บทที่ 94: เส้นทางที่เดินไม่ได้

「โรงแรมแชงกรีล่า ห้องจัดเลี้ยงชั้น 6」

หูเวยเวยคุยเล่นเพียงไม่กี่คำก็จากไป เห็นได้ชัดว่าลู่เหลียงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเธอ แต่ไม่ใช่ตัวเลือกเดียว

ลู่เหลียงยืนอยู่ที่หน้าประตูบริษัท ส่งสายตามองเธอเดินไปขึ้นลิฟต์จนกระทั่งเธอลับสายตาไปในทางเดิน เขาจึงหันกลับเข้าบริษัท

ระหว่างทางผ่านโซนสำนักงาน เขาโบกมือเรียกเวินเชา ทั้งคู่เดินเข้าห้องทำงานพร้อมกัน ลู่เหลียงถามขึ้นว่า "แผนธุรกิจการระดมทุนของ ofo ส่งมาหรือยัง"

เวินเชานำรายงานออกมา: "ส่งมาตั้งแต่เช้าแล้วครับ จะเริ่มเปิดระดมทุนรอบเอ ในวันที่ 29 สิงหาคม ประเมินมูลค่าไว้ที่ 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ"

ยอดผู้ใช้งานรายวันเฉลี่ย 7 วันของ ofo ทะลุ 150,000 คนไปแล้ว ทำตามสัญญาเดิมที่ทำไว้ได้ก่อนกำหนดถึงเดือนกว่าๆ ไต้เหว่ยจึงถือโอกาสเสนอแผนการระดมทุนรอบเอทันที

"ประเมินไว้?" ลู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้น แสดงท่าทีสงสัย

"คุณไต้บอกว่า อยากรอดูผลตอบรับการระดมทุนของ Mobike ก่อน แล้วค่อยปรับมูลค่าของ ofo ตามสถานการณ์จริงครับ"

แม้ ofo จะก่อตั้งก่อน Mobike แต่ Mobike มีทั้งหูเวยเวย หลี่เปิง และหวังเสี่ยวเฟิงคอยช่วยเหลือ ซึ่งล้วนมีประสบการณ์โชกโชน

ไต้เหว่ยใช้วิธีถอยเพื่อรุก คอยดูท่าทีของคู่แข่งไปพลางๆ มิเช่นนั้นด้วยต้นทุนจักรยานที่ค่อนข้างถูกกว่า หาก ofo ขยายส่วนแบ่งการตลาดจนกลายเป็นผู้นำอุตสาหกรรมได้ ก็คงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

"คนที่ออกมาสร้างธุรกิจเอง แล้วยังสร้างชื่อได้ ไม่ใช่คนโง่อย่างที่คิดจริงๆ ด้วย"

ลู่เหลียงเข้าใจดี เขาก้มหน้าอ่านรายงาน ไต้เหว่ยในนามประธานสภานักศึกษาปักกิ่งและผู้จัดการทั่วไปของ ofo ได้จัดการประชุมระดมพลที่หอประชุมมหาวิทยาลัยเมื่อวานนี้

เขากล่าวสุนทรพจน์อย่างฮึกเหิมในหัวข้อ 'นักศึกษาปักกิ่ง 2,000 คน จะทำเรื่องใหญ่' จนได้รับแรงสนับสนุนจากทางมหาวิทยาลัยและกลุ่มทุนต่างๆ ในปักกิ่ง

จูหู่ จากกองทุนจินซาถึงกับเอ่ยปากชื่นชมเป็นพิเศษ โดยแสดงความตั้งใจว่าของติดตามการระดมทุนรอบเอของ ofo อย่างใกล้ชิด

จูหู่แห่งจินซา และเสิ่นเผิงแห่งหงซาน ได้รับการยกย่องว่าเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการลงทุนของประเทศ เกือบทุกบริษัทอินเทอร์เน็ตชั้นนำต่างก็มีหุ้นของพวกเขาอยู่

เรียกได้ว่าผู้ประกอบการทุกคนต่างปรารถนาที่จะได้รับความเมตตาจากทั้งสองคน

หูเวยเวยไม่ต้องการเป็นหุ่นเชิดของหลี่เปิง จึงชวนลู่เหลียงเข้าร่วมเพื่อเพิ่มสิทธิ์ในการตัดสินใจของตนเอง

ไต้เหว่ยไม่ต้องการให้ลู่เหลียงผูกขาดอำนาจเพียงคนเดียว จึงเตรียมจะดึงกลุ่มทุนอื่นเข้ามาร่วม และจูหู่แห่งจินซาก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขา

ลู่เหลียงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มตอบว่า "บอกไต้เหว่ยไปว่าแผนการระดมทุนผ่าน วันศุกร์หน้าผมจะเข้าไปดูเอง"

เดิมทีเขาก็ติดใจอยู่บ้าง แต่พอมาคิดดูอีกที ก็ไม่มีอะไรที่เข้าใจไม่ได้ เขากับเสี่ยวหวังและเหล่าเมิ่งก็มีความสัมพันธ์แบบนี้เช่นกัน

ทุกคนต่างไม่ต้องการให้สิทธิ์ขาดของตนถูกแย่งชิงไป จึงพยายามหาวิธีสร้างสมดุลอำนาจระหว่างผู้ก่อตั้งกับนักลงทุน

ลู่เหลียงครุ่นคิดพลางหันไปมองเวินเชา: "ช่วยผมรวบรวมข้อมูลของหลี่เปิง รวมถึงข้อมูลของบริษัทรถยนต์เว่ยไหล (NIO) ถ้าเป็นไปได้ ให้สืบข้อมูลบริษัทที่มีแนวโน้มจะเข้าสู่อุตสาหกรรมรถยนต์ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ทั้งหมดด้วย"

เขาตระหนักแล้วว่าหนทางในการแย่งชิงอำนาจนั้นเดินไม่ได้ ต่อให้ชิงอำนาจสำเร็จ ก็ยากที่จะทำให้ผู้ก่อตั้งยอมจำนนได้ใจ

สู้สร้างธุรกิจของตัวเอง สร้างทีมงานของตัวเองดีกว่า ธุรกิจส่วนตัว (Private Equity) กำลังอยู่ในระหว่างการเตรียมการ ส่วนพลังงานใหม่ก็ต้องบรรจุลงในวาระการทำงานเช่นกัน

เวินเชาพยักหน้า ลู่เหลียงก็เรียกเขาไว้กะทันหัน: "ให้เสี่ยวเฉินไปที่สถานีรถไฟความเร็วสูงพรุ่งนี้ ช่วยไปรับคนชื่อ ฟางซื่ออวี่ ให้ที"

ช่วงนี้เขาต้องเสียเวลาชั่วโมงหนึ่งทุกวันในการสัมภาษณ์คนขับรถ แต่สัมภาษณ์กี่คนก็ยังไม่ถูกใจสักที อีกทั้งยังไม่วางใจ

พลันนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านเกิดมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งเคยเป็นทหาร และเคยขับรถให้หัวหน้ามาก่อน แต่ไม่มีเงินไม่มีเส้นสายจึงต้องปลดประจำการ

ปีที่แล้วเขากลับมาบ้านเกิดและรับจ้างขับรถส่งของในเมือง ลู่เหลียงเลยให้แม่ช่วยสอบถามให้

คนขับรถต่างจากตำแหน่งอื่น หากทักษะการขับไม่ดีก็ยังฝึกฝนกันได้ แต่ความไว้ใจคือเงื่อนไขสำคัญที่สุด

สู้ไปดึงตัวคนจากบ้านเกิดดีกว่า อย่างน้อยก็รู้ที่มาที่ไป รู้สึกวางใจในการใช้งาน

ตามที่แม่เล่ามา ซื่ออวี่เป็นเด็กซื่อสัตย์มาตั้งแต่เล็ก ดูท่าทางเป็นคนเอาการเอางาน แต่ติดที่ไม่มีโอกาสได้ทำงานต่อ

แม่คงไม่หลอกลูกชายตัวเองหรอกมั้ง

บ่ายวันถัดมา เฉินจิ่นชุนนำชายร่างกำยำสูงกว่า 1.8 เมตร เข้ามาในบริษัท เขาแบกเป้สะพายหลังใบโต ผิวสีเข้มทำให้เสื้อยืดสีขาวที่เขาสวมใส่ดูเหมือนชุดนักบุญที่ส่องประกาย

ชายร่างกำยำดูมีอายุพอสมควร ดูแล้วน่าจะอายุอย่างน้อย 30 ปีขึ้นไป แต่ดวงตากลับดูเลิ่กลั่กไม่มั่นใจเหมือนเด็ก: "พี่จิ่นชุน นี่เป็นบริษัทของพี่ชายผมหรือครับ?"

เฉินจิ่นชุนหน้ามืดแทบกระอักเลือด แต่ก็ยังพยายามฝืนยิ้มที่แข็งค้าง: "ใช่จ้ะ นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปตามคุณลู่ให้"

ตอนแรกเธอค้านหัวชนฝาเรื่องคำเรียกนี้ จนกระทั่งชายร่างกำยำนำบัตรประชาชนออกมาให้ดู ปีนี้อายุ 22 ปี เด็กกว่าเธอตั้ง 3 เดือน

ไม่รอให้เฉินจิ่นชุนเคาะประตู ลู่เหลียงก็เดินหน้ายิ้มแย้มผลักประตูออกมา เดินตรงไปหาชายร่างกำยำ แล้วบีบต้นแขนที่ใหญ่กว่าขาเขาเสียอีก: "ซื่ออวี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ ทำไมปลดประจำการมาเกือบปีแล้วถึงยังดูแข็งแรงขนาดนี้?"

ลู่เหลียงไม่ได้เจอหน้าลูกพี่ลูกน้องมาหลายปีแล้ว ตอนเขาแต่งงานเมื่อไม่กี่ปีก่อน ซื่ออวี่ยังอยู่ในกองทัพ ก่อนหน้านั้นก็ตอน 4-5 ปีก่อนที่ได้เจอหน้ากันตามเทศกาล

ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะดูแข็งแรงขนาดนี้ ทั้งที่ส่วนสูงก็สูงกว่าลู่เหลียงนิดเดียว แต่ดูตัวใหญ่กว่าเขาเป็นวงเลย

จ้างเขาเป็นคนขับรถ คงไม่ต้องจ้างบอดี้การ์ดแล้วล่ะมั้ง

ฟางซื่ออวี่หัวเราะอย่างซื่อๆ: "น่าจะเป็นเพราะกินเยอะมั้งครับ"

"กินเยอะเป็นเรื่องดี เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ"

ลู่เหลียงยิ้มแย้มโอบไหล่เขาอย่างสนิทสนม ทั้งคู่เดินไปที่ห้องทำงาน

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตึก ฟางซื่ออวี่ก็จ้องมองทุกอย่างรอบตัวไม่วางตาอย่างตื่นเต้น

ลู่เหลียงยิ้มกล่าว: "ที่นี่ยังถือว่าเล็กไปหน่อย เดือนหน้าเราก็จะย้ายไปที่อื่นแล้ว"

"ที่นี่... ยังเล็กไปหรือครับ?"

ฟางซื่ออวี่งุนงง ห้องทำงานขนาด 40 กว่าตารางเมตรนี่ไม่เล็กแล้วนะ แถมอยู่ชั้นสูงขนาดนี้ วิวก็สวยขนาดนี้

ลู่เหลียงชงชาพลางยื่นบุหรี่ให้ ฟางซื่ออวี่ส่ายหน้า: "พี่ครับ ผมไม่สูบ"

"ไม่สูบก็ดีแล้ว อย่างผมเนี่ยเลิกไม่ได้ ทำได้แค่สูบให้น้อยลงเท่าที่จะทำได้"

ลู่เหลียงไม่ได้บังคับ เขาสูบบุหรี่พลางจัดแจงตารางงานให้: "ต่อไปนี้ผมไปไหน นายก็คอยตามผมไป"

"ถ้าวันไหนไม่ต้องออกไปไหน ก็นั่งอยู่ตรงนั้น เล่นคอม เล่นมือถืออะไรไป แต่อย่ารบกวนคนอื่นทำงานก็พอ"

เขาชี้ไปที่ตำแหน่งข้างๆ เฉินจิ่นชุนและเวินเชา เมื่อวานเพิ่งจัดที่ว่างไว้ให้ มีคอมพิวเตอร์วางอยู่ตัวหนึ่ง

"แทบจะไม่มีวันหยุด แต่ถ้ามีธุระต้องลาก็แค่บอกผมก็พอ"

ฟางซื่ออวี่โบกมือ: "พี่ครับ ผมไม่ลาหรอก"

ลู่เหลียงแซว: "อย่าพูดอะไรเต็มร้อยขนาดนั้น เผื่อเจอสาวที่ชอบ การลากไปเดทบ้างก็เป็นเรื่องปกติ"

"ไม่... ไม่หรอกครับ"

ฟางซื่ออวี่ผิวเข้มจนมองไม่ออกว่าหน้าแดงหรือเปล่า แต่จากน้ำเสียงที่ลนลานก็พอรู้ว่ากำลังเขิน

ลู่เหลียงยิ้มแล้วพูดต่อ: "เงินเดือนชั่วคราวให้หนึ่งหมื่น บวกสวัสดิการต่างๆ แล้วน่าจะได้ราวๆ หนึ่งหมื่นสอง หักประกันสังคมแล้วก็น่าจะเหลือเข้ามือหมื่นหนึ่ง"

ฟางซื่ออวี่ตอบเสียงอ่อย: "มากไปครับ ที่บ้านขับรถส่งของได้เดือนละ 4,500 เอง"

ลู่เหลียงกลั้นขำ: "ที่บ้านกับที่นี่จะเหมือนกันได้ยังไง หนึ่งหมื่นถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ"

เขาชี้ไปที่ประตู: "เธอชื่อเฉินจิ่นชุน คงรู้จักกันแล้วนะ?"

"ครับ พี่จิ่นชุน" ฟางซื่ออวี่พยักหน้า

"พี่จิ่นชุน?"

ลู่เหลียงอารมณ์ดีขึ้นมาทันที นึกได้ว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้อายุ 19 ตอนเข้ากองทัพ ปลดประจำการตอน 21 ปีนี้อายุ 22 ก็ดูเหมือนจะเด็กกว่าเฉินจิ่นชุนจริงๆ

"เดี๋ยวไปหาเธอ เธอจะช่วยจัดการที่พักให้ ซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นให้ด้วย มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามเธอได้เลย"

แม้บริษัทจะไม่มีหอพักให้ แต่ฟางซื่ออวี่ก็เป็นลูกพี่ลูกน้อง อีกทั้งยังดึงตัวมาจากบ้านเกิด

จะให้เขาไปอยู่กับลู่เหลียงก็ไม่สะดวก จึงเช่าอพาร์ตเมนต์แบบ 1 ห้องนอนไว้ให้เขาใกล้ๆ บริษัท

ลู่เหลียงกำชับทุกอย่างเรียบร้อย เรียกเฉินจิ่นชุนมาพาลูกพี่ลูกน้องไปจัดการที่พัก แล้วค่อยไปกินข้าวกันหลังเลิกงาน

รถ Urus ยังอยู่ระหว่างทาง ให้เขาขับ Urus ไปรับหลังเลิกงานคงไม่ได้ เลยให้เขาขับรถไปก่อนเลย

ดูแล้วทักษะการขับรถก็ใช้ได้ แค่ตื่นเต้นไปหน่อย ลู่เหลียงยิ้มกล่าว: "ขับไปเลย ไม่ต้องกลัว ประกันจ่ายให้"

ฟางซื่ออวี่พยักหน้าตอบรับ แล้วก็นิ่งเงียบ ขับรถอย่างตั้งใจ มองแต่ทางข้างหน้า ความเร็วไม่เคยเกิน 80

นอกจากหน้าตาจะดูมีอายุแล้ว วิธีการขับขี่ก็ยังดูสุขุม ใครจะแซงก็ให้แซง ใครจะแทรกก็ให้แทรก

แต่คนที่มาแทรกน้อยมาก เขาบ่นงึมงำ: "พี่ครับ คนที่นี่ขับรถมีมารยาทกว่าที่บ้านเรานะ"

ลู่เหลียงยิ้มไม่พูดอะไร จะมีมารยาทหรือเปล่าต้องดูที่ราคารถด้วย

เครื่องหมายวัวทองคำขนาดใหญ่แปะอยู่หน้ารถ ใครจะมาแทรกก็ต้องคิดให้ดีว่าประกันจะจ่ายค่าซ่อมไหวหรือเปล่า

ในช่วงเวลาเร่งด่วนที่รถติดที่สุด ลูกพี่ลูกน้องขับรถได้อย่างนิ่งสนิท ลู่เหลียงก็วางใจได้แล้ว