บทที่ 99: เตรียมตัวก่อนเริ่มงาน

"ห้องเทรดจัดให้อยู่ติดหน้าต่างที่สุดนะ แล้วก็ซื้อเครื่องฟอกอากาศมาเพิ่มด้วย"

ลู่เหลียงเดินตรวจดูรอบๆ ถึงจะใช้วัสดุตกแต่งเกรดดีที่สุด แต่ก็ยังมีกลิ่น 'บ้านใหม่' จางๆ ลอยอยู่

ถ้าจะรอให้กลิ่นระเหยไปเองก็คงต้องใช้เวลาเป็นสัปดาห์ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลารอแล้ว

"ค่าฟอร์มาลดีไฮด์อยู่ที่ 0.055 มิลลิกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ถือว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานที่เข้าอยู่ได้ค่ะ"

ถังไฉ่เตี๋ยถือรายงานผลการตรวจวัดคุณภาพอากาศจากบริษัทรับตรวจสอบ ระบุว่าค่าความเข้มข้นสูงสุดของฟอร์มาลดีไฮด์ที่รัฐบาลกำหนดไว้คือไม่เกิน 0.08 มิลลิกรัม

ตราบใดที่อากาศในห้องไม่เกินมาตรฐานนี้ ก็สามารถเข้าอยู่ได้อย่างปลอดภัย แต่ก็ยังต้องระบายอากาศให้ดีอยู่เสมอ

"เดี๋ยวช่วยจัดห้องประชุมให้เรียบร้อยหน่อยนะ พรุ่งนี้จะมีนักลงทุนกลุ่มหนึ่งเข้ามาเซ็นสัญญา"

ลู่เหลียงสั่งงานเสร็จก็เดินออกไป เพราะเมื่อกี้เวิ่นเชาเพิ่งโทรมาบอกว่า ผู้สมัครงานที่นัดสัมภาษณ์ไว้เมื่อวานเดินทางมาถึงบริษัทแล้ว

ผู้สมัครมีทั้งหมด 27-28 คน ทุกคนใส่สูทผูกไท ถือเรซูเม่ยืนต่อคิวรอหน้าประตูยาวไปจนเกือบถึงหน้าลิฟต์

มีทั้งมือเก๋าในวงการการเงิน และเด็กรุ่นใหม่ไฟแรงที่เพิ่งเรียนจบสายการเงินจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในปีนี้หรือปีที่แล้ว

เพราะลู่เหลียงประกาศรับสมัครเทรดเดอร์ที่มีประสบการณ์ 2 ตำแหน่ง และมือใหม่ 4 ตำแหน่ง

มือใหม่ 4 คนนั้นเลือกไม่ยาก ลู่เหลียงใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็ตัดสินใจได้แล้ว

ในเมื่อไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน แถมยังไม่มีประสบการณ์ทำงาน ก็ต้องดูจากประวัติการเรียนและความประทับใจแรกตอนพูดคุยกันนี่แหละ

ชิงหัว เป่ยต้า ฟู่ตั้น หนานต้า ซ่างไฉ ล้วนแต่จบจากมหา'ลัยชั้นนำ โปรไฟล์แน่นเอี๊ยด ความประทับใจแรกเลยกลายเป็นเกณฑ์สำคัญในการคัดเลือก

ใครที่ไม่ถูกชะตาก็ปัดตกรวดเดียว 4 คนสุดท้ายที่เหลือล้วนเป็นหนุ่มน้อยหน้าใส ผิวขาวสะอาดตา

ทำเอาพนักงานต้อนรับ เสมียน และฝ่ายบัญชีสาวๆ ในบริษัทตาโตเป็นประกาย นึกว่าบอสลู่กำลังหาอาหารตามาให้พวกเธอซะอีก

ลู่เหลียงยิ้มๆ ไม่ได้อธิบายอะไร

ต้องออกมาทำงานถึงจะรู้ว่าหน้าตามันสำคัญแค่ไหน ถ้าหน้าตาไม่ผ่านเกณฑ์ ใครเขาจะอยากเสียเวลาไปทำความรู้จักกับนิสัยใจคอที่ซ่อนอยู่ข้างในล่ะ

เขาเงยหน้าขึ้นถาม "ข้างนอกเหลือผู้สมัครอีกกี่คน?"

"11 คนครับ" เวิ่นเชาตอบ

"ถ้าไม่นับเด็กจบใหม่ล่ะ?"

"7 คนครับ"

"เรียก 7 คนนั้นเข้ามาให้หมดเลย"

ลู่เหลียงขี้เกียจสัมภาษณ์ทีละคน ก็เลยเรียกทั้งหมดเข้ามาในห้องประชุม แล้วตั้งคำถามเดียวกันให้ตอบ

"เริ่มจากซ้ายไปขวา ให้เวลาคนละ 2 นาทีแนะนำตัวเอง ผมให้เวลาเตรียมตัว 10 นาที"

ลู่เหลียงไม่ได้ต้องการเทรดเดอร์ที่มีประวัติหรูหราอลังการ หรือพวกที่เคยบริหารกองทุนระดับพันล้านหมื่นล้านหรอก

เขาแค่ต้องการคนที่มีประสบการณ์ทำงานโชกโชน ทำตามแผนการของเขาได้อย่างเคร่งครัด และเป็นมือเก๋าที่หัวอ่อนไม่คิดเยอะก็พอ

ดังนั้นสองคนแรกที่เอาแต่โม้โอ้อวดผลงานในอดีต ก็เลยโดนปัดตกทันที พวกที่ถามคำตอบคำก็โดนคัดออกเหมือนกัน

3 คนสุดท้ายที่เหลือ คือคนที่เอาแต่อ่านประวัติในเรซูเม่ให้ฟัง เรียกได้ว่าเป็นผู้สมัครที่แสนจะธรรมดาและไม่มีอะไรโดดเด่นเลย

แต่ก็ต้องคัดออกอีกคนนึงอยู่ดี

ลู่เหลียงกวาดสายตาดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว แล้วตัดสินใจคัดคนที่เกิดปี 1978 อายุ 37 ปี ออกไปอย่างไม่ลังเล

ไม่ใช่เพราะว่าเขาอายุเยอะเกินไปหรอกนะ เพราะในสองคนที่เหลือ ก็มีคนนึงเกิดปี 1977 เหมือนกัน

เหตุผลก็คือคนเกิดปี 1978 ปีนักษัตรคือมะเมีย (ม้า) ส่วนลู่เหลียงเกิดปี 1985 ปีฉลู (วัว) วัวกับม้ามันชงกัน เกิดมาก็เหยียบย่ำกันเอง (สำนวนจีนแปลว่า ทำงานเหนื่อยยากเหมือนวัวเหมือนม้า)

ถึงลู่เหลียงจะไม่เชื่อเรื่องงมงาย แต่ในเมื่อต้องเลือกแค่ 2 จาก 3 ก็ต้องหาเหตุผลมาคัดคนออกให้ได้สักคนนี่แหละ

บ่ายสามโมงกว่าๆ การสัมภาษณ์วันนี้ก็เสร็จสิ้นลง

ลู่เหลียงหยิบเรซูเม่ของผู้ที่ผ่านการสัมภาษณ์ทั้ง 6 คน ยื่นให้เวิ่นเชา "จ่ายเงินเพิ่มหน่อยนะ จ้างบริษัทนอกสืบประวัติพวกนี้ให้ละเอียด ผมอยากได้ผลตรวจเร็วที่สุด"

เวิ่นเชาพยักหน้ารับคำ แล้วรีบออกไปจัดการเรื่องจ้างบริษัทนอกทันที

สั่งงานเสร็จ ลู่เหลียงก็เดินออกจากห้องทำงาน

เขาเรียกฟางซื่ออวี่ที่นั่งเหม่อลอยอยู่มุมห้องให้ตามมาด้วย ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังบริษัทหลักทรัพย์กั๋วไท่ เขาตั้งใจจะขอเปิดบัญชีซื้อขายเพิ่มอีกสิบสมุด

ตลาดหุ้นวันนี้ก็ยังคงทรงๆ ทรุดๆ เหมือนเดิม แนวต้าน 4000 จุด แนวรับ 3500 จุด และด่านสุดท้ายคือ 3000 จุด

ดูเหมือนจะมีแต่ด่านสุดท้ายที่พอจะพึ่งพาได้ 3000 จุดเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของตลาด A-share ผ่านไปครึ่งปี ก็กลับมาจุดเดิมอีกแล้ว

ในขณะที่ตลาดโดยรวมกำลังซบเซา หุ้นปั่นก็พากันดีดตัวขึ้นมาราวกับดอกไม้บาน แต่ส่วนใหญ่ก็บานแค่แป๊บเดียว พอจบงานเลี้ยงก็เหลือแต่ซากปรักหักพัง

มีเพียงหุ้นเท่อลี่เอเท่านั้นที่โดดเด่นเป็นสง่า หลังจากที่ลู่เหลียงเทขายหุ้นไปเมื่อวันจันทร์ที่แล้ว และมีกลุ่มเวินโจวมารับช่วงต่อ

หุ้นตัวนี้ก็กลายเป็นเวทีปาร์ตี้สุดเหวี่ยง 'มีฝันก็มาลุยเลย'

นักลงทุนอิสระและสถาบันต่างๆ ผลัดกันขึ้นเวทีไม่ขาดสาย ในแต่ละวันราคาหุ้นผันผวนขึ้นลงเป็น 10% เลยทีเดียว

เช้าบวก 7% บ่ายลบ 3% หรือไม่ก็เช้าลบ 7-8% พอบ่ายก็กลับมาบวกอีก

กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

นักลงทุนรายย่อยที่กระโดดเข้ามาเล่นก็ทั้งเจ็บปวดทั้งมีความสุข เพราะถึงพวกรายใหญ่จะสลับหน้ากันเข้ามาฟันกำไร แต่ก็ยังมีเศษเนื้อหล่นมาถึงท้องรายย่อยบ้าง

ก็เลยมีคนเอาไปพูดติดตลกว่า "ตอนตลาดพุ่งถึงห้าพันจุด ไม่ค่อยได้กำไรเท่าไหร่ แต่พอถึงช่วงวิกฤตตลาดหุ้น กลับโกยเงินไปได้เพียบ"

ประโยคนี้โดนใจนักลงทุนรายย่อยเข้าอย่างจัง

แถมยังมีมุกใหม่ๆ ผุดขึ้นมาอีกเพียบ อย่าง 'A ในเท่อลี่เอ ก็คือ A ในตลาด A-share นั่นแหละ' หรือ 'เล่นหุ้น A-share น่ะแค่ขำๆ ถ้าจะเล่นหุ้นจริงๆ ต้องมาเล่นเท่อลี่เอต่างหาก'

ชื่อเสียงของเท่อลี่เอดังกระฉ่อนไปทั่ว ดึงดูดนักลงทุนหน้าใหม่เข้ามาอย่างล้นหลาม ยิ่งคนสนใจเยอะ ราคาหุ้นก็ยิ่งไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ท่ามกลางรถไฟเหาะตีลังกาในแต่ละวัน

จนถึงวันนี้ ราคาหุ้นสามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงที่ 45 หยวนได้สำเร็จ

ลู่เหลียงอดเดาะลิ้นไม่ได้ "นี่ถ้าหลังจากนี้ตลาดยังเป็นแบบนี้ต่อไป จะทำยังไงล่ะเนี่ย?"

สืบเนื่องมาจากการลงดาบของก.ล.ต. ทำให้หลี่เจี้ยนหลินกับอู๋จวิ้นเล่อถูกสอบสวน โดนยึดกำไร 480 ล้านหยวน และโดนปรับไปถึง 720 ล้านหยวน

บทเรียนราคาแพงที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ทำให้ไม่มีใครกล้าทำเรื่องสกปรกกับหุ้นตัวนี้อีก เท่อลี่เอจึงกลายเป็นดินแดนบริสุทธิ์เพียงแห่งเดียวในตลาดหุ้น

นักลงทุนรายย่อยที่ไม่มีทั้งอำนาจ อิทธิพล และข้อมูลวงใน พวกเขาไม่ได้หวังอะไรมาก ขอแค่ตลาดซื้อขายที่ยุติธรรมก็พอแล้ว

ทุกคนก็เลยแห่กันไปเล่นหุ้นเท่อลี่เอ

โดยไม่เอะใจเลยว่า ตลาดที่ยุติธรรมที่พวกเขาเฝ้าฝัน อาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาที่ใครบางคนจงใจสร้างขึ้นมาให้ดูก็ได้

ไม่งั้นคงไม่มีนักลงทุนอิสระกับสถาบันมากมายกระโดดเข้ามาเล่นหุ้นตัวนี้ เพื่อหวังจะแบ่งเค้กชิ้นนี้หรอก

เพราะยังไงซะ ตลาดหุ้นก็คือปลาใหญ่กินปลาเล็ก ปลาเล็กกินกุ้งฝอย ส่วนบนฝั่งก็มีคนตกปลายืนรออยู่

ลู่เหลียงตัดสินใจแล้วว่า ถ้าประสบความสำเร็จเมื่อไหร่ จะเขียนหนังสือสักเล่ม ตั้งชื่อว่า 'ชีวิตรันทดของแมลงเม่าในตลาด A-share'

ไม่นานนัก จ้าวไห่เซิงก็เปิดบัญชีซื้อขายเสร็จเรียบร้อย ป้ายชื่อที่หน้าอกของเขาเปลี่ยนเป็น 'รองผู้อำนวยการ' ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ลู่เหลียงประหลาดใจ แซวพร้อมรอยยิ้ม "คุณจ้าว เลื่อนขั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?"

"ก็เพราะบารมีของคุณลู่นี่แหละครับ เพิ่งจะย้ายตำแหน่งเมื่อสัปดาห์ก่อนเองครับ" จ้าวไห่เซิงยิ้มแก้มแทบปริ ไม่ได้พูดประจบประแจงแต่อย่างใด

คนทำงานบริษัทหลักทรัพย์ ผลงานคือเครื่องพิสูจน์ฝีมือ การที่ลู่เหลียงเทรดหุ้นบ่อยๆ ก็ทำให้เกิดค่าธรรมเนียมซื้อขายเป็นกอบเป็นกำ

ซึ่งทั้งหมดนั้นก็นับเป็นผลงานของจ้าวไห่เซิง ทำให้เขาได้รับคำชมจากสำนักงานใหญ่ และแน่นอนว่าตำแหน่งหน้าที่การงานก็ต้องก้าวหน้าตามไปด้วย

"ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้างเลยล่ะ แบบนี้ต้องเลี้ยงข้าวฉลองแล้วนะ" ลู่เหลียงพูดหยอก

"โธ่คุณลู่ เรื่องเล็กๆ แค่นี้ ผมจะกล้าไปรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณได้ยังไงล่ะครับ"

จ้าวไห่เซิงตอบอย่างถ่อมตัว รีบฉวยโอกาสชวนลู่เหลียงไปกินข้าวเย็นนี้เลย เพื่อเป็นการตอบแทนที่คอยสนับสนุนมาตลอด

เขาไม่มีทางลืมบุญคุณลู่เหลียงเด็ดขาด ถ้าไม่มีลู่เหลียง เขาก็คงไม่มีวันนี้ แถมลู่เหลียงยังเป็นคนออกหน้ายืนกรานให้เขาเป็นผู้ดูแลพอร์ตให้ต่ออีกด้วย

"เอาไว้วันหลังละกันครับ ช่วงนี้ผมยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้เลย" ลู่เหลียงยิ้มรับ รับเอกสารมาแล้วก็เดินจากไป

ถึงตอนนี้จะยังไม่มีเรื่องอะไรให้จ้าวไห่เซิงช่วย แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ ขอแค่เขายังไม่ลืมตัวก็พอแล้ว

ค่ำวันนั้น ลู่เหลียงแวะไปที่ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนลอีกรอบ มีเงินเบิกทางซะอย่าง วันเดียวก็เสร็จไปหลายเรื่องแล้ว

พอเดินเข้าประตูไป ก็จะเจอเคาน์เตอร์ต้อนรับขนาดใหญ่ยักษ์ ฝั่งซ้ายคือบริษัทบริหารจัดการสินทรัพย์เทียนซิง ฝั่งขวาคือบริษัทเทียนซิงแคปิตอลอินเวสเมนต์

พรมสีเข้มหนานุ่มถูกปูเต็มพื้นที่สำนักงานเรียบร้อยแล้ว มีการกั้นพื้นที่ระหว่างสองบริษัทอย่างชัดเจน

ทั้งห้องเทรดหุ้น ห้องประชุม ห้องทำงานส่วนตัว และมุมชงกาแฟ ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

แถมยังมีพนักงานขนย้าย ทยอยขนอุปกรณ์สำนักงานต่างๆ เข้ามาไม่ขาดสาย

"ก่อนสว่างจะเสร็จไหม?" ลู่เหลียงถาม

"น่าจะเสร็จก่อนตีสี่ค่ะ" ถังไฉ่เตี๋ยตอบ

เมืองเซี่ยงไฮ้ไม่เคยขาดแคลนคนขยันหรอก ยิ่งยอมจ่ายค่าจ้างสามเท่า จ้างคนเพิ่มอีกสามเท่าด้วยแล้วล่ะก็

ถ้าปูนมันไม่ต้องรอแห้งล่ะก็ ต่อให้เป็นกรุงโรม ก็สร้างเสร็จได้ภายในคืนเดียว

"เหนื่อยหน่อยนะ" ลู่เหลียงมองออกว่า ถังไฉ่เตี๋ยคงตั้งใจจะอยู่โยงเฝ้าจนสว่างแน่ๆ

ก็แน่ล่ะ เธอเป็นคนคุมงานทั้งหมดนี่นา ของชิ้นไหนวางตรงไหน เก้าอี้จัดยังไง เธอต้องเป็นคนตรวจสอบทุกกระเบียดนิ้ว

"ว่างมาตั้งนานแล้ว ก็ต้องยืดเส้นยืดสายซะบ้างสิคะ จะให้รับเงินเดือนฟรีๆ ได้ไงล่ะ"

"จะบอกว่ารับเงินเดือนฟรีๆ ได้ไงล่ะ จ้างคุณมาด้วยเงินเดือนตั้งสี่แสนนี่ ผมว่าผมคุ้มเกินคุ้มแล้วล่ะ"

"ถ้าคุณลู่จะกรุณาขึ้นเงินเดือนให้ ดิฉันก็ไม่ขัดข้องนะคะ"

"แล้วคุณอยากได้เพิ่มเท่าไหร่ล่ะ?" ลู่เหลียงถาม

ถังไฉ่เตี๋ยยิ้มแล้วส่ายหน้า "ตอนนี้ยังก่อนดีกว่าค่ะ เอาไว้บริษัทมีกำไรค่อยว่ากันอีกที"

เมื่อเช้าลู่เหลียงเพิ่งอัดฉีดเงินเพิ่มอีก 10 ล้านหยวน ทำให้ตอนนี้ทุนจดทะเบียนและทุนชำระแล้วอยู่ที่ 50 ล้านหยวน

จนถึงตอนนี้ บริษัทยังไม่มีกำไรเข้ามาแม้แต่แดงเดียว แถมเงินทุน 50 ล้านหยวน ก็เหลืออยู่แค่ 9 ล้านกว่าหยวนเท่านั้น

"ก็แหงล่ะ ธุรกิจร่วมลงทุนมันจะไปเห็นกำไรปุบปับได้ยังไง แต่ก็ใกล้แล้วล่ะนะ"

ลู่เหลียงพูดด้วยรอยยิ้ม โมเดล 2+20 พรุ่งนี้ก็จะมีเงินโอนเข้ามา 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐแล้ว

(จบตอน)