บทที่ 89 คำพูดที่มีความหมายลึกซึ้ง

เมื่อไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว คนขับรถแท็กซี่ผู้ช่ำชองก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "จะว่ายังไงดีล่ะ ผมขับแท็กซี่มาสองปีแล้ว สองปีนี้ผมคิดอะไรมาเยอะมาก แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งที่ผมยังคิดไม่ตก ทำไมนะ ทั้งที่ผมกับภรรยาทะเลาะกันมาตั้งหลายปี แต่พอเขาจากไป หัวใจผมกลับคิดถึงแต่เขา ทุกคืนก่อนนอนในหัวก็มีแต่ภาพเขา หรือว่าเราทะเลาะกันมาทั้งชีวิต ความรู้สึกที่ผมมีต่อเขา มันยังทะเลาะกันไม่จบงั้นเหรอ?"

คำถามที่ลุงคนขับรถถามออกมา ทำให้หลิวฮ่าวที่นั่งอยู่เบาะหลังถึงกับงุนงง สำหรับเรื่องความรักแล้ว หลิวฮ่าวเรียกได้ว่าเป็นมือใหม่หัดขับ ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นเรื่องของคนรุ่นลุง สำหรับความรักในยุคสมัยนั้น หลิวฮ่าวที่ไม่เคยเห็นแม้แต่ความสัมพันธ์ของพ่อแม่ตัวเอง ยิ่งไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลย

แต่การที่หลิวฮ่าวเป็นมือใหม่ ไม่ได้หมายความว่าหลี่เมิ่งเฉินในฐานะผู้หญิงจะเป็นมือใหม่ไปด้วย

ในตอนนี้ หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกซาบซึ้งกับเรื่องราวความรักของลุงคนขับอย่างสุดหัวใจ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณลุงคะ เรื่องที่คุณลุงบอกว่าความรักหมดลงเพราะการทะเลาะกัน หนูไม่เห็นด้วยเลยค่ะ หนูคิดว่ามันไม่ได้หมดไปหรอก แต่มันกลับเป็นความรักที่ก่อตัวขึ้นจากการทะเลาะกันทุกวันต่างหาก คุณลุงเพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอคะว่าคุณป้าทะเลาะกับคุณลุงทุกวัน แต่ไม่ว่าคุณลุงจะกลับถึงบ้านดึกแค่ไหน เขาก็ยังเตรียมอาหารร้อนๆ ไว้รอคุณลุงเสมอ! คุณลุงคะ คุณลุงมีโลกของคุณลุง ส่วนคุณป้าในฐานะภรรยา เขาก็มีโลกของเขาเหมือนกัน เขาเองก็อยากออกไปทำงานเหมือนคุณลุง เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว แต่ถ้าทำแบบนั้นใครจะดูแลครอบครัวล่ะคะ ดังนั้น เพื่อครอบครัวและเพื่อคุณลุง เขาจึงยอมเสียสละโลกส่วนตัวมาเป็นแม่บ้านอย่างเต็มตัว ดังนั้นหนูถึงคิดว่าความรักของคุณลุงกับคุณป้า ไม่ได้ลดน้อยลงเพราะการทะเลาะกันหรอกค่ะ แต่กลับเพิ่มพูนและมั่นคงยิ่งขึ้นไปอีก!"

เมื่อหลี่เมิ่งเฉินพูดจบ เธอก็วางมือเล็กๆ ของเธอไว้บนขาของหลิวฮ่าว แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

ส่วนลุงคนขับแท็กซี่ที่กำลังขับรถอยู่ พอได้ฟังคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน ดวงตาที่ดูหม่นแสงก็กลับมาเป็นประกายอีกครั้ง เขาเหลือบมองหลี่เมิ่งเฉินผ่านกระจกหลังแล้วพูดว่า "นั่นสินะ หนูพูดถูกที่สุดเลยลูกเอ๊ย ความรักของลุงกับป้ามันยิ่งทะเลาะกันยิ่งมากขึ้นจริงๆ ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่นึกเลยว่าเรื่องที่รบกวนจิตใจลุงมาสองปีจนคิดไม่ตก จะถูกหนูตัวเล็กๆ ชี้ทางสว่างให้ได้ เก่งจริงๆ เลยนะ"

หลี่เมิ่งเฉินยิ้ม "คุณลุงชมเกินไปค่ะ ความจริงก็แค่เส้นผมบังภูเขาเท่านั้นแหละค่ะ คุณลุงแค่ยึดติดอยู่กับจุดที่ทะเลาะกันมากไปหน่อย ถ้าลองปล่อยวางดู คุณลุงก็จะเข้าใจได้เองค่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน ลุงคนขับก็พยักหน้ารับ

รถหยุดลงอย่างรวดเร็วที่จุดจอดรับส่งชั่วคราวบริเวณแยกถนนกากบาทเก่าในเขตเมือง หลิวฮ่าวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะสแกนคิวอาร์โค้ดที่ติดอยู่ในรถ แต่ลุงคนขับกลับพูดขึ้นว่า "นี่ พ่อหนุ่ม ต่อไปนี้ต้องทำดีกับแฟนให้มากๆ นะ เข้าใจไหม? เขาเป็นคนที่มองโลกได้กระจ่างกว่าเธอเยอะ มีอะไรก็คุยกันเยอะๆ ฟังคำแนะนำของแฟนให้มาก อย่าทะเลาะกันล่ะ เข้าใจไหม? อีกอย่าง ตอนนี้เธอยังเป็นหมอฝึกหัดที่ไม่มีรายได้อะไรเลย แต่มีผู้หญิงสวยๆ แบบนี้ยอมมาลำบากด้วย ก็ต้องดูแลเขาให้ดีๆ ล่ะ คนมักพูดกันว่าสังคมทุกวันนี้ผู้หญิงเห็นแก่เงิน แต่ฉันดูแล้วแฟนเธอน่ะไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นหรอก เพราะฉะนั้นต้องดูแลเขาให้ดีนะ"

หลิวฮ่าวที่ถือโทรศัพท์เตรียมจะสแกน พอได้ยินคำสอนของลุงคนขับก็ถึงกับมือสั่นเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ หลิวฮ่าวพยักหน้าให้ลุงพลางรู้สึกชื่นชมลุงคนนี้มากขึ้นเป็นทวีคูณ

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวพยักหน้า ลุงคนขับก็พูดต่อ "ทำหน้าที่ผู้ชายให้ดี แล้วก็ทำหน้าที่หมอให้ดีด้วย เอ้า ลงรถไปได้แล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของลุง หลิวฮ่าวก็พยักหน้า "วางใจเถอะครับ ทั้งสองเรื่องนี้ผมจะทำตามที่คุณลุงแนะนำแน่นอนครับ" พูดจบ หลิวฮ่าวก็สแกนคิวอาร์โค้ดผ่านวีแชท จากนั้นชื่อผู้รับเงินก็ปรากฏขึ้น ซึ่งก็คือ โจวเจิ้งฟาง!

ชื่อช่างสมกับตัวคนจริงๆ! ตรงไปตรงมา!

จากนั้นหลิวฮ่าวจึงถามลุงคนขับว่า "คุณลุงครับ ค่ารถเท่าไหร่ครับ เดี๋ยวผมโอนให้ทันทีครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ลุงคนขับก็รีบโบกมือปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม "ค่ารถอะไรกันล่ะ? แฟนเธอช่วยไขปัญหาที่กวนใจลุงมานานให้กระจ่างแจ้ง เพื่อเป็นการขอบคุณ ค่ารถไม่ต้องจ่ายหรอก ไปเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของลุง หลิวฮ่าวก็ประหลาดใจ สำหรับหลิวฮ่าวแล้วการไม่ต้องจ่ายค่ารถย่อมเป็นเรื่องดี แต่ระยะทางที่นั่งมาก็ไม่ใกล้เลย หากจะให้ฟรีๆ แบบนี้ หลิวฮ่าวก็เกรงใจ

ในขณะที่หลิวฮ่าวกำลังลังเล หลี่เมิ่งเฉินก็ยื่นหน้าเข้าไปในรถแท็กซี่เหลือบมองมิเตอร์ แล้วบอกหลิวฮ่าวว่า "ทั้งหมดสี่สิบเก้าบาทหกสิบสตางค์!" จากนั้นหลี่เมิ่งเฉินก็หยิบโทรศัพท์ของหลิวฮ่าวไป กรอกตัวเลขห้าสิบบาทลงไป แล้วส่งคืนให้หลิวฮ่าว หลิวฮ่าวใส่รหัสผ่านแล้วกดตกลง จ่ายเงินสำเร็จ!

หลี่เมิ่งเฉินกล่าวกับลุง "คุณลุงคะ จ่ายค่ารถเรียบร้อยแล้วค่ะ ทางไกลขนาดนี้จะให้คุณลุงวิ่งฟรีได้ยังไง" จากนั้นเธอก็เหลือบมองชื่อ "โจวเจิ้งฟาง" บนโทรศัพท์ของหลิวฮ่าวด้วยความประหลาดใจ

หลิวฮ่าวสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดใจของหลี่เมิ่งเฉินจึงถาม "เป็นอะไรไปครับ เมิ่งเฉิน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินโบกมือ "ไม่มีอะไรค่ะ" จากนั้นก็ดึงหลิวฮ่าวลงจากรถแท็กซี่

หลี่เมิ่งเฉินเดินไปที่ฝั่งคนขับแล้วยิ้ม "คุณลุงคะ หนูว่าคุณลุงดูคุ้นหน้าจังเลย คุณลุงรู้สึกบ้างไหมคะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน ลุงคนขับก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองหน้าหลี่เมิ่งเฉินแล้วหัวเราะออกมา "จริงๆ แล้วลุงก็ว่าเธอคุ้นหน้าเหมือนกัน แต่ลุงมั่นใจว่าเราไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่อาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้นะ ว่าไหม?"

หลี่เมิ่งเฉินมองท่าทางของลุงก็รู้ว่าลุงจำเธอได้แล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรออกมา หลี่เมิ่งเฉินจึงพยักหน้า "คุณลุงคะ ขากลับขับรถระวังด้วยนะคะ"

ลุงคนขับพยักหน้ายิ้มๆ "ขอบใจนะ! ไปล่ะ!"

รถแท็กซี่แล่นจากไปไกลแล้ว แต่หลี่เมิ่งเฉินยังคงยืนมองอยู่ตรงนั้น หลิวฮ่าวสังเกตเห็นท่าทางที่ไม่เหมือนเดิมของหลี่เมิ่งเฉิน จึงเดินเข้าไปแตะตัวเธอ "เป็นอะไรไปเมิ่งเฉิน ทำไมถึงดูใจลอยแบบนั้นล่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าวแล้วถามว่า "หลิวฮ่าว เธอรู้ไหมว่าลุงคนขับแท็กซี่ที่พาเรามาเมื่อกี้เป็นใคร?"

หลิวฮ่าวชะงักไปแล้วส่ายหน้า "ไม่รู้ครับ ไม่เคยเห็นหน้า แต่คุณลุงให้ความรู้สึกเป็นกันเองมาก"

ระหว่างนั่งรถมา หลี่เมิ่งเฉินนั่งอยู่ด้านหลังที่นั่งคนขับ จึงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลุง จนกระทั่งตอนจ่ายเงินตอนท้าย พอเห็นชื่อผู้รับเงิน หลี่เมิ่งเฉินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

จนกระทั่งลงจากรถ หลี่เมิ่งเฉินตั้งใจเดินไปที่หน้าต่างฝั่งคนขับเพื่อมองหน้าลุงคนขับชัดๆ เธอถึงมั่นใจว่าลุงคนขับรถแท็กซี่คนนี้คือเพื่อนของคุณพ่อของเธอเอง

หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าว "ถ้าฉันบอกไป เธอต้องตกใจแน่ๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เริ่มสนใจ "อ้อเหรอครับ? แล้วเขาเป็นใครล่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยช้าๆ "ลุงคนขับรถคนนี้ คืออดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนของเรา โจวเจิ้งฟาง!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ตกตะลึงทันที เขารีบเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง กว่าจะส่งเสียง "อา" ออกมาได้ก็ต้องใช้เวลาพักใหญ่

เมื่อหลิวฮ่าวหันไปมองทิศทางที่รถแท็กซี่แล่นจากไปอีกครั้ง รถคันนั้นก็ได้หายลับไปในความมืดของค่ำคืนเสียแล้ว

ที่แท้ลุงคนขับแท็กซี่คนนี้ปลอมตัวมาเป็นคนธรรมดาหรอกหรือนี่ แถมยังชวนคุยเรื่องโรงพยาบาลอีก จริงๆ แล้วเขาต่างหากที่รู้เรื่องในโรงพยาบาลดีที่สุด

หลิวฮ่าวถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดว่า "สองปีก่อนหลังจากภรรยาเขาเสียชีวิต เขาเลยลาออกไปเหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า "ใช่ค่ะ"

เมื่อสองปีก่อน ตอนที่หลิวฮ่าวเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาล เขาไม่รู้เลยว่าผู้อำนวยการในตอนนั้นเป็นใคร อย่าว่าแต่ผู้อำนวยการเมื่อสองปีก่อนเลย แม้แต่คนที่เขารู้จักว่าเป็นคนใหญ่คนโตที่สุดในโรงพยาบาลตอนนี้ ก็คือผู้อำนวยการแผนกของเขา หลี่จื้อเฉียงเท่านั้น

หลี่เมิ่งเฉินพูดขึ้น "เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว ต้องกินให้เต็มที่เลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็หัวเราะร่า "ได้เลย"

แยกถนนสายเก่านี่แหละคือแหล่งรวมของกินที่มีเอกลักษณ์ที่สุดในเขตเมืองนี้

หลิวฮ่าวเดินตามหลี่เมิ่งเฉินไปพลางมองไปพลาง พอมองเห็นร้านของกินเต็มสองข้างทาง หลิวฮ่าวก็เริ่มตาลาย เขาจึงถามหลี่เมิ่งเฉิน "นี่ เมิ่งเฉิน คิดออกหรือยังว่าจะกินอะไร?"

หลี่เมิ่งเฉินรีบตอบ "ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งกินตรงกลางซอยก่อน แล้วค่อยเดินดูอย่างอื่น" เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เห็นด้วย เพราะที่นี่หลี่เมิ่งเฉินคุ้นเคยที่สุด

ไม่นานนัก ภายใต้การนำทางอย่างคล่องแคล่วของหลี่เมิ่งเฉิน ทั้งสองคนก็มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้ง

เจ้าของร้านเป็นลุงวัยกลางคน กำลังปิ้งก๋วยเตี๋ยวหลอดในมืออย่างชำนาญ หลี่เมิ่งเฉินยิ้มแล้วเอ่ย "ลุงคะ เอาสิบห้าบาทค่ะ ขอไม้ใหญ่ๆ ใส่พริกกับงาเยอะๆ เลยนะคะ กินแล้วมันถึงใจดีค่ะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน คุณลุงก็ยิ้ม "ไม่มีปัญหา ได้เลยจ้ะ!" จากนั้นคุณลุงก็ฮัมเพลงเบาๆ แล้วปิ้งก๋วยเตี๋ยวหลอดในมือต่อไป ส่วนหลี่เมิ่งเฉินก็เดินมาหาหลิวฮ่าวที่กำลังจ้องดูวิธีการปิ้งของลุงตาไม่กะพริบ แล้วพูดกับหลิวฮ่าวว่า "จ่ายเงิน!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบได้สติ แล้วสแกนคิวอาร์โค้ดที่อยู่หน้าแผงทันที

คุณลุงปิ้งก๋วยเตี๋ยวหลอดได้รวดเร็วมาก ไม่ถึงห้านาที ก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งไม้ใหญ่สี่ไม้ก็อยู่ในมือหลี่เมิ่งเฉิน หลี่เมิ่งเฉินรับก๋วยเตี๋ยวหลอดทั้งสี่ไม้มาแล้วแบ่งให้หลิวฮ่าวสองไม้ ก่อนจะยิ้ม "หลิวฮ่าว รีบชิมดูสิ รสชาตินี่อร่อยจริงๆ นะ"

หลังจากหลิวฮ่าวรับก๋วยเตี๋ยวหลอดมา เขามองดูหลี่เมิ่งเฉินที่กำลังกินอย่างมีความสุข ใจเขาก็สั่นไหว "ผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้เลี้ยงยากอย่างที่ฉันคิดไว้เลยแฮะ?"