เห็นคุณหมอสอนป้าแปะแผ่นปิดแผลอย่างตั้งใจ ป้ายังเคยเข้าใจผิดว่าเพราะป้าให้ซองแดงคุณหมอถึงทำดีด้วย ไม่นึกเลยว่าป้าจะคิดผิดไปหมด ป้าต้องขอโทษคุณหมอจริงๆ นะคะ คุณหมอหลิว คุณหมอเป็นหมอที่ดีจริงๆ ค่ะ!"

พออ่านข้อความนี้จบ แม้ลมยามค่ำคืนจะเริ่มเย็นลง แต่หัวใจของหลิวฮ่าวกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

ในสังคมปัจจุบันมีคำพูดติดปากว่า 'หมออายุรกรรมพึ่งเงินทอนค่ายา! หมอศัลยกรรมพึ่งซองแดงจากคนไข้!' เมื่อครู่ตอนที่หลิวฮ่าวมองดูคอนโดหรูที่หลี่เมิ่งเฉินพักอยู่ ในหัวของเขาก็แวบขึ้นมาถึงกฎเหล็กข้อนี้ แต่พอได้อ่านข้อความจากคุณป้า หลิวฮ่าวก็ตัดความคิดนั้นทิ้งไปจนหมดสิ้น

"ผมไม่สนหรอกว่าหมอคนอื่นจะเป็นยังไง แต่ผมรู้แค่ว่าสิ่งที่ผมทำนั้นถูกต้องแล้ว ถ้าจะต้องรีดไถเงินคนไข้เพียงเพื่อซื้อคอนโดสักห้องล่ะก็ ผมยอมอยู่ในห้องเช่าเดิมไปตลอดชีวิตยังดีกว่า!"

หลังจากกลับถึงบ้าน จัดการดูแลแมวตัวน้อยเรียบร้อยแล้ว หลิวฮ่าวที่เหนื่อยล้าก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูลิงก์หนังมาร์เวลที่หลี่เมิ่งเฉินส่งมาให้

วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หลิวฮ่าวดูหนังจนดึกดื่นก่อนจะเข้านอน และก่อนหลับเขาก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนเที่ยงวัน

ทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้มีนัดดูหนังกับหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

เขาไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงนาฬิกาปลุกดังปลุกเขาให้ตื่น

หลังจากลุกขึ้นจากเตียง จัดการอาบน้ำอุ่นให้ร่างกายตื่นตัว ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

หลังแต่งตัวง่ายๆ และทานมื้อเที่ยงเรียบร้อย หลิวฮ่าวที่ไม่มีอะไรทำก็ตัดสินใจไปที่โรงพยาบาลก่อนเวลา

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดของหลิวฮ่าว เขาไม่ได้สวมชุดกาวน์ พอไปถึงแผนกฉุกเฉินก็เห็นโจวเยี่ยนกำลังยุ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล เขาจึงเดินเข้าไปทักทาย โจวเยี่ยนแสดงสีหน้าประหลาดใจ "หลิวฮ่าว วันนี้ไม่ใช่หยุดเหรอ ทำไมถึงมาโรงพยาบาลอีกล่ะ?"

หลิวฮ่าวตอบพร้อมรอยยิ้ม "ผมไม่มีอะไรทำเลยแวะมาหาพี่น่ะครับ"

โจวเยี่ยนหัวเราะ "ปากหวานขึ้นนะเรา? มาหาฉันเหรอ? มาหาแบบมือเปล่าเนี่ยนะ? ฉันว่าตั้งใจมาหาเมิ่งเฉินมากกว่ามั้ง แต่ก็น่าเสียดายนะ วันนี้เมิ่งเฉินหยุดเหมือนกับนายเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็หัวเราะ "พี่โจว ผมรู้อยู่แล้วครับ พวกเรานัดกันว่าจะไปดูหนังตอนบ่าย เลยอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ ผมเลยมาโรงพยาบาลรอด้านนี้ก่อนน่ะครับ"

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวตอบ โจวเยี่ยนก็อึ้งไปก่อนจะพูดว่า "เอาเรื่องนะเราเนี่ย ไม่นึกเลยว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาไปไกลขนาดนี้แล้ว?"

หลิวฮ่าวรู้สึกเขินอาย "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับพี่โจว ก็แค่เพื่อนกัน ไปดูหนังด้วยกันเฉยๆ ครับ"

พอได้ยินหลิวฮ่าวพูดแบบนั้น โจวเยี่ยนก็หัวเราะ "เพื่อนก็เพื่อนสิ แต่แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน ใบหน้าของหลิวฮ่าวก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก เพื่อไม่ให้โจวเยี่ยนล้อเลียนต่อ หลิวฮ่าวจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง "พี่โจว เสาร์-อาทิตย์แบบนี้ไม่มีอะไรทำเหรอครับ พี่กำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่น่ะ?"

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวถาม โจวเยี่ยนก็ถอนหายใจ "สิ้นเดือนแล้ว ต้นเดือนหน้าเงินเดือนก็ต้องออก แต่หัวหน้าพยาบาลแผนกเราลาคลอดอยู่ งานคำนวณโบนัสของแผนกเลยตกมาอยู่ที่ฉันน่ะสิ"

พอได้ยินคำว่า 'โบนัส' ตาของหลิวฮ่าวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขาทำงานที่โรงพยาบาลมาสองปี นี่จะเป็นโบนัสก้อนแรกในชีวิตของเขาเลยนะ! เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็รีบถาม "พี่โจวครับ พี่ช่วยเช็กให้หน่อยได้ไหมครับว่าผมได้โบนัสเท่าไหร่?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว โจวเยี่ยนก็ยิ้ม "ได้สิ ฉันเพิ่งคำนวณของนายเสร็จก่อนหน้านี้นี่เอง" พลางก้มลงมองเอกสารในมือ "โบนัสของนายอยู่ที่ 8,150 บาท เงินเดือนพื้นฐานหลังหักประกันสังคมแล้วอยู่ที่ 1,750 บาท รวมแล้วนายจะได้ทั้งหมด 9,900 บาท!"

พอได้ยินตัวเลขนั้น หลิวฮ่าวก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ!

โจวเยี่ยนที่ได้ยินเสียงอุทานของหลิวฮ่าวก็ตกใจ "เป็นอะไรไป? ร้องอุทานทำไม? ได้น้อยไปเหรอ? ฉันว่า 9,900 บาทก็ไม่เลวนะ"

หลิวฮ่าวอุทาน "อา!" อีกครั้ง

โจวเยี่ยนทำหน้าสงสัย "นี่หลิวฮ่าว เธอร้องอาๆ อะไรนักหนา? หรือว่าพี่คำนวณผิด เดี๋ยวพี่คำนวณให้ใหม่นะ"

ทว่าหลิวฮ่าวในตอนนี้กลับตกใจจนพูดไม่ออก! นี่มัน 9,900 บาท!

นี่มัน 9,900 บาทเลยนะ! ตัวเลขนี้เป็นสิ่งที่หลิวฮ่าวไม่เคยคาดฝันมาก่อน เขาคิดว่าโบนัสรวมกับเงินเดือนได้สัก 5,000 บาทก็หรูแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะได้ถึง 9,900 บาท!

หลิวฮ่าวตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดตะกุกตะกัก "พี่... พี่โจวครับ นี่... พี่คำนวณผิดหรือเปล่าครับ? ผม... ผมไม่ค่อยเชื่อเลยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว โจวเยี่ยนก็ก้มหน้าคำนวณใหม่อีกรอบพร้อมน้ำเสียงฉงน "นี่หลิวฮ่าว คนที่บ่นว่าได้น้อยน่ะพี่เจอมาเยอะแล้ว แต่คนที่บ่นว่าได้มากเกินไปแบบเธอนี่ พี่เพิ่งเคยเจอเป็นคนแรกนะเนี่ย!"

หลังจากคำนวณเสร็จ โจวเยี่ยนก็ยืนยันเสียงหนักแน่น "ถูกต้องแล้ว ตัวเลขนี้แหละ ถ้าเธอว่ามันเยอะไป งั้นแบ่งพี่ครึ่งนึงสิ พี่ไม่เกี่ยงหรอกนะ ฮ่าฮ่า! จริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่ว่าเยอะหรอกนะ รู้ไหมว่ารองผู้อำนวยการแผนกเราน่ะ แค่โบนัสอย่างเดียวก็เกือบสามหมื่นแล้ว! แต่นั่นเขาผ่าตัดเคสปกติทุกวัน ถ้าเธอทำผ่าตัดทุกวันเหมือนเขา แถมเป็นผ่าตัดผ่านกล้องแบบนี้ โบนัสเธอต้องได้มากกว่าเขาแน่!"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน ตาของหลิวฮ่าวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "ถ้าคิดแบบนั้น คอนโดหรูที่หลี่เมิ่งเฉินพักอยู่ก็ไม่ได้แพงเกินเอื้อมแล้วสิ คำท้าพนันสองปีนั่น สงสัยผมจะทำสำเร็จแฮะ"

ถ้าเดือนหน้าเขาทุ่มเทให้กับการผ่าตัดเต็มที่ การทำเงินให้ได้หมื่นกว่าบาทต่อเดือนก็คงเป็นเรื่องง่ายๆ ใช่ไหมล่ะ? หากเขารู้จักใช้ระบบหมอเทวดาสุดยอดให้เป็นประโยชน์ ไม่ว่าการผ่าตัดผ่านกล้องจะยากแค่ไหนก็คงไม่ใช่ปัญหา ทั้งเงินและชื่อเสียงก็คงไหลมาเทมาเหมือนลูกบอลหิมะที่กลิ้งทับกันนั่นแหละ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

โจวเยี่ยนมองดูหลิวฮ่าวที่ยืนยิ้มเหมือนคนบ้า ก็อดหัวเราะไม่ได้ "นี่หลิวฮ่าว ได้เงินแค่นี้ก็ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ? แต่พี่บอกไว้อย่างนะ ตอนนี้ยังเด็กอยู่ ก็เก็บหอมรอมริบไว้หน่อย อย่าเที่ยวใช้จ่ายฟุ่มเฟือยล่ะ"

หลิวฮ่าวรู้ว่าโจวเยี่ยนหวังดีต่อเขา จึงพยักหน้า "เรื่องนี้พี่โจววางใจได้เลยครับ นิสัยของผมไม่ยอมใช้เงินฟุ่มเฟือยอยู่แล้ว"

โจวเยี่ยนพยักหน้า "งั้นก็ดีแล้ว อิจฉาคนหนุ่มสาวจริงๆ ว่าแต่หลิวฮ่าว เธอมีนัดกับเมิ่งเฉินกี่โมงนะ"

หลิวฮ่าวได้ยินคำถามของโจวเยี่ยนก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที "ตายจริง! เลยเวลานัดมาแล้ว!"

พร้อมกันนั้นก็มีข้อความในวีแชทเด้งขึ้นมา: "นายหลิวฮ่าวไปไหนมา? ฉันถึงหน้าโรงพยาบาลแล้วนะ นายอยู่ที่ไหนเนี่ย?"

เมื่อครู่มัวแต่ดีใจเรื่องโบนัสและชวนคุยเพลินจนลืมดูเวลา หลิวฮ่าวรีบเก็บโทรศัพท์ บอกลาโจวเยี่ยนแล้ววิ่งออกจากแผนกฉุกเฉินไปทันที

ในขณะนี้ หลี่เมิ่งเฉินที่สวมเสื้อยืดสีขาวและกระโปรงสั้นสีดำกำลังยืนทำหน้ามุ่ยด้วยความโกรธอยู่

เมื่อหลิวฮ่าวที่วิ่งหอบมาถึงเห็นหลี่เมิ่งเฉินในสภาพนี้ เขาก็ถึงกับสตั๊นไปชั่วขณะ: "นี่... มันสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

แต่ความสวยก็ส่วนความสวย หลิวฮ่าวไม่กล้าชักช้า เขาตะโกนเรียก "เมิ่งเฉิน!" แล้ววิ่งเข้าไปหา ก่อนจะยิ้มแห้งๆ "ขอโทษทีนะเมิ่งเฉิน พอดีที่แผนกมีธุระด่วนนิดหน่อยเลยมาช้าไปหน่อยน่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ยังคงทำหน้ามุ่ย ค้อนขวับให้เขา "ถึงเวลานี้แล้วยังจะมาโกหกอีก วันนี้เธอหยุดงานไม่ใช่เหรอ จะไปทำธุระอะไรที่แผนก? มีธุระอะไรกันแน่?"