บทที่ 91 เหตุการณ์ที่ไม่อาจยอมรับได้

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เรียบเรียงคำพูดในใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "เมิ่งเฉิน รู้ไหม? ที่จริงก่อนเราจะมาโรงหนัง ฉันมาล่วงหน้าก่อนเวลา พอเห็นว่ายังมีเวลาเหลือเลยแวะไปที่แผนก ตอนไปถึงก็เจอพี่โจวกำลังคิดโบนัสของเดือนนี้พอดี เธอรู้ไหมว่าเดือนนี้ฉันทำผ่าตัดไปแค่ 7 เคส แต่พอรวมโบนัสแล้วฉันได้เงินตั้ง 9,900 บาทแน่ะ! ฉันก็เลยคิดว่า ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป ฉันตั้งใจจะทำผ่าตัดอย่างน้อยเดือนละ 20 เคส ถ้าคิดตามนี้ ฉันก็หาเงินได้เดือนละตั้งสามหมื่นกว่าบาท หักค่าใช้จ่ายของฉันกับคุณย่า อย่างค่าเช่าห้อง ค่ากินอยู่ เงินเดือนประจำของฉันก็พอครอบคลุมหมดแล้ว ส่วนโบนัสที่เหลือ ฉันจะเก็บเข้าบัญชีให้หมด! ถ้าคิดว่าเดือนละสามหมื่น ปีนึงฉันก็เก็บได้สามแสนหกหมื่นบาท! แถมตอนสิ้นปี โรงพยาบาลยังมีโบนัสประจำปีอีก พี่โจวบอกว่าโบนัสสิ้นปีนี้คิดตามผลงานของหมอแต่ละคน ถ้าฉันตีไปสักสี่หมื่น รวมแล้วปีนึงฉันหาได้ตั้งสี่แสนเชียวนะ ฮ่าฮ่าฮ่า สองปีก็แปดแสนแล้ว! ฮี่ฮี่!"

เมื่อฟังหลิวฮ่าวพูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ้มแล้วพูดแหย่เขาว่า "นี่ หลิวฮ่าว แปดแสนซื้อคอนโดที่ฉันอยู่ไม่ได้หรอกนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวพยักหน้าตอบ "เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว แล้วฉันก็ไม่ได้จะจ่ายสดรวดเดียวสักหน่อย ฉันเลือกผ่อนได้นี่นา! เรื่องนี้ฉันก็คิดเผื่อไว้แล้ว จ่ายดาวน์ไปก่อนสักหกแสน เงินที่เหลือก็เอาไปแต่งบ้าน แล้วก็ค่อยๆ ผ่อนไปเรื่อยๆ ก็แค่นี้เอง ไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดแล้วกระซิบถามว่า "หลิวฮ่าว เธอรู้ไหมว่าถ้าทำแบบนี้ เธอจะต้องผ่อนบ้านไปตลอดชีวิตเลยนะ คิดว่ามันคุ้มแล้วเหรอกับแค่สัญญาพนันระหว่างเรา?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวตอบกลับโดยไม่ลังเล "คุ้มสิ! คุ้มแน่นอน! ถึงตอนนั้น ฉันจะมีทั้งบ้านดีๆ แล้วยังมีเมียอีกด้วย! แถมฉันจะพาคุณย่ามาอยู่ด้วย ถึงสมองฉันจะไม่ค่อยไว แต่เรื่องคำนวณแบบนี้ฉันไม่พลาดหรอกน่า! ฮี่ฮี่!"

เมื่อเห็นท่าทางซื่อๆ ของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงบันดาลใจในการต่อสู้ของเขา เห็นได้ชัดว่าหลี่เมิ่งเฉินไม่ใช่ผู้หญิงหน้าเงินที่เห็นแก่ของนอกกายเหมือนพวกผู้หญิงในสังคมสมัยนี้ ความตั้งใจเดิมของหลี่เมิ่งเฉินก็ไม่ได้อยากให้หลิวฮ่าวต้องตกเป็นทาสการผ่อนบ้านไปตลอดชีวิตหรอก ที่เธอทำไปก็แค่เพื่อหยั่งเชิงดูว่าตัวเองมีค่าพอในใจหลิวฮ่าวไหม อยากรู้ว่าหลิวฮ่าวพร้อมจะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเธอหรือเปล่า

สิ่งที่หลี่เมิ่งเฉินหลงรักในตัวหลิวฮ่าวก็คือ ความมุ่งมั่นแบบซื่อๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาในตอนนี้ และความซื่อของเขาก็ไม่ใช่ความซื่อแบบใสซื่อบริสุทธิ์ แต่เป็นความทึ่มในบางเรื่องต่างหาก อย่างเรื่องความรัก เป็นต้น

แม้ในตอนนี้หลิวฮ่าวจะกำลังวาดฝันอยู่ แต่หลี่เมิ่งเฉินก็รู้ดีว่า เมื่อหลิวฮ่าววางแผนไว้แบบนี้แล้ว เขาต้องลงมือทำตามนั้นอย่างแน่นอน

สายลมแผ่วเบาพัดเส้นผมสลวยของหลี่เมิ่งเฉิน หญิงสาวไม่ปิดบังความรู้สึกอันร้อนแรงในใจอีกต่อไป เธอมองหลิวฮ่าวแล้วพูดขึ้นว่า "หลิวฮ่าว ในเมื่อเธอวางแผนไว้หมดแล้ว สัญญาพนันของเราก็ควรมีเป้าหมายที่ชัดเจนสิ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ชะงักไปเล็กน้อย "เป้าหมายเหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินสูดหายใจลึก แล้วเอ่ยว่า "เอาแบบนี้ดีไหมหลิวฮ่าว ถ้าภายในสองปีนี้ เธอสามารถซื้อคอนโดแบบเดียวกับที่ฉันพักอยู่ได้จริงๆ ฉันก็จะไม่แนะนำเพื่อนหรือใครที่ไหนให้เธอรู้จักหรอก ฉันจะแนะนำตัวเองให้เธอเลย ตกลงไหม? อ้อ ไม่ใช่แค่แนะนำนะ แต่ฉันจะมอบตัวเองให้เธอเลยล่ะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ตกตะลึงไปเลย! เขาเบิกตากว้าง จ้องมองหญิงสาวแสนสวยตรงหน้า อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ทว่าในใจกลับตื่นเต้นจนไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไร

ความจริงแล้ว เมื่อคืนตอนที่หลี่เมิ่งเฉินบอกว่าจะแนะนำเพื่อนผู้หญิงที่มีนิสัยคล้ายเธอให้เป็นแฟนหลิวฮ่าว ตอนนั้นเขาก็พอจะเดาออกแล้วว่าหลี่เมิ่งเฉินหมายถึงตัวเอง แต่เธอไม่ได้พูดตรงๆ หลิวฮ่าวจึงทำได้แค่คาดเดาไปเอง ทว่าตอนนี้สถานการณ์มันต่างออกไป นี่เป็นคำพูดที่หลี่เมิ่งเฉินเอ่ยปากบอกเขาด้วยตัวเอง ความตื่นเต้นและหัวใจที่เต้นรัวในตอนนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับตอนที่เขานั่งเดาไปเอง

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวทำหน้าตาเหลอหลาเหมือนหมูน้ำลายยืด หลี่เมิ่งเฉินก็ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ "ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง ไม่ชอบเหรอ? หรือว่าฉันไม่ดีพอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบดึงสติกลับมา ส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะพยักหน้าอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น พูดจาวกไปวนมา "ใครบอกกันล่ะ!? ฉะ-ฉัน-ฉันจะมองข้ามเธอไปได้ยังไง? ฉันต้องชอบเธอสิ! อ๊ะ ไม่ใช่สิ ฉันชอบเธอแน่นอนอยู่แล้ว! ใช่แล้ว ฉันหมายความตามนั้นแหละ ฉันชอบเธอ!" พูดไปพูดมา หลิวฮ่าวก็ชักเริ่มงงตัวเองเหมือนกันว่าพูดอะไรออกไป

เมื่อเห็นท่าทางเหลอหลาของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย ถือว่าตาถึงนะเนี่ย!"

หลิวฮ่าวรีบวางแก้วน้ำมะนาวในมือลงบนกำแพงเมือง เช็ดมือทั้งสองข้างกับเสื้อผ้า แล้วยื่นมือออกไปหาหลี่เมิ่งเฉินด้วยความตื่นเต้น "เอ่อ เมิ่งเฉิน เพื่อความชัวร์ ฉันว่าเรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันอีกรอบดีกว่า แบบนี้ฉันถึงจะสบายใจน่ะ"

เมื่อเห็นท่าทางของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็หัวเราะออกมา "นี่ หลิวฮ่าว ซื่อบื้อจริงๆ เลย ฮ่าฮ่าฮ่า!"

หลิวฮ่าวก็หัวเราะแฮะๆ ตาม

หลี่เมิ่งเฉินวางแก้วน้ำมะนาวลงบนกำแพงเมืองเช่นกัน ยื่นมือเล็กๆ ของเธอออกไปเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของหลิวฮ่าว คราวนี้หลิวฮ่าวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง "เกี่ยวเบ็ด สัญญาใจ ห้ามเปลี่ยนใจร้อยปี!" จากนั้นทั้งสองก็ยกนิ้วโป้งขึ้นมาประทับตรากันและกัน!

หลิวฮ่าวมองดูนิ้วโป้งที่ประกบกัน แล้วหัวเราะออกมาอย่างซื่อๆ!

และหลี่เมิ่งเฉินที่มองเห็นหลิวฮ่าวหัวเราะซื่อๆ แบบนั้น เธอก็ยิ้มหวานตอบกลับไปเช่นกัน

ค่ำคืนนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษที่สุดสำหรับหลิวฮ่าว

ขณะที่หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินกำลังสบตากันอย่างซาบซึ้ง ทันใดนั้น รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในถนนบริเวณสี่แยกอย่างบ้าคลั่ง!

ด้วยความเร็วที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งของรถคันนั้น ทำให้ฝูงชนในบริเวณนั้นแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ระงม

หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินที่ยังคงจับมือกันแน่นหันขวับไปมองถนนสายเก่าเบื้องล่างทันที

ในขณะนี้ ผู้คนบนถนนต่างพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปคนละทิศคนละทางอย่างตื่นตระหนก ส่วนรถเก๋งสีดำคันนั้นยังคงพุ่งชนกวาดไปทั่วราวกับวัวบ้าคลั่ง ใครที่หนีไม่ทันก็ถูกบดขยี้อยู่ใต้ท้องรถ

เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า หลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉินก็ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เมิ่งเฉินจับมือหลิวฮ่าวไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว หลิวฮ่าวคงยังอยู่ในอาการช็อกต่อไป

หลิวฮ่าวลุกพรวดขึ้นทันที เตรียมตัวจะวิ่งลงไปที่ถนนด้านล่าง แต่กลับถูกมือของหลี่เมิ่งเฉินรั้งไว้แน่น "หลิวฮ่าว เธอจะไปไหน?"

หลิวฮ่าวหันกลับมามองหลี่เมิ่งเฉิน "ก็ต้องลงไปช่วยคนสิ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็เอ่ยขึ้นว่า "เธอจะบ้าเหรอ? ไม่เห็นหรือไงว่ารถคันนั้นมันเสียการควบคุมไปแล้ว!"

ขณะที่หลิวฮ่าวพยายามสะบัดมือหลี่เมิ่งเฉินที่จับแน่นอยู่นั้น เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านล่าง

จากนั้นทั้งสองก็หันกลับไปมอง พบว่ารถเก๋งสีดำคันนั้นได้พุ่งทะยานเข้าไปตรงกลางสี่แยกเสียแล้ว ส่วนคุณลุงร้านขายก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งที่อยู่ตรงกลางสี่แยกนั้น กลับพยายามดันรถเข็นของตัวเองพุ่งชนรถเก๋งที่กำลังเสียการควบคุมอย่างสุดกำลัง คุณลุงคนนั้นหวังจะใช้รถเข็นของตัวเองหยุดรถเก๋งที่กำลังบ้าคลั่งให้ได้

พริบตาเดียว ทั้งสองก็ปะทะกันอย่างจัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

"ปัง!" รถเข็นก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งถูกรถเก๋งสีดำพุ่งชนจนบุบเป็นรอยลึก แรงกระแทกมหาศาลทำให้เตาปิ้งบนรถเข็นลอยกระเด็นไปไกล ส่วนคุณลุงคนขายก็ถูกชนกระเด็นไปด้านหลังรถเข็นอย่างแรง

รถเก๋งสีดำคันนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่มันดันรถเข็นลากไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ส่วนคุณลุงคนนั้นก็ถูกรถเก๋งสีดำบดขยี้อยู่ใต้ท้องรถ เหล็กเสียบถ่านที่กำลังร้อนแดงก็กรีดร่างของคุณลุงเป็นแผลลึกน่าสยดสยอง เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกมา

ในขณะนี้ หน้ารถเก๋งสีดำมีควันขาวพวยพุ่งขึ้นมา หลังจากลากรถเข็นไปได้ประมาณยี่สิบเมตร รถก็หยุดนิ่งลง ส่วนคุณลุงที่ถูกลากอยู่ใต้ท้องรถก็กลิ้งหลุดออกมานอนกองอยู่ด้านข้าง

ในตอนนี้ ร่างกายของคุณลุงชุ่มโชกไปด้วยเลือด

เหตุการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นเร็วมาก ผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว หลายคนรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งรอดพ้นจากความตาย หลายคนถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้ที่พื้น

หลังจากหลิวฮ่าวสะบัดมือหลี่เมิ่งเฉินหลุด เขาก็รีบวิ่งลงไปที่ถนนด้านล่างทันที ส่วนหลี่เมิ่งเฉินก็วิ่งตามหลิวฮ่าวไปติดๆ

หลิวฮ่าววิ่งเร็วมาก พอลงจากกำแพงเมือง เขาก็วิ่งตรงไปที่สี่แยกทันที

ในขณะนี้ ผู้คนในบริเวณนั้นต่างพากันมามุงดูเหตุการณ์ที่สี่แยก หลิวฮ่าววิ่งไปถึงก็ตะโกนเสียงดังสุดเสียง "หลีกทางหน่อย! หลีกทางหน่อย! ผมเป็นหมอ ขอทางหน่อย! ขอทางหน่อย!" ส่วนหลี่เมิ่งเฉินที่วิ่งตามหลิวฮ่าวมาติดๆ ก็ไม่ยอมทิ้งห่าง!

ในที่สุด หลิวฮ่าวก็พยายามฝ่าฝูงชนมาถึงจุดที่เกิดเหตุ เขามองเห็นร่างของคุณลุงวัยกลางคนที่โชกไปด้วยเลือดนอนนิ่งไม่ไหวติงบนพื้น เมื่อเห็นคุณลุงที่เมื่อชั่วโมงก่อนยังยิ้มแย้มแจ่มใสปิ้งก๋วยเตี๋ยวหลอดอยู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นศพที่อาบไปด้วยเลือด หลิวฮ่าวก็รู้สึกเหมือนสมองระเบิดในทันที!

ส่วนหลี่เมิ่งเฉินที่วิ่งตามหลังมา พอเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้คือความจริง

คุณลุงวัยกลางคนตรงหน้า เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วยังเป็นคนที่มีชีวิตจิตใจ ยืนทำงานหาเลี้ยงชีพอยู่ตรงหน้าพวกเธอแท้ๆ แต่พอผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว กลับต้องมานอนจมกองเลือด ภาพที่เห็นตรงหน้านี้มันช่างโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหวจริงๆ!