บทที่ 84 รุ่นพี่ รุ่นน้อง

เนื่องจากมื้อนี้เป็นการเลี้ยงข้าว อาหารคงให้เขาเป็นคนสั่งไม่ได้ หลิวฮ่าวรับเมนูมาแล้วก็ส่งต่อให้หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ย พร้อมพูดอย่างใจป๋าว่า "พวกคุณสั่งกันเลยครับ อยากกินอะไรก็สั่งได้ตามสบาย"

หลี่เมิ่งเฉินมองเมนูแวบหนึ่งแล้วบอกซุนเสี่ยวเจี๋ยว่า "เสี่ยวเจี๋ย เธอสั่งเลย อยากกินอะไรก็สั่ง อย่าได้เกรงใจหลิวฮ่าวเชียว ใครใช้ให้เขาแกล้งขู่พวกเราในห้องผ่าตัดล่ะ"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยหัวเราะแล้วตอบหลี่เมิ่งเฉินว่า "อาจารย์สั่งเถอะค่ะ ฉันกินได้หมดไม่มีปัญหา"

หลี่เมิ่งเฉินไม่รีรอ รับหน้าที่สั่งอาหารทันที เธอสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็สั่งไปห้าหกอย่าง นอกจากจานเดิมที่เคยกินกับหลิวฮ่าวคราวก่อนแล้ว ก็เพิ่มมาอีกจานเดียว จากนั้นก็ส่งเมนูให้เจ้าของร้าน "เอาแค่นี้ก่อนค่ะ รบกวนเสิร์ฟเร็วหน่อยนะคะ"

เจ้าของร้านยิ้มพยักหน้า "ได้ครับ รอสักครู่นะครับ!"

หลี่เมิ่งเฉินเท้าคางแล้วพูดอย่างเซ็งๆ "ในที่สุดก็จบสักที หนึ่งสัปดาห์นี้เหมือนฝันร้ายเลย" แล้วหันไปหาซุนเสี่ยวเจี๋ย "เสี่ยวเจี๋ย เหนื่อยไหมสัปดาห์นี้? ตามติดหลิวฮ่าวเนี่ยเหนื่อยจริงๆ แถมยังต้องรับกรรมอีก!"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยพยักหน้า "อาจารย์พูดถูกค่ะ สัปดาห์นี้เหนื่อยจริงๆ แต่ฉันรู้สึกว่าได้อะไรเยอะมาก อาจารย์รู้ไหมคะ? ตอนฉันไปฝึกงานที่แผนกอื่น หมอเขาแทบไม่ให้พวกเราเข้าใกล้เตียงผ่าตัดเลย แต่พอมาอยู่กับอาจารย์และหมอหลิว ไม่เพียงแต่ได้ขึ้นเตียงผ่าตัด แต่ยังได้ช่วยงานด้วย ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากค่ะ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วหันไปแซวหลี่เมิ่งเฉินว่า "เห็นไหมเมิ่งเฉิน ฟังดูสิ ทัศนคติของเสี่ยวเจี๋ยนี่สุดยอดไปเลย หันมาดูเธอสิ วันๆ เอาแต่จ้องจะกัดผมไม่ก็บ่นผม"

หลี่เมิ่งเฉินพูดไม่ออกเพราะมันคือความจริง เธอเลยหันไปมองซุนเสี่ยวเจี๋ย "นี่เสี่ยวเจี๋ย ทำไมไปพูดชมเจ้าหลิวฮ่าวขนาดนั้นล่ะ ตกลงเธออยู่ข้างใครกันแน่? อย่าลืมนะว่าคะแนนฝึกงานอยู่ในมือฉันนะ คิดให้ดีก่อนตอบล่ะ" พูดจบก็มองซุนเสี่ยวเจี๋ยด้วยสายตาซุกซน

ซุนเสี่ยวเจี๋ยไม่ลังเลสักวินาที "ฉันก็ต้องอยู่ข้างอาจารย์สิคะ อิอิ"

หลี่เมิ่งเฉินหัวเราะ "ฮ่าๆ ค่อยยังชั่วหน่อย!"

หลิวฮ่าวเห็นหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยคุยกันก็มีความสุข คิดในใจว่าหลังเลิกงานได้กินข้าวคุยกับเพื่อนๆ แบบนี้ดีจริงๆ ไม่นานอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ หลี่เมิ่งเฉินวางข้าวถ้วยใหญ่ไว้ตรงหน้าหลิวฮ่าวสี่ถ้วย

หลิวฮ่าวเห็นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มๆ กินจุไม่ใช่เรื่องน่าอาย ระหว่างกิน หลี่เมิ่งเฉินย้ำเตือนหลิวฮ่าว "นี่ หลิวฮ่าว เรื่องไปดูหนังพรุ่งนี้ อย่าลืมนะ"

หลิวฮ่าวพยักหน้าขณะเคี้ยวข้าว "วางใจได้เลย ผมจำแม่น"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยได้ยินก็หัวเราะ "เอ๊ะ? หมอหลิว หมอนัดอาจารย์ไปดูหนังเหรอคะ?"

หลี่เมิ่งเฉินถลึงตาใส่หลิวฮ่าวแล้วตอบซุนเสี่ยวเจี๋ย "เขาจะมาชวนฉันดูหนังเหรอ? ฉันต่างหากที่ชวนเขา!"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยหัวเราะ "ไม่นึกเลยว่าหมอหลิวจะโชคดีขนาดนี้ ทำให้อาจารย์คนสวยของฉันเป็นฝ่ายชวนไปดูหนัง!"

หลิวฮ่าวพูดสวนขึ้นว่า "เสี่ยวเจี๋ย เธอคิดว่าอาจารย์ของเธอใจดีขนาดนั้นเหรอ? เธอรู้ไหม? เธอชวนผมไปดูหนัง แล้วพอดูจบ ผมต้องเลี้ยงข้าวเธออีกมื้อหนึ่งนะ"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยทำหน้าแปลกใจ ขยับเข้าไปกระซิบกับหลี่เมิ่งเฉิน "อาจารย์คะ ทำไมฉันรู้สึกว่าหมอหลิวสมองทื่อจังเลยเรื่องนี้?"

หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าวที่ตั้งใจกินข้าวแล้วยิ้ม "เพิ่งรู้เหรอ? เรื่องพวกนี้เขาเหมือนท่อนไม้ซื่อบื้อ แต่ก็แปลกนะ ฉันกลับชอบแบบนี้แหละ"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยทำท่าขนลุก "โอยอาจารย์ ขนลุกหมดแล้วค่ะ!"

หลี่เมิ่งเฉินตีซุนเสี่ยวเจี๋ยเบาๆ "จำไว้นะ อย่าเผลอหลุดปากเชียว"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยรับคำ

หลิวฮ่าวซึ่งเปรียบเสมือนผ้าขาวในเรื่องความรักยังคงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่เข้าใจความหมายในบทสนทนา มื้ออาหารจบลงอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้หลี่เมิ่งเฉินไม่ได้แย่งจ่ายเงินเหมือนคราวก่อน

เมื่อถึงหน้าโรงพยาบาล ทั้งสามต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน หลิวฮ่าวกำลังจะหันหลังเดินจากไป หลี่เมิ่งเฉินก็เอ่ยขึ้นว่า "นี่ หลิวฮ่าว ผู้ชายตัวโตๆ อย่างเธอไม่คิดจะไปส่งพวกเราหน่อยเหรอ? ไม่กลัวพวกเรากลับบ้านไม่ปลอดภัยหรือไง?"

หลิวฮ่าวชะงัก "เอ๊ะ? ผมจำได้ว่าเคยเสนอไปแล้วนะ แต่คุณปฏิเสธตลอดนี่นา?"

ลมเย็นพัดผ่าน ผมยาวสลวยของหลี่เมิ่งเฉินปลิวไสว ทำให้ใจหลิวฮ่าวสั่นไหว

หลี่เมิ่งเฉินเดินเข้ามาใกล้ "นั่นมันเมื่อก่อน วันนี้ฉันอยากให้เธอไปส่ง"

หลิวฮ่าวพยักหน้า ทั้งสามเดินไปตามถนนในเมือง หลิวฮ่าวกับหลี่เมิ่งเฉินคุยกันไปตลอดทาง ส่วนซุนเสี่ยวเจี๋ยเล่นวีแชทไป

พอเห็นสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยมากขึ้น หลิวฮ่าวก็สงสัย "เมิ่งเฉิน เรากำลังจะไปไหนกันน่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินตอบ "ก็ไปส่งเสี่ยวเจี๋ยที่หอพักมหาวิทยาลัยไง"

หลิวฮ่าวหันไปมองรอบๆ "แล้วเสี่ยวเจี๋ยเรียนที่ไหนล่ะ?"

"ก็วิทยาลัยแพทยศาสตร์ในเมืองเรานี่ไง เป็นอะไรไป?"

หลิวฮ่าวอึ้งไป "มิน่าล่ะ ถึงดูคุ้นตาจัง"

หลี่เมิ่งเฉินถาม "เป็นอะไรไป ทำหน้าแปลกใจขนาดนั้น"

หลิวฮ่าวตอบ "ผมก็จบจากที่นี่เหมือนกัน อ้อ จริงสิ เมิ่งเฉิน บอกว่าเสี่ยวเจี๋ยเรียนระดับอนุปริญญา แต่สถาบันของเราเป็นระดับปริญญาตรีไม่ใช่เหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินกลอกตาใส่ "สมกับที่เป็นศิษย์เก่าจริงๆ ไม่รู้เหรอว่ามีวิทยาลัยในเครือด้วย? เอาไว้ฝึกพยาบาลระดับอนุปริญญา"

หลิวฮ่าวถึงบางอ้อ "งี้นี่เอง ผมไม่เคยสังเกตเลย"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยเก็บมือถือแล้วพูดกับหลิวฮ่าว "สรุปคือหมอหลิวก็เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน งั้นต่อไปฉันไม่เรียกหมอหลิวแล้ว จะเรียกว่ารุ่นพี่แทนนะคะ"

หลิวฮ่าวหัวเราะ "ดีเลย เรียกแบบนั้นดีกว่า หมอหลิวฟังดูห่างเหินไปหน่อย"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยถาม "รุ่นพี่เรียนรุ่นไหนคะ?"

หลิวฮ่าวตอบ "รุ่น 16!"

หลี่เมิ่งเฉินนึกขึ้นได้ "เดี๋ยวนะ นายเรียนรุ่น 16 แต่ทำงานที่โรงพยาบาลมาสองปีแล้ว แล้วไปเรียนปริญญาโทตอนไหน?"

หลิวฮ่าวรู้ตัวว่าหลุดปาก แต่ก็ไม่อยากปิดบัง "ผมจบแค่ปริญญาตรีนะ ผมไม่เคยบอกสักหน่อยว่าเป็นปริญญาโท"

หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยตาโต "หา!?"

หลี่เมิ่งเฉินแย้ง "เอ๊ะ? ไม่น่าใช่นะ ฉันจำได้ว่าประกาศรับสมัครของโรงพยาบาลทุกปีระบุว่าต้องจบปริญญาโทขึ้นไปนี่"

หลิวฮ่าวไอค็อกแค็กเบาๆ แล้วยืดอก "ถูกต้อง แต่ผมเป็นหนึ่งในสามบัณฑิตเกียรตินิยมของวิทยาลัยเรา!"

หลี่เมิ่งเฉินกลอกตาใส่ความขี้โม้ของหลิวฮ่าว ส่วนซุนเสี่ยวเจี๋ยทำหน้าชื่นชม

หลี่เมิ่งเฉินถามต่อ "แล้วทำไมผู้อำนวยการหลี่ถึงเห็นความสำคัญของเธอขนาดนี้ล่ะ ทั้งที่จบแค่ปริญญาตรี?"

หลิวฮ่าวตอบ "อาจเป็นเพราะผมหน้าตาดีก็ได้นะ!"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยหัวเราะร่า ส่วนหลี่เมิ่งเฉินพูดไม่ออก "พูดเรื่องจริงสิ! ฉันได้ยินมาว่าหมอที่จบแค่ปริญญาตรีในโรงพยาบาลเราแทบไม่มีที่ยืน แต่ผู้อำนวยการหลี่กลับไว้ใจเธอมาก แถมยังให้ทำทุกเคส ต้องมีเหตุผลสิ?"

หลิวฮ่าวตอบเหมือนเดิม "บอกแล้วไงว่าผมหล่อมาก! นั่นแหละเหตุผลหลัก!"

ซุนเสี่ยวเจี๋ยหัวเราะชอบใจ ส่วนหลี่เมิ่งเฉินจนปัญญาจะเถียง ไม่นานทั้งสามก็มาถึงประตูวิทยาลัย ซุนเสี่ยวเจี๋ยโบกมือลา "รุ่นพี่คะ ที่นี่ต้องใช้บัตรผ่าน รุ่นพี่กับอาจารย์ส่งแค่นี้ก็พอค่ะ"

หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินพยักหน้าลา