บทที่ 93 ผลลัพธ์เปลี่ยนไปอีกครั้ง

"พี่ลู่ ทำไมถึงอยากซื้อบ้านแถวมหาวิทยาลัยล่ะคะ?"

"ก็อยู่ใกล้โรงเรียนดังๆ ไง จะได้ซึมซับบรรยากาศวิชาการ"

"อย่าบอกนะว่าแอบเล็งสาวมหาลัยไว้น่ะ"

"เสี่ยวเหวิน เธอเนี่ยรู้มากเกินไปแล้วนะ"

โจวเสี่ยวเหวินหัวเราะคิกคัก คิดว่าลู่เหลียงแค่พูดเล่น

วงการอสังหาฯ ส่วนใหญ่จะใช้ระบบรุ่นพี่สอนรุ่นน้อง พวกหน้าหม้อก็มีไม่น้อย แต่ลู่เหลียงให้เกียรติเธอมาตลอด

ทั้งสองคนคุยเล่นกันไปมา จนขับมาถึงถนนชวี่หยางในเขตมหาวิทยาลัยถงจี้ แล้วขับวนดูรอบๆ มหาวิทยาลัยหนึ่งรอบ

แถวนี้มีแต่หมู่บ้านจัดสรร ไม่ก็อพาร์ตเมนต์ระดับกลางถึงไฮเอนด์ สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

"พี่ลู่ มีหมู่บ้านไหนที่เล็งไว้บ้างไหมคะ?" โจวเสี่ยวเหวินก้มหน้าดูมือถือ เช็กราคาเฉลี่ยของหมู่บ้านแถวๆ นั้น

ลู่เหลียงกลับรถ แล้วไปจอดหน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง "ลองเช็กให้หน่อยสิ ว่าที่นี่มีบ้านประกาศขายบ้างไหม"

ที่ดินในเซี่ยงไฮ้แพงหูฉี่ ย่านมหาวิทยาลัยก็ถือเป็นย่านการศึกษาเหมือนกัน แค่ดูพื้นที่สีเขียวกับระยะห่างระหว่างตึก ก็พอจะเดาออกแล้วว่าหมู่บ้านนี้อยู่ระดับไหน

หลังจากวนดูมาหลายรอบ ลู่เหลียงก็เห็นว่า 'ซูเซียงจิ่นซิ่ว' มีพื้นที่สีเขียวเยอะที่สุด ระยะห่างระหว่างตึกก็กว้างสุด แถมระบบรักษาความปลอดภัยก็ดูเข้มงวดดี

"พี่ลู่ ตาแหลมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ที่นี่ราคาเฉลี่ยตารางเมตรละ 72,000 หยวน แพงกว่าราคาเฉลี่ยของย่านนี้ตั้งเยอะแน่ะ"

โจวเสี่ยวเหวินยื่นมือถือให้ลู่เหลียงดูเลย ให้เขาค่อยๆ เลือกเอง ราคาเขียนบอกไว้ชัดเจน ยังไงลู่เหลียงก็เป็นอาจารย์ที่สอนเธอมา ไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว

"พี่ลู่ ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่เหรอคะ?"

"ก็กินๆ เที่ยวๆ วันๆ ก็คิดแต่ว่าจะใช้เงินยังไงดี"

"เมื่อไหร่ฉันจะถูกรางวัลที่หนึ่งบ้างนะ ไม่โลภมากหรอก ขอแค่ห้าล้านก็พอ"

โจวเสี่ยวเหวินพูดด้วยความอิจฉาตาร้อน เธอเชื่อสนิทใจเลยว่าลู่เหลียงคือคนที่แทงหวย 88 ใบ แล้วกวาดเงินรางวัลแจ็กพอตไปจนเกลี้ยง

ลู่เหลียงยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไร เขาเลือกบ้านมาสองหลัง "เธอไปติดต่อบริษัทนายหน้าที่ดูแลบ้านสองหลังนี้ดูนะ"

หลังแรกเป็นแบบ 3 ห้องนอนใหญ่ พื้นที่ 135 ตารางเมตร ส่วนอีกหลังเป็นแบบ 4 ห้องนอน 2 ห้องนั่งเล่น พื้นที่ 175 ตารางเมตร

ทั้งสองหลังประกาศขายอยู่บนเว็บนายหน้าอสังหาฯ ดูจากแปลนแล้วน่าจะสวยดี แต่ก็ต้องไปดูสถานที่จริงก่อน

โจวเสี่ยวเหวินโทรติดต่อนายหน้าเจ้าของบ้าน แล้วก็เจรจาเรื่องค่านายหน้าต่อหน้าลู่เหลียงเลย

ตกลงกันว่าค่านายหน้าคือ 1.5% ของราคาขาย สมมติว่าขายได้ 10 ล้าน ค่านายหน้าก็คือ 150,000 หยวน โจวเสี่ยวเหวินได้ 80,000 หยวน ส่วนบริษัทนายหน้าฝั่งนู้นได้ 70,000 หยวน

ลู่เหลียงกระซิบบอก "บ้านหรูแบบนี้ตั้งราคาสูงแต่หาคนซื้อยาก ที่นี่มีบ้านประกาศขายเยอะ เธอต่อรองค่านายหน้าเหลือ 1% ก็ได้นะ"

ย่านมหาวิทยาลัยถือว่าเป็นย่านการศึกษาแบบถูไถ ไม่ใช่ย่านการศึกษาจริงๆ ทำเลก็แอบไกลไปนิด คนเช่าเยอะกว่าคนซื้อ

ค่านายหน้าที่เซี่ยงไฮ้ปกติจะอยู่ที่ 0.5-2.5% เรต 1.5% ถือว่าไม่สูง โจวเสี่ยวเหวินเป็นคนคุ้นเคย ลู่เหลียงก็อยากให้เธอได้ส่วนแบ่งเยอะหน่อย

โจวเสี่ยวเหวินอึ้งไปนิด ก่อนจะพูดตามที่ลู่เหลียงบอกเป๊ะๆ หลังจากต่อรองกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ตกลงแบ่งกันที่ 1% กับ 0.5%

สักพัก ก็มีชายหนุ่มใส่สูทผูกไทวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "คุณลู่? คุณโจวใช่ไหมครับ?"

"ไปดูห้อง 135 ตารางเมตรแบบ 3 ห้องนอนก่อนละกัน"

ลู่เหลียงเปิดประตูรถ ให้อีกฝ่ายขึ้นมา

"คุณลู่ครับ ตึก 7 อยู่ข้างหน้านี้เองครับ ผมเดินไปก็ได้ครับ"

นายหน้าหนุ่มยิ้มประจบประแจง แล้ววิ่งไปคุยกับรปภ.หน้าหมู่บ้าน เพื่อขอให้เปิดไม้กั้นให้

ทั้งสามคนเข้าไปดูบ้านสองหลังตามลำดับ หลัง 175 ตารางเมตร กว้างกว่า ห้องก็เยอะกว่า แต่ว่าอยู่แค่ชั้น 2 ซึ่งต่ำไปหน่อย

ส่วนหลัง 135 ตารางเมตร อยู่ชั้น 12 ถึงจะเล็กกว่านิดหน่อย แต่ระเบียงหันหน้าเข้าสนามกีฬามหาวิทยาลัยถงจี้พอดี แสงแดดส่องถึงเต็มที่

ลู่เหลียงถามขึ้น "หลัง 135 ตารางเมตรนี่ ราคาเท่าไหร่ครับ?"

นายหน้าตอบว่า "คุณลู่ครับ เจ้าของบ้านตั้งราคาขายไว้ที่ 10.5 ล้านหยวน แถมที่จอดรถให้ด้วยครับ เพราะตึกนี้ทำเลค่อนข้างดี ราคาซื้อขายเฉลี่ยก็เลยอยู่ที่ 78,000 หยวนต่อตารางเมตรครับ"

"10 ล้านรวมที่จอดรถ จ่ายเงินสดรวดเดียว ถ้าตกลงก็เซ็นสัญญาเลย คุณไปลองคุยกับเจ้าของบ้านดูนะ"

การจ่ายเงินสดรวดเดียวคือไพ่ตายในการต่อรองของลู่เหลียง ถึงแม้ว่าเขาจะกู้แบงก์ เจ้าของบ้านก็ยังได้เงินก้อนเต็มจำนวนอยู่ดี

แต่มันต้องผ่านกระบวนการของธนาคาร ซึ่งวุ่นวายและเสียเวลา ก็ต้องดูว่าเจ้าของบ้านจะยอมลดราคาให้เพื่อตัดความรำคาญไหม

นายหน้าเดินไปโทรศัพท์ สักพักก็เดินกลับมาหน้าเครียด "คุณลู่ครับ เจ้าของบ้านอยากจะปิดที่ราคา 10.3 ล้านหยวนน่ะครับ"

"ตอนนี้ห้าโมงเย็น ถ้าตกลง โทรหาผมก่อนสองทุ่ม ถ้าไม่ตกลงก็ยกเลิกไปเลย"

ลู่เหลียงยื่นคำขาดอย่างแข็งกร้าว แล้วกวักมือเรียกโจวเสี่ยวเหวินให้ขึ้นรถเตรียมกลับ ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะวันนี้เขาว่างพอดี แล้วก็อยากจะมาเจอโจวเสี่ยวเหวินเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วย

ไม่งั้นถ้าโยนงานนี้ให้เวิ่นเชา ให้เขาค่อยๆ หา ค่อยๆ ต่อรอง ก็น่าจะได้บ้านที่ถูกใจกว่านี้ แถมราคาก็อาจจะถูกลงด้วย

นายหน้ารีบตะโกนไล่หลัง "คุณลู่ วางใจได้เลยครับ ผมจะเกลี้ยกล่อมเจ้าของบ้านให้อย่างสุดความสามารถเลยครับ"

"ขอโทษทีนะ ที่ทำให้วันนี้เธอเสียเวลามาเป็นเพื่อนพี่"

ลู่เหลียงขับรถมุ่งหน้าเข้าเมือง ตั้งใจจะไปส่งโจวเสี่ยวเหวินที่บริษัทก่อน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เมื่อก่อนเราก็วิ่งเสียเที่ยวกันออกจะบ่อยไม่ใช่เหรอคะ?" โจวเสี่ยวเหวินหัวเราะ เอามือเท้าเบาะ แกว่งขาไปมาอย่างเบื่อๆ

ลู่เหลียงหลุดขำ นึกถึงเรื่องราวในอดีต ถึงจะผ่านมาแค่ครึ่งปี แต่เขากลับรู้สึกเหมือนผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกิน

"เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าวละกัน อยากกินอะไรล่ะ?"

"ไปกินไก่อบหม้อดิน ร้านประจำของเราดีไหมคะ?"

"ไม่เอาอะ กินชาบูกันดีกว่า"

ขับรถผ่านห้างนิวเวิลด์ ลู่เหลียงก็นึกขึ้นได้ว่าแถวนี้มีร้านชาบูหยางฟางอยู่ เคยมากินหลายครั้งแล้ว รสชาติก็โอเคอยู่

ที่สำคัญคือขี้เกียจขับรถไปไกล ร้านไก่อบหม้อดินร้านนั้นรสชาติก็งั้นๆ แค่ให้เยอะแล้วก็ราคาถูกเท่านั้นแหละ

พอไปถึงร้านชาบูหยางฟาง โจวเสี่ยวเหวินก็ตกใจกับราคาในเมนู อาหารธรรมดาๆ จานนึงก็ปาเข้าไปหลายร้อยแล้ว

ลู่เหลียงสั่งอาหารอย่างคุ้นเคย เลือกมาสามสี่อย่าง แต่ดูเหมือนจะไม่พอ "เธอลองดูสิว่าอยากกินอะไรอีก?"

"ไม่ต้องแล้วค่ะ สี่อย่างก็เยอะแล้ว"

"งั้นแค่นี้ก่อนละกัน เดี๋ยวไม่อิ่มค่อยสั่งเพิ่ม"

โจวเสี่ยวเหวินทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนลงคอไป ระหว่างกินข้าวเธอก็เอาแต่เงียบ

เหมือนหลิวเหลาหลาวเข้าสวนต้ากวนเป็นครั้งแรก ไม่พูดไม่ทำอะไร ก็จะได้ไม่ผิดพลาดและไม่เสียหน้า

เช็กบิลออกมา 2,400 กว่าหยวน

จู่ๆ โจวเสี่ยวเหวินก็เข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกตอนที่กลับมาเจอกันเมื่อบ่ายมันคืออะไร

ลู่เหลียงก็เหมือนกับพวกเถ้าแก่รวยๆ ทั่วไปนั่นแหละ แต่เพราะว่าเธอเคยรู้จักลู่เหลียงในฐานะคนธรรมดามาก่อน มันก็เลยรู้สึกแปลกๆ

รู้สึกทั้งคุ้นเคยและห่างเหินในเวลาเดียวกัน

หนึ่งทุ่มกว่าๆ

ลู่เหลียงขับรถมาส่งโจวเสี่ยวเหวินที่บริษัท ตอนลงจากรถ เธอทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

ลู่เหลียงยิ้ม โบกมือลาแล้วขับรถออกไป ตอนนี้คนที่รู้ว่าเขารวย แล้วยังปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิม ก็มีแค่เหล่าหลิวคนเดียวเท่านั้นแหละ

เสียดายที่หมอนั่นแต่งงานไปซะแล้ว

โจวเสี่ยวเหวินยิ้มมองตามรถของลู่เหลียงที่แล่นออกไป ในแววตามีความเศร้าแฝงอยู่ลึกๆ

จะเรียกว่าชอบก็คงไม่ใช่ แค่รู้สึกดีด้วย แต่เธอก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้แล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์โทรหานายหน้าเมื่อบ่าย "ผู้จัดการอู๋ ถ้าฉันยอมลดค่านายหน้าลงหน่อย จะช่วยให้ปิดการขายง่ายขึ้นไหมคะ?"

โจวเสี่ยวเหวินไม่รู้เลยว่า จะได้เจอลู่เหลียงอีกเมื่อไหร่ หรือจะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือเปล่า

เธอก็รู้แหละว่าลู่เหลียงไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่ก็ยังอยากจะช่วยเขา ถือซะว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เคยดูแลกันมาก็แล้วกัน

ก่อนสองทุ่ม ลู่เหลียงก็กลับถึงบ้าน แล้วก็ได้รับโทรศัพท์จากนายหน้าว่า เจ้าของบ้านยอมขายที่ราคา 10 ล้านหยวนแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสี่ฝ่ายก็มาเจอกันที่สำนักงานที่ดิน มีลู่เหลียง โจวเสี่ยวเหวิน นายหน้าฝั่งผู้ขาย และเจ้าของบ้าน

จบการซื้อขายที่ราคา 10 ล้านหยวน ลู่เหลียงจ่ายเงินสดรวดเดียว คว้าบ้านสามห้องนอนสุดหรูในหมู่บ้านซูเซียงจิ่นซิ่วมาครอง ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาก็ขยับจากรถสองคัน กลายเป็นรถสองคัน บ้านหนึ่งหลัง

หลังจากจัดการเรื่องโอนเสร็จ ลู่เหลียงก็กลับมาที่บริษัท

ปล่อยให้บ้านมันว่างๆ ฝุ่นเกาะไปก่อนนี่แหละ จะได้มีข้ออ้างหลอกล่อให้ซูหว่านอวี้ย้ายเข้าไปอยู่ ช่วยเฝ้าบ้านให้ไงล่ะ

บ่ายสามกว่าๆ ลู่เหลียงกำลังปรึกษาเรื่องสถานที่และพนักงานของกองทุนส่วนบุคคลกับเฒ่าเมิ่ง

เรื่องสถานที่สรุปแล้วว่าจะใช้ที่ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนล ไหนๆ ก็มีพื้นที่ตั้ง 3,800 ตารางเมตรอยู่แล้ว

ลู่เหลียงติดต่องานช่าง ให้กั้นพื้นที่ออกมา 1,000 ตารางเมตร ทำเป็นออฟฟิศและห้องเทรดของกองทุนส่วนบุคคล

ส่วนเรื่องพนักงาน เขาตั้งใจจะรับพนักงานใหม่ 4 คน พนักงานเก่า 2 คน ให้คนเก่าช่วยสอนคนใหม่ แล้วค่อยพิจารณาเพิ่มคนทีหลัง

ระหว่างที่คุยกันอยู่ ลู่เหลียงก็ได้รับสายที่ไม่คาดคิด

หูเหว่ยเวยจาก Mobike โทรมาบอกว่าตอนนี้เธอมาทำงานที่เซี่ยงไฮ้ เลยอยากจะขอแวะมาหาลู่เหลียงหน่อย

"ประธานหู ผมยังมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย รบกวนคุณมาหาผมที่บริษัทได้ไหมครับ"

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก หมุนไฟแช็กในมือเล่น

ไม่มีธุระคงไม่มาหาถึงที่ การที่หูเหว่ยเวยมาเยือนแบบนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญแน่ๆ ตอนนี้เขาเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า การออกไปคุยข้างนอกเรียกว่า 'การเจรจา' แต่การให้อีกฝ่ายมาหาถึงที่เรียกว่า 'การเข้าพบ' ซึ่งความหมายมันต่างกัน

"ได้สิคะ คุณสะดวกตอนกี่โมงคะ?"

หูเหว่ยเวยพูดอย่างสุภาพ ตอนที่ลู่เหลียงไปหางโจว เขายังไม่มีชื่อเสียงเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เขาได้พิสูจน์ฝีมือให้เห็นถึงสองครั้งแล้ว

ได้ข่าวว่าจะเปิดกองทุนส่วนบุคคลด้วย ตอนนี้เขากลายเป็นบุคคลที่เธอต้องให้ความเคารพยำเกรง การไปเยี่ยมเยียนถึงที่จึงเป็นเรื่องที่สมควรทำ

"งั้นเป็นตอนห้าโมงเย็นละกันครับ"

ลู่เหลียงวางสาย เมิ่งฉางคุนก็ขอตัวลากลับ "นายยุ่งไปก่อนเถอะ ฉันไปละ"

"ไม่ส่งนะ"

ลู่เหลียงพยักหน้า เปิดคอมพิวเตอร์เล่นเกม

ต่อให้หูเหว่ยเวยมาก่อนเวลาสักสี่โมงครึ่ง เขาก็จะให้เฉินจินฉุนบอกให้เธอรอไปก่อน เพื่อดัดนิสัยและลดทอนความมั่นใจของเธอลงสักหน่อย

เล่นเกมเพลินๆ จนเลยห้าโมง ลู่เหลียงก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาสั่ง "ผู้ช่วยเฉิน เชิญประธานหูเข้ามาได้เลย"

หูเหว่ยเวยไม่อ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที "คุณลู่คะ Mobike วางแผนจะเปิดระดมทุนรอบ Series A ในวันศุกร์นี้ค่ะ"

"ประเมินมูลค่าไว้เท่าไหร่ แล้วมีสถาบันไหนสนใจร่วมลงทุนบ้างครับ?"

ลู่เหลียงแอบอึ้งไปนิด ผลลัพธ์เปลี่ยนไปอีกแล้วเหรอเนี่ย

ตอนแรกเสียงสวรรค์บอกว่า Mobike จะระดมทุนรอบ Series A ในวันที่ 28 กันยายน ด้วยมูลค่า 18 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

แต่วันศุกร์นี้เพิ่งจะวันที่ 19 สิงหาคมเอง เท่ากับว่าเลื่อนขึ้นมาตั้งเดือนกว่า

"ประเมินมูลค่าไว้ที่ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐค่ะ มีกองทุนร่วมลงทุนอย่าง Sequoia, Chenyang, Jingfeng และอีกหลายแห่งสนใจเข้าร่วมค่ะ"

"ทำไมถึงรีบระดมทุนช่วงนี้ล่ะครับ?" ลู่เหลียงขมวดคิ้ว มูลค่าลดลงจากที่ประเมินไว้ตั้ง 8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

"ก็เพราะ ofo..."

หูเหว่ยเวยเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริง Mobike ไม่ควรเปิดระดมทุนด้วยมูลค่าแค่นี้เลย แต่ก็ไม่มีทางเลือก เพราะ ofo ลุยแหลกมาก

ไต้เวยแทบจะก๊อบปี้กลยุทธ์ของพวกเธอมาใช้ดื้อๆ เพื่อดึงลูกค้าใหม่ ถึงขั้นออกโปรโมชันขี่ฟรี 3 วันแรก 5 วัน 5 หยวน อะไรทำนองนี้

ต้นทุนการผลิต Mobike ก็สูงกว่า ofo ถึงสองเท่า ทำให้กระจายรถได้ช้ากว่ามาก ตามคู่แข่งไม่ทัน ตำแหน่งผู้นำตลาดกำลังสั่นคลอน เลยต้องจำใจเปิดระดมทุนก่อนกำหนด

ลู่เหลียงถึงบางอ้อ และก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

น่าจะเป็นเพราะเขาไปทำสัญญาเดิมพัน VAM กับไต้เวย ทำให้ ofo บ้าเลือดเร่งทำยอด จน Mobike ต้องเปิดระดมทุนรอบ Series A ก่อนกำหนด

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลู่เหลียงเปลี่ยนอนาคต ขอแค่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาก็พอ ที่น่ากลัวที่สุดคือการที่อนาคตเปลี่ยนไปโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก

ลู่เหลียงถาม "ประธานหู ถ้าเทียนซิงแคปิตอล อยากจะเข้าร่วมด้วย คุณจะแบ่งหุ้นให้เรากี่เปอร์เซ็นต์ครับ?"

"3% ค่ะ ครั้งนี้เราจะปล่อยหุ้น 10% สำหรับการระดมทุน"

ใจจริงหูเหว่ยเวยก็อยากให้ลู่เหลียงถือหุ้นเยอะๆ นะ ถ้าลู่เหลียงหนุนหลัง เธอจะได้มีอำนาจต่อรองมากขึ้น

แต่ก็ต้องเกรงใจหลี่ปินด้วย เพราะกองทุนร่วมลงทุนทั้งสามเจ้านั้น หลี่ปินเป็นคนดึงมา จะไม่แบ่งเค้กให้พวกเขาเลยก็ไม่ได้

ลู่เหลียงขมวดคิ้ว "3% มันน้อยไปหน่อยนะครับ"

เขาถือหุ้น ofo อยู่ตั้ง 20% ถ้าจะกระจายความเสี่ยง อย่างน้อยก็ต้องถือหุ้น Mobike สัก 10% ขึ้นไป

แบบนี้ไม่ว่าใครจะชนะ เขาก็มีแต่ได้กับได้

"คุณลู่ ฉันก็รู้ค่ะว่ามันน้อยไป แต่นี่คือโควตาสูงสุดที่ฉันให้ได้แล้วจริงๆ" หูเหว่ยเวยทำหน้ารู้สึกผิด พร้อมกับให้คำมั่นว่า ในการระดมทุนรอบหน้า จะให้เทียนซิงเป็นแกนนำในการลงทุนแน่นอน

"งานระดมทุนวันศุกร์นี้จัดที่ไหนครับ?"

ลู่เหลียงยิ้ม ไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ ในเมื่ออนาคตเปลี่ยนไปแล้ว Mobike จะมีโอกาสระดมทุนรอบต่อไปหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

3% ก็ 3%

ถือโอกาสนี้ไปทำความรู้จักกับหลี่ปินด้วยเลยก็ดีเหมือนกัน

เพราะเมื่อเดือนก่อน หลี่ปินเพิ่งก่อตั้ง NIO ขึ้นมา ดูจากข้อมูลจดทะเบียนบริษัทแล้ว น่าจะเป็นบริษัทผลิตรถยนต์พลังงานไฟฟ้าอัจฉริยะ

(จบตอน)