บทที่ 100: กองทุนส่วนบุคคลกำลังดำเนินไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหลียงกลับมาที่ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนลอีกครั้ง ชั้น 32 เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ

พรมสีแดงปูลาดตลอดแนว กระเช้าดอกไม้แสดงความยินดีเรียงรายเป็นทิวแถวจากหน้าลิฟต์ไปจนถึงประตูบริษัท

ด้านหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับตัวใหญ่ มีฉากกั้นที่สลักตัวอักษรสีทองอร่ามว่า 'จุดให้คำปรึกษา บริษัทบริหารจัดการสินทรัพย์เทียนซิง'

ถังไฉ่เตี๋ยเดินออกมาจากทางซ้ายด้วยรอยยิ้ม แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยไปบ้าง "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณลู่ ประธานเมิ่งให้คนเอากระเช้าดอกไม้มาส่งตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเลยค่ะ"

"ก็คนแต้จิ๋วนี่นา ชอบถือเคล็ดเรื่องโชคลาภเป็นธรรมดา"

ลู่เหลียงเดินตรวจดูรอบๆ เน้นดูห้องเทรดหุ้นเป็นพิเศษ สำหรับกองทุนส่วนบุคคลแล้ว ที่นี่คือสมรภูมิรบ

ถังไฉ่เตี๋ยเอ่ยขึ้น "ประตูสแกนโลหะที่คุณสั่งไว้จะมาส่งตอนบ่ายนะคะ ส่วนเครื่องตัดสัญญาณติดครบหมดแล้วค่ะ"

ลู่เหลียงหยิบเครื่องตรวจจับสัญญาณบนโต๊ะขึ้นมา พอปิดประตูห้องปุ๊บ สัญญาณก็หายวับไปทันที ไม่ว่าจะเดินไปมุมไหนของห้องก็หาสัญญาณไม่เจอ ยิ่งกว่าห้องลับซะอีก

ตรงกลางห้องมีคอมพิวเตอร์สิบกว่าเครื่องตั้งอยู่ ทุกเครื่องต่อสายแลนและถูกควบคุมโดยเครื่องแม่ข่ายเพียงเครื่องเดียว บนผนังมีหน้าจอขนาดใหญ่ฝังอยู่ คล้ายกับกระดานหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ เอาไว้ดูความเคลื่อนไหวของตลาดแบบเรียลไทม์

"เหนื่อยมาทั้งคืน กลับไปพักผ่อนเถอะ" ลู่เหลียงพอใจสุดๆ

การตั้งถังไฉ่เตี๋ยเป็นรองประธานบริษัท ถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในรอบปีนี้เลยก็ว่าได้

ถังไฉ่เตี๋ยพูดว่า "เมื่อคืนแอบงีบไปหน่อยนึงแล้วค่ะ เดี๋ยวดึกๆ ค่อยกลับดีกว่า เพราะเดี๋ยวก็มีคนมาแล้ว"

"ยังมีเวลาอยู่นะ ไปงีบต่ออีกนิดเถอะ เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง" ลู่เหลียงไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพราะเดี๋ยวแขกจะมากันเยอะ เขาคนเดียวคงรับมือไม่ไหว

ถังไฉ่เตี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "งั้นเดี๋ยวดิฉันกลับไปเปลี่ยนชุด แล้วค่อยมาใหม่ละกันค่ะ"

"โอเค ไปเถอะ"

ลู่เหลียงโทรเรียกเฉินจินฉุน ให้พาพนักงานทุกคนมาที่นี่เพื่อสร้างบรรยากาศให้ดูคึกคักหน่อย

ถึงจะกั้นพื้นที่แบ่งเป็นสองฝั่งแล้ว แต่ฝั่งบริษัทบริหารจัดการสินทรัพย์ก็ยังกว้างตั้ง 1,300 ตารางเมตรอยู่ดี

ตอนนี้ที่นี่มีครบทุกอย่าง ขาดก็แต่คนนี่แหละ เรียกมาช่วยชงน้ำชงกาแฟ ต้อนรับแขกก็ยังดี

พนักงานทั้งสิบแปดคนนั่งแท็กซี่มาที่ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนลชั้น 32 อย่างพร้อมเพรียง

พอเห็นออฟฟิศใหม่ที่ดูหรูหราอลังการ ทุกคนก็อ้าปากค้างเหมือนอยู่ในความฝัน นี่มันไม่ใช่แค่เปลี่ยนจากปืนนกกระจอกเป็นปืนใหญ่แล้ว แต่มันคือการอัปเกรดเป็นยานแม่ระดับอวกาศเลยต่างหาก

พนักงานหลายคนที่จบปริญญาตรีจากมหา'ลัยธรรมดาๆ แอบนึกโชคดีอยู่ในใจ ถ้าบริษัทเพิ่งมาเปิดรับสมัครพนักงานตอนอยู่ที่นี่ พวกเขาคงไม่มีทางถูกเลือกแน่ๆ

ต่อไปถ้าบริษัทจะรับคนใหม่ คงต้องจบจากมหา'ลัยโครงการ 211 เป็นอย่างน้อย ไม่งั้นคงไม่คู่ควรกับออฟฟิศหรูขนาดนี้

ลู่เหลียงดูเวลา แล้วเริ่มแจกแจงงาน "พนักงานต้อนรับก็ทำหน้าที่ต้อนรับเหมือนเดิม ฝ่ายกฎหมายกับบัญชีช่วยกันตรวจทานสัญญา เสมียนคอยเป็นลูกมือ อีกชั่วโมงนึงแขกก็จะมาแล้ว เตรียมตัวให้พร้อมนะ"

ทุกคนรีบแยกย้ายไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่และอุปกรณ์ต่างๆ พนักงานเดินขวักไขว่ไปมา ทำให้ออฟฟิศเริ่มดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ใกล้สิบโมง หวังเสี่ยวชงก็มาถึง พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน ช่างแตกต่างกับขบวนแห่ของเฒ่าเมิ่งลิบลับ

ลู่เหลียงพาพวกเขาสามคนเข้าไปในห้องประชุม แล้วถามยิ้มๆ "โดนเทมาเหรอ?"

"ใครจะกล้าเทฉันล่ะ?" หวังเสี่ยวชงถลึงตาใส่ แม่กับน้าชายเขาไม่สะดวกออกหน้า ก็เลยมอบอำนาจให้เขาจัดการแทนหมดเลย

ลู่เหลียงยิ้ม แล้วมองไปที่สองคนนั้น "ไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ?"

"จ้าวเกิง ทำธุรกิจนำเข้ารถหรู ส่วนนี่เหลียงไห่เทา พ่อเขาคือเหลียงเจิ้นเหวินน่ะ"

พอได้ยินชื่อเหลียงเจิ้นเหวิน ลู่เหลียงก็ชะงักไปนิด ประธานกลุ่มธุรกิจกรีนสเคปเจ้านายเก่าเขานี่เอง

"คุณจ้าว คุณเหลียง สวัสดีครับ เสี่ยวชง นายรับแขกไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทักทายฝั่งนู้นก่อน"

ถึงจะเป็นลูกชายอดีตเจ้านายเก่า แต่ลู่เหลียงก็ไม่ได้ปฏิบัติแบบสิทธิพิเศษอะไร เพราะถึงเป็นเหลียงเจิ้นเหวินตัวจริงมา เขาก็คงทำแค่นี้แหละ

เมื่อเทียบกับลูกพี่หวังที่คบแต่พวกลูกเศรษฐีแล้ว คนที่เฒ่าเมิ่งพามา ส่วนใหญ่เป็นคนดังระดับตัวท็อปในวงการทั้งนั้น

อย่างหวังจิ้งหยวน พิธีกรจากสถานีโทรทัศน์ดรากอนทีวี เธออาจจะไม่ค่อยดังเท่าไหร่ แต่สามีของเธอคือกัวชางกว่าง แห่งฟู่ซิงกรุ๊ป เศรษฐีระดับหมื่นล้านมาตั้งนานแล้ว ได้ฉายาว่าเป็นเศรษฐีเงินสดแห่งเซี่ยงไฮ้ และวอร์เรน บัฟเฟตต์แห่งเมืองจีนด้วย

"สวัสดีค่ะประธานลู่ พอดีสามีฉันไปทำงานต่างเมือง ก็เลยให้ฉันมาดูแทนค่ะ" หวังจิ้งหยวนยิ้มทักทาย

"สวัสดีครับคุณหวัง วันนี้แขกเยอะไปหน่อย ดูแลไม่ทั่วถึงต้องขออภัยด้วยนะครับ"

หวังจิ้งหยวนยิ้ม แล้วหันไปหาถังไฉ่เตี๋ย "ประธานลู่ คุณไปทำงานเถอะค่ะ ฉันรู้จักประธานถังอยู่แล้ว"

ถังไฉ่เตี๋ยยิ้มบางๆ แกล้งทำเป็นตกใจ "คุณนายกัว ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ทำไมถึงดูเด็กลงได้ขนาดนี้เนี่ย"

หวังจิ้งหยวนยิ้มแก้มปริ "ใกล้จะห้าสิบแล้วค่ะ"

"ไม่จริงน่า!" ถังไฉ่เตี๋ยเบิกตากว้าง สีหน้าตกตะลึงแบบนี้แหละที่ถูกใจหวังจิ้งหยวนสุดๆ

ลู่เหลียงถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่มีถังไฉ่เตี๋ยคอยช่วย แล้วเขาก็เดินไปทักทายแขกอีกคน

อวี๋ซื่อหรง แห่งกลุ่มบริษัทออมนิวิชั่นเทคโนโลยี บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเซ็นเซอร์อันดับสามของโลก และอันดับหนึ่งของจีน เศรษฐีอุตสาหกรรมระดับหมื่นล้าน

กัวชางกว่างไม่ได้มาด้วยตัวเอง อวี๋ซื่อหรงก็เลยกลายเป็นแขกที่ทรงอิทธิพลที่สุดในงาน และเป็นคนเดียวที่จองซื้อหุ้นถึงสามหน่วย

"ประธานลู่ ได้ยินชื่อเสียงมานาน ประธานเมิ่งพูดถึงคุณให้ฟังบ่อยๆ วันนี้ได้เจอตัวจริงสมใจสักที"

อวี๋ซื่อหรงในวัยเพียง 49 ปี แต่ผมหงอกขาวโพลนไปทั้งหัวแล้ว ทว่ารอยยิ้มของเขากลับดูเป็นมิตรและอบอุ่นมาก

"ประธานอวี๋ คุณก็เกรงใจไปครับ ผมต่างหากที่โตมากับเรื่องราวความสำเร็จของคุณ" ลู่เหลียงเอ่ยด้วยความเลื่อมใส

ญี่ปุ่นกับเกาหลีใต้ผูกขาดวงการเซมิคอนดักเตอร์ในเอเชียตะวันออกมานานหลายปี จนกระทั่งออมนิวิชั่นเทคโนโลยีฝ่าด่านสกัดกั้นนั้นมาได้

การที่สมาร์ตโฟนแบรนด์จีนในปัจจุบันมีชิปดีๆ ราคาถูกใช้ ต้องยกความดีความชอบให้อวี๋ซื่อหรงเลยล่ะ

จะเรียกเขาว่าชายผู้อยู่เบื้องหลังสมาร์ตโฟนแบรนด์จีนก็คงไม่เกินจริง เป็นนักธุรกิจที่น่านับถืออย่างแท้จริง

อวี๋ซื่อหรงหัวเราะร่วน "ประธานลู่ ผมแค่แวะมาดูเฉยๆ คุณไปทำธุระเถอะ"

ลู่เหลียงพยักหน้า แล้วก็ไปต้อนรับแขกคนอื่นต่อ

ต้องยอมรับเลยว่าเฒ่าเมิ่งเป็นคนกว้างขวางจริงๆ มีเพื่อนอยู่ทุกวงการ แถมยังมีพวกนอมินีมาด้วยตั้งสองคน

แต่ลู่เหลียงก็ไม่สนใจหรอก ขอแค่เซ็นสัญญาปุ๊บ ต่อให้วันหลังโดนจับแล้วโดนยึดทรัพย์ ก็ต้องรอให้จบสัญญาซะก่อน

"ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้นะครับ ในเมื่อทุกคนเชื่อใจผม ผมก็จะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ"

หลังจากทักทายครบทุกคนแล้ว ลู่เหลียงก็เดินขึ้นโพเดียม กล่าวขอบคุณนักลงทุนที่มาร่วมงานอย่างจริงใจ

แต่ก็พูดแค่นี้แหละ เพราะมันเป็นเรื่องของความพึงพอใจทั้งสองฝ่าย เขาไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกคนจะได้กำไรชัวร์ๆ หรอก

"ทุกท่านคงจะพอทราบกฎเกณฑ์ของกองทุนส่วนบุคคลกันมาบ้างแล้ว แต่อย่าเพิ่งเบื่อกันนะครับ ผมขอทบทวนให้ฟังอีกรอบ"

ลู่เหลียงโค้งคำนับ พร้อมกับพยักหน้าให้เวิ่นเชาแจกจ่ายเอกสารสัญญากองทุนส่วนบุคคลให้ทุกคน

ระบบบริหารจัดการแบบ 2+20 ระยะเวลา 365 วัน มูลค่าหน่วยลงทุนสุทธิ เริ่มต้นที่ 1 และจะอัปเดตทุกวันที่ 25 ของเดือน หากมีข้อสงสัยสามารถโทรสอบถามเลขาฯ ของเขาได้เลย

เมื่อเซ็นสัญญาแล้ว จะต้องโอนเงินเข้าบัญชีภายในสามวันทำการ หากเกินกำหนดจะต้องรับผิดชอบค่าปรับตามที่ระบุไว้

ช่วงสามเดือนแรกจะเป็นช่วงห้ามถอนทุน หลังจากนั้นสามารถขอถอนทุนก่อนกำหนดได้ แต่จะถูกหักเงินต้น 5% และไม่ได้รับส่วนแบ่งกำไรใดๆ ทั้งสิ้น

"มีท่านใดมีข้อสงสัยเพิ่มเติมไหมครับ?"

เพราะนี่คือกองทุนรอบแรก ลู่เหลียงเลยอธิบายอย่างละเอียด ต่อไปงานพวกนี้ก็คงตกเป็นหน้าที่ของเฒ่าเมิ่งแล้วล่ะ

"ประธานลู่ อธิบายได้เคลียร์มากครับ ผมไม่มีคำถามอะไรแล้วล่ะ" อวี๋ซื่อหรงยิ้ม พลางจรดปากกาเซ็นชื่อลงบนสัญญาทั้งสามชุด

ลู่เหลียงแอบแปลกใจ ทำไมอวี๋ซื่อหรงถึงได้ดูเอ็นดูเขาขนาดนี้นะ แต่ก็ถือเป็นเรื่องดีแหละ

เพราะในบรรดาแขกทั้งหมด อวี๋ซื่อหรงถือเป็นคนที่มีบารมีมากที่สุด ในเมื่อเขาไม่มีปัญหา คนอื่นก็พากันบอกว่าไม่มีปัญหาเหมือนกัน

ก็แหงล่ะ ก่อนจะมา พวกเขาก็ต้องอ่านสัญญามาอย่างดีแล้ว ตัดสินใจยอมรับเงื่อนไขได้ถึงได้มา ถ้าจะมาเรียกร้องอะไรตอนนี้ ก็คงเหมือนจงใจหาเรื่องกันซะมากกว่า

"ประธานลู่ เดี๋ยวช่วงบ่ายเงินน่าจะโอนเข้าบัญชีนะครับ ผมมีธุระต้องไปจัดการต่อ ขอตัวก่อนนะครับ" อวี๋ซื่อหรงยิ้มโบกมือลา แล้วยื่นสัญญาให้ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"ประธานลู่ คุณอยู่รับแขกเถอะครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งประธานอวี๋เอง" เมิ่งฉางคุนรีบเสนอตัว

"เดินทางปลอดภัยนะครับประธานอวี๋"

ลู่เหลียงทำได้แค่เก็บความสงสัยไว้ในใจ รอจนส่งแขกทุกคนกลับไปหมดแล้ว ค่อยไปถามเฒ่าเมิ่งถึงสาเหตุทีหลัง

เมิ่งฉางคุนหัวเราะ "คราวก่อนนายถามฉันไม่ใช่เหรอ ว่าเรื่องเซี่ยงไฮ้จะดึงเทสลาเข้ามา ฉันไปได้ยินมาจากไหน? ก็ประธานอวี๋นี่แหละ"

"พอดีฉันไปถามรายละเอียดเพิ่มเติมจากแกมา แล้วแกก็สงสัยว่าใครอยากรู้ ฉันก็เลยบอกไปว่านายสนใจน่ะ"

"ประธานอวี๋แกมีปณิธานอยากจะสร้างชาติด้วยอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี แกก็เลยรู้สึกเอ็นดูพวกคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่อยากจะทำธุรกิจด้านอุตสาหกรรมเป็นพิเศษน่ะ"

ลู่เหลียงถึงบางอ้อ ในใจเกิดความรู้สึกเคารพนับถือขึ้นมาทันที

(จบตอน)