บทที่ 97 จะกลับมาอีกจริงๆ เหรอ?

ลู่เหลียงลืมดูว่าราคาขีดละเท่าไหร่ แต่ตักมาสามถาดพูนๆ พอลดครึ่งราคาแล้วก็ตกประมาณเจ็ดสิบกว่าหยวน

พอมองดูลูกพี่ลูกน้องที่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย ลู่เหลียงก็พลอยเจริญอาหารไปด้วย ปกติมื้อเย็นเขาจะกินไม่เยอะ แต่วันนี้ทำลายสถิติ ฟาดข้าวสวยไปตั้งสองชาม

ด้วยปริมาณการกินอันมหาศาลของฟางซื่ออวี่ ทำให้พนักงานและลูกค้าในร้านต่างพากันมองด้วยความทึ่ง ที่สำคัญคือเขากินจนหมดเกลี้ยงซะด้วย

รวมถึงจางเชี่ยนด้วย พอเธอเห็นลู่เหลียงนั่งอยู่ข้างๆ ฟางซื่ออวี่ ก็เบิกตากว้างด้วยความดีใจ "คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย?"

ลู่เหลียงตอบยิ้มๆ "มาสักพักแล้วล่ะครับ เห็นคุณกำลังยุ่งก็เลยไม่อยากกวน"

"เป็นยังไงบ้างคะ?" จางเชี่ยนถามด้วยรอยยิ้ม ระหว่างที่คุยกัน เธอก็เก็บโต๊ะไปด้วย

ลู่เหลียงพูดเบาๆ "ก็ดีครับ น่าจะไปได้สวยเลยล่ะ แค่อาจจะเหนื่อยหน่อย"

คนเก่งอยู่ที่ไหนก็ต้องเปล่งประกาย

ลู่เหลียงนั่งสังเกตการณ์มาสักพักแล้ว ระหว่างที่กินข้าว เขาได้ยินคนชมจางเชี่ยนว่าสวยไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง

ส่วนพวกเด็กหนุ่มที่แอบมองก็มีไม่น้อย ก็แหม อดีตผู้จัดการผับนี่นา ถึงจะมาอยู่ในคราบแม่ครัว แต่รูปร่างหน้าตาก็ยังโดดเด่นกว่าคนทั่วไปอยู่ดี

ลองคิดดูสิว่า เจ้าของร้านอาหารตามสั่งทั่วๆ ไป ส่วนใหญ่ก็จะมีรูปร่างอวบอ้วน หน้าตาเหนื่อยล้า ไม่ก็หลังค่อมกันทั้งนั้น

แต่จางเชี่ยนกลับยืนหลังตรงอกผาย รอยยิ้มที่สดใสราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน เธอก็ยังจัดการสีหน้าได้ดีเยี่ยม

สำหรับคนอื่นๆ นี่มันคือการเปรียบเทียบที่ต่างชั้นกันอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว

รสชาติอาหารก็ใช้ได้เลย ถ้าไม่ตั้งราคาแพงจนเกินไป ก็น่าจะมีลูกค้าประจำเยอะแน่ๆ

"การใช้ชีวิต มันมีตรงไหนที่ไม่เหนื่อยบ้างล่ะคะ"

จางเชี่ยนยิ้มแก้มปริ คำชมจากลู่เหลียงแค่ประโยคเดียว ทำเอาเธอมีความสุขมากกว่าคำชมจากคนอื่นเป็นร้อยประโยคซะอีก

ลู่เหลียงอึกอัก เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนลงคอไป จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า "เสี่ยวกวายล่ะ?"

จางเชี่ยนบุ้ยปากไปทางประตูลับที่มุมร้าน "นอนอยู่ในห้องพักน่ะค่ะ เลิกเรียนก็มาช่วยงานตั้งเยอะแยะ คุณอยากเข้าไปดูไหมคะ?"

จู่ๆ พนักงานคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า "พี่เชี่ยน เสี่ยวอู๋ไปเข้าห้องน้ำ พี่มาช่วยคิดเงินตรงนี้แป๊บนึงได้ไหมคะ?"

"ได้จ้า"

จางเชี่ยนตอบรับ แล้วหันไปมองลู่เหลียงอย่างลังเล

ลู่เหลียงโบกมือยิ้มๆ "คุณไปทำงานเถอะ คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

จางเชี่ยนพยักหน้า แล้วหันไปมองฟางซื่ออวี่อีกครั้ง "นี่เพื่อนคุณใช่ไหมคะ อิ่มหรือยัง ตักเพิ่มอีกไหม?"

"อิ่มแล้วครับ" ฟางซื่ออวี่ลังเลนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้ารับ

ลู่เหลียงมองตามแผ่นหลังของจางเชี่ยนที่กำลังเดินวุ่น แล้วพูดเบาๆ ว่า "อิ่มแล้วก็กลับกันเถอะ"

เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน แล้ววางกล่องของขวัญไว้ "ผมมีธุระต้องไปก่อนนะ นี่ของขวัญสำหรับเสี่ยวกวายน่ะ"

จางเชี่ยนรับกล่องของขวัญมา พอเห็นลู่เหลียงกำลังจะไป ในใจก็เกิดความรู้สึกสับสนวุ่นวาย อดถามไม่ได้ว่า "คุณจะกลับมาอีกไหมคะ?"

ลู่เหลียงหันมายิ้มตอบ "ต้องมาสิ"

จู่ๆ ก็มีลูกค้าแทรกขึ้นมา "เถ้าแก่เนี้ย เครื่องดื่มฟรีล่ะ? หมดแล้วเหรอ?"

"มีค่ะๆ มีแน่นอน"

จางเชี่ยนรีบตอบรับ ก้มลงไปยกเครื่องดื่มขึ้นมาอีกลัง พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ลู่เหลียงก็เดินไปไกลแล้ว

เธอพึมพำกับตัวเอง "จะกลับมาอีกจริงๆ เหรอ?"

พอเดินออกจากถนนคนเดิน ลู่เหลียงก็เหลือบไปเห็นลูกพี่ลูกน้องทำหน้าเหมือนมีเรื่องคิดในใจ "นายดูอะไรออกงั้นเหรอ?"

ฟางซื่ออวี่ชะงัก คิดอยู่นานก็ตอบว่า "พี่ครับ ผมไม่เข้าใจที่พี่พูดอะ"

"แล้วนายกำลังมองอะไรอยู่ล่ะ?" ลู่เหลียงถาม

"หมูกรอบครับ น่ากินจัง"

ฟางซื่ออวี่ชี้ไปที่เตาอบริมทาง ที่มีหมูกรอบและเป็ดย่างสีแดงน่ากินแขวนเรียงรายอยู่ เขาส่งยิ้มแหยๆ "เมื่อกี้ผมยังไม่อิ่มเท่าไหร่น่ะครับ"

ลู่เหลียงหลุดขำ "อยากกินก็ไปซื้อสิ"

ฟางซื่ออวี่ยิ้มกว้าง เดินไปซื้อมาสองเส้นหนักสองชั่ง (1 กิโลกรัม) พอกลับมาหน้าตาก็ดูสลดลงนิดหน่อย "ชั่งละห้าสิบแปดหยวน แพงกว่าที่บ้านอีก"

"ในกระเป๋าเหลือกี่บาทล่ะ?"

"เจ็ดพันสามร้อยกว่าหยวนครับ"

ได้ยินแบบนั้น ลู่เหลียงก็หยิบมือถือขึ้นมาโอนเงินให้สามหมื่นหยวน "อยากกินอะไร อยากซื้ออะไร หรือจะเติมน้ำมัน จ่ายค่าที่จอดรถ ก็เอาเงินก้อนนี้จ่ายไปเลยนะ ถ้าไม่พอค่อยมาเบิกใหม่"

ฟางซื่ออวี่ทำตัวไม่ถูก หน้าแดงก่ำ ลู่เหลียงถลึงตาใส่ "เก็บไว้เถอะน่า"

"ครับ"

"กลับบ้าน"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

สองทุ่มกว่าๆ ลู่เหลียงกลับมาถึงลานจอดรถตึก B ทอมสัน ริเวียร่า

ข้างๆ ที่จอดรถประจำของลู่เหลียง มีรถปอร์เช่ 718 จอดอยู่ ซึ่งไม่เห็นมานานแล้ว

รถอูรุสสีเหลืองเพิ่งจะจอดสนิท หลังคาผ้าใบของปอร์เช่ก็ค่อยๆ เปิดออก หลี่ม่านลี่ยืนขึ้นบนเบาะรถอย่างมาดมั่น มือถือสมุดพกสีดำ ทำหน้าตาภูมิใจสุดๆ "วันนี้ฉันสอบใบขับขี่ผ่านแล้วนะ แถมยังขับจากชานเมืองฝั่งตะวันตกกลับมาเองด้วย..."

พูดยังไม่ทันจบ เธอก็ต้องสะดุ้งตกใจกับฟางซื่ออวี่ที่โผล่มา

พอไปยืนเทียบกับเขา หลี่ม่านลี่ก็ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เธอถามอย่างหวาดกลัวว่า "คุณคือใครคะ?"

"น้องชายฉันเอง แล้วก็เป็นคนขับรถด้วย ชื่อฟางซื่ออวี่" ลู่เหลียงหลุดขำ เปิดประตูลงจากที่นั่งข้างคนขับ

"สวัสดีค่ะพี่ซื่ออวี่ ฉันชื่อหลี่ม่านลี่ค่ะ" หลี่ม่านลี่รีบใส่รองเท้า ลงจากรถมาทักทายอย่างมีมารยาท

"สวัสดีครับ" ฟางซื่ออวี่ตอบเสียงทุ้มตามสไตล์

"เสี่ยวอวี่ นายกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้มะรืนนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เดี๋ยวพี่ค่อยโทรเรียกนะ"

ลู่เหลียงยืนมองรถของน้องชายขับออกไป จู่ๆ ก็สังเกตเห็นเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากของหลี่ม่านลี่ "มานั่งรออยู่ในรถนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย?"

เขากลับบ้านไม่ค่อยเป็นเวลา การที่เธอจะโผล่มาเซอร์ไพรส์ได้ถูกจังหวะแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องมานั่งรอตั้งแต่ช่วงห้าหกโมงเย็นแล้วล่ะ

"ก็ไม่ได้นานเท่าไหร่หรอกค่ะ แค่อยากจะเซอร์ไพรส์คุณไงคะ" หลี่ม่านลี่เอื้อมมือไปคล้องคอลู่เหลียง ออดอ้อนเสียงหวาน

"ตัวเหม็นเปรี้ยวหมดแล้ว ยังจะบอกว่าไม่นานอีก" ลู่เหลียงทำหน้ายี้

"ไม่มีทางอะ ตัวฉันยังหอมฟุ้งอยู่เลยนะ"

หลี่ม่านลี่ตกใจ รีบยกแขนเสื้อขึ้นมาดม ก็ไม่เห็นจะได้กลิ่นเหม็นอะไรเลย จนกระทั่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของลู่เหลียง

เธอก็เลยแกล้งทำเป็นโมโห กระโดดเกาะหลังลู่เหลียง เอาขารัดเอวเขาไว้แน่น "เดี๋ยวฉันจะทำตัวเหม็นใส่ให้ตายไปเลย"

"ไปๆ กลับขึ้นไปอาบน้ำกันก่อน เดี๋ยวฉันพาไปขับรถเล่น ดูซิว่าฝีมือจะสักแค่ไหน?" ลู่เหลียงประคองตัวหลี่ม่านลี่ พาเดินขึ้นห้องไป

"อาบด้วยกันไหมคะ? เดี๋ยวฉันถูหลังให้นะ"

"ก็ดีเหมือนกันนะ"

เสียงหัวเราะหยอกล้อดังมาจากในห้องน้ำ ทั้งคู่คลุกวงในกันชั่วโมงกว่า กว่าจะลงมาข้างล่างก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว

หลี่ม่านลี่ดูมั่นใจเกินร้อย ขับรถออกจากที่จอดรถใต้ดิน แต่ก็โดนลู่เหลียงบ่นซะจนเสียเซลฟ์

สุดท้ายเธอก็จอดรถริมถนน นั่งหน้างอ "คุณขับเองเลย ฉันไม่ขับแล้ว ใครเขามานั่งบ่นคนกำลังขับรถกันล่ะ ตอนแรกก็มั่นใจอยู่หรอก โดนคุณบ่นจนหมดความมั่นใจแล้วเนี่ย"

ลู่เหลียงขำก๊าก "ก็เธอเล่นขับทับเส้นทึบหน้าตาเฉย จะไม่ให้บ่นได้ไงล่ะ?"

"ก็ทางนี้ฉันไม่คุ้นนี่นา เนวิเกเตอร์ก็ไม่ได้บอก แล้วเพิ่งได้ใบขับขี่มาหมาดๆ วันนี้ด้วย ช่วยเห็นใจกันหน่อยสิคะ" หลี่ม่านลี่ทำหน้ามุ่ย

"ก็จริงนะ สำหรับมือใหม่ก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะ เธอขับต่อเถอะ ฉันรับรองว่าจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว"

ลู่เหลียงพยายามปลอบใจ แต่ก็ไม่ลืมกำชับว่า ถ้าขับไปชนอะไรพังก็ช่างมัน เดี๋ยวซื้อใหม่ให้

ชีวิตคนเรามีแค่ชีวิตเดียว ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของเธอ หรือชีวิตคนเดินถนนก็ต้องระวังให้ดี จะชนอะไรก็ชนไป แต่ห้ามชนคนเด็ดขาด

หลี่ม่านลี่อายุยังน้อย ทัศนคติกำลังอยู่ในช่วงก่อร่างสร้างตัว ลู่เหลียงยอมรับความบ้าวัตถุและรักความสบายของเธอได้ แต่รับไม่ได้ถ้าเธอจะทำตัวกร่าง ไม่เห็นหัวคนอื่น

"เข้าใจแล้วค่ะ" หลี่ม่านลี่พยักหน้าอย่างจริงจัง เลิกทำตัวดื้อรั้น เพราะไม่ค่อยเห็นลู่เหลียงทำหน้าขรึมแบบนี้บ่อยนัก

ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก

ลู่เหลียงแค่นั่งเหม่อคิดอะไรเพลินๆ แป๊บเดียว หลี่ม่านลี่ก็ขับรถขึ้นทางด่วนซะแล้ว แถมยังขับเลยทางออกที่ใกล้ที่สุดไปอีกต่างหาก

สิ่งเดียวที่พอจะทำให้ลู่เหลียงสบายใจได้บ้างก็คือ เธอยังรู้ว่าทางด่วนห้ามกลับรถ ก็เลยขับตรงไปเรื่อยๆ ไม่มีหยุด

ขับจากเซี่ยงไฮ้มาจนถึงริมทะเลสาบไท่หู เมืองซูโจว หลี่ม่านลี่ทำหน้ารู้สึกผิด "เราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลสาบไท่หูดีไหมคะ?"

"ตีสองกว่าเนี่ยนะ จะไปดูผีหลอกหรือไง?"

ลู่เหลียงมองเธอตาขวาง ชักจะสงสัยแล้วว่ายายเด็กนี่จงใจแกล้งขับผิดทางหรือเปล่า

"โธ่ ก็มาถึงนี่แล้วนี่คะ รออีกแค่สามชั่วโมงเอง นะคะๆๆ" หลี่ม่านลี่อ้อนเสียงหวาน ทำท่าจะลงไปนอนกลิ้งกับพื้น

ช่วงนี้เธอต้องไลฟ์สตรีมทุกวัน เลยไม่ได้ออกมาเที่ยวกับลู่เหลียงนานแล้ว แถมพรุ่งนี้มะรืนนี้ก็เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์พอดี

เพื่อจะได้หยุดพักผ่อนในสุดสัปดาห์นี้ เมื่อหลายวันก่อนเธอก็เลยโหมไลฟ์สดจนครบชั่วโมงของเดือนนี้ไปล่วงหน้าแล้ว

"เปิดห้องนอนพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน"

ลู่เหลียงยึดพวงมาลัยมาขับเอง ขับเข้าไปในโรงแรมเซียงซาน โดยไม่สนใจราคา ขอเปิดห้องที่แพงที่สุดไปเลย

ข้างๆ โรงแรมคือศูนย์การประชุมนานาชาติ ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของเซียงซานก็คือห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทระดับโลกจริงๆ นั่นแหละ

ลู่เหลียงเดินตรงดิ่งไปที่ห้องทำงาน เมื่อกี้ที่เขาไม่ได้สังเกตว่าหลี่ม่านลี่ขับขึ้นทางด่วน ก็เพราะตอนเที่ยงคืน เสียงลึกลับในหัวดังขึ้นมาอีกแล้ว

หลี่ม่านลี่แอบเคาะประตู แล้วชะโงกหน้าเข้ามา ถามด้วยความหวัง "พี่เหลียงคะ เดี๋ยวเราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกันไหมคะ?"

"ใกล้ๆ สว่างค่อยมาปลุกฉันละกัน" ลู่เหลียงหลุดขำ ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว เขาก็ยังไม่เคยมาเที่ยวทะเลสาบไท่หูเหมือนกัน

"งั้นพี่ทำงานไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟมาให้" หลี่ม่านลี่ยิ้มแก้มปริทันที

(จบตอน)