บทที่ 83 คำพูดที่มีความหมายลึกซึ้ง

ในขณะที่พยาบาลในห้องผ่าตัดค่อยๆ เทน้ำเกลือเข้าไปในตัวผู้ป่วยอย่างต่อเนื่อง แสงภายในช่องท้องของผู้ป่วยก็สว่างขึ้นอีกครั้ง หลิวฮ่าวจึงใช้สายระบายดูดออกมาอีกรอบ

เมื่อแสงในตัวผู้ป่วยหายไปจนหมดสิ้น หลิวฮ่าวก็ดึงสายระบายในมือออกมา ในขณะนั้นเสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้น "การทำความสะอาดของเหลวจากถุงน้ำดีในช่องท้องผู้ป่วยเสร็จสมบูรณ์อย่างสมบูรณ์แบบ! หักคะแนน 2 คะแนน! คะแนนรวมคงเหลือ 23 คะแนน!"

"ระบบหมอเทวดาสุดยอดปิดการทำงานฟังก์ชันช่วยเหลือทางการแพทย์!"

"ทักษะการรับมือเหตุฉุกเฉินในการผ่าตัด (การกำจัดของเหลวจากถุงน้ำดีในช่องท้อง) ระดับความชำนาญถึงขั้นเริ่มต้น (30/30) ระบบอัปเกรดเป็นระดับกลางโดยอัตโนมัติ (0/60)!"

เมื่อได้ยินเสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอด หลิวฮ่าวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะเสียงนี้หมายความว่าของเหลวในช่องท้องผู้ป่วยถูกกำจัดออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว!

จากนั้นหลิวฮ่าวก็ถอนหายใจยาว "เรียบร้อยแล้วครับ กำจัดออกหมดแล้ว!" พูดจบหลิวฮ่าวก็เดินลงจากเตียงผ่าตัด ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็ขมวดคิ้วมองเขาด้วยความกังขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในทางกลับกัน หลิวเจี้ยนเซิงพอได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ก็รีบร่วมมือกับสวี่หมิงออกแรงพลิกตัวผู้ป่วยให้กลับมานอนหงายบนเตียงผ่าตัดตามเดิม จากนั้นก็ก้าวขึ้นเตียงอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยว่า "เอามา ให้ฉันที กล้องผ่าตัด!"

สวี่หมิงซึ่งเป็นผู้ช่วยคนแรก พอได้ยินคำสั่งของหลิวเจี้ยนเซิงก็สะดุ้งราวกับนกที่ตื่นกลัว ตัวสั่นเทารีบหยิบกล้องผ่าตัดจากชั้นเหล็กส่งให้หลิวเจี้ยนเซิง

ในขณะนี้ หลิวฮ่าวเห็นท่าทีของสวี่หมิงแล้วก็นึกถึงภาพตัวเองสมัยที่ยังอยู่แผนกศัลยกรรมตับถุงน้ำดีขึ้นมาได้

หลังจากหลิวเจี้ยนเซิงรับกล้องผ่าตัดจากสวี่หมิง ก็สอดเข้าไปในตัวผู้ป่วยผ่านท่อทางผ่าน เมื่อเขาสอดกล้องเข้าไปแล้ว ทุกคนยกเว้นหลิวฮ่าวต่างก็จ้องมองไปที่จออิเล็กทรอนิกส์ด้านข้าง

บนหน้าจอปรากฏภาพภายในช่องท้องของผู้ป่วยอย่างชัดเจน

ช่องท้องของผู้ป่วยในขณะนี้สะอาดสะอ้าน ไม่มีร่องรอยของของเหลวจากถุงน้ำดีหลงเหลืออยู่เลย ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เมื่อเห็นภาพนั้น หลิวเจี้ยนเซิงก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "นี่... นี่เป็นไปได้ยังไง? ในเมื่อไม่มีภาพช่วย แล้วยังใช้แค่สายระบายดูดของเหลวในช่องท้องออกมาได้สะอาดขนาดนี้! นี่มัน... นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ!"

ส่วนผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นภาพบนหน้าจอก็ตัวสั่นสะท้านเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาก็ตกตะลึงไม่น้อยไปกว่าหลิวเจี้ยนเซิง ทว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงยังเก็บอาการได้ดี เขาหันไปมองหลิวฮ่าวแล้วกล่าวเบาๆ ว่า "เอาล่ะ ในเมื่อหลิวฮ่าวจัดการกำจัดของเหลวจากถุงน้ำดีออกไปหมดแล้ว งานส่วนที่เหลือ เธอรีบดำเนินการต่อให้เสร็จเถอะ" พูดจบผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็หันไปบอกหลิวฮ่าวว่า "ไปเถอะหลิวฮ่าว เราควรกลับกันได้แล้ว" ว่าแล้วเขาก็ไขว้หลังเดินลงจากเตียงผ่าตัดไป

หลิวฮ่าวพยักหน้าตอบ "ได้ครับผู้อำนวยการ!"

เนื่องจากความล่าช้าจากการผ่าตัดของสวี่หมิงครั้งนี้ ตอนนี้จึงเป็นเวลาสองทุ่มแล้ว

ระหว่างทางกลับ ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเอ่ยกับหลิวฮ่าวเพียงประโยคเดียวว่า "หลิวฮ่าว จำไว้นะ ยิ่งมีความสามารถมาก อุปสรรคที่ต้องเจอจะยิ่งใหญ่ตามไปด้วย!" จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลิวฮ่าวไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง ได้แต่พยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร

หลังจากกลับถึงแผนกฉุกเฉิน ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เดินไขว้หลังขึ้นชั้นบนกลับไปที่ห้องทำงานของเขา ส่วนหลิวฮ่าวตั้งใจจะขึ้นไปเช่นกัน แต่ทันทีที่ก้าวเท้าก็ถูกหลี่เมิ่งเฉินที่ดักรออยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลคว้าตัวไว้ "ดีนะ! เจ้าหลิวฮ่าว นึกว่าจะหนีซะแล้ว ปล่อยให้ฉันกับเสี่ยวเจี๋ยรอตั้งนานไม่พอ กว่าจะกลับมาได้ยังจะแอบขึ้นห้องไปอีกเหรอ? ทำไม? จะเบี้ยวฉันกับเสี่ยวเจี๋ยใช่ไหม? เพื่อรอเธอ เสี่ยวเจี๋ยแทบจะหลับคาห้องพักเวรอยู่แล้วนะ ดูสิ เธอมีมโนธรรมบ้างไหม!"

หลิวฮ่าวไม่คิดว่าหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยจะยังรออยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล เขาตกใจที่อยู่ๆ หลี่เมิ่งเฉินก็โผล่มา แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ หลิวฮ่าวก็รีบส่ายหัว "เมิ่งเฉิน ไม่ใช่เลย ผมไม่มีความคิดจะเบี้ยวพวกคุณเลย เรื่องที่กลับช้า ต้องฟังผมอธิบายนะ!"

หลี่เมิ่งเฉินก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว เธอก็ปล่อยมือที่จับแขนหลิวฮ่าวออกแล้วกล่าวว่า "ก็ได้ ฉันจะดูสิว่าเธอจะอธิบายยังไง"

หลิวฮ่าวกวาดสายตามองรอบๆ แล้วกระซิบว่า "เมิ่งเฉิน ตรงนี้ไม่สะดวก ไปที่ห้องทำงานของผมเถอะ"

จากนั้นหลี่เมิ่งเฉินก็ตามหลิวฮ่าวไปที่ห้องทำงาน หลิวฮ่าวปิดประตูห้อง แล้วด้วยความระมัดระวัง เขาจึงกระซิบเล่ารายละเอียดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยจากไปให้เธอฟังอย่างละเอียด พร้อมทั้งบอกเรื่องที่เขาเล่าเหตุการณ์ความผิดพลาดระหว่างการผ่าตัดวันนั้นให้ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงฟังด้วย

เมื่อได้ยินเรื่องที่หลิวฮ่าวเล่า หลี่เมิ่งเฉินก็ทำหน้าไม่พอใจ แต่เธอก็เข้าใจเหตุผลที่หลิวฮ่าวทำแบบนั้น "นี่ หลิวฮ่าว เธอเอาเรื่องนี้ไปบอกผู้อำนวยการ เขาต้องเล่นงานฉันหนักแน่ๆ ถ้าเขาใช้เรื่องนี้ส่งฉันไปหาพ่อ ฉันแย่แน่ๆ"

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ทำหน้าสงสัย "หา? ส่งเธอไปหาพ่อ? หมายความว่าจะไล่ออกเหรอ? ไม่น่าจะร้ายแรงขนาดนั้นมั้ง? เป็นไปได้ยังไง?" ไม่ใช่แค่หลิวฮ่าว เกรงว่าทั้งแผนกฉุกเฉินคงรู้กันหมดว่าหลี่เมิ่งเฉินเป็นคนที่ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงรักมากที่สุด

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็รู้ตัวว่าพูดพลาดไป ความตื่นตระหนกทำให้เธอเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แต่เธอก็รีบโบกมือ "ทำไมเธอถึงยังไม่เข้าใจล่ะ ฉันแค่กลัวไง! เธอมาที่แผนกนี้ไม่ใช่แค่วันสองวัน นิสัยของลุงหลี่เธอก็รู้อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเดือนที่แล้วตอนเธอมา เขาเพิ่งจะไล่หมอคนหนึ่งออกไป? อย่าลืมนะ ห้องทำงานที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ ก็เป็นของหมอคนที่โดนไล่ออกไปคนนั้นแหละ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยิ้ม "วางใจเถอะเมิ่งเฉิน ตอนที่บอกผู้อำนวยการ ผมบอกว่าเป็นความผิดพลาดของเราทั้งคู่ และยังบอกด้วยว่าจัดการแก้ไขทันที อีกอย่างคนไข้ก็จะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลในวันจันทร์หน้าแล้ว เพราะฉะนั้นในมุมของผม ผู้อำนวยการอย่าว่าแต่ไล่ออกเลย แค่จะดุเธอยังไม่อยากทำเลยมั้ง"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของหลิวฮ่าว หัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวของหลี่เมิ่งเฉินจึงกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ "เชอะ! นึกไม่ถึงว่าเธอยังพอมีมโนธรรม รู้จักรับผิดชอบไปพร้อมกับฉัน!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็หัวเราะร่า "แน่นอนสิ เธอและเสี่ยวเจี๋ยคือเพื่อนคู่หูของผมเลยนะ โดยเฉพาะเธอที่เป็นผู้ช่วยคนสวยหมายเลขหนึ่งของผม! ผมต้องนึกถึงเธอในทุกเรื่องอยู่แล้ว"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวก็พยักหน้า "งั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย!"

หลิวฮ่าวพูดต่อ "เอาล่ะเมิ่งเฉิน สายมากแล้ว ผมจะไปเปลี่ยนชุด เธอรีบไปปลุกเสี่ยวเจี๋ยเถอะ พวกเราไปหาอะไรกินกัน!"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า "ได้เลย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

หลังจากหลี่เมิ่งเฉินเดินออกจากห้องทำงาน หลิวฮ่าวก็รีบถอดเสื้อกาวน์ เปลี่ยนชุด แล้วเดินออกจากห้องทำงาน เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยยืนรออยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล

เมื่อเห็นทั้งสองคน หลิวฮ่าวก็ยิ้มขอโทษ แล้วกวักมือเรียกพวกเธอเดินไปยังประตูโรงพยาบาล

ไม่นาน หลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉิน และซุนเสี่ยวเจี๋ย ก็มาถึงร้านอาหารจีนหูหนานร้านเดียวกับที่หลี่เมิ่งเฉินเลี้ยงหลิวฮ่าวเมื่อคราวก่อน!

หลังจากทั้งสามคนเดินเข้าร้านอาหารจีนหูหนาน ก็เห็นเจ้าของร้านนั่งอยู่ในเคาน์เตอร์ เมื่อเจ้าของร้านเห็นลูกค้ามาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ "ยินดีต้อนรับครับ! เชิญครับ เชิญครับ ทั้งสามท่านเชิญนั่งด้านในเลยครับ!"

แม้ครั้งนี้จะมาเร็วกว่าครั้งก่อน แต่เวลาก็สองทุ่มกว่าแล้ว เลยช่วงเวลาอาหารหลักมาแล้ว แต่ในร้านก็ยังมีลูกค้าอยู่สองสามโต๊ะ

เมื่อทั้งสามคนนั่งลง เจ้าของร้านก็นำเมนูมาวางบนโต๊ะ แล้วมองหลิวฮ่าวพลางยิ้ม "ยินดีต้อนรับกลับมาอีกครั้งครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าของร้าน หลิวฮ่าวก็แปลกใจ "ไม่นึกเลยว่าเจ้าของร้านยังจำผมได้ด้วย?"

เจ้าของร้านตอบอย่างอารมณ์ดี "แน่นอนสิครับ แม้ร้านจะเล็กแต่ลูกค้าก็เยอะ แต่ผมประทับใจคุณน้องชายมากจริงๆ ครับ"

หลิวฮ่าวได้ยินดังนั้นก็แปลกใจ เช่นเดียวกับหลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ย พวกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าของร้านถึงจำหลิวฮ่าวได้แม่นยำขนาดนี้?

หลิวฮ่าวจึงถามอย่างสงสัย "อ้อเหรอครับ? ผมไปสร้างความประทับใจอะไรให้เจ้าของร้านกันนะ?" หรือว่าเพราะฉันหล่อ? หลิวฮ่าวยังคงมั่นใจในความหล่อของตัวเองอยู่ไม่น้อย

ทว่าเจ้าของร้านไม่ได้ตอบตามที่หลิวฮ่าวคิดไว้ แต่กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ผมประทับใจคุณน้องชายมากจริงๆ ครับ เพราะคุณน้องชายเป็นลูกค้าคนแรกที่ผมเห็นว่ากินข้าวได้ถึงห้าถ้วยในมื้อเดียว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าของร้าน หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่น ส่วนหลิวฮ่าวเมื่อได้ยินก็รู้สึกหน้าแตก แต่เขาก็ยังคงตอบกลับไปว่า "นี่เจ้าของร้านครับ คุณยังจะกล้าพูดอีกเหรอ? ไม่ดูขนาดชามข้าวที่คุณใช้หน่อยเหรอ? ยังจะมาว่าผมกินเยอะอีก? ชามที่ใหญ่กว่าถ้วยชาแค่กะติ๊ดเดียว แถมคิดราคาชามละสองบาทอีก ไม่คุ้มเอาซะเลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว เจ้าของร้านก็หัวเราะแห้งๆ รู้ตัวว่าพูดผิดไปเสียแล้ว จึงรีบกล่าวว่า "ฮ่าๆ ขอโทษทีครับ เป็นความผิดของผมเอง เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจ ผมแถมน้ำอัดลมให้สามขวดเลยครับ! เอาล่ะ คืนนี้ดูสิว่าอยากทานอะไรกันบ้าง? นี่เมนูครับ!"