บทที่ 96: ผู้หญิงที่ถูกปั่นหัว

เมื่อการระดมทุนของหมัวไป้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ลู่เหลียงก็เตรียมตัวจะกลับ ทว่าก่อนจะไป เขาสังเกตเห็นว่ารอบตัวเสิ่นเผิงไม่ค่อยมีคนแล้ว ด้วยมารยาทเขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายสักหน่อย

"ลู่เหลียง ฉันนึกว่านายจะไม่เดินมาทักทายกันซะแล้ว" เสิ่นเผิงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มละมุนละไม ดูเป็นกันเองมาก

ลู่เหลียงยิ้มตอบ "ประธานเสิ่นครับ เมื่อกี้คนเยอะผมเลยไม่อยากเข้ามาแย่งซีน พอนี่เห็นคนซาลงแล้วก็เลยรีบมาเลยครับ"

แม้จะเป็นงานเลี้ยงระดมทุนของหมัวไป้ แต่ก็มีพวกผู้ประกอบการหน้าใหม่แอบเนียนเข้ามาหาเงินลงทุนไม่น้อย ก็แหม ปกติจะไปหาโอกาสที่พวกบิ๊กบอสจะมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ได้จากที่ไหนล่ะ เผื่อฟลุกเข้าตาใครสักคน เงินลงทุนไม่กี่ล้านมันก็แค่เศษเงินสำหรับพวกเขาอยู่แล้ว

ในฐานะเจ้าพ่อแห่งวงการร่วมลงทุนในประเทศ มีคนแวะเวียนเข้ามาประจบประแจงเสิ่นเผิงไม่ขาดสาย มีแคช่วงเวลานี้แหละที่คนรอบตัวเขาเริ่มบางตาลงบ้าง

เสิ่นเผิงหัวเราะร่า "คุณลู่ ฟังคำพูดคำจาเหมือนกำลังตัดพ้อฉันอยู่เลยนะ"

"ถ้าประธานเสิ่นคิดแบบนั้น ผมก็คงพูดอะไรไม่ได้แล้วล่ะครับ"

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ที่เขาเดินมาทักทายก็แค่รักษามารยาทกับผู้ใหญ่ และมีเรื่องอยากจะปรึกษานิดหน่อย แต่ถ้าเสิ่นเผิงมองว่าเขาเป็นพวกประจบสอพลอเหมือนคนอื่นๆ งั้นก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อ

เสิ่นเผิงขยับแว่นตา หรี่ตาลง และเก็บความรู้สึกดูแคลนไปทันที "เสี่ยวถัง ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"เสี่ยวถัง?" ลู่เหลียงทำหน้าสงสัย

เสิ่นเผิงอธิบาย "ถังไฉ่เตี๋ยไง เมื่อก่อนฉันเป็นคนดึงเธอเข้ามาร่วมงานกับหงซานเอง ทำงานอยู่กับฉันตั้งหลายปี หลังจากนั้นฉันย้ายไปปักกิ่ง ส่วนเธออยู่เซี่ยงไฮ้ พอได้ยินข่าวของเธออีกที เธอก็ลาออกไปซะแล้ว"

"ดีมากเลยครับ ได้ประธานถังมาช่วยบริหารบริษัทให้ ผมรู้สึกเบาแรงไปเยอะเลยครับ"

ลู่เหลียงอดไม่ได้ที่จะพิจารณาเสิ่นเผิงอยู่สองสามที ปีนี้เขาก็น่าจะอายุสี่สิบกว่าเกือบห้าสิบ ส่วนถังไฉ่เตี๋ยอายุสามสิบเจ็ด ถึงจะมีริ้วรอยไปบ้าง แต่ก็พอมองออกว่าตอนสาวๆ คงสวยสะพรั่งไม่เบา

สายตาของเสิ่นเผิงเริ่มดูไม่สบอารมณ์ เขากระแอมไอเสียงดังสองสามที ดึงสติลู่เหลียงให้หยุดคิดฟุ้งซ่านไปไกล

ลู่เหลียงดึงสติกลับมา ยิ้มแล้วถามต่อ "ประธานเสิ่นครับ ผมมีเรื่องนึงที่ไม่ค่อยเข้าใจ หวังว่าคุณจะช่วยชี้แนะให้กระจ่างหน่อยได้ไหมครับ"

"ว่ามาสิ"

ใบหน้าของเสิ่นเผิงไม่มีความใจดีเหมือนตอนแรกแล้ว เพราะเขามองเห็นเงาของคนคุ้นเคยคนหนึ่งในตัวลู่เหลียง จูหู่แห่งจินซาเจียง ทั้งสองคนถูกขนานนามว่าเป็นราชาคู่เอกแห่งวงการนักลงทุน ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะชอบนิสัยของจูหู่ จูหู่นี่นิสัยดุดันสมชื่อ แถมยังชอบเล่นมุกตลกใต้สะดือจนทำให้เขาหน้าแตกอยู่บ่อยๆ

ลู่เหลียงเอ่ยถามอย่างนอบน้อม "ทำไมหงซานถึงยอมเซ็นสัญญาผูกมัดทางกฎหมายกับหมัวไป้ล่ะครับ?"

ถึงแม้หลี่ปิงจะคุยโวโอ้อวด ทำเป็นคุยโตว่าตัวเองบีบให้หงซานยอมสยบจนต้องเลือกลงทุนแค่หมัวไป้เจ้าเดียว แต่คำพูดนี้เชื่อได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้นแหละ หลี่ปิงจะเจ๋งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเทียบชั้นกับเสิ่นเผิงได้เลย ทั้งคู่กระดูกคนละเบอร์กัน ต่อให้เหลยจวินมาเจอเสิ่นเผิง ก็ยังต้องก้มกราบเรียกพี่

ตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ถ้าจะหาตัวนักลงทุนที่ยอดเยี่ยมที่สุด หากเสิ่นเผิงบอกว่าเป็นอันดับสอง ก็คงไม่มีใครกล้าเสนอตัวเป็นอันดับหนึ่งแน่นอน

ด้วยขนาดเงินทุนอันมหาศาลของหงซานแคปิตอล เขาสามารถใช้อำนาจกดดันทั้งอันดับหนึ่งและอันดับสองในตลาดให้ต้องยอมสยบ แล้วตัวเองก็นั่งภูดูเสือกัดกันเพื่อรอฮุบผลประโยชน์ในตอนจบได้อย่างสบายๆ ไม่มีความจำเป็นต้องทุ่มสุดตัวให้หมัวไป้เจ้าเดียวจนไม่เหลือทางหนีทีไล่ขนาดนี้

เสิ่นเผิงยกยิ้มมุมปาก "คุณลู่ ถ้าฉันจะบอกว่า การที่หงซานลงทุนในหมัวไป้ มันเป็นแค่กระบวนการ ไม่ใช่ผลลัพธ์สุดท้าย นายจะเชื่อไหมล่ะ?"

"ในเมื่อประธานเสิ่นพูดมาแบบนี้ ผมก็ต้องเชื่ออยู่แล้วครับ" สมองของลู่เหลียงเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว เป็นแค่กระบวนการงั้นเหรอ แล้วมันเป็นกระบวนการของใครกันล่ะ?

จู่ๆ เขาก็นึกถึงสงครามพันดีลเมื่อไม่กี่ปีก่อน เหม่ยต้วนน่าจะเป็นการลงทุนก้อนโตที่สุดของเสิ่นเผิงในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เมื่อเทียบกับการทุ่มเงินครั้งละหลายสิบล้านดอลลาร์ให้เหม่ยต้วนแล้ว เงินที่เอามาลงทุนในหมัวไป้นี่มันก็แค่เศษเงินชิลๆ เท่านั้นแหละ

การลงทุนมักจะมาพร้อมกับสัญญาเดิมพันเสมอ การจะให้หงซานยอมทุ่มทุนหนุนหลังเจ้าเดียว หมัวไป้ก็คงต้องยอมแลกด้วยข้อเสนอที่ว่าหากแพ้คดีหรือล้มเหลวก็ต้องยอมเปลี่ยนมือเจ้าของ ประกอบกับที่เสิ่นเผิงบอกว่าการลงทุนครั้งนี้เป็นแค่กระบวนการ ดีไม่ดีหงซานอาจจะแอบไปดีลกับเหม่ยต้วนไว้ล่วงหน้าแล้ว เตรียมแผนการให้เหม่ยต้วนเข้ามารับช่วงฮุบกิจการหมัวไป้ในอนาคตเรียบร้อยแล้ว และเมื่อเหม่ยต้วนเข้ามาเทกโอเวอร์หมัวไป้ มูลค่าหุ้นเหม่ยต้วนที่เสิ่นเผิงถืออยู่ก็จะพุ่งสูงขึ้นมหาศาล เพราะยังไงเหม่ยต้วนก็คือโครงการแกนหลักที่เสิ่นเผิงทุ่มเทลงทุนมาตลอดในช่วงหลายปีนี้

"ขอบคุณมากครับประธานเสิ่น" ลู่เหลียงเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม งานเลี้ยงระดมทุนในวันนี้ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาและได้ความรู้เยอะมาก ระดับบิ๊กบอสของจริงเขามองอุตสาหกรรมทั้งวงการเป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดาน และไม่ใช่หมากตัวสำคัญที่จะชี้ขาดผลแพ้ชนะด้วยซ้ำ หลี่ปิงใช้หมัวไป้เป็นเหยื่อล่อเพื่อปูทางให้รถยนต์เว่ยไหล ส่วนเสิ่นเผิงนี่โหดกว่าเยอะ เพิ่งจะลงทุนรอบแรกเสร็จ ก็หาคนมารับซื้อช่วงต่อรอไว้เรียบร้อยแล้ว

เสิ่นเผิงประหลาดใจ ไม่คิดว่าลู่เหลียงจะเดาเรื่องราวออกได้รวดเร็วขนาดนี้ เขาเอ่ยชม "นายจะต้องเติบโตไปเป็นนักลงทุนที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ"

"ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับประธานเสิ่น" ลู่เหลียงยิ้ม เขายังมีเรื่องอยากจะถามต่อ แต่ดูเหมือนเสิ่นเผิงจะไม่อยากตอบแล้ว "ฉันต้องไปละ" เขายืนจ้องหน้าลู่เหลียงอยู่นาน ก่อนจะถลึงตาใส่แล้วพูดประชดประชัน "การที่จะให้ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอคอนแทคนายก่อนเนี่ย มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ไหม?"

"ใครจะกล้าล่ะครับ พอดีผู้น้อยกำลังอินกับคำพูดของคุณอยู่ ก็เลยยังเอ๋อๆ ปรับตัวไม่ทันน่ะครับ" ลู่เหลียงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก รีบอธิบายเป็นพัลวัน

ทั้งสองคนแลกคอนแทคกัน เสร็จแล้วเสิ่นเผิงก็เตรียมตัวจะเดินจากไป แต่ก่อนไปจู่ๆ เขาก็ทิ้งท้ายไว้ว่า "ตาเฒ่าจูแห่งจินซาเจียงไม่ใช่คนดีหรอกนะ"

"ผู้น้อยจะจำให้ขึ้นใจครับ" ลู่เหลียงรู้สึกงุนงง ทำไมเขาถึงมองเห็นแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มพิลึกพิลั่นจากเสิ่นเผิงกันนะ แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากถาม เสิ่นเผิงก็เดินหายไปซะแล้ว "วันศุกร์หน้าจะมีการระดมทุนของโอโฟ่ ดูท่าทางสถานการณ์คงจะไม่สงบสุขแน่ๆ" ลู่เหลียงนั่งคิดอยู่นาน ก็นึกไม่ออกว่ามันหมายความว่ายังไง เลยขี้เกียจจะไปนั่งคิดให้ปวดหัว ทหารมาก็เอาแม่ทัพรับ มือมาก็เอาเท้าถีบ ทำเหมือนกับว่าในวงการนี้มีใครเป็นคนดีงั้นแหละ

หลังจากลู่เหลียงเดินไปบอกลาหลี่ปิงเสร็จแล้ว และกำลังจะกลับ หูเวยเวยก็รีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา "คุณลู่คะ ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ"

"ประธานหูไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกครับ ถ้าผมเป็นคุณ ผมก็คงเลือกทำแบบนี้เหมือนกัน เข้าใจได้ครับ" ลู่เหลียงตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

"ขอบคุณค่ะ คุณกำลังจะกลับแล้วใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งนะ" หูเวยเวยถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอกลัวว่าลู่เหลียงจะแอบผิดใจด้วย

"ไม่ต้องเดินมาส่งหรอกครับ ในงานยังมีแขกเหรื่ออีกตั้งเยอะแยะที่คุณต้องคอยต้อนรับน่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็เดินทางปลอดภัยนะคะคุณลู่"

"ครับ บ๊ายบายครับ"

จู่ๆ ลู่เหลียงก็รู้สึกว่าหูเวยเวยแอบน่าสงสารนิดๆ โดนผู้ชายสองสามคนรุมปั่นหัวปั่นหางเล่นอยู่บนฝ่ามือ บริษัทหมัวไป้ที่เธอสร้างมากับมือและทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจสู้เพื่อมันมาตลอด สุดท้ายแล้วมันคงไม่ได้เป็นของเธอหรอก ถึงในอนาคตเธออาจจะได้เงินก้อนโตมาครอบครอง แต่มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ การมีหมัวไป้อยู่ในมือ หูเวยเวยก็คือประธานสาวสวยสุดสตรอง แต่ถ้าขาดหมัวไป้ไป เธอก็เป็นแค่ยายแก่เศรษฐีนีธรรมดาๆ คนนึงเท่านั้นเอง

หลังจากออกจากห้องจัดเลี้ยงชั้นหก ลู่เหลียงก็พาเวิ่นเชาลงมาที่ชั้นล่างของโรงแรม มองเห็นฟางซื่ออวี่นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟามาแต่ไกล พอเห็นลู่เหลียงเดินเข้ามา เขาก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรงแหน็วราวกับเสาเหล็ก "คุณลู่ เคลียร์ธุระเสร็จแล้วเหรอครับ?"

เมื่อวานเฉินจินฉุนช่วยติวเข้มให้เขาตั้งเยอะ หนึ่งในนั้นคือเรื่องมารยาทการเรียกชื่อลู่เหลียง เวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก อย่างน้อยก็ต้องเรียกให้เกียรติว่าคุณลู่

ลู่เหลียงพยักหน้ารับเบาๆ หันไปสั่งงานเวิ่นเชา "เสี่ยวเวิ่น นายกลับบริษัทไปก่อนนะ เอาเอกสารการจองซื้อหุ้นไปส่งให้ประธานถังด้วย"

เวิ่นเชาพยักหน้ารับแล้วเดินจากไป ลู่เหลียงเดินไปกอดคอลูกผู้พี่ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วยิ้มถาม "วันนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"ก็ค่อนข้างว่างครับ" ฟางซื่ออวี่ตอบเสียงทุ่มอย่างซื่อๆ เขานั่งแกร่วอยู่ที่ล็อบบี้มาทั้งบ่าย แถมเป็นคนไม่ค่อยชอบเล่นมือถือด้วย เลยได้แต่นั่งใจลอยไปวันๆ

"แล้วมีอะไรอีกไหม?" ลู่เหลียงกลั้นขำ

"แล้วก็อึดอัดนิดหน่อยครับ" ฟางซื่ออวี่เอามือขยับคอเสื้อ

เฉินจินฉุนช่วยเลือกซื้อชุดสูทให้เขาตั้งหลายชุด ถึงมันจะพอดีตัว แต่เพราะกล้ามอกของเขาแน่นเกินไป มันเลยเบียดเสื้อเชิ้ตจนตึงเปรี๊ยะดูอึดอัดแทน

ลู่เหลียงหลุดหัวเราะก๊าก ตบไหล่พี่ชาย "ไปเหอะ เดี๋ยวฉันพาไปหาซื้อชุดเปลี่ยนใหม่สักสองสามชุด วันหลังไม่ต้องใส่สูทแล้ว" ขนาดตัวเขาเองยังไม่เคยออกกฎบังคับให้พนักงานในบริษัทแต่งชุดฟอร์มเลย ไม่รู้ว่าในสมองของเฉินจินฉุนคิดอะไรอยู่ ถึงได้จับพี่ชายเขามาแต่งตัวซะเหมือนมาเฟียคุมซอยขนาดนี้

"ครับ" ฟางซื่ออวี่ส่งยิ้มซื่อๆ ดูขัดกับรูปร่างกำยำล่ำสันของเขาอย่างสิ้นเชิง

ลู่เหลียงแวะร้านไนกี้ริมทาง ซื้อกางเกงวอร์มขาสั้นขายาวกับเสื้อโปโลมาให้สองสามตัว แต่พอมาคิดดูดีๆ จะไปโทษเฉินจินฉุนฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอก ก็แหม ส่วนสูงตั้งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตร น้ำหนักปาเข้าไปร้อยสามกิโลกรัมขนาดนี้ ข้าวหนึ่งมื้อฟาดไปตั้งห้าชาม รูปร่างใหญ่โตมโหฬารซะขนาดนั้น ต่อให้อยากจะทำตัวกลมกลืนกับฝูงชนแค่ไหน สภาพร่างกายมันก็ไม่เอื้ออำนวยหรอก แต่งตัวแบบไหนก็ดูเหมือนนักเลงคุมวินอยู่ดี สุดท้ายก็เลยช่างมันเถอะ เอาที่เขาใส่แล้วสบายตัวที่สุดก็พอ

"พี่ครับ กลับบ้านเลยไหม?" ฟางซื่ออวี่เปลี่ยนมาใส่ชุดใหม่แล้วรู้สึกหายใจหายคอคล่องขึ้นเยอะ เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง เลยทำได้แค่เก็บความปรารถนาดีที่ลู่เหลียงมีให้ไว้ในใจเงียบๆ

"กลับ... ไม่กลับดีกว่า ไปที่หมู่บ้านในซอยสามร้อยหก ถนนฉางเล่อก่อน"

ลู่เหลียงตอนแรกกะจะกลับบ้านแหละ แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ร้านอาหารของจางเชี่ยนเปิดให้บริการวันแรก เมื่อคืนเธอยังส่งข้อความมาหาเขาอยู่เลย แต่เพราะวันนี้มีงานระดมทุนของหมัวไป้เข้ามาแทรก เขาก็เลยลืมซะสนิท

ฟางซื่ออวี่กดตั้งค่าเนวิเกเตอร์ บังเอิญเป็นชั่วโมงเร่งด่วนช่วงเลิกงานพอดี กว่าจะขับรถมาถึงถนนฉางเล่อก็ปาเข้าไปหนึ่งทุ่มตรงแล้ว บนถนนคนเดินเต็มไปด้วยฝูงชนเนืองแน่น รถยนต์ขับเข้าไปไม่ได้ สองพี่น้องเลยต้องเปลี่ยนมาเดินเท้าเข้าไปแทน

ฟางซื่ออวี่เดินขนาบข้างลู่เหลียง รูปร่างใหญ่โตของเขาดูน่าเกรงขามจนคนที่เดินสวนไปมาพากันเบี่ยงตัวหลบให้ทางโดยอัตโนมัติเป็นเมตร

ลู่เหลียงแกล้งแซว "เสี่ยวอวี่ มีนายอยู่ด้วยเนี่ย ฉันประหยัดเงินค่าจ้างบอดี้การ์ดไปได้เยอะเลยนะ"

"พี่ครับ ผมเป็นบอดี้การ์ดให้พี่ได้จริงๆ นะครับ" ฟางซื่ออวี่ทำหน้าตาจริงจัง

"โอเค งั้นวันหลังฝากชีวิตไว้กับนายเลยนะ" ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม ไม่ได้คิดอะไรจริงจัง

"ครับ" ฟางซื่ออวี่พยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น

ระหว่างที่เดินคุยกันไป ก็ได้ยินเสียงเพลงวันดีๆ แว่วดังลอยมาตามสายลม

ตรงหัวมุมถนนข้างหน้ามีร้านอาหารจานด่วนเปิดใหม่ชื่อว่า ห่าวสือย่วน จางเชี่ยนอยู่ในชุดกางเกงขายาวกับเสื้อเชิ้ต สวมผ้ากันเปื้อนที่สั่งทำพิเศษ กำลังเดินวุ่นต้อนรับลูกค้าและเคลียร์โต๊ะทั้งหน้าร้านหลังร้านอย่างขยันขันแข็ง

ในร้านมีพนักงานอยู่ห้าหกคน โต๊ะเก้าอี้จัดวางไว้ประมาณยี่สิบกว่าชุด แต่ละโต๊ะนั่งได้สี่คน ซึ่งตอนนี้คนนั่งกันเกือบจะเต็มทุกโต๊ะแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่ากิจการวันแรกไปได้สวยสุดๆ

แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่า ที่คนเยอะขนาดนี้เป็นเพราะโปรโมชันฉลองเปิดร้านใหม่หรือเปล่า เพราะหน้าร้านมีป้ายผ้าผืนใหญ่แขวนหราอยู่ว่า สามวันแรกลดราคาครึ่งราคา แถมฟรีโค้กขวดเล็กอีกหนึ่งขวด

ลู่เหลียงหันไปถามพี่ชาย "หิวหรือยัง?"

"หิวครับ" ฟางซื่ออวี่พยักหน้า

เขาไม่ได้แกล้งทำเป็นพูดน้อยต่อยหนักหรอกนะ แต่เจ้านี่นิสัยดั้งเดิมเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว ลู่เหลียงเองก็ชินซะแล้ว "ปะ ไปหาอะไรกินกัน"

ตอนลู่เหลียงเดินเข้าร้านไป บังเอิญเดินสวนกับจางเชี่ยนพอดี แต่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บจานชามและเช็ดโต๊ะอย่างวุ่นวาย เลยไม่ได้สังเกตเห็นว่าลู่เหลียงมาหา

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ไม่ได้เดินเข้าไปกวนสมาธิเธอ เขาเดินไปหยิบถาดอาหารมาหนึ่งใบ แล้วก็ช่วยหยิบเผื่อฟางซื่ออวี่อีกใบนึงด้วย ก็แหม กระเพาะอาหารของพี่ชายคนนี้ เขาได้เห็นฤทธิ์เดชมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ข้าวแค่ถาดเดียวดูท่าทางคงจะเอาไม่อยู่ชัวร์