บทที่ 95: การระดมทุนของหมัวไป้

วันศุกร์ ลู่เหลียงได้รับเชิญมาที่โรงแรมแชงกรีล่า เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงระดมทุนรอบแรกของหมัวไป้

แม้การประเมินมูลค่าจะอยู่แค่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่การจัดงานกลับยิ่งใหญ่ราวกับกำลังระดมทุนระดับพันล้านดอลลาร์

เพิ่งก้าวเข้าประตู ลู่เหลียงก็เห็นหลี่ปิงกำลังสนทนากับเสิ่นเผิง แว่วเสียงพวกเขากำลังคุยกันเรื่องอุตสาหกรรมรถยนต์พลังงานใหม่

เขารู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ผลีผลามเข้าไปแทรกบทสนทนา หยิบแผนธุรกิจระดมทุนของหมัวไป้บนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูอย่างสบายใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ปิงกับเสิ่นเผิงคุยกันจบ ก็เดินมาตรงหน้าลู่เหลียงพร้อมรอยยิ้ม "ประธานลู่ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว"

ถึงแม้ลู่เหลียงจะไม่ใช่คนที่เขาเชิญมา แต่เขาก็ถือเป็นเจ้าภาพครึ่งหนึ่ง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือมารยาทก็ควรเข้ามาทักทาย อีกอย่างเขาก็อยากรู้ด้วยว่า ลู่เหลียงที่สร้างคลื่นลูกใหญ่ในแวดวงการเงินเมื่อครึ่งเดือนที่ผ่านมานั้น แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่

"ประธานหลี่ ท่านก็กล่าวเกินไป เมื่อครู่นี้คือประธานเสิ่นเผิงแห่งหงซานใช่ไหม" ลู่เหลียงยิ้มตอบ ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นจนเกินงาม

ทรัพย์สินหลักล้านถือเป็นก้าวแรก หลักร้อยล้านยิ่งเป็นก้าวใหญ่ แต่ช่องว่างระหว่างร้อยล้านกับหมื่นล้านนั้น กลับไม่ได้ห่างไกลอย่างที่คิด เพราะคนที่มีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน ล้วนสะสมทุนเริ่มต้นสำเร็จแล้วทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีเงินสดอยู่ในมืออีกต่างหาก

หลี่ปิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "พวกเราเพิ่งจะคุยกันเรื่องอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ในประเทศ ประธานลู่ก็สนใจงั้นหรือ"

"เคยได้ยินมาว่าเซี่ยงไฮ้กำลังจะดึงเทสลาเข้ามา เพื่อเร่งการพัฒนาอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ในประเทศ"

"ประธานลู่รู้ลึกไม่เบาเลยนะ" หลี่ปิงประหลาดใจ ข่าวเซี่ยงไฮ้จะดึงเทสลาเข้ามานั้นเป็นข่าววงในมากๆ หากไม่ใช่คนที่ติดตามเรื่องนี้โดยเฉพาะ ก็แทบจะไม่มีใครรู้

ลู่เหลียงยิ้ม "คราวก่อนคุยกับเพื่อน ได้ยินเขาเล่าให้ฟัง แล้วก็ยังเล่าถึงรถยนต์เว่ยไหลของประธานหลี่ด้วย"

"ประธานลู่ ท่านมองอุตสาหกรรมนี้อย่างไรบ้าง" หลี่ปิงหวังว่าลู่เหลียงจะให้มุมมองที่เฉียบขาดในฐานะผู้ทำงานด้านการเงิน

ลู่เหลียงเอ่ยเสียงเบา "คาร์บอนต่ำ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม การผลักดันให้เกิดพลังงานใหม่จะช่วยให้ประเทศของเราบรรลุความเป็นกลางทางคาร์บอนได้เร็วขึ้น"

หลี่ปิงชะงัก "ประธานลู่ ท่านคิดว่าพลังงานใหม่จะเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าจริงๆ หรือ"

"ประธานหลี่ ไม่รู้สึกหรือว่าพวกเราจะพูดยังไงก็ไม่สำคัญ ขอแค่ฟังดูเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมก็พอแล้ว"

ลู่เหลียงหัวเราะ พลังงานใหม่ก็ไม่ได้เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมไปเสียหมด แต่ถ้าอยากจะทำธุรกิจ ก็ต้องชูอุดมการณ์ขึ้นมาบังหน้าก่อน ขนาดมหาอำนาจตะวันตก ต่อให้อยากจะก่อสงคราม ก็ยังต้องเอาผงซักฟอกขวดหนึ่งออกมา แล้วตะโกนปาวๆ ว่าเป็นสารเคมีอันตรายขั้นร้ายแรง

หลี่ปิงหัวเราะตาม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม "ประธานลู่ วันนี้มาที่นี่ สนใจการระดมทุนของหมัวไป้ด้วยหรือ" เขามองออกแล้วว่า ที่ลู่เหลียงพูดจาเฉไฉ ก็เพราะไม่อยากพูดอะไรมาก เขาจึงไม่อยากเซ้าซี้ให้เสียบรรยากาศ

"ก็สนใจอยู่นิดหน่อย แค่ไม่รู้ว่าจะขอจองซื้อหุ้นเพิ่มได้มากน้อยแค่ไหน" ลู่เหลียงกล่าว พลางหันไปมองยังจุดที่เสิ่นเผิงยืนอยู่ อีกฝ่ายคล้ายจะจำเขาได้ จึงส่งยิ้มบางๆ แล้วยกแก้วทักทาย

ลู่เหลียงยกแก้วตอบรับด้วยรอยยิ้ม หลี่ปิงเอ่ยเสียงเบา "ร่วมลงทุนน่ะได้ แต่เป็นผู้นำการลงทุนคงหมดหวัง" เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า "ประธานลู่ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด เป็นเพราะหงซานยินดีลงนามในเงื่อนไขทางกฎหมายกับหมัวไป้"

หลี่ปิงรู้ว่าหูเวยเวยเป็นคนเชิญลู่เหลียงมา แต่เขาก็รู้เช่นกันว่าลู่เหลียงไปลงทุนกับโอโฟ่ และถือหุ้นอยู่ถึงร้อยละยี่สิบ ดังนั้นเขาจึงไปหาเสิ่นเผิง และให้คำมั่นว่าก่อนเข้าตลาดหลักทรัพย์ จะให้หงซานเป็นผู้นำการลงทุนทั้งหมด ทว่าหงซานจะไปลงทุนในโอโฟ่ไม่ได้

การป้องกันความเสี่ยงคือสิ่งที่ทุกบริษัทร่วมลงทุนชื่นชอบที่สุด เลือกลงทุนทั้งอันดับหนึ่งและอันดับสอง ไม่ว่าใครจะชนะก็ไม่มีทางขาดทุน กองทุนน่ะยินดี แต่ฝั่งบริษัทอาจจะไม่ หมัวไป้ไม่ใช่ทีมตั้งไข่แบบโอโฟ่ การมีหลี่ปิงคอยหนุนหลัง ทำให้เขามีอำนาจต่อรอง และมีสิทธิบีบให้กองทุนต้องยอมถอย

เขาจึงบอกกับหงซานไปตามตรงว่า หากอยากเป็นผู้นำการลงทุนในรอบนี้หรือรอบถัดๆ ไปน่ะทำได้ แต่ต้องลงทุนแค่บริษัทของเขาบริษัทเดียว ห้ามไปลงทุนในบริษัทจักรยานปันสุขแห่งอื่นอีก

ลู่เหลียงขมวดคิ้วแน่น หันไปมองหูเวยเวยที่อยู่ไม่ไกล หูเวยเวยก้มหน้าด้วยความละอายใจ ไม่กล้าสบตาเขา

หูเวยเวยเองก็เพิ่งรู้ว่าหงซานยอมเซ็นสัญญาทางกฎหมายกับหมัวไป้ เพื่อแลกกับสิทธิ์การเป็นผู้นำลงทุนในรอบถัดๆ ไป แม้เธอจะอยากดึงลู่เหลียงเข้ามาร่วมวง เพื่อเพิ่มอำนาจการตัดสินใจของตัวเองในบริษัท ทว่าการที่หงซานยอมทุ่มให้หมัวไป้เจ้าเดียว ทำให้เธอหาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ได้เลย

เพราะท้ายที่สุด การที่หงซานทุ่มให้หมัวไป้เจ้าเดียว ไม่ว่าจะมองในระยะสั้นหรือระยะยาว ล้วนมีแต่ได้กับได้ การแย่งชิงอำนาจระหว่างเธอกับหลี่ปิง ไม่สมควรส่งผลกระทบต่อการพัฒนาในอนาคตของบริษัท ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงกล่าวคำขอโทษต่อลู่เหลียง

หลี่ปิงพูดเสียงเบา "ประธานลู่ ท่านอย่าไปโทษประธานหูเลย เธอแค่ยังเด็กเกินไป ประสบการณ์ก็น้อย ผมขอเป็นตัวแทนกล่าวคำขอโทษท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย"

"ประธานหลี่กล่าวหนักไปแล้ว เพียงแต่ผมมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยเข้าใจนัก"

"ประธานลู่ เชิญว่ามาได้เลย"

"ท่านดูแลหมัวไป้ได้ครอบคลุมทุกด้านขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ลงสนามมาเล่นเองเลยล่ะ"

ลู่เหลียงรู้สึกสงสัย หากเขารู้ว่าหลี่ปิงมีความต้องการควบคุมเบ็ดเสร็จขนาดนี้ เขาคงไม่สอดมือเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ระหว่างหูกับหลี่ตั้งแต่แรก

"คนเรามีขีดจำกัด ถึงผมจะมองเห็นโอกาสในรถจักรยานปันสุข แต่ตลาดนี้ยังไงก็เล็กเกินไป"

หลี่ปิงชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าจริงจังขึ้นมาก "ประธานลู่ รถยนต์พลังงานใหม่คือแนวโน้มของอนาคต"

รถจักรยานหมัวไป้ที่หูเวยเวยภาคภูมิใจนักหนา ในสายตาเขา เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในการปูทางเข้าสู่ตลาดพลังงานใหม่เท่านั้น

เขาคาดหวังกับอุตสาหกรรมรถยนต์พลังงานใหม่ไว้อย่างมาก เพียงแต่หนทางข้างหน้ายังมืดมน ต้องอดทนฟันฝ่าความลำบาก หากพึ่งพาแค่ตัวเขาและเว็บไซต์อี้เชอ ก็ไม่แน่ใจว่าจะยืนหยัดรอจนถึงวันฟ้าสางได้หรือไม่ เขาไม่ได้ใส่ใจหมัวไป้ แต่กลับมีความต้องการควบคุมมันอย่างรุนแรง ก็เพื่อหวังจะใช้การระดมทุนของหมัวไป้เป็นสะพานเชื่อมสัมพันธ์กับเหล่านักลงทุนรายใหญ่ เพื่อปูทางให้กับรถยนต์เว่ยไหล

"การยกระดับอุตสาหกรรม การลดการพึ่งพาพลังงานเพียงชนิดเดียว การแทรกแซงสถานการณ์ในตะวันออกกลาง ทั้งหมดนี้คือนโยบายระดับชาติ อุตสาหกรรมพลังงานใหม่มีโอกาสอีกมหาศาล"

แม้ทุนเทียนซิงจะยังเล็กน้อย ทว่าใครบ้างจะไม่รู้ ว่าลู่เหลียงใช้เวลาสร้างตัวเพียงครึ่งปี หากรอไปอีกสักปีครึ่งปี ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกลายเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่ง และเขาก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายที่หลี่ปิงต้องการดึงตัวมาร่วมทีม

ลู่เหลียงตกอยู่ในภวังค์ความคิด หลี่ปิงจึงรุกฆาตต่อ "ประธานลู่ ตอนนี้ขั้วอำนาจทั้งเก่าและใหม่ต่างก็ลงสนามกันแล้ว ทางเหนือมีหลี่เสียงจากเว็บไซต์รถยนต์ ทางใต้มีเหอเสี่ยวเผิงจากกว่างชี่ แล้วยังมีเถ้าแก่เจี่ยแห่งเล่อซื่อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงประธานหวังแห่งปี่ย่าตี๋ที่มุ่งมั่นวิจัยพลังงานใหม่มาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ อุตสาหกรรมที่ขั้วอำนาจมากมายต่างหมายตากันเช่นนี้ ต่อให้ตอนนี้ยังไม่ใช่กระแสหลัก แต่อีกไม่นานก็ต้องกลายเป็นกระแสใหม่อย่างแน่นอน"

ลู่เหลียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม "ประธานหลี่ วันนี้คืองานเลี้ยงระดมทุนของหมัวไป้นะ เอาไว้หาเวลาว่าง พวกเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจังดีกว่า"

หลี่ปิง หลี่เสียง เหอเสี่ยวเผิง คนหนึ่งพึ่งพาเว็บไซต์อี้เชอ อีกคนพึ่งพาเว็บไซต์รถยนต์ ส่วนอีกคนพึ่งพาทีมงานของเป่ยชี่ เขาตั้งใจจะเลียนแบบแผนการเดียวกับที่ใช้ในแพนด้าทีวี ท้ายที่สุดแล้ว คนนอกที่อยากจะก้าวเข้ามา ก็ต้องยอมจ่ายค่าเล่าเรียนและผูกมิตรกับคนในวงการบ้างตามสมควร

"ตกลง ประธานลู่ งั้นเชิญท่านตามสบายนะ ดูเหมือนจะมีเพื่อนผมมาถึงแล้ว ขอตัวไปต้อนรับสักครู่"

ลู่เหลียงพยักหน้า มองตามสายตาของหลี่ปิงไป ก็เห็นเหลยจวินแห่งเสี่ยวหมี่ การระดมทุนระดับสิบล้านดอลลาร์เห็นได้ชัดว่าดึงดูดความสนใจเขาไม่ได้ คาดว่าหลี่ปิงน่าจะเป็นคนดึงตัวมาเพื่อช่วยเสริมบารมีให้หมัวไป้

"เรียกเขาว่าเหลยปู้ซือคงไม่ค่อยเหมาะแล้วล่ะ ควรจะเรียกว่าเหลยเฟยเท่อมากกว่า"

ลู่เหลียงหามุมเงียบๆ พักผ่อน นั่งมองเหลยจวินที่ถูกห้อมล้อมราวกับดวงเดือนท่ามกลางหมู่ดาวอย่างเงียบๆ

นับตั้งแต่เข้ามาสัมผัสวงการร่วมลงทุน เขาก็เพิ่งรู้ว่าชื่อเสียงของเหลยจวินในแวดวงนี้นั้น เทียบกับจูหู่และเสิ่นเผิงแล้ว มีแต่จะเหนือกว่าด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะก่อตั้งเสี่ยวหมี่ เขาก็เป็นนักลงทุนอิสระที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในประเทศอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าผู้ทรงอิทธิพลต่างมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง หูเวยเวยก็ก้าวขึ้นเวทีเพื่อบรรยายแผนการระดมทุน พร้อมประกาศสัดส่วนการลงทุนในรอบนี้

ลู่เหลียงยกมือเรียกเวิ่นเชาเข้ามาใกล้ กระซิบสั่งการข้างหูเขา "ไปลงชื่อจองซื้อเถอะ จองได้เท่าไหร่ก็เอามาเท่านั้นแหละ"

การได้มารู้จักกับหลี่ปิง และได้รับรู้ความตั้งใจของเขาผ่านงานเลี้ยงครั้งนี้ เอาเข้าจริงก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายของเขาแล้ว สัดส่วนการลงทุนในหมัวไป้นั้นไม่สำคัญหรอก ยังไงก็ไม่ได้เป็นผู้นำการลงทุนอยู่แล้ว ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ช่างเถอะ

ลู่เหลียงมองโลกในแง่ดี ทว่าหูเวยเวยกับหลี่ปิงไม่ได้คิดเช่นนั้น พวกเขายังคงแบ่งสัดส่วนให้เขาร้อยละสาม

ผลสรุปสุดท้ายคือหงซานคว้าสัดส่วนไปร้อยละห้าในฐานะผู้นำการลงทุนรอบนี้ ตามมาด้วยเทียนซิงร้อยละสาม ส่วนเฉินหยางกับจิ่งเฟิงได้ไปคนละร้อยละหนึ่ง

เหลยจวินเป็นเพียงคนเดินผ่านทางแวะมาดูลาดเลา มาเพื่อโบกธงเชียร์เพื่อนรักเท่านั้น แค่มาโชว์ตัวสักพักก็กลับไปแล้ว