บทที่ 92 เงินเก็บสามร้อยล้าน ให้รางวัลตัวเองเป็นบ้านสักสองสามหลัง

"ทำตัวโลว์โพรไฟล์ ขนาดนี้ ไม่คิดจะระดมทุนให้เยอะกว่านี้หน่อยเหรอ?"

หวังเสี่ยวชงแปลกใจ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ก็แค่ 600 กว่าล้านหยวนเท่านั้นเอง

ถ้าเฒ่าหวังยอมโอนเงินงวดสุดท้ายมาให้ครบ เขาคนเดียวก็เหมาหมดได้สบายๆ

การอวดรวยแบบเนียนๆ นี่แหละร้ายกาจที่สุด มีพ่อที่ไหนเขาให้เงินลูก 500 ล้านเงินสดมาทำธุรกิจบ้างล่ะ

ลู่เหลียงถึงกับพูดไม่ออก "ขอลองหยั่งเชิงดูก่อนแล้วกัน ฉันก็อยากระดมทุนสักหมื่นล้านดอลลาร์เหมือนกันแหละ แต่ก็ต้องมีคนยอมลงทุนด้วยปะ"

หวังเสี่ยวชงทำหน้าหมั่นไส้ พูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอน "เสี่ยวลู่เอ๊ย วิสัยทัศน์ต้องกว้างไกลหน่อยสิ ต่อให้เราสามคนไม่ลงทุนเลย เงิน 100 ล้านดอลลาร์ แบ่งเป็น 50 หน่วย มันก็ยังไม่พอแบ่งอยู่ดีนะ"

เมิ่งฉางคุนก็เห็นด้วยกับหวังเสี่ยวชง ช่วยพูดเกลี้ยกล่อม "ที่คุณชายหวังพูดก็มีเหตุผลนะ อย่างน้อยก็ควรตั้งเป้าไว้ที่ 200 ล้านดอลลาร์ เราสามคนจะได้ร่วมลงทุนด้วยไง พอคนอื่นเห็นเราลงทุน เขาก็จะเชื่อมั่นและกล้าลงทุนตาม"

"รอบแรกเอาแค่ 100 ล้านดอลลาร์ก่อนแล้วกัน พวกเราเอาคนละ 5 หน่วย ถ้าพวกนายคิดว่ามันน้อยไป จะเอาโควตาของฉันไปแบ่งกันก็ได้"

ลู่เหลียงส่ายหน้า ยืนกรานหนักแน่น ขนาดกองทุน 100 ล้านดอลลาร์ เป็นตัวเลขที่เขาคิดมาอย่างดีแล้ว

เงินทุนของเขายังมีน้อย ถ้าขยายขนาดกองทุนให้ใหญ่ขึ้น เงินทุนส่วนตัวที่ต้องลงตามก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว

5 หน่วยก็ปาเข้าไป 10 ล้านดอลลาร์แล้ว ถ้าขยายกองทุนเป็น 200 ล้านดอลลาร์ ก็ต้องเพิ่มเป็น 10 หน่วย หรืออาจจะมากกว่านั้น

ถึงลู่เหลียงจะมีเงินสด 310 ล้านหยวน แต่ก็ยังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกเยอะ เงินทุกบาททุกสตางค์ควรใช้ให้คุ้มค่าที่สุด

แถมเขาถือหุ้นอยู่ 60% สมมติว่ากองทุนทำกำไรได้ 100 ล้านหยวน เขาก็ได้ส่วนแบ่งไปแล้ว 12 ล้านหยวน เพราะงั้นเขาควรจะกระจายผลประโยชน์นี้ให้คนอื่นบ้าง

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เฒ่าเมิ่งดันไปเข้าข้างหวังเสี่ยวชง นี่คือสัญญาณอันตรายที่ต้องรีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลม บริษัทนี้ต้องมีเขาเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดเพียงคนเดียวเท่านั้น

วันนี้ยอมถอยให้ก้าว พรุ่งนี้ก็ต้องถอยให้อีกก้าว ต่อให้เป็นหุ้นส่วนที่สนิทกันแค่ไหน ก็ต้องระวังเรื่องนี้ไว้ให้ดี

ยอมได้กำไรน้อยหน่อยไม่เป็นไร แต่อำนาจการตัดสินใจห้ามหลุดมือเด็ดขาด

เมิ่งฉางคุนหรี่ตาลง มองทะลุถึงความกังวลของลู่เหลียงได้ก่อนใคร เขาจึงเปลี่ยนฝั่งไปเกลี้ยกล่อมหวังเสี่ยวชงแทน "งั้นเอาแค่ 100 ล้านดอลลาร์ก่อนก็ได้ ยังไงก็เป็นแค่รอบแรก ถ้าผลตอบรับดี ค่อยเปิดรอบสองเพิ่ม ไม่เห็นจำเป็นต้องรอให้ครบปีเลย"

หวังเสี่ยวชงเป็นคนตรงๆ ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน พยักหน้าเห็นด้วย "เหล่าลู่ นายจะสละโควตา 5 หน่วยจริงๆ เหรอ?"

ลู่เหลียงยิ้มรับ หวังเสี่ยวชงหันไปหาเมิ่งฉางคุน "แล้วนายล่ะเฒ่าเมิ่ง จะเอาโควตาตัวเองไหม?"

เมิ่งฉางคุนกระแอมไอสองสามที "เรื่องนั้น..."

"งั้นก็ตกลงตามนี้ นาย 2 ฉัน 3 โอเคปะ?"

หวังเสี่ยวชงทำหน้ารำคาญ เกลียดที่สุดก็ไอ้พวกชอบกั๊ก ชอบคิดหน้าคิดหลังแบบเฒ่าเมิ่งเนี่ยแหละ

"คุณชายหวังว่าไง ก็ตามนั้นแหละครับ" เมิ่งฉางคุนยิ้มกริ่ม

"พรุ่งนี้ผมจะให้คนไปจดทะเบียนบริษัทย่อย ทุนจดทะเบียน 100 ล้าน ทุนชำระแล้ว 10 ล้าน แบ่งหุ้นตามสัดส่วน 6:2:2 ส่วนเรื่องหาคนมาระดมทุน ก็เป็นหน้าที่ของพวกนายแล้วนะ รับเฉพาะเงิน ไม่รับเส้นสาย"

ลู่เหลียงยิ้ม ลุกขึ้นยืนชูแก้ว เป็นอันยุติการประชุมครั้งนี้ หวังเสี่ยวชงและเมิ่งฉางคุนก็ยกแก้วขึ้นดื่มพร้อมกัน

คืนนั้น ทั้งสามคนก็หนีไม่พ้นต้องไปลงเอยที่ผับ เหตุผลหลักคือลูกพี่หวังชอบ ส่วนอีกสองคนปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีก แต่ก็ทนลูกตื้อไม่ไหว

วันรุ่งขึ้น ลู่เหลียงถอนเงินทั้งหมดออกจากบัญชีหลักทรัพย์ ทันทีที่เงินเข้า เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการหลิวแห่งธนาคาร ICBC

น้ำเสียงประจบประแจงดังลอดทะลุสายโทรศัพท์มาเลย "คุณลู่ครับ เมื่อกี้มียอดโอนเข้า 16,263,500 ดอลลาร์สหรัฐ กับอีก 149 ล้านหยวน ไม่ทราบว่าคุณลู่เป็นคนทำรายการใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ เดี๋ยวผมกับคุณเมิ่งฉางคุนจะเข้าไปหา รบกวนช่วยเปิดบัญชีนิติบุคคลให้ผมด้วยนะ"

"ได้เลยครับคุณลู่ บังเอิญจังเลย มีเพื่อนเพิ่งให้ชาอูหลงตงติ่ง รุ่นสองมาพอดี งั้นผมจะเตรียมชารอคุณทั้งสองท่านเลยนะครับ"

ลู่เหลียงหัวเราะเบาๆ วางสาย แล้วเรียกเมิ่งฉางคุนไปธนาคารด้วยกันเพื่อจัดการเรื่องบัญชีให้เรียบร้อย

เขาโอนเงิน 93,107,500 หยวน ให้เมิ่งฉางคุนโดยตรง และเปิดบัญชีนิติบุคคลให้บริษัท เทียนซิงแอสเซทแมเนจเมนต์พร้อมกับแจ้งว่าจะเป็นบัญชีหลักของกองทุนส่วนบุคคลในอนาคต

ผู้จัดการหลิวพยักหน้ารัวๆ ยิ้มจนตาหยี "ได้ข่าวว่าขั้นตอนการเปิดกองทุนส่วนบุคคลยุ่งยากเอาเรื่อง มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"

เมิ่งฉางคุนมองด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจ แกล้งกระแอมไอดังๆ "ผู้จัดการหลิว ผมก็นั่งหัวโด่อยู่นี่ไง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเอง"

ในฐานะผู้ถือหุ้นและว่าที่ผู้จัดการใหญ่ของบริษัท เขามีหน้าที่ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยและไร้ที่ติ

ลู่เหลียงยิ้ม "เฒ่าเมิ่ง ผู้จัดการหลิว พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ผมมีธุระ ขอตัวก่อน"

เมื่อคืนพวกเขาสามคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจนแล้ว เขาหาเงิน ลูกพี่หวังเป็นไม้กันหมา ส่วนเฒ่าเมิ่งจัดการเรื่องจิปาถะทั่วไป

ทั้งสามคนมีหน้าที่รับผิดชอบของตัวเอง ถ้าเฒ่าเมิ่งทำหน้าที่ของตัวเองไม่ได้ ต่อให้ลู่เหลียงอยากจะช่วย ลูกพี่หวังก็คงไม่ยอม

"คุณลู่ เดี๋ยวผมเดินไปส่งครับ"

ผู้จัดการหลิวเดินมาส่งลู่เหลียงที่หน้าธนาคาร มองตามหลังไปจนสุดสายตา จู่ๆ ก็เปรยขึ้นมาว่า "นี่แหละที่เขาว่ากันว่า พญาครุฑกางปีกทะยานขึ้นสู่ฟ้า โบยบินทะลุเมฆาไปเก้าหมื่นลี้"

เขาหันไปมองเมิ่งฉางคุนด้วยความอิจฉาตาร้อน "เฒ่าเมิ่ง นายนี่มันโคตรโชคดีเลยว่ะ"

สองคนนี้เป็นเพื่อนซี้กันมานาน สมัยก่อนคนนึงเป็นแค่พนักงานสินเชื่อธรรมดาๆ อีกคนก็เป็นแค่พ่อค้าคนกลาง

พึ่งพาอาศัยกันมาตลอดสิบกว่าปี จนตอนนี้คนนึงได้เป็นผู้จัดการธนาคาร ส่วนอีกคนก็กลายเป็นเศรษฐีใหญ่

เมิ่งฉางคุนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "สายตาคนอย่างฉันมันเฉียบคมอยู่แล้ว ชวนแกให้ลาออกมาทำธุรกิจกับฉันตั้งนานแล้ว แกก็ไม่ยอมมาเอง"

ผู้จัดการหลิวแค่นเสียงเย็น "ถ้าฉันลาออกไปทำธุรกิจตอนปี 2008 ป่านนี้นายคงเจ๊งไม่เป็นท่า ไม่มีประธานเมิ่งอย่างทุกวันนี้หรอกเว้ย"

"แม่งเอ๊ย เลิกขุดเรื่องนี้มาพูดสักทีได้ปะวะ?"

"คนเราต้องรู้จักบุญคุณคนสิวะ"

"คืนนี้เลี้ยงเที่ยวโอเคปะ?"

"เออ ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย"

...

อีกด้านหนึ่ง ลู่เหลียงขับรถออกจากธนาคาร มุ่งหน้าไปยังบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่เขาเคยทำงานมา 8 ปี

มองเห็นแต่ไกลก็จำได้ว่า มีเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งยืนเตะก้อนหินเล่นอยู่ริมถนน

ลู่เหลียงขับรถไปจอดเทียบข้างๆ ลดกระจกลงแล้วร้องทักพร้อมรอยยิ้ม "เสี่ยวเหวิน ไม่เจอกันนานเลยนะ"

ตอนที่ทรัพย์สินแตะหลักร้อยล้าน เขาซื้อรถให้รางวัลตัวเองไปแล้ว ตอนนี้พุ่งทะลุสามร้อยล้าน ก็ควรจะซื้อบ้านสักสองสามหลังให้ตัวเองบ้าง

คนแรกที่เขานึกถึงก็คือ โจวเสี่ยวเหวิน ลูกศิษย์ก้นกุฏิที่เขาปั้นมากับมือ จำได้ว่าตอนที่เขาลาออก โจวเสี่ยวเหวินพยายามจะช่วยพูดแก้ต่างให้ แต่กลับโดนด่าจนร้องไห้

โจวเสี่ยวเหวินเบิกตากว้าง ทำหน้างงๆ ไม่กล้าทัก "พี่ลู่?"

หน้าตาของลู่เหลียงก็ดูเหมือนเดิม แค่ผอมลงนิดหน่อย โครงหน้าชัดขึ้น

แต่ที่เปลี่ยนไปแบบสุดขั้วคือออร่าความมีราศีต่างหาก

เป็นออร่าที่เธออธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

เหมือนพวกเศรษฐีที่ชอบมากว้านซื้อบ้านทีละหลายๆ หลัง แต่พอมองดูดีๆ ก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่อะ

"เป็นไง ไม่เจอกันครึ่งปี จำกันไม่ได้แล้วเหรอ?" ลู่เหลียงยิ้มกวักมือเรียก พลางเปิดประตูรถให้

"ใครบอกล่ะคะ"

พอได้ยินเสียงและน้ำเสียงคุ้นเคย โจวเสี่ยวเหวินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก มองสำรวจภายในรถด้วยความตื่นเต้น "รถคันนี้แพงน่าดูเลยใช่ไหมคะ?"

"ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แค่ไม่กี่ล้านเอง" ลู่เหลียงขับรถมุ่งหน้าไปแถวมหาวิทยาลัย กะว่าจะไปหาซื้อบ้านแถวๆ วิทยาเขตถงจี้สักหลัง

พอพ้นช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ซูหว่านอวี้ก็จะย้ายกลับมาแล้ว

ห้องเช่าแคบๆ ของเธอ ทำเอาเขานึกถึงช่วงเวลาที่เพิ่งมาสู้ชีวิตในเซี่ยงไฮ้ใหม่ๆ อดีตมันก็น่าจดจำอยู่หรอก แต่ปัจจุบันมันมีความสุขกว่าเยอะ ไม่เห็นมีอะไรน่าเสียดายเลย

ลู่เหลียงเลยกะจะซื้อบ้านแถวนั้นสักหลัง แล้วก็ใช้อุบายหลอกล่อให้ซูหว่านอวี้ย้ายเข้าไปอยู่

แล้วก็หาข้ออ้างไปนอนค้างบ่อยๆ แค่นี้คะแนนความประทับใจก็พุ่งปรี๊ดๆ โอกาสได้แอ้มก็อยู่แค่เอื้อมแล้ว

"โม้แล้ว ต้องไม่แพงขนาดนั้นแน่ๆ" โจวเสี่ยวเหวินทำหน้าไม่เชื่อ แต่ก็แอบเอามือถือขึ้นมาค้นหาราคาดู

จู่ๆ เธอก็ตาโตเป็นไข่ห่าน ลู่เหลียงยิ้มถาม "ทีนี้เชื่อหรือยัง?"

"พี่ลู่ พี่ถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเหรอคะเนี่ย?" โจวเสี่ยวเหวินตกใจสุดขีด

"ก็ทำนองนั้นแหละ"

"มิน่าล่ะ ถึงได้กล้าแตกหักกับหัวหน้าหลิว"

โจวเสี่ยวเหวินถึงบางอ้อ พอได้ยินว่าถูกหวย เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้ เพราะบางทีเวลาเลิกงาน เธอก็ชอบแวะซื้อลอตเตอรี่สักสองสามใบ หวังจะรวยทางลัดเหมือนกัน

จู่ๆ เธอก็ยิ้มจนตาหยี "พี่ลู่ ที่พี่มาหาฉันวันนี้ จะมาช่วยฉันทำยอดใช่ไหมคะเนี่ย?"

"ใช้ได้นี่ ไม่เจอกันครึ่งปี พัฒนาขึ้นเยอะเลย รู้จักเสนอขายลูกค้าก่อนด้วย" ลู่เหลียงรู้สึกภูมิใจลึกๆ

"โธ่ ก็ได้อาจารย์ดีช่วยสอนนี่คะ"

โจวเสี่ยวเหวินยิ้มกว้าง เมื่อก่อนลู่เหลียงชอบด่าว่าเธอหัวทึบ ในที่สุดวันนี้เธอก็ได้รับคำชมจากเขาสักที

"ลองดูบ้านมือสองแถวๆ มหาลัยถงจี้ให้หน่อยสิ มีหลังไหนประกาศขายอยู่บ้าง"

ได้ยินแบบนั้น โจวเสี่ยวเหวินก็รีบเปิดแอปพลิเคชันนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งรวบรวมรายการบ้านที่ประกาศขายทั่วเซี่ยงไฮ้ไว้

บ้านแต่ละหลังอาจจะฝากขายผ่านนายหน้าคนละบริษัทกัน แต่ถ้าพวกเขาสนใจก็สามารถติดต่อขอดูบ้านได้

แค่ตอนซื้อขายอาจจะต้องหักค่าธรรมเนียมส่วนหนึ่งจากค่านายหน้า ไปจ่ายให้กับบริษัทนายหน้าต้นทางเท่านั้นเอง

"แถวนั้นราคาเฉลี่ยอยู่ที่เท่าไหร่?" เมื่อก่อนลู่เหลียงไม่เคยจับลูกค้าโซนนั้น เลยไม่ค่อยรู้ราคา

"ราคาเฉลี่ยที่มีการซื้อขายเมื่อเดือนที่แล้วอยู่ที่ตารางเมตรละ 38,500 หยวนค่ะ พี่ลู่อยากได้บ้านราคาประมาณไหนคะ?"

"สัก 10 ล้านละกัน"

"งบ 10 ล้าน มีตัวเลือกเยอะเลยค่ะ..."

โจวเสี่ยวเหวินชะงักไปชั่วขณะ กะพริบตาปริบๆ นั่งเหม่ออยู่พักหนึ่ง "พี่ลู่ เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะคะ?"

"10 ล้านไง มีอะไรเหรอ?" ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม แกล้งหยอกลูกศิษย์เล่น

"พี่ลู่ หรือว่าพี่จะเป็นคนที่เหมาเงินรางวัลแจ็กพอต 320 ล้านนั่น?"

โจวเสี่ยวเหวินก็เล่นเน็ต ก็เคยได้ยินชื่อลู่เหลียง ตัวพ่อวงการกองทุนส่วนบุคคลมาบ้างเหมือนกัน แต่จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่คิดว่าลู่เหลียงที่เธอกำลังคุยด้วย จะเป็นลู่เหลียงคนนั้น

(จบตอน)