บทที่ 85 ชื่นชมทิวทัศน์ยามค่ำคืน

มองดูซุนเสี่ยวเจี๋ยที่เดินจากไป หลิวฮ่าวก็ทอดถอนใจ "เวลาผ่านไปเร็วมากเลยนะ เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปสองปีแล้ว!"

มองหลิวฮ่าวที่ทำหน้าทำตาซาบซึ้ง หลี่เมิ่งเฉินก็ค้อนใส่เขาไปวงหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "มีอะไรให้น่าทอดถอนใจกันล่ะ? ฉันเองก็เรียนจบมาสามปีแล้วนะ ยังไม่เห็นต้องมานั่งถอนหายใจแบบนายเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที "จริงสิ เมิ่งเฉิน ถ้าเธอไม่พูดขึ้นมา ฉันก็ยังไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าเธอจบจากโรงเรียนไหน?"

พอได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ค้อนใส่เขาอีกรอบ "ที่ไหนกันเล่าว่าฉันไม่พูด เป็นนายต่างหากที่ไม่เคยถามฉันเลย!"

หลิวฮ่าวหัวเราะร่วน "ก็ตอนนี้ฉันถามเธอแล้วไง"

หลี่เมิ่งเฉินหัวเราะคิกคัก "คิกคิก ถึงนายจะถามตอนนี้ ฉันก็ไม่บอกหรอกนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา "เมิ่งเฉิน เธอรู้ไหม? เธอแค่ได้ยินคนเขาพูดกัน แต่ไม่ได้เห็นกับตาตัวเองหรอกนะ"

พอได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม "หมายความว่าไง? หลิวฮ่าว ฉันไม่เข้าใจที่นายพูดเลย"

หลิวฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้นว่า "ตอนที่ฉันเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลเราแรกๆ สถานการณ์ที่ฉันต้องเจอมันก็เหมือนกับที่เธอพูดนั่นแหละ ฉันเป็นถึงบัณฑิตเกียรตินิยมของวิทยาลัย แต่พอมาอยู่ในโรงพยาบาลเรา วุฒิปริญญาตรีมันก็เป็นแค่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารเท่านั้นแหละ ไม่ใช่แค่หมอหรอกนะ แม้แต่พยาบาลก็ยังไม่แม้แต่จะปรายตามองนายเลยด้วยซ้ำ สองปีที่ฉันอยู่ในแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี นอกจากตอนที่มีคนพูดถึงฉันเวลาที่ฉันต้องเข้าเวรแทนคนอื่นแล้ว เวลาอื่นฉันก็เป็นเหมือนอากาศธาตุ จนสุดท้าย ฉันก็คิดจะลาออกแล้วกลับบ้านซะเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว และเห็นแววตาเศร้าสร้อยของเขา หลี่เมิ่งเฉินก็เก็บรอยยิ้มขี้เล่นไป แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แต่นายก็ไม่ได้ลาออกนี่นา"

หลิวฮ่าวพูดขึ้น "ที่จริงวันนั้นฉันเตรียมตัวจะลาออกแล้วล่ะ แต่ก็เป็นวันนั้นนั่นแหละที่ผู้อำนวยการหลี่สั่งย้ายฉันมาที่แผนกฉุกเฉินของเราทันทีเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็พูดปลอบใจ "ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ? แถมผู้อำนวยการหลี่ยังเห็นคุณค่าของนายขนาดนี้ด้วย นายรู้ไหม หลิวฮ่าว? ก่อนที่นายจะมา ฉันไม่เคยเห็นผู้อำนวยการหลี่ให้ความสำคัญกับหมอคนไหนเท่านี้มาก่อนเลยนะ? ถึงแม้นายจะจบแค่ปริญญาตรี แต่จากการที่ฉันเข้าห้องผ่าตัดกับนายมาตลอดสัปดาห์นี้ ฉันว่านายเก่งกว่าผู้อำนวยการเราซะอีกนะเนี่ย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบโบกมือปฏิเสธ "เธอจะยกย่องฉันเกินไปแล้ว เล่นเอาความมั่นใจฉันพุ่งปรี๊ดเลยนะเนี่ย! จริงสิ เมิ่งเฉิน อยากเข้าไปดูข้างในวิทยาลัยไหม?" พูดจบ หลิวฮ่าวก็ชี้ไปที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ที่อยู่ข้างหน้า

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า "ก็อยากอยู่นะ แต่เมื่อกี้เสี่ยวเจี๋ยก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าไม่มีบัตรผ่านเข้าไม่ได้น่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็พูดขึ้นทันที "พวกเราเรียนอยู่ที่วิทยาลัยนี้มาตั้งสี่ปี จะมาโดนบัตรผ่านเล็กๆ แค่ใบเดียวขัดขวางได้ยังไงกัน!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ "ทำไมล่ะ? นายมีวิธีงั้นเหรอ? หรือว่าจะใช้ความหล่อของนายให้เป็นประโยชน์?"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็โบกมือ "วิทยาลัยเขามีประตูหลังอยู่นะ ไปเถอะ ฉันจะพาเธอไปดู"

จากนั้น หลิวฮ่าวก็พาหลี่เมิ่งเฉินเดินไปรอบๆ วิทยาลัย เดินไปได้ประมาณไม่ถึงสิบนาที หลิวฮ่าวก็หยุดอยู่ที่ริมรั้วเหล็กแห่งหนึ่ง ส่วนหลี่เมิ่งเฉินก็มองไปรอบๆ "นี่ หลิวฮ่าว ตรงนี้ไม่มีประตูหลังอย่างที่นายว่าสักหน่อย นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหมเนี่ย?"

หลิวฮ่าวทำนิ้วชี้แตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้หลี่เมิ่งเฉินเงียบเสียงลง แล้วหันซ้ายหันขวามองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีรปภ.ของวิทยาลัยเดินตรวจตรา เขาก็เอื้อมมือไปดึงแผ่นเหล็กตรงกลางรั้วเหล็กออก

เพียงแค่นี้ก็มีช่องว่างขนาดพอให้คนลอดผ่านได้สบายๆ ปรากฏขึ้นแล้ว

จากนั้น หลิวฮ่าวก็ชี้ไปที่ช่องว่างตรงรั้วเหล็กแล้วบอกกับหลี่เมิ่งเฉินที่ยังคงมีสีหน้าประหลาดใจว่า "เห็นไหม? นี่แหละประตูหลัง!" พูดจบ หลิวฮ่าวก็มุดเข้าไปก่อน แล้วหันมาบอกหลี่เมิ่งเฉินว่า "มาสิ เมิ่งเฉิน เข้ามาเลย!"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินลอดผ่านเข้ามา หลิวฮ่าวก็จัดรั้วเหล็กกลับเข้าที่เดิม ส่วนหลี่เมิ่งเฉินที่ยืนมองดูการกระทำของหลิวฮ่าวอยู่ข้างๆ ก็พูดด้วยความประหลาดใจ "หลิวฮ่าว มองไม่เห็นเลยนะเนี่ย ว่ามือนายจะมีแรงเยอะขนาดนี้ ถึงขั้นง้างรั้วเหล็กจนขาดได้เลยนะเนี่ย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็หัวเราะร่วน "ฉันจะมีแรงเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะ ที่จริงแผ่นเหล็กที่เชื่อมติดกับรั้วเหล็กมันขาดมาตั้งนานแล้วต่างหาก แค่มันยังไม่หลุดร่วงลงมา รปภ.ของวิทยาลัยก็เลยไม่ทันสังเกตเห็นเท่านั้นเอง"

พอได้ฟังคำอธิบายของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินถึงเข้าใจ แล้วถามหลิวฮ่าวต่อว่า "แต่หลิวฮ่าว นายไปรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหนเนี่ย?"

หลังจากหลิวฮ่าวจัดรั้วเหล็กให้เข้าที่เรียบร้อย เขาก็ปัดฝุ่นที่มือแล้วพูดขึ้นว่า "เรื่องนี้ความจริงเด็กนักศึกษาในวิทยาลัยทุกรุ่นเขารู้กันหมดนั่นแหละ วิทยาลัยเขามีกฎว่าห้ามเอาอาหารเดลิเวอรีเข้ามาส่งในวิทยาลัย แถมยังห้ามออกไปรับหน้าวิทยาลัยด้วย สุดท้ายนักศึกษาก็ไม่มีทางเลือก ต้องมาแอบรับอาหารเดลิเวอรีกันตรงที่ลับตาคนตรงนี้ นานวันเข้าที่นี่ก็เลยกลายเป็นประตูหลังของวิทยาลัยไปโดยปริยายไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็หัวเราะออกมา

หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินเดินเล่นกันไปพลาง หลิวฮ่าวก็แนะนำสถานที่สวยๆ ในวิทยาลัยให้หลี่เมิ่งเฉินฟังไปพลาง

สวนหย่อมของวิทยาลัยแพทยศาสตร์ที่นี่มีชื่อเสียงมากทีเดียว

ขณะที่เดินชมสวนหย่อมในวิทยาลัย หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

เมื่อหลิวฮ่าวพาหลี่เมิ่งเฉินมาถึงทะเลสาบแห่งหนึ่งในวิทยาลัย หลี่เมิ่งเฉินก็ถูกความงามของทะเลสาบสะกดไว้ทันที

เมื่อมองดูทิวทัศน์ของทะเลสาบตรงหน้า หลิวฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "เมิ่งเฉิน เธอรู้ไหม? สมัยเรียน ฉันมาที่นี่เฉพาะตอนกลางวันเท่านั้นนะ ถ้าเป็นตอนกลางคืน ต่อให้ให้ทำยังไงฉันก็ไม่มาเด็ดขาด"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ทำหน้างง "ทำไมล่ะ? นายไม่เห็นเหรอว่าตอนกลางคืนที่นี่สวยจะตายไป ตอนกลางวันไม่มีทางสวยสู้ตอนนี้ได้หรอก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน "ฉันก็รู้ว่าตอนกลางคืนมันสวย แต่ถ้ามาตอนกลางคืน ที่นี่ก็มีแต่คนมีคู่กันทั้งนั้น คนโสดอย่างฉันมาที่นี่ก็เหมือนมาหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็เข้าใจในทันที แล้วก็หัวเราะออกมาดังลั่น

หลิวฮ่าวมองดูทิวทัศน์รอบๆ แล้วพูดต่อ "ตอนนี้ยังดีนะ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ไม่งั้นที่นี่คงไม่มีที่ให้นั่งหรอก"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า เมื่อเห็นม้านั่งตัวหนึ่งที่ทำเลดีมาก เธอก็ดึงหลิวฮ่าวให้นั่งลงด้วยกัน แล้วถามหลิวฮ่าวว่า "หลิวฮ่าว ระหว่างทางที่เดินมา ฉันก็คิดเรื่องหนึ่งมาตลอด อยากจะถามนายหน่อย"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "เรื่องอะไรล่ะ? ถามมาสิ"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้าแล้วถามขึ้น "นายเพิ่งบอกว่าตอนอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี นายเป็นเหมือนอากาศธาตุ แต่ทำไมพอย้ายมาแผนกฉุกเฉินแล้วถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ? ผ่าตัดวันละเคสแบบนี้ นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีการผ่าตัดไหนที่ยากสำหรับนายเลย"

มองดูหญิงสาวสวยตรงหน้า เส้นผมยาวสลวยของเธอปลิวไสวไปตามสายลม ทำเอาใจของหลิวฮ่าวหวั่นไหว เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เกิดความรู้สึกอยากจะเล่าความลับทุกอย่างให้เธอฟังขึ้นมาทันที

แต่หลิวฮ่าวยังคงมีสติอยู่ เขารู้ดีว่าต่อให้เขาบอกความจริงกับหลี่เมิ่งเฉินไปอย่างจริงใจแค่ไหน เธอก็คงไม่เชื่อเขาอยู่ดี ซ้ำร้ายอาจจะมองว่าเขาเป็นพวกขี้จุ๊ หรือไม่ก็ประสาทกลับไปแล้ว ซึ่งนั่นจะทำให้เรื่องราวมันแย่ลงไปอีก และนั่นไม่ใช่สิ่งที่หลิวฮ่าวต้องการ

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พูดตรงๆ เลยนะ ทุกสิ่งที่ฉันมีในวันนี้ ล้วนเป็นเพราะผู้อำนวยการหลี่มอบให้ทั้งนั้น เรื่องนี้ฉันต้องขอบคุณผู้อำนวยการหลี่จริงๆ ถึงฉันจะไม่ใช่ม้าฝีเท้าดีอะไร แต่ผู้อำนวยการหลี่ก็คือป๋อเล่อของฉัน เขาให้โอกาสฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อำนวยการหลี่จัดคิวผ่าตัดให้ฉันเยอะขนาดนี้ ฉันก็คงไม่รู้ตัวหรอกว่าฉันทำผ่าตัดพวกนี้เป็นด้วย"

หลิวฮ่าวพูดจากใจจริง ถึงแม้เขาจะมีระบบหมอเทวดาสุดยอด แต่ตอนอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี เขาไม่เคยได้เข้าใกล้เตียงผ่าตัดเลย จึงไม่สามารถดึงศักยภาพของตัวเองออกมาใช้ได้

แม้หลิวฮ่าวจะพูดด้วยความจริงใจ แต่หลี่เมิ่งเฉินกลับไม่ค่อยพอใจกับคำตอบของเขานัก "แต่นายบอกว่าตอนอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี นายไม่เคยได้เข้าใกล้เตียงผ่าตัดเลยนี่นา แล้วทำไมนายถึงผ่าตัดเป็นเยอะขนาดนี้ล่ะ? จากที่ฉันเข้าห้องผ่าตัดกับนายมาตลอดสัปดาห์นี้ ฉันมองออกเลยนะว่านายไม่เหมือนพวกมือใหม่เลยสักนิด"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยิ้มออกมา "พูดตรงๆ นะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันทำผ่าตัดพวกนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ บางทีอาจจะเหมือนที่ผู้อำนวยการหลี่บอกไว้ก็ได้ว่า ฉันมีความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้ได้ดี สามารถนำความรู้จากตำราแพทย์มาใช้ในการปฏิบัติงานจริงได้อย่างรวดเร็ว"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ทำหน้าประหลาดใจ "นี่... ที่นายพูดมามันเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นเนี่ย? นายเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลิวฮ่าวหัวเราะร่วน "เก่งหรือไม่เก่ง เธอก็เห็นกับตาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินยิ้ม พิงศีรษะกับม้านั่งแล้วเริ่มชื่นชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนริมทะเลสาบ ส่วนหลิวฮ่าวก็เอาแต่มองหลี่เมิ่งเฉิน ทิวทัศน์ริมทะเลสาบจะสวยงามแค่ไหน ก็คงสู้ความงามของเธอที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ได้หรอก

ขณะที่มองดูเธอ จู่ๆ หลิวฮ่าวก็นึกคำถามหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถาม "จริงสิ เมิ่งเฉิน เธอวางแผนอนาคตของตัวเองไว้ยังไงบ้างเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมแล้วยิ้ม "อืม ฉันไม่บอกนายหรอก แล้วนายล่ะ? นายมีแผนอนาคตยังไงบ้าง?"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็สวนกลับทันที "เธอไม่ยอมบอกฉัน แล้วฉันจะไปบอกเธอทำไมล่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็เบิกตากลมโตคู่สวยจ้องมองเขา แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "นายนี่มันลูกผู้ชายภาษาอะไรกันเนี่ย ชอบมาคิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงอยู่ได้ รีบๆ บอกมาเลยนะ"

เมื่อได้ยินเหตุผลสุดจะพิลึกของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ถึงกับพูดไม่ออก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "แผนอนาคตของฉันง่ายนิดเดียว ก็คือตั้งใจทำงาน แล้วก็หาเงินเยอะๆ ไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็หัวเราะออกมา "ฮ่าฮ่า นายรู้ไหม? ฉันนึกว่านายจะบอกว่า ในฐานะหมอ หน้าที่ของฉันคือการช่วยชีวิตคนไข้ซะอีกนะเนี่ย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยิ้มแล้วส่ายหัว ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ในฐานะหมอ การช่วยชีวิตคนไข้คือหน้าที่ของฉัน เรื่องนั้นไม่ต้องคิดหรอก แต่การหาเงินเยอะๆ คือความฝันของฉันต่างหาก!"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็พึมพำกับตัวเอง "ความฝันน่ะมันก็ดีอยู่หรอก แต่เงินมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?"