บทที่ 98: ดัชนีพลังงานใหม่

[18 กันยายน ดัชนีพลังงานใหม่อยู่ที่ 2985 จุด]

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ครึ่งเดือนกว่าๆ พุ่งขึ้นตั้งเท่าตัว"

ลู่เหลียงเปิดดูข้อมูลดัชนีพลังงานใหม่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด

จนถึงเวลาปิดตลาดวันทำการก่อนหน้า ดัชนีพลังงานใหม่อยู่ที่ 1458 จุด ดัชนีนี้ประกอบด้วยหุ้น 54 ตัว มูลค่าตลาดรวม 7.853 แสนล้านหยวน

ในทางทฤษฎี ดัชนีที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ก็หมายความว่ามูลค่าตลาดของหุ้นทั้ง 54 ตัวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเช่นกัน

ลู่เหลียงไม่อยากจะคิดเลยว่า ต้องมีข่าวดีระดับไหนถึงจะทำให้เกิดปรากฏการณ์ 'ไก่กาพากันบินขึ้นสวรรค์' แบบนี้ได้

เพราะขนาดตลาด A-share ช่วงต้นปีที่ว่ากระทิงดุๆ ดัชนีเซี่ยงไฮ้คอมโพสิตยังขึ้นไปแตะแค่ 5178 จุด เพิ่มขึ้นไม่ถึงสองพันจุดด้วยซ้ำ

แต่ดัชนีพลังงานใหม่ จาก 1458 จุด ใช้เวลาแค่ 26 วัน พุ่งพรวดเดียวแตะ 2985 จุด

"SAIC, Yutong, BYD, LeTV, Zhongtong, GAC"

ลู่เหลียงคัดเลือกหุ้นจาก 54 ตัวมาได้ 6 ตัว ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะให้เวิ่นเชาไปสืบดูว่า ตัวไหนมีของจริง ตัวไหนมีแต่ชื่อเสียงจอมปลอม

ดัชนีเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ไม่ได้แปลว่าจะแบ่งเค้กกันอย่างเท่าเทียมทุกตัว บางตัวขึ้นเยอะ บางตัวขึ้นน้อย หรือบางตัวอาจจะร่วงสวนกระแสตลาดก็เป็นได้

เลือกมาหลายๆ ตัว เผื่อฟลุกเจอตัวท็อปของวงการ อาจจะทำกำไรได้สามเท่า ห้าเท่า หรืออาจจะมากกว่านั้นก็ได้

ลู่เหลียงหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเฒ่าเมิ่ง โดยไม่สนเลยว่าตอนนี้จะตีสี่กว่าแล้ว

เมิ่งฉางคุนงัวเงียตื่นขึ้นมา กระแอมไอเคลียร์คอ "น่าจะผ่านการอนุมัติเร็วสุดก็วันอังคารหน้านะ"

"ทางฉันมีคนสนใจจองซื้อประมาณ 21 หน่วย นายลองถามลูกพี่หวังดูสิว่าทางนั้นมีเท่าไหร่"

เขาแอบทึ่งในวิสัยทัศน์ของลู่เหลียง กองทุนส่วนบุคคลขนาด 100 ล้านดอลลาร์ ถือว่ากำลังดีเลยทีเดียว

ถึงลู่เหลียงจะดังกระฉ่อนและมีผลงานเป็นที่ประจักษ์ แต่คนที่เคยได้กำไรจากลู่เหลียงจริงๆ ตอนนี้ก็มีแค่เมิ่งฉางคุนคนเดียวเท่านั้น

พวกนักธุรกิจมักจะระวังตัว 'ไม่เห็นกระต่ายไม่ปล่อยเหยี่ยว' (ไม่เห็นผลประโยชน์ที่แน่นอนก็ไม่ยอมลงทุน) ทุกคนยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาสองคนรวมหัวกันตั้งวงหลอกกินเงินหรือเปล่า ดังนั้นต่อให้เป็นเศรษฐีระดับหมื่นล้าน ก็คงไม่อยากทุ่มเงินเยอะๆ ในสถานการณ์ที่ยังไม่ชัวร์แบบนี้

1 หน่วยลงทุนราคา 2 ล้านดอลลาร์ ตีเป็นเงินจีนก็ 12 ล้านกว่าหยวน ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย ส่วนใหญ่ก็เลยแค่จองซื้อกันคนละหน่วยสองหน่วย เพื่อหยั่งเชิงดูฝีมือลู่เหลียงก่อนเท่านั้น

ยอดจอง 21 หน่วยของเมิ่งฉางคุน เป็นโควตาส่วนตัวของเขาเองซะ 7 หน่วย เท่ากับว่ามียอดจองซื้อจริงๆ แค่ 14 หน่วยเท่านั้น

"โอเค งั้นพี่รีบนอนพักเถอะ"

วางสายจากเมิ่งฉางคุน ลู่เหลียงก็ต่อสายหาลูกพี่หวัง เพื่อเช็กยอดทางฝั่งนั้นบ้าง

ลูกพี่หวังยังไม่นอน รับสายทันควัน

พอรู้ธุระของลู่เหลียง ก็สบถด่ากราดทันที "ไอ้พวกเวรนั่น ตอนคุยกันก็รับปากซะดิบดี แต่พอพูดถึงเรื่องเงินปุ๊บ แม่งไม่มีตังค์กันสักคน"

"ตอนนี้รู้หรือยังล่ะ ว่าคอนเนกชันของนายมันกว้างขวางแค่ไหน" ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม แกล้งแซว

"ขอเวลาอีกสองสามวัน เดี๋ยวฉันไปปักกิ่ง น่าจะหาคนจองได้สัก 30 หน่วย" หวังเสี่ยวชงตอบ

"แล้วตอนนี้มีกี่หน่วยล่ะ?" ลู่เหลียงถาม

"13 เอ้ย 15"

"ตกลงเท่าไหร่กันแน่?"

"13 ก็ 13"

ตอนแรกหวังเสี่ยวชงกะจะจองเองเพิ่มอีก 2 หน่วยให้ครบ 10 หน่วย แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเพิ่งจองรถสปอร์ตไป เงินไม่พอแล้ว

ตัวเองจอง 8 หน่วย หาคนอื่นมาได้ 5 หน่วย ใน 5 หน่วยนั้นเป็นเงินแม่ไป 2 หน่วย เงินน้าอีก 1 หน่วย

บรรดาเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว รวบรวมกันมาได้แค่ 2 หน่วยเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกเสียเซลฟ์สุดๆ

"ฝั่งเฒ่าเมิ่งมี 21 หน่วยนะ" ลู่เหลียงยิ้มเยาะ หวังจะใช้เรื่องนี้เตือนสติให้ลูกพี่หวังรู้ตัวเสียที

ถ้าไม่มีบารมีพ่อ ก็ไม่มีใครสนใจหรอก ต่อไปถ้าโดนเรียกว่า 'เสี่ยวหวัง' ก็ยอมรับแต่โดยดี แล้วทำตัวเป็นมาสคอตไปเงียบๆ ก็พอ

หวังเสี่ยวชงรู้สึกเจ็บใจ แต่ก็เถียงไม่ออก "รวมกันได้แค่ 34 หน่วย ยังขาดอีก 32 ล้านดอลลาร์ นายจะทำยังไง?"

"ก็แค่ 200 กว่าล้านหยวน เดี๋ยวฉันเหมาเองหมดเลย"

ลู่เหลียงไม่อยากรอแล้ว ตลาดหุ้นพร้อมจะทะยานได้ทุกเมื่อ พอวันอังคารกองทุนผ่านการอนุมัติ เขาก็อยากเห็นเงินเข้าบัญชีทันที

"ถ้าเงินเข้าบัญชีทันวันอังคารก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ประเด็นคือนายจะเหมาเองคนเดียว 16 หน่วยเลยเหรอ?"

หวังเสี่ยวชงตกใจ นั่นไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก "เสี่ยวหวังเอ๊ย วิสัยทัศน์ต้องกว้างไกลหน่อยสิ แค่ 32 ล้านดอลลาร์ ทำเหมือนฉันไม่มีปัญญาจ่ายงั้นแหละ"

หวังเสี่ยวชงจุกอก กัดฟันกรอด "ทำงานดึกดื่นป่านนี้ ระวังไหลตายนะเว้ย"

"นายโกรธแล้ว นายหัวร้อนแล้ว นายเริ่มด่าฉันแล้ว" ลู่เหลียงแซวขำๆ อารมณ์ดีสุดๆ

"เหอะ ไปนอนละ"

ฟังเสียงตัดสายในโทรศัพท์ ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีขาวสลัวๆ แล้ว

มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ราวกับขโมยย่องเบา หลี่ม่านลี่กระซิบถาม "พี่เหลียง หลับหรือยังคะ?"

ลู่เหลียงเดินไปเปิดประตู เห็นหลี่ม่านลี่กำลังย่อตัวทำท่าแอบฟัง พอจู่ๆ ประตูเปิดออก เธอก็ตกใจหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า

ลู่เหลียงหัวเราะ "เสียงยุงบินยังดังกว่าเสียงเธออีก"

"ก็ฉันกลัวพี่หลับไปแล้วไง เลยไม่กล้าเรียกเสียงดัง" หลี่ม่านลี่ยิ้มแหย แลบลิ้นทำตัวน่ารักเหมือนลูกแมว

"ปะ ไปเดินเล่นข้างนอกกัน"

"เย่~~"

ทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขึ้นเรือสำราญของโรงแรมมุ่งหน้าไปเกาะไท่หูเซียนเพื่อรอดูพระอาทิตย์ขึ้น

ฟ้ายังไม่สาง เหนือผิวน้ำมีไอหมอกลอยฟ่อง ละอองน้ำเย็นๆ กระทบใบหน้า ให้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนโดนฝนปรอยๆ

ลู่เหลียงยืนอยู่หัวเรือ สูดหายใจลึกๆ รู้สึกเหมือนปอดที่แห้งผากได้รับน้ำหล่อเลี้ยง เขาพ่นลมหายใจออกยาวๆ ราวกับได้ปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืน

ไม่นานเรือสำราญก็มาถึงเกาะไท่หูเซียน

แสงสีขาวจางๆ ทางทิศตะวันออกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สะท้อนผิวน้ำทะเลสาบไท่หูเป็นประกายระยิบระยับราวกับกระจกบานใหญ่

มองไปรอบๆ เห็นภูเขาสลับซับซ้อน ทะเลสาบกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย

"ที่นี่สวยจังเลย" หลี่ม่านลี่หัวเราะร่าเริงเหมือนเด็กๆ วิ่งไปวิ่งมา ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

แต่เธอก็รู้ว่าลู่เหลียงไม่ชอบถ่ายรูปเห็นหน้าตรง ก็เลยแอบถ่ายแค่ข้างหลัง ไม่ก็ด้านข้างเท่านั้น

ช่วงหน้าร้อนพระอาทิตย์ขึ้นเร็วมาก ตั้งแต่เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าจนเห็นเต็มดวง ใช้เวลาแค่สามนาทีนิดๆ เท่านั้น

"กลับไปนอนต่อกันเถอะ"

ลู่เหลียงหาวหวอดๆ เมื่อคืนไม่ได้นอนอีกแล้ว ต้องกลับไปนอนเอาแรงที่โรงแรมก่อน ส่วนตอนบ่ายค่อยว่ากันอีกทีว่าจะไปเที่ยวไหนต่อ

หลี่ม่านลี่ตอบ 'อืม' สายตาเหม่อลอย เปลือกตาเริ่มจะปิด ความตื่นเต้นเมื่อครู่หายวับไปหมดแล้ว

เมื่อคืนขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง แถมยังนั่งเล่นเกมอีกหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลสาบไท่หูสมใจอยาก

ถือว่าภารกิจสำเร็จลุล่วงแล้ว

เรือสำราญโคลงเคลงไปมา หัวเธอก็เริ่มโงกเงกตาม จนทนไม่ไหว ซบหลับไปบนไหล่ของลู่เหลียง

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ รวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ เพื่อให้เธอนอนได้สบายขึ้น

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ทั้งสองคนก็เที่ยวเล่นอยู่ที่ทะเลสาบไท่หู จนกระทั่งเย็นวันอาทิตย์ ถึงขับรถกลับเซี่ยงไฮ้

...

เช้าวันจันทร์ ลู่เหลียงและถังไฉ่เตี๋ยเดินทางมาที่ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนล ชั้น 32 พื้นที่ใช้สอย 3,800 ตารางเมตร กินพื้นที่เกือบหนึ่งในสามของชั้น

ทีมทำความสะอาดเร่งทำงานล่วงเวลาช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ในที่สุดก็เก็บงานชิ้นสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย

พื้นที่สำนักงานตกแต่งสไตล์มินิมอลและโมเดิร์น แต่ว่าทุกห้องยังว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

เพราะตามแผนเดิม พวกเขาตั้งใจจะย้ายเข้ามาตอนต้นเดือนหน้า ซึ่งก็คืออีก 10 วันข้างหน้า

ช่วงเวลาสิบวันนี้ พวกเขากะจะเอาไว้สั่งซื้ออุปกรณ์สำนักงาน โต๊ะเก้าอี้ จัดสวนหย่อม และติดเครื่องฟอกอากาศ

แต่แผนดันเปลี่ยน ลู่เหลียงอยากจะให้เปิดใช้งานก่อนกำหนด ไม่อย่างนั้นกองทุนส่วนบุคคลก็จะไม่มีที่ตั้งสำนักงาน

ถังไฉ่เตี๋ยไม่เข้าใจว่าทำไมลู่เหลียงถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้ แต่ในเมื่อเจ้านายสั่งมา เธอในฐานะลูกน้องก็ต้องหาทางแก้ปัญหาให้ได้

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอแผนการ "คุณลู่คะ เอาแบบนี้ดีไหมคะ วันนี้เราไปซื้อโต๊ะเก้าอี้มาจัดไว้คร่าวๆ ก่อน ส่วนของอย่างอื่นค่อยๆ ทยอยซื้อเข้ามาเติมทีหลัง?"

(จบตอน)