บทที่ 86 คำท้าพนัน

หลิวฮ่าวได้ยินสิ่งที่หลี่เมิ่งเฉินพึมพำกับตัวเองอย่างชัดเจน แต่ไม่ได้เห็นสีหน้าของเธอในตอนนั้น จึงคิดว่าเธอตั้งคำถามกับเขา เขาเลยตอบไปตรงๆ ว่า "การหาเงินมันสำคัญมากเลยนะ ถ้าไม่มีเงินจะแต่งเมียได้ยังไง? ต่อให้มีผู้หญิงยอมแต่งงานด้วย แต่ถ้าไม่ตั้งใจทำงานหาเงินจะเลี้ยงดูเธอได้ยังไง? จะปล่อยให้ผู้หญิงดีๆ ต้องมาทนลำบากกับเราเหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินที่ตอนแรกอารมณ์ดิ่งลงไปนิดหน่อย พอได้ยินคำตอบซื่อๆ ของหลิวฮ่าวก็อดขำไม่ได้ "นี่ หลิวฮ่าว นายช่วยเลิกทำตัวตลกๆ แบบนี้ได้ไหม?"

หลิวฮ่าวกลับทำหน้าจริงจัง "ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันพูดจริงๆ นะจะบอกให้? อย่างน้อยตอนแต่งงานก็ต้องมีบ้านใช่ไหม? ถ้าไม่มีเงินจะซื้อบ้านได้ยังไง? จริงไหมล่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินฟังหลิวฮ่าวพูดแล้วก็จนปัญญา จากนั้นเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามต่อว่า "หลิวฮ่าว แล้วนายตั้งใจจะแต่งงานกับผู้หญิงแบบไหนล่ะ? รู้ไหมว่าฉันมีเพื่อนสนิทสวยๆ เยอะเลยนะ ลองบอกสเปกมาสิ เผื่อฉันจะมีคนที่เหมาะกับนาย?"

พอได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หน้าหลิวฮ่าวก็แดงแปร๊ดขึ้นมาทันที ลำพังแค่อยู่ใกล้ชิดกับหลี่เมิ่งเฉินขนาดนี้เขาก็ตื่นเต้นจะแย่อยู่แล้ว แต่เธอกลับพูดถึงเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ขึ้นมาอีก ทำเอาเขารู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มเลยทีเดียว

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวเงียบไปนาน หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ้มแล้วเร่งเร้า "นี่ หลิวฮ่าว นายก็รีบพูดมาสิ"

เดิมทีหัวใจหลิวฮ่าวก็เต้นแรงอยู่แล้ว พอโดนหลี่เมิ่งเฉินเร่ง เขาก็โพล่งออกไปทันทีว่า "ก็ผู้หญิงแบบเธอไง!"

สำหรับคำตอบของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกพอใจมาก แต่หลังจากนั้น เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

บรรยากาศความอึดอัดเข้าปกคลุมทั้งสองคนในทันที

หลิวฮ่าวเองก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ เพื่อทำลายความเงียบ เขาจึงพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยคว่า "เอ่อ ผู้หญิงคนอื่นก็... ก็ได้เหมือนกันนะ"

แต่ทั้งหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินต่างก็รู้ดีว่า ไม่ว่าจะพูดอะไรต่อไป หรือพยายามอธิบายยังไงก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เพราะกำแพงที่มองไม่เห็นระหว่างพวกเขาทั้งสองถูกหลิวฮ่าวทลายลงไปแล้ว

แต่ด้วยนิสัยของหลี่เมิ่งเฉิน เธอทนปล่อยให้ความอึดอัดดำเนินต่อไปไม่ได้ เธอจึงยกมือขึ้นจัดผมยาวของตัวเอง แล้วหัวเราะ "ฉันขอบอกไว้ก่อนนะหลิวฮ่าว ผู้หญิงแบบฉันน่ะหาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ แต่เห็นแก่นาย ฉันจะพยายามหาให้ก็แล้วกัน ถ้าเจอคนที่ใช่เมื่อไหร่จะรีบแนะนำให้ทันทีเลย แต่ถ้าหาไม่ได้ก็อย่ามาโทษฉันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็หัวเราะตาม "ได้เลย ได้เลย ฮ่าฮ่า"

หลังจากหาทางลงให้ตัวเองได้แล้ว หลี่เมิ่งเฉินก็หยิบนาฬิกาพกทองคำแท้ที่คุณแม่ให้เป็นของขวัญวันเกิดออกมาดูเวลา "หลิวฮ่าว นี่มันห้าทุ่มแล้ว ฉันต้องรีบกลับแล้วล่ะ"

หลิวฮ่าวรีบลุกขึ้นทันที "โอเค ไปกันเถอะ"

ระหว่างทางกลับ บทสนทนาของทั้งสองคนน้อยลงกว่าตอนขามามาก พูดง่ายๆ ก็คือยังมีความอึดอัดหลงเหลืออยู่นั่นแหละ จนกระทั่งหลี่เมิ่งเฉินเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา "หลิวฮ่าว นายเคยดูหนังมาร์เวลบ้างไหม?"

หลิวฮ่าวตอบ "เคยดูไม่กี่เรื่องหรอก แต่ฉันค่อนข้างชอบหนังแนวนี้เลยนะ"

หลี่เมิ่งเฉินพูดต่อ "ฉันมีลิงก์หนังพวกนี้เยอะเลย นายเอามือถือออกมาสิ แอดวีแชทฉันไว้ เดี๋ยวฉันส่งลิงก์ให้"

เมื่อได้ยินว่าจะได้แอดวีแชทของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที ถึงแม้จะรู้จักกับหลี่เมิ่งเฉินมาเกือบสองเดือนแล้ว แต่เขาก็หาจังหวะเหมาะๆ ไม่ได้สักที ไม่นึกเลยว่าคืนนี้จะได้แอดกันโดยบังเอิญ

"จริงสิ เมิ่งเฉิน พรุ่งนี้เราจะไปเจอกันที่ไหนก่อนไปโรงหนังล่ะ?" หลิวฮ่าวถามขึ้น

"โรงหนังอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลเรา งั้นเจอกันหน้าโรงพยาบาลก็แล้วกัน"

หลิวฮ่าวพูดต่อ "โอเค พรุ่งนี้ดูหนังเสร็จ เราต้องไปกินข้าวด้วยกันนะ เธอต้องคิดไว้ด้วยล่ะว่าจะกินอะไร"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ทำเสียงขึ้นจมูก "เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันคิดไว้แล้วล่ะ"

เมื่อเดินออกจากวิทยาลัย หลิวฮ่าวมองดูบรรยากาศรอบๆ ที่เงียบสงัด แล้วพูดขึ้น "เมิ่งเฉิน ไปเถอะ ฉันไปส่งเธอที่บ้านเอง บ้านเธออยู่แถวไหนล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้"

หลิวฮ่าวชะงักไป "ก็เมื่อกี้เธอยังบอกให้ฉันไปส่งอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงบอกว่าไม่เป็นไรแล้วล่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินตอบ "ก็ตอนนั้นมีเสี่ยวเจี๋ยอยู่ด้วยไง ฉันตั้งใจว่าหลังจากเราไปส่งเสี่ยวเจี๋ยที่วิทยาลัยแล้ว เราก็ต่างคนต่างกลับบ้านไง"

หลิวฮ่าวมองดูรอบๆ ที่เงียบสงัด แถมตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้หลี่เมิ่งเฉินกลับบ้านคนเดียวแน่ๆ คราวนี้เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ไม่สนล่ะ ตอนนี้มันดึกมากแล้ว แถมแถวนี้ก็ไม่มีคนเดินเลย ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม ฉันก็จะตามเธอไปจนกว่าเธอจะถึงบ้านอย่างปลอดภัย"

หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกซาบซึ้งกับท่าทีจริงจังของหลิวฮ่าว แต่ปากกลับยิ้มแล้วพูดว่า "ทำไม? หรือว่านายชอบฉันจริงๆ? ตอนที่นายบอกว่าจะหาผู้หญิงแบบฉัน ฉันนึกว่านายล้อเล่นซะอีกนะเนี่ย"

หลังจากรู้จักกันมาเป็นเดือน หลี่เมิ่งเฉินก็รู้ดีว่าหลิวฮ่าวเป็นคนขี้อาย ถึงเขาจะชอบเธอในใจ เขาก็ไม่มีความกล้าพอที่จะพูดออกมาหรอก และก็เป็นอย่างที่คิด พอหลิวฮ่าวได้ยินคำพูดของเธอ หน้าก็แดงขึ้นมาอีกรอบ "เราไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันนะ แต่เราเป็นเพื่อนกันด้วย แถมเธอยังเป็นผู้หญิง ในฐานะที่ฉันเป็นผู้ชาย ไม่ว่าจะในสถานะไหน ฉันก็ควรไปส่งเธอที่บ้านอยู่ดี"

หลี่เมิ่งเฉินมองดูหลิวฮ่าวที่หน้าแดงก่ำแล้วยิ้ม "ฉันไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก ฉันแค่อยากให้คนที่ชอบฉันไปส่ง ถ้าเธอจะไปส่งฉัน ก็ต้องยอมรับมาว่าชอบฉัน" ตอนนี้ในใจของหลี่เมิ่งเฉินก็ตื่นเต้นและอึดอัดไม่แพ้กัน แต่เพื่อให้หลิวฮ่าวกล้าพูดคำนั้นออกมา เธอจึงไม่สนอะไรทั้งนั้น

เธอมองดูหลิวฮ่าวที่ยืนทื่อเป็นท่อนไม้ แล้วแกล้งทำท่าสบายๆ "เร็วเข้าสิหลิวฮ่าว ดึกแล้วนะ"

ทันใดนั้น ลมเย็นยามค่ำคืนก็พัดมา ทำให้หลิวฮ่าวที่กำลังยืนทื่อได้สติกลับมา เขามองหลี่เมิ่งเฉินแล้วยิ้ม "นี่ เมิ่งเฉิน เธอรีบร้อนให้ฉันพูดขนาดนี้ หรือว่าเธอมีใจให้ฉัน แต่ไม่กล้าบอก ก็เลยมาบังคับให้ฉันสารภาพรักแทนล่ะ?"

ท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของหลิวฮ่าว ทำให้หลี่เมิ่งเฉินเริ่มลุกลี้ลุกลน "มะ... ไม่ใช่ซะหน่อย ฉะ... ฉันก็แค่พูดเล่นไปงั้นแหละ"

หลิวฮ่าวรีบพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมทันที "อ้อ? งั้นที่เธอพูดมา ตกลงจะให้ฉันไปส่งไหมล่ะ? ถ้าไม่ยอม ก็แสดงว่าในใจเธอมีอะไรปิดบังอยู่แน่ๆ" พูดจบเขาก็มองหลี่เมิ่งเฉินด้วยรอยยิ้ม

หลี่เมิ่งเฉินเป็นผู้หญิง ถึงแม้บางครั้งจะดูห้าวๆ ไปบ้าง แต่พอเจอสถานการณ์แบบนี้ก็อดเขินไม่ได้ "นายนี่จริงๆ เลย ไม่สนุกเอาซะเลย ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"

หลิวฮ่าวเองก็ไม่อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของคนอื่น โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างหลี่เมิ่งเฉิน แต่วันนี้มันเป็นกรณีพิเศษจริงๆ ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ แถมผู้หญิงสวยๆ อย่างเธอมาเดินอยู่บนถนนเปลี่ยวๆ มันอันตรายเกินไปจริงๆ

หลังจากเดินมาตลอดทาง ในที่สุดทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่ที่หน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง

หลิวฮ่าวมองหลี่เมิ่งเฉินแล้วพูดว่า "นี่ เมิ่งเฉิน ที่เธอบอกว่าบ้านอยู่ใกล้โรงพยาบาลเนี่ยนะ? ใกล้ตรงไหนกัน ห่างจากที่พักฉันพอๆ กันเลยนะเนี่ย?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็พูดขึ้นมา "เดินแค่นี้ก็เหนื่อยหอบแล้วเหรอ? ร่างกายนายนี่แทบไม่ต่างจากผู้หญิงอย่างฉันเลยนะเนี่ย แบบนี้ไม่ได้การแล้ว นายต้องขยันออกกำลังกายหน่อยนะ"

หลิวฮ่าวหอบหายใจหนักๆ เงยหน้าขึ้นมองคอนโดตรงหน้า แล้วก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "นี่... นี่ เมิ่งเฉิน นี่... นี่คือคอนโดที่เธออยู่เหรอ? นี่... นี่ ไม่นึกเลยนะว่า... ว่าเธอจะเป็นคุณหนูเศรษฐี?" หลังจากหายจากอาการตกตะลึง ประกายความมั่นใจในดวงตาของหลิวฮ่าวก็ดับวูบลงทันที พร้อมกับช่องว่างความแตกต่างที่ทำให้เขาตระหนักถึงอะไรบางอย่าง

การเปลี่ยนแปลงในแววตาของหลิวฮ่าวทำให้หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกปวดร้าวในใจ นี่แหละคือเหตุผลที่เธอไม่อยากให้หลิวฮ่าวมาส่งที่บ้าน เธอกลัวว่าถ้าเขารู้ความจริงแล้วจะเกิดช่องว่างระหว่างพวกเขา เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เมิ่งเฉินจึงถามขึ้นว่า "หลิวฮ่าว นายคิดอะไรอยู่เหรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็โบกมือปฏิเสธ "ไม่ได้คิดอะไรหรอก ดึกมากแล้ว เมิ่งเฉินรีบกลับเข้าไปเถอะ"

คำพูดของหลิวฮ่าวทำให้หลี่เมิ่งเฉินรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนของเขา เธอจึงไม่อยากอธิบายอะไรอีก เพราะตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ หลี่เมิ่งเฉินเดินตรงเข้าไปหาหลิวฮ่าว ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า "นี่ หลิวฮ่าว นายกล้าพนันกับฉันไหม?"

หลิวฮ่าวชะงักไป "พนัน? พนันอะไร?"

หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าวด้วยแววตาจริงจัง แล้วพูดขึ้นว่า "พนันกันว่า ฉัน หลี่เมิ่งเฉิน เชื่อว่านาย หลิวฮ่าว จะต้องซื้อบ้านแบบนี้ได้ภายในสองปี นายจะรับคำท้าไหม?"

คำพูดของหลี่เมิ่งเฉินทำให้หลิวฮ่าวอึ้งไปเล็กน้อย หลี่เมิ่งเฉินหมายความว่ายังไง? กำลังประชดเขาอยู่เหรอ? "เธอไม่ต้องมาเชื่อ หรือมาท้าพนันอะไรแบบนี้หรอก เพราะบ้านแบบนี้ ฉันไม่มีปัญญาซื้อหรอก"

แต่หลี่เมิ่งเฉินกลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก "ไม่ว่านายจะเป็นยังไง แต่ฉัน หลี่เมิ่งเฉิน เชื่อมั่นในตัวนาย ว่านายจะต้องซื้อบ้านแบบนี้ได้ภายในสองปีแน่ๆ ถึงตอนนั้น ฉันจะแนะนำผู้หญิงที่เหมือนฉันให้เป็นแฟนนาย! นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอนาคตของนายคือการหาเงินซื้อบ้านแต่งเมีย? งั้นก็ตั้งใจหาเงินไปเถอะ ส่วนเรื่องหาเมีย ฉันจัดการเอง! เป็นไง?"

พอได้ยินหลี่เมิ่งเฉินพูดแบบนี้ ต่อให้หลิวฮ่าวจะซื่อบื้อแค่ไหนก็เข้าใจความหมายของเธอ "เธอ... เธอเอาตัวเอง... มาเป็นของเดิมพันงั้นเหรอ!"

ยังไม่ทันที่หลิวฮ่าวจะประมวลผลคำพูดนี้เสร็จ หลี่เมิ่งเฉินก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาตรงหน้าเขา แล้วพูดต่อ "หลิวฮ่าว ถ้านายยอมรับคำท้า ก็ยื่นนิ้วก้อยของนายมาเกี่ยวก้อยสัญญากับฉัน!"