บทที่ 90 แผนการเดิมพัน

หลิวฮ่าวจัดการก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งสองไม้นั้นหมดลงอย่างรวดเร็ว ต้องยอมรับเลยว่าคุณลุงคนนี้ย่างได้อร่อยจริงๆ ไม่เพียงแต่รสชาติดีเท่านั้น แต่ตัวเส้นยังเหนียวนุ่มกำลังดี

สรุปสั้นๆ คือ รสชาติอร่อยสุดยอดไปเลย!

หลังจากหลิวฮ่าวทานก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งในมือจนหมด ขณะที่หลี่เมิ่งเฉินเพิ่งทานไปได้ครึ่งเดียว เมื่อเห็นหลิวฮ่าวทานเสร็จ เธอก็ยื่นไม้ที่สองซึ่งทานไปได้ครึ่งหนึ่งให้หลิวฮ่าว "ทานต่อเถอะ อย่ารังเกียจที่ฉันทานไปแล้วก็พอ"

เมื่อเห็นการกระทำของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที จึงพูดขึ้นว่า "เธอทานเถอะเมิ่งเฉิน ถ้ายังอยากทาน เราก็แค่ไปซื้อเพิ่มก็พอ"

หลี่เมิ่งเฉินได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า "ของพวกนี้ทานพอหายอยากน่ะ ไม่ได้ทานเอาอิ่ม ถ้าไปซื้อใหม่รสชาติก็คงไม่เหมือนเดิมแล้วล่ะ เอาไปเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รับมาด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ก่อนจะจัดการทานจนหมดในทันที

แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีความหมายว่าอย่างไร แต่หัวใจของหลิวฮ่าวกลับรู้สึกอบอุ่น และเป็นความรู้สึกอบอุ่นแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

หลังจากทิ้งไม้เสียบลงถังขยะเรียบร้อยแล้ว หลิวฮ่าวก็ถามหลี่เมิ่งเฉินว่า "เมิ่งเฉิน คิดออกหรือยังว่าจะไปทานอะไรต่อ?"

หลี่เมิ่งเฉินไม่ได้ตอบคำถามของหลิวฮ่าวในทันที แต่กลับพูดว่า "ไปเดินดูไปก่อนเถอะ" จากนั้นหลิวฮ่าวก็เริ่มเดินตามหลี่เมิ่งเฉินไปในท่ามกลางฝูงชนที่ค่อนข้างแออัด เดินไปอย่างช้าๆ

ไม่นานทั้งคู่ก็หยุดยืนที่หน้าร้านขายเครื่องดื่มชาแห่งหนึ่ง

หลี่เมิ่งเฉินมองหน้าหลิวฮ่าวแล้วพูดว่า "เราซื้อน้ำสักสองแก้วแก้กระหายกันเถอะ"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "ได้เลย"

หลี่เมิ่งเฉินพูดต่อ "หลิวฮ่าว เธอไม่รู้หรอกนะ เมื่อสองปีก่อนฉันเคยเดินกินตั้งแต่ต้นถนนจนสุดถนนเลยนะ แถมระหว่างทางไม่ได้ดื่มน้ำสักหยด แต่ตอนนี้พอนึกดูแล้ว เพิ่งผ่านไปแป๊บเดียวก็เริ่มกระหายน้ำซะแล้ว เฮ้อ ดูเหมือนว่าฉันจะแก่แล้วจริงๆ ร่างกายมันไม่ไหวเหมือนก่อนแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็พูดไม่ออก "เธออายุน้อยกว่าผมสองปี ถ้าเธอถือว่าแก่ แล้วผมล่ะจะนับเป็นอะไร? จะลงหลุมไปแล้วหรือไง? บอกมาเถอะ อยากดื่มอะไร?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็หัวเราะคิกคัก "น้ำมะนาวก็พอแล้ว อย่างอื่นน่ะหลอกลวงทั้งนั้น" หลิวฮ่าวจึงสั่งน้ำมะนาวสองแก้ว ระหว่างรอเขาก็เหลือบมองป้ายราคาในร้าน ก็จริงอย่างที่ว่า ที่นี่นอกจากน้ำมะนาวราคา 4 บาทแล้ว อย่างอื่นราคาสิบกว่าบาทขึ้นไปทั้งนั้น เขาจึงกระซิบกับหลี่เมิ่งเฉินว่า "ที่นี่เป็นเหมือนที่เธอพูดจริงๆ ด้วย น้ำมะนาวถูกสุดเลย"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้า "ใช่ไหมล่ะ? น้ำมะนาวนี่ทั้งแก้กระหายทั้งคลายร้อน แถมยังถูก คุ้มจะตายไป"

หลังจากรับน้ำมะนาวมาแล้ว ทั้งสองก็เดินกลับเข้าไปในท่ามกลางผู้คนอีกครั้ง

ระหว่างทางหลี่เมิ่งเฉินไม่ได้ซื้ออะไรเพิ่มอีก จนกระทั่งทั้งสองมาถึงสุดถนนสายเก่า

สุดถนนสายเก่าเป็นที่ตั้งของกำแพงเมืองโบราณ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของย่านเมืองเก่าแห่งนี้

แต่ตอนนี้กำแพงเมืองโบราณถูกจัดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว หากต้องการขึ้นไปเดินชมบนกำแพงเมือง จะต้องซื้อตั๋วก่อนถึงจะเข้าไปได้

มองดูวิวทิวทัศน์บนกำแพงเมืองโบราณที่ประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดง หลี่เมิ่งเฉินหันไปถามหลิวฮ่าวว่า "จริงสิ หลิวฮ่าว เธอเคยขึ้นไปดูข้างบนนั้นไหม?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวส่ายหัว "ไม่เคยครับ ไม่ใช่แค่ที่นี่นะ แม้แต่ถนนสายเก่าที่เธอพาผมมาวันนี้ ผมก็มาครั้งแรกเหมือนกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็มองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ "นี่ เธออยู่ในเมืองนี้มาตั้งนานขนาดนี้แล้วเนี่ยนะ แต่ไม่เคยมาที่นี่เลยเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็พยักหน้าอย่างเขินอาย "แหะๆ ใช่ครับ ปกติผมไม่ค่อยได้ออกไปไหนน่ะ"

อันที่จริงเหตุผลหลักๆ คือข้อจำกัดทางเศรษฐกิจของหลิวฮ่าว ช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย หลิวฮ่าวต้องทำงานพิเศษเพื่อหาค่าเล่าเรียนในแต่ละเทอม ชีวิตในมหาวิทยาลัยของหลิวฮ่าวจึงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเหนื่อยยาก

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็พยักหน้า "งั้นในเมื่อวันนี้มาแล้ว เดี๋ยวฉันจะพาเธอชมที่นี่ให้จุใจเลย"

หลิวฮ่าวพยักหน้า "ได้เลย"

หลี่เมิ่งเฉินมองดูท่าทางซื่อๆ ของหลิวฮ่าวแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่เลย ไปซื้อตั๋วสิ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ รีบพยักหน้า "อ้อ ครับ ได้เลย"

ไม่นาน หลิวฮ่าวก็มาถึงช่องขายตั๋ว คุณป้าที่ช่องขายตั๋วดูเป็นคนใจดี เธอเหลือบมองเวลาแล้วพูดกับหลิวฮ่าวว่า "นี่พ่อหนุ่ม ตอนนี้สามทุ่มแล้วนะ สถานที่ท่องเที่ยวของเราปิดตอนสี่ทุ่มนะ"

เมื่อได้ยินคำเตือนด้วยความหวังดีของคุณป้า หลิวฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปมองหลี่เมิ่งเฉิน "เมิ่งเฉิน คุณป้าบอกว่าที่นี่ปิดสี่ทุ่ม เราจะซื้อตั๋วกันอยู่ไหม?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินตอบว่า "ซื้อเถอะค่ะ เราใช้เวลาชมไม่ถึงสิบนาทีหรอก"

เมื่อได้รับคำสั่งจากหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็บอกกับคุณป้าคนขายตั๋วว่า "คุณป้าครับ ซื้อตั๋วครับ"

เมื่อเหลือบมองหลิวฮ่าว คุณป้าก็ยิ้มพลางพูดว่า "พ่อหนุ่ม พาแฟนไปเดินเล่นให้สนุกนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของคุณป้าคนขายตั๋ว หลิวฮ่าวก็ยิ้มพยักหน้า "ขอบคุณครับคุณป้า!"

หลังจากซื้อตั๋วเรียบร้อย หลิวฮ่าวก็เดินไปตามบันไดขึ้นไปบนกำแพงเมืองโบราณพร้อมกับหลี่เมิ่งเฉิน ไม่นานทั้งสองก็ขึ้นมาอยู่บนกำแพงเมืองโบราณแล้ว

ในสมัยโบราณ กำแพงเมืองทำหน้าที่เป็นปราการป้องกันเมือง

หลี่เมิ่งเฉินมองเห็นระฆังใบใหญ่ที่แขวนอยู่ตรงกลางกำแพงเมือง จึงพูดกับหลิวฮ่าวว่า "หลิวฮ่าว เห็นนั่นไหม? จุดที่น่าชมเพียงหนึ่งเดียวของกำแพงเมืองโบราณนี้ก็คือระฆังใบใหญ่นั่นแหละ! ที่ฉันบอกว่าสิบนาทีก็เดินชมเสร็จ จริงๆ แล้วนี่ยังถือว่าพูดแบบเผื่อเหลือเผื่อขาดแล้วนะเนี่ย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวมองไปยังระฆังใบใหญ่ที่แขวนอยู่ แล้วหันไปมองรอบๆ ก็จริงอย่างที่ว่า นอกจากระฆังใบนั้นแล้ว ที่เหลือก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

เมื่อเดินมาถึงใกล้ๆ ระฆังใบนั้น เนื่องจากระฆังถูกล้อมไว้ด้วยโครงเหล็กเพื่อป้องกัน ทำให้หลิวฮ่าวไม่สามารถยื่นมือไปสัมผัสเพื่อสัมผัสถึงความเก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ได้ จึงได้แต่ยืนอยู่ใกล้ๆ ระฆัง เพื่อสัมผัสด้วยหัวใจ

ผ่านไปประมาณสองนาที หลิวฮ่าวก็ล้มเลิกความตั้งใจ เพราะนอกจากลมเย็นยามค่ำคืนแล้ว เขาก็ไม่สัมผัสถึงอะไรเลย

ที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนใจจริงๆ ซื้อตั๋วมาทำไมเนี่ย... ช่างเถอะ ลงไปข้างล่างดีกว่า

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็ตั้งใจจะบอกหลี่เมิ่งเฉิน แต่เมื่อหันไปมองกลับพบว่าหญิงสาวกำลังยืนเหม่อมองลงไปข้างล่างที่ขอบกำแพงเมือง

หลิวฮ่าวอ้าปากกำลังจะส่งเสียงเรียก แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ แล้วเดินไปยืนข้างๆ หลี่เมิ่งเฉิน เลียนแบบท่าทางของเธอ แล้วเริ่มมองลงไปที่ด้านล่างกำแพงเมือง

ตอนนี้ เมื่อหลิวฮ่าวมองลงมาจากกำแพงเมืองที่ถนนสายเก่าแห่งนี้ เขากลับรู้สึกไปอีกแบบหนึ่ง

หลี่เมิ่งเฉินเห็นหลิวฮ่าวตั้งใจมองอยู่เช่นกัน จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "หลิวฮ่าว เธอคิดว่าถ้ามองถนนสายเก่าสายยาวๆ แบบนี้เหมือนอะไร?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "มังกร! เหมือนมังกรไฟที่กำลังเลื้อยไปมา!"

โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ริมถนนสายเก่าแกว่งไกวไปมาตามแรงลมยามค่ำคืน ทำให้หลิวฮ่าวมองเห็นสีแดงสดนั้นแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ มีทั้งกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ และความรู้สึกที่อุ่นหัวใจ

เมื่อมองจากระยะไกลบนกำแพงเมือง ถนนเส้นยาวที่ถูกอาบด้วยสีแดงจากโคมไฟ จะไม่ใช่เส้นทางของมังกรยาวที่กำลังเลื้อยคดเคี้ยวได้อย่างไร?

จากนั้น หลิวฮ่าวก็หันไปถามหลี่เมิ่งเฉินด้วยรอยยิ้มว่า "เมิ่งเฉิน แล้วเธอมองเห็นเป็นอะไรล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ้มหวาน "ฉันว่ามันเหมือนฉากงานแต่งงานโบราณนะ เธอเห็นไหม โคมไฟสีแดงที่ประดับประดาอยู่นี่ไม่ใช่ฉากแห่งความสุขที่มีแต่สีแดงสดหรอกหรือ? เจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินจากต้นถนนสายแดงนี้ไปจนสุดถนน จะไม่ใช่การเป็นตัวแทนของชีวิตที่รุ่งโรจน์โชติช่วงงั้นเหรอ?" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็เหลือบมองหลิวฮ่าว ใบหน้าสวยหวานของเธอแดงก่ำขึ้นมาในทันที

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็พูดไม่ออก ในใจคิดว่า ผู้หญิงนี่ชอบคิดอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย

ขณะที่หลิวฮ่าวก้มหน้าลงดื่มน้ำมะนาวในมือ ก็พบว่าเหลืออยู่ไม่มากแล้ว จึงยิ้มพูดกับหลี่เมิ่งเฉินว่า "เมิ่งเฉิน ผมนึกว่าคืนนี้คุณจะจัดเต็มสักมื้อ แต่ผมกลับพบว่า คุณกำลังพยายามประหยัดเงินให้ผมอยู่ตลอดเวลาเลยนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ้มพลางจิบน้ำมะนาวในแก้ว ไม่ได้ตอบคำถามของหลิวฮ่าว

เมื่อเห็นหลี่เมิ่งเฉินเพียงแค่ยิ้มไม่ตอบ หลิวฮ่าวก็แปลกใจ "เมิ่งเฉิน ทำไมคุณถึงไม่ตอบล่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินพูดขึ้นว่า "เมื่อคืนไม่ใช่บอกไปแล้วเหรอ? เวลาของสัญญาพนันฉบับนั้นมีแค่สองปี เพราะฉะนั้นต้องประหยัดเงินทุกวินาที เพื่อจะได้ซื้อบ้านให้ได้เร็วๆ ไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รู้สึกซาบซึ้งใจ แต่รู้สึกอึดอัดมากกว่า "เมิ่งเฉิน การจะซื้อบ้านไม่ได้ขึ้นอยู่กับการประหยัดค่ากินค่าใช้นะ แถมต่อให้ไม่กินไม่ดื่มเลยก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว บนใบหน้าสวยหวานของหลี่เมิ่งเฉินก็ปรากฏความไม่พอใจ จากนั้นเธอก็จ้องหลิวฮ่าวเขม็ง ซึ่งนั่นทำให้หลิวฮ่าวต้องรีบปิดปากเงียบ

จากนั้น หลี่เมิ่งเฉินก็พูดว่า "เหตุผลข้อนี้ฉันย่อมรู้อยู่แล้ว แต่อย่างน้อยนี่ก็เป็นการแสดงทัศนคติที่มุ่งมั่นใช่ไหมล่ะ? ขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าตัวเองตั้งใจจะซื้อบ้านจริงๆ หลิวฮ่าว ฉันขอเตือนเธอไว้อย่างนะ ฉันเอาจริงนะ และเธอก็ต้องใส่ใจด้วย อย่าลืมสิว่าเราสองคนน่ะเกี่ยวสัญญากันแล้วนะ!"

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ทิ้งท่าทางหมดอาลัยตายอยากไป แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับหลี่เมิ่งเฉินด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เมิ่งเฉิน เธอรู้ไหม? จริงๆ แล้วฉันคิดไว้หมดแล้วล่ะ และฉันก็มีความมั่นใจว่าจะซื้อคอนโดในโครงการเดียวกับที่เธอพักอยู่ได้ภายในสองปีนี้แน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักไปเล็กน้อย และเมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของหลิวฮ่าว หัวใจของหลี่เมิ่งเฉินก็สั่นไหว แต่บนใบหน้าของเธอกลับไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา นอกจากแสร้งทำเป็นไม่เชื่อ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนว่า "อ้อเหรอ? เมื่อกี้ยังไม่มีความมั่นใจอยู่เลย จู่ๆ ก็มั่นใจขึ้นมาซะงั้น? ทำไมฉันรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อถือเลยล่ะ? ไหนลองบอกมาซิว่า เธอวางแผนจะเอาชนะคำท้าพนันที่เราตกลงกันไว้นี้ได้ยังไง?"