บทที่ 91 การพูดคุยเรื่องกองทุนส่วนบุคคลของสามหนุ่ม

เช้าวันจันทร์ เวลา 9:30 น.

หุ้นเท่อลี่เอเปิดตลาดกระโดดบวก (Gap Up) ที่ 6.55% ราคาอยู่ที่ 34.25 หยวน

ลู่เหลียงโทรเรียกเวิ่นเชาเข้ามาในห้อง แล้วเปิดบัญชีย่อยสำหรับลูกค้าสถาบันให้เขา "เทขายทีละ 10-30 ล็อตไปเรื่อยๆ จนกว่าผมจะสั่งให้หยุดนะ"

บัญชีสถาบันของเขายังมีหุ้นเหลืออีก 22,577 ล็อต ถ้าเทขายที่ราคาปัจจุบัน จะแปลงเป็นเงินสดได้ถึง 77.32 ล้านหยวน

ลู่เหลียงคิดมาสองวันแล้ว ก็ตัดสินใจจะปล่อยของที่ตุนไว้ให้คนอื่นรับช่วงต่อ

เขาทำกำไรจากหุ้นตัวนี้ในสองรอบนี้มามากพอแล้ว ผลประโยชน์ในตลาดมันเป็นเรื่องของการแบ่งปัน ในเมื่อกลุ่มเวินโจวยอมเป็นฝ่ายผูกมิตร เขาก็ต้องรับน้ำใจนั้นไว้

"คุณลู่ จะให้ผมเป็นคนเทรดให้เหรอครับ?" เวิ่นเชาที่ปกติจะเป็นคนใจเย็นและรอบคอบ จู่ๆ ก็ทำหน้าเหวอ

"ทำไม่เป็นเหรอ? งั้นเดี๋ยวผมสอนให้" ลู่เหลียงแปลกใจ นี่นักศึกษาปริญญาโทสายการเงินจากฟู่ตั้นเทรดหุ้นไม่เป็นงั้นเหรอ หรือว่าตอนเรียนไม่เคยเล่นพอร์ตจำลองเลย

เวิ่นเชาหน้าแดงก่ำ รีบอธิบาย "ทำเป็นครับคุณลู่ แค่รู้สึก..."

"เซอร์ไพรส์นิดหน่อยใช่ไหมล่ะ?" ลู่เหลียงยิ้มถาม

เวิ่นเชารีบพยักหน้ารัวๆ ก็แหงสิ เขาเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่ 23 วันเอง จู่ๆ ลู่เหลียงก็ให้มาช่วยเทรดหุ้นให้ จะให้เขาดีใจหรือกังวลดีล่ะเนี่ย

จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องเด็กฝึกงานสายโยธาคนนึง

ทำงานได้สองเดือน โดนศาลสั่งจำคุกไปสิบกว่าปี

"แค่ให้ลองฝีมือดู ไม่ต้องเครียดนะ"

ลู่เหลียงยิ้มพลางสอนอย่างใจเย็น ถ้าตลาดคึกคักก็เทขายเยอะหน่อย ถ้าตลาดซบเซาก็เทขายน้อยหน่อย

มันไม่ได้ต้องใช้เทคนิคอะไรเลย เพราะเขาตั้งใจจะเทขายหุ้นทั้งหมดอยู่แล้ว แล้วกลุ่มเวินโจวก็จะกวาดซื้อเรียบ

ขอแค่เทขายช้าๆ ไม่ให้กระทบกับราคาตลาดก็พอ

แต่กระบวนการมันน่าเบื่อ ลู่เหลียงก็เลยเปิดบัญชีย่อยให้เวิ่นเชามาช่วยกดเทขายแทน

ในบัญชีย่อยจะมองไม่เห็นพอร์ตหรือยอดเงิน แถมลู่เหลียงก็นั่งคุมอยู่ข้างๆ ตลอด ไม่มีทางเกิดเรื่องวุ่นวายแน่นอน

เวิ่นเชาเข้าใจแล้ว แต่ก็ยังทำตัวเกร็ง ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

"เริ่มเทขายจากราคา 34.25 หยวนเลย"

ลู่เหลียงนั่งจิบกาแฟ

มองดูหุ้นในพอร์ตค่อยๆ ลดลงทีละนิด

อัตราหมุนเวียนของหุ้นรายตัวเริ่มสูงขึ้น แต่กลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อราคาหุ้นเลยแม้แต่น้อย แถมราคายังขยับขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยซ้ำ

นี่แสดงให้เห็นว่า พวกเขากำลังเทขาย และมีคนกำลังกวาดซื้อทั้งหมด เป็นการสลับตัวเจ้ามือในจุดที่ราคาสูงนั่นเอง

แต่นักลงทุนรายย่อยไม่รู้เรื่อง พวกเขานึกว่ามีสถาบันการเงินหลายแห่งกำลังแย่งกันซื้อหุ้น ก็เลยแห่กันเข้าไปผสมโรงแย่งซื้อด้วย

ราคาหุ้นแทนที่จะร่วงกลับพุ่งทะยานจนเกือบจะแตะเพดานลิมิตอัปอยู่หลายรอบ

เวลาล่วงเลยไปทีละนาที ในห้องทำงานมีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงคลิกเมาส์ของเวิ่นเชา

ลู่เหลียงเท้าคางมองหุ้นในพอร์ตที่ค่อยๆ ร่อยหรอลงไป กำไรในรอบนี้ก็เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งบัญชีย่อยของเวิ่นเชาขึ้นเตือนว่าการซื้อขายล้มเหลว ลู่เหลียงก็ยังไม่ได้สั่งให้หยุด

เขาหันไปมองลู่เหลียง แววตาฉายแววใสซื่อไร้เดียงสาตามฉบับเด็กจบใหม่ "คุณลู่ครับ ขะ...ขายหมดแล้วเหรอครับ?"

เวิ่นเชายังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเทขายไปเท่าไหร่ เขาเอาแต่จ้องหน้าจอแสดงรายละเอียดการซื้อขาย แล้วกดเทขายหุ้นไปเรื่อยๆ เหมือนหุ่นยนต์

ลู่เหลียงเหลือบมองหน้าจอที่แสดงสถานะพอร์ตเป็น 0% แล้วยิ้มพยักหน้า "ขอบใจมากนะ ออกไปพักก่อนเถอะ"

"ยินดีครับคุณลู่ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ มีอะไรเรียกผมได้เลย" เวิ่นเชาเดินมึนๆ ออกไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะรักษามารยาท

พอเวิ่นเชาออกไปแล้ว ลู่เหลียงก็เริ่มคำนวณกำไรในรอบนี้ ทุนเริ่มต้น 79 ล้านหยวน ตอนนี้มีเงินสดในมือ 16,263,500 ดอลลาร์สหรัฐ กับอีก 149 ล้านหยวน

ในจำนวนนี้ 6,263,500 ดอลลาร์สหรัฐ เป็นกำไรจากการ Short เงินเยน ส่วนการเทรดหุ้นเท่อลี่เอทั้งสองรอบนี้ ฟันกำไรไปถึง 134 ล้านหยวน

รวมๆ กันแล้ว ถ้ารวมเงินประกันในบัญชีอีก 20 ล้านหยวน ทุนเริ่มต้น 100 ล้านหยวนในตอนนั้น ตอนนี้งอกเงยกลายเป็น 272.43 ล้านหยวนแล้ว

"สองเดือน ฟันกำไรไป 172% ก็ถือว่าโอเคแหละนะ"

ลู่เหลียงลูบคางยิ้มกริ่ม ยกหูโทรศัพท์โทรเรียกเฒ่าเมิ่งลงมาจิบชา เพื่อแจ้งข่าวดีให้ทราบ

"โอเคบ้าอะไรวะ นี่มันโคตรจะโอเคเลยต่างหาก" เมิ่งฉางคุนตาโต เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น

ถึงเขาจะได้ส่วนแบ่งกำไรแค่ 25% แต่กำไร 172.43 ล้านหยวน เขาก็ได้ส่วนแบ่งตั้ง 43,107,500 หยวน ทุน 50 ล้าน สองเดือนกำไรไป 43,107,500 หยวน คิดเป็นกำไรถึง 87.5%

ท่ามกลางความตื่นเต้น เมิ่งฉางคุนก็นึกขึ้นได้ "นี่นายจะปิดบัญชีแล้วเหรอ?"

เขาฝากเงิน 50 ล้านหยวนให้ลู่เหลียงดูแล ถึงจะทำด้วยความเชื่อใจ แต่มันก็ถือเป็นการฝากเงินลงทุนรูปแบบหนึ่ง

ตามปกติแล้ว ถ้ายังไม่ถึงวันปิดบัญชีตามที่ระบุไว้ในสัญญา ลู่เหลียงก็ไม่มีความจำเป็นและไม่ต้องมาแจกแจงรายละเอียดให้เขาฟังขนาดนี้หรอก

ลู่เหลียงยิ้มแล้วพยักหน้า เขาตั้งใจจะปิดบัญชีก่อนกำหนดจริงๆ

เมิ่งฉางคุนรีบถาม "มีอะไรหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงอยากจะปิดบัญชีก่อนกำหนดล่ะ?"

ลู่เหลียงตอบตามตรง "ผมกะจะพักสักหน่อยน่ะครับ แล้วก็จะใช้ช่วงเวลานี้ ศึกษาระบบการทำงานของกองทุนส่วนบุคคลให้ละเอียดด้วย"

หลังจากปิดบัญชีรอบนี้ เงินเก็บส่วนตัวของเขาจะทะลุ 300 ล้านหยวน ซึ่งมากพอที่จะใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ตลอดชาติ หลังจากนี้เขาก็จะเริ่มเอาเงินคนอื่นมาต่อเงินได้แล้ว

เขาอยากจะเปิดบริษัทย่อยที่รับบริหารจัดการสินทรัพย์โดยตั้งใจจะชวนเมิ่งฉางคุนกับลูกพี่หวังมาร่วมหุ้นด้วย

"ไอ้หวังเสี่ยวชงลูกล้างผลาญนั่นน่ะนะ จะลากมันมาเอี่ยวด้วยทำไม?"

เมิ่งฉางคุนทำหน้าแหยง ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อมันรวยนะ ถ้าไอ้เสี่ยวชงเป็นลูกเขา ป่านนี้คงโดนจับยิงทิ้งคาด่านไปนานแล้ว

ลู่เหลียงยิ้มพลางอธิบาย "ก็เพราะพ่อมันคือตาเฒ่าหวัง เศรษฐีอันดับหนึ่งของจีนเมื่อปีที่แล้ว ประธานใหญ่แห่งเครือว่านต๋าไงครับ ถึงได้คู่ควรให้ดึงมาร่วมหุ้นด้วย"

ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มันผูกพันกับเศรษฐกิจประเทศแนบแน่น การที่เฒ่าหวังก้าวขึ้นมาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของชาวจีนทั่วโลกได้ ถึงจะพูดไม่ได้ว่ากว้างขวางทั้งวงการสีดำสีขาว แต่เส้นสายแกก็คงไม่ธรรมดาแน่ๆ

ลำพังลู่เหลียงตอนนี้ก็ยังเพิ่งเริ่มต้น ส่วนเมิ่งฉางคุนถึงจะมีทรัพย์สินหลายพันล้าน แต่อิทธิพลก็ยังจำกัดอยู่แค่ในแถบปากแม่น้ำแยงซีเกียงต้องดึงลูกพี่หวังเข้ามาร่วมทีมด้วย ถึงจะการันตีได้ว่าเรือรบลำนี้จะแล่นฉิวไปได้อย่างราบรื่น

เมิ่งฉางคุนถาม "นายตั้งใจจะแบ่งหุ้นยังไงล่ะ?"

ลู่เหลียงตอบ "ผม 60 พี่ 30 เขา 10"

"ถ้าเขาบ่นว่าน้อยไป ผมก็จะลดของผมเหลือ 20"

เมิ่งฉางคุนนิ่งคิดอยู่นาน เขาเป็นคนฉลาด ลู่เหลียงกำลังมีชื่อเสียงโด่งดัง การที่เขายอมแบ่งหุ้นให้ถึง 30% ก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่รู้จักกันมาก่อนและให้โอกาสเข้ามาร่วมวงก่อนใคร

แถมในความร่วมมือครั้งนี้ เขาก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ถ้าขืนโลภมากเอาหุ้นไปเยอะเกิน ก็คงจะไม่มีใครยอมรับ และอาจจะกลายเป็นเป้าโจมตีได้ง่ายๆ

ลู่เหลียงแปลกใจ พยักหน้าแล้วพูดต่อ "แต่พี่ต้องรับตำแหน่งรองประธานนะ พี่เฒ่าเมิ่ง ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เสี่ยวชงยังเด็กไป ผมไม่ไว้ใจ"

เมิ่งฉางคุนอึ้งไป "แล้วนายไม่เป็นเองล่ะ?"

"ผมขอทำหน้าที่หาเงินก็พอ ส่วนเรื่องคุยกับพวกนักลงทุน ผมยกให้พี่จัดการเลย"

ลู่เหลียงไม่เคยลืมเป้าหมายหลักของตัวเอง เขาตั้งใจจะเป็นผู้บุกเบิกวงการพลังงานสะอาดในประเทศจีน และที่ตั้งกองทุนส่วนบุคคลขึ้นมาก็เพื่อหาเงินไปทำแบบนั้นแหละ

แต่การจะเอาเงินของนักลงทุนไปบุกเบิกวงการพลังงานสะอาด ก็ต้องทำให้พวกเขาลองลิ้มชิมรสความหอมหวานของกำไรซะก่อน

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

"โธ่เอ๊ย~ จะดีเหรอเนี่ย แต่ในเมื่อนายดูแลไม่ไหว งั้นฉันจะช่วยดูแลให้ก็แล้วกัน"

เมิ่งฉางคุนทำทีเป็นบ่ายเบี่ยง ทำหน้ากระดากอาย แต่รอยยิ้มที่มุมปากมันปิดไม่มิด ฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหูอยู่แล้ว

ขอแค่ลู่เหลียงทำกำไรได้เรื่อยๆ ตำแหน่งรองประธานของเขา ก็จะใช้ชีวิตได้สุขสบายกว่าลู่เหลียงซะอีก

ลู่เหลียงยิ้ม รู้ทันแต่ไม่พูดอะไร

สิ่งที่เมิ่งฉางคุนได้ไป คือสิ่งที่เขาสมควรได้รับ

ม้าดีมีให้เห็นทั่วไป แต่คนตาแหลมที่มองเห็นม้าดีนั้นหายาก

การที่เฒ่าเมิ่งคอยช่วยเหลือเขามาตลอดตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่มีชื่อเสียง ถือเป็นสิ่งที่หายากมาก

ตำแหน่งรองประธาน จะให้ใครเป็นก็เหมือนกัน ให้เฒ่าเมิ่งเป็นนี่แหละดีที่สุด เขามีประสบการณ์เยอะ แถมยังเก่งเรื่องการเข้าสังคมด้วย

คืนนั้น ลู่เหลียงเป็นเจ้ามือ ชวนหวังเสี่ยวชงออกมากินข้าว เพื่อคุยรายละเอียดเรื่องนี้กันแบบสามคน

ระหว่างพูดคุย เมิ่งฉางคุนก็ปั่นหัวลูกพี่หวังซะอยู่หมัด เริ่มจากเสนอแผนแบ่งหุ้นแบบ 6:3:1 ของลู่เหลียง ทำเอาลูกพี่หวังหัวฟัดหัวเหวี่ยง

จากนั้นเฒ่าเมิ่งก็แกล้งทำทีเป็นอ่อนข้อให้ แกล้งยื้อแย่งกันสักพัก สุดท้ายก็แกล้งทำเป็นยอมแพ้ สละหุ้นตัวเองให้ 10% จนกลายเป็น 6:2:2

"แบบนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย"

ลูกพี่หวังยิ้มอย่างพอใจ จู่ๆ ก็สงสัยขึ้นมา "คราวก่อนที่พวกพี่ร่วมหุ้นกัน ได้กำไรไปเท่าไหร่ล่ะ?"

"ก็ไม่ได้เยอะอะไรหรอก แค่ 50 วัน ฟันกำไรไป 172% เงินต้น 100 ล้าน งอกเงยเป็น 272 ล้านเท่านั้นแหละ"

เมิ่งฉางคุนยิ้มมุมปาก เลียนแบบน้ำเสียงลู่เหลียง พูดจาเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาสุดๆ

ลูกพี่หวังเป็นคนนอกคนแรกที่รู้เรื่องนี้ แต่ไม่ใช่คนสุดท้ายแน่นอน นี่คือผลงานชิ้นโบแดง และจะเป็นป้ายโฆษณาชั้นดีของพวกเขา

"เชี่ย นี่พี่เป็นปีศาจหรือไงเนี่ย?" หวังเสี่ยวชงตาโต เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

50 วัน ทำกำไรได้กว่าเท่าตัว แถมเป็นเงินสดเน้นๆ ไม่ใช่ตัวเลขมูลค่าบริษัทจากการระดมทุนซะด้วย

แถมเงินต้นยังเป็นเงินสดตั้ง 100 ล้านอีก~

จู่ๆ หวังเสี่ยวชงก็ขมวดคิ้ว "ฟังดูแม่งๆ แฮะ พวกยุ่นบอกว่าพี่ได้กำไรไป 60 ล้านดอลลาร์ไม่ใช่เหรอ?"

"จริงๆ ก็แค่ 6 ล้านกว่าดอลลาร์แหละ โดนยัดข้อหาชัดๆ" ลู่เหลียงถอนหายใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ

รอให้มีทุนหนาพอก่อนเถอะ ถ้ามีโอกาสเหมาะๆ เมื่อไหร่ เขาจะกลับไปเชือดพวกนั้นให้ยับเลยคอยดู

"ข้อหาแบบนั้น ฉันก็อยากโดนยัดบ้างว่ะ"

ลูกพี่หวังตาร้อนผ่าว อยากจะไปรับกรรมแทนลู่เหลียงซะเหลือเกิน

ถ้าไม่ได้พวกยุ่นช่วยตีไข่ใส่สี ป่านนี้ลู่เหลียงคงต้องใช้เวลาอีกสักครึ่งปีหรือเป็นปีกว่าจะมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนี้

หวังเสี่ยวชงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "แล้วกองทุนรอบแรกกะจะระดมทุนเท่าไหร่ล่ะ?"

"สัก 100 ล้านดอลลาร์ละกัน แบ่งเป็นหน่วยลงทุนละ 2 ล้านดอลลาร์ โครงสร้างค่าธรรมเนียมแบบ '2+20' "

ลู่เหลียงลองศึกษามาแล้ว โครงสร้าง '2+20' คือรูปแบบการเก็บค่าธรรมเนียมที่นิยมใช้กันมากที่สุดในวงการกองทุนส่วนบุคคลของจีน

'2' คือ ค่าธรรมเนียมการจัดการ 2% ของขนาดกองทุน ตัวอย่างเช่น ถ้าซื้อหน่วยลงทุนละ 2 ล้าน นักลงทุนก็ต้องจ่ายเพิ่มเป็น 2.04 ล้านดอลลาร์

'20' คือ ส่วนแบ่งกำไรที่บริษัทจัดการกองทุนจะหักเอา 20% ของกำไรทั้งหมดเป็นโบนัสผลงาน

อย่างเช่น ถ้าเงินต้น 100 ล้านดอลลาร์ ทำกำไรได้อีก 100 ล้านดอลลาร์ บริษัทจัดการกองทุนก็จะได้รับส่วนแบ่งกำไรตรงนี้ไป 20 ล้านดอลลาร์

(จบตอน)