บทที่ 90 ลู่เหลียง? ตัวพ่อวงการกองทุน?

หวงลี่ฮุ่ยถึงกับจุกอก โกรธจนพูดไม่ออก หน้าดำคร่ำเครียดไปหมด

มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งเห็นท่าไม่ดี รีบยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "เออใช่ พวกแกเคยได้ยินชื่อลู่เหลียงที่กำลังเป็นกระแสในเน็ตตอนนี้บ้างไหม บังเอิญจังเลยเนอะ ชื่อแซ่เหมือนลู่เหลียงเป๊ะเลย"

หวงลี่ฮุ่ยตาลุกวาว รีบคว้าโอกาสนี้พูดจาถากถางทันที "แหม คนนั้นเขาระดับตัวพ่อวงการกองทุนส่วนบุคคล ส่วนเพื่อนเก่าของเราคนนี้น่ะ แค่คนขายเต้าหู้ย่างเท่านั้นแหละ"

ทุกคนชะงักไปนิด สายตาที่เคยมองลู่เหลียงอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง เริ่มเปลี่ยนไปเป็นห่างเหิน

ถึงแม้ความทรงจำวัยเยาว์จะน่าคิดถึงแค่ไหน แต่คนเราก็ต้องอยู่กับความเป็นจริง

ระหว่างคุณนายร้านวัสดุก่อสร้างที่นิสัยน่ารำคาญ กับคนขายเต้าหู้ย่างที่คุยง่าย

คนวัยผู้ใหญ่ย่อมรู้ดีว่าควรเลือกคบใคร

มีเพื่อนที่ทำงานในสายก่อสร้างเหมือนกัน ยิ้มแล้วแกล้งถามว่า "ลู่เหลียง แกไปตั้งแผงขายอยู่แถวไหนวะ? เผื่อวันหลังไปทำงานผ่านแถวนั้น จะได้แวะไปอุดหนุน ชิมฝีมือแกหน่อย"

"ก็แถวลู่เจียจุ่ยนั่นแหละ ย้ายที่ไปเรื่อยๆ ถ้ามีโอกาสเจอกัน เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง" ลู่เหลียงแกล้งทำเป็นไม่รู้ความหมายแฝง ยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี

หวงลี่ฮุ่ยได้ใจ ยิ่งพูดจาโอหังหนักกว่าเดิม "แถวลู่เจียจุ่ยเนี่ยนะให้ตั้งแผงลอยได้? ระวังจะโดนเทศกิจไล่ตะเพิดเอานะ"

มีคนทนเห็นความเย่อหยิ่งของหวงลี่ฮุ่ยไม่ไหว เลยพยายามเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปที่จอโปรเจกเตอร์บนเวที ซึ่งกำลังฉายภาพหวานๆ ของบ่าวสาว

"ไอ้เหล่าหลิวเนี่ยนะ เมื่อก่อนเคยประกาศปาวๆ ว่าจะโสดตลอดชีวิต ตอนนั้นฉันก็บอกแล้วว่ามันแค่ยังไม่เจอคนที่ใช่ต่างหากล่ะ"

มีคนรู้ลึกรู้จริงแกล้งแซวขึ้นมาว่า "หรือว่าจะท้องก่อนแต่งหว่า?"

ประโยคนี้ทำเอาทุกคนหัวเราะครืน

หลิวหมิงเซวียนเป็นเพลย์บอยตัวพ่อมาตั้งแต่สมัยเรียน การที่โดนลูกเมียจับให้อยู่หมัดได้ ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีและน่าสะใจไม่น้อย

ไฟในห้องจัดเลี้ยงเริ่มหรี่ลง ทุกคนหยุดคุย แล้วหันไปสนใจพิธีบนเวที พร้อมส่งคำอวยพรให้คู่บ่าวสาว

พิธีการดำเนินไปประมาณสี่สิบกว่านาที ทุกคนก็นั่งกินข้าวไปดูไป จนกระทั่งบ่าวสาวเดินมาชนแก้วที่โต๊ะ

หลิวหมิงเซวียนขมวดคิ้ว เห็นลู่เหลียงถูกปล่อยให้นั่งอยู่ริมโต๊ะคนเดียว ในขณะที่หวงลี่ฮุ่ยถูกห้อมล้อมราวกับเป็นดารา

"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานแต่งของผมนะครับ วันนี้กินดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ!" เขายกแก้วขึ้นยิ้มกว้าง

หลิวหมิงเซวียนเหลือบไปเห็นน้ำอัดลมในแก้วลู่เหลียง ก็ทำหน้าไม่พอใจ "ไอ้เหลียง รีบเทน้ำทิ้งเลย เปลี่ยนเป็นเหล้าฝรั่งด่วน"

ลู่เหลียงงงเป็นไก่ตาแตก จะกินน้ำหรือกินเหล้า มันก็เรื่องของเขาไหม หลิวหมิงเซวียนจะมาหาเรื่องเขาทำไมเนี่ย

หลิวหมิงเซวียนแกล้งโวยวาย "ก็บอกแล้วไงว่าอย่าขับรถมา ไม่ก็ให้ผู้ช่วยขับมาให้ งานแต่งฉันทั้งที แกจะมากินน้ำเปล่าได้ไงวะ?"

"โอเคๆ วันนี้งานนาย นายใหญ่สุด นายว่าไงก็ว่างั้น" ลู่เหลียงหลุดขำ เข้าใจเจตนาของเพื่อนรักแล้ว

เขาเทน้ำทิ้งแล้วรินเหล้าฝรั่งจนเต็มแก้ว กระดกรวดเดียวหมด แล้วถามกลับ "ท่านเจ้าบ่าว พอใจหรือยังครับ?"

"ก็ยังพอทน"

หลิวหมิงเซวียนยิ้มกริ่ม พาเจ้าสาวเดินไปชนแก้วโต๊ะอื่นต่อ ทิ้งให้ทุกคนที่โต๊ะนั่งงงเป็นไก่ตาแตก

ลู่เหลียงมีรถ?

มีผู้ช่วยด้วย?

ไม่ได้ขายเต้าหู้ย่างหรอกเหรอ?

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ลู่เหลียงยังคงทำตัวตามปกติ ไม่ได้อธิบายอะไร เขาต่อสายหาเวิ่นเชา บอกชื่อโรงแรม และสั่งให้รีบมาหาเดี๋ยวนี้

มีคนทนความสงสัยไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นว่า "เหล่าลู่ แกเล่นเกมทายคำอะไรกับหมิงเซวียนอยู่วะ?"

ลู่เหลียงหัวเราะกลบเกลื่อน "ช่างมันเถอะ สงสัยวันนี้ดีใจจัด เลยเมาค้างน่ะ"

ทุกคนบนโต๊ะเริ่มมีความคิดในหัวแตกต่างกันออกไป นั่งกินข้าวต่อไปเงียบๆ บรรยากาศเฮฮาเมื่อกี้หายวับไปกับตา

ผ่านไปยี่สิบกว่านาที ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทสุดเนี้ยบ ก็วิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อแตกพลั่กมาถึงหน้างาน

เวิ่นเชาไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน แค่ยืนรออยู่หน้าประตู พอมองเห็นลู่เหลียงอยู่ไกลๆ ก็ส่งยิ้มให้อย่างมีมารยาท

ลู่เหลียงพยักหน้ารับเบาๆ รินเหล้าให้ตัวเองจนเต็มแก้ว เดินไปที่โต๊ะบ่าวสาวแล้วขอชนแก้ว

เขาถลึงตาใส่หลิวหมิงเซวียน แล้วยิ้มอวยพร "ขอให้พวกนายรักกันยืนยาวนะ ฉันมีธุระต้องไปก่อนล่ะ"

หลิวหมิงเซวียนมองไปที่โต๊ะเพื่อนร่วมชั้น เห็นแต่ละคนทำหน้าเหมือนเห็นผี ก็ยิ้มอย่างสะใจ "กลับดีๆ ล่ะ ไม่เดินไปส่งนะ"

พอลู่เหลียงคล้อยหลังไป เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็ทยอยเดินมาขอชนแก้ว หลิวหมิงเซวียนแกล้งแซว "พวกแกกะจะมอมเหล้าฉันใช่ไหมเนี่ย?"

เพื่อนสนิทคนที่คอยช่วยพูดแก้ต่างให้ลู่เหลียงเมื่อกี้ ถามตรงๆ เลยว่า "หมิงเซวียน ตกลงเรื่องของลู่เหลียงมันยังไงกันแน่?"

หลิวหมิงเซวียนยิ้ม "พวกแกลองตามไปดูข้างนอกก็รู้เองแหละ"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ หวงลี่ฮุ่ยก็วิ่งหน้าตาตื่นไปที่หน้าต่าง เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เมื่อกี้พวกเขายังเม้าท์กันอยู่เลยว่า มีแลมโบกินี อูรุส คันละสามล้านกว่าหยวนมาจอดอยู่ข้างล่าง ไม่คิดเลยว่าจะเป็นรถของลู่เหลียง

ทุกคนทำหน้าเหมือนเห็นผี มีคนหลุดปากพูดขึ้นมาว่า "ลู่เหลียงในเน็ตคนนั้น คงไม่ใช่ลู่เหลียงเพื่อนเราหรอกมั้ง?"

หวงลี่ฮุ่ยหน้าซีดเผือด พึมพำกับตัวเอง "เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าเขารวยขนาดนั้น จะหย่าทำไมล่ะ?"

"ก็ไม่เห็นแปลก บางทีอาจจะหย่าเพราะรวยเกินไปก็ได้มั้ง" มีคนพูดติดตลกทั้งที่ยังอึ้งอยู่

"ไอ้ลู่ รวยเงียบๆ เลยนะเนี่ย"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

ความรวยของลู่เหลียงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขา และพวกเขาก็ไม่ได้คิดจะไปยืมเงินลู่เหลียงอยู่แล้ว แต่สิ่งที่สำคัญคือ มันเอามาใช้หักหน้าหวงลี่ฮุ่ยได้ไงล่ะ

ความถ่อมตัวของลู่เหลียง ทำให้หวงลี่ฮุ่ยดูเหมือนตัวตลกไปเลย ต่อให้ทำธุรกิจวัสดุก่อสร้างรวยแค่ไหน จะไปสู้พวกเล่นการเงินได้ยังไง?

อีกด้านหนึ่ง

เวิ่นเชาขับรถออกจากโรงแรม "คุณลู่ครับ จะไปไหนต่อครับ?"

ถึงวันนี้จะเป็นวันหยุด แต่เขากลับดีใจเสียอีกที่ลู่เหลียงเรียกใช้ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเจ้านายไว้ใจและสนิทสนมกับเขา

ลู่เหลียงนวดขมับเบาๆ โดนเหล้าฝรั่งไปสองแก้ว เริ่มปวดหัวตุบๆ เขาหลับตาแล้วบอกพิกัด "ทอมสัน ริเวียร่า ตึก B"

วันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ หลี่ม่านลี่มักจะหยุดงานให้ตัวเองหนึ่งวัน แต่งตัวสวยๆ รอให้ลู่เหลียงพาไปเที่ยว

แต่รอแล้วรอเล่าอย่างมีความหวัง กลับกลายเป็นว่าลู่เหลียงเดินโซเซกลับมาในสภาพที่มีกลิ่นเหล้าหึ่ง

"ทำไมกินเหล้าแต่หัววันขนาดนี้ล่ะคะ"

เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางช่วยถอดเสื้อผ้าให้

"เพิ่งไปงานแต่งเพื่อนมาน่ะ"

ลู่เหลียงไม่ได้เมาหรอก แค่ฤทธิ์เหล้าฝรั่งมันแรง ทำเอาปวดหัว

เขานอนหนุนตักนุ่มๆ ของหลี่ม่านลี่ หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ "ขอฉันงีบแป๊บเดียวนะ"

"แบร่~"

หลี่ม่านลี่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน แถมยังช่วยจัดแจงข้าวของในกระเป๋าเสื้อและกางเกงออกให้หมด เพื่อให้เขานอนสบายขึ้น

จู่ๆ เธอก็ไปสะดุดตากับไฟแช็กรูปใบโคลเวอร์สี่แฉก ถึงจะอ่านภาษาอังกฤษไม่ออก แต่ก็อ่านภาษาจีนออกนะ

ลายมือสวยๆ แบบนี้ ไม่น่าจะใช่ลายมือของลู่เหลียงแน่ๆ

หลี่ม่านลี่เริ่มสงสัย เลยแกล้งถามหยั่งเชิง "ไฟแช็กอันนี้ มีคนให้มาเหรอคะ?"

"แก่แล้วน่ะ สูบบุหรี่เยอะๆ แล้วเจ็บคอ กะว่าจะค่อยๆ เลิกแล้วล่ะ"

ลู่เหลียงตอบกลับหน้าตาเฉย ไม่มีพิรุธเลยสักนิด

หลี่ม่านลี่หลงเชื่อสนิทใจ เอานิ้วจิ้มแก้มเขา "ก็กะจะบอกให้เลิกตั้งนานแล้วแหละ ได้ยินมาว่าสูบบุหรี่เยอะๆ เดี๋ยวจะทำลูกไม่ติดนะ"

ลู่เหลียงหรี่ตาขึ้นมายิ้มถาม "รีบคิดเรื่องมีลูกแล้วเหรอเนี่ย?"

"ยังหรอกค่ะ ฉันยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย ขอเที่ยวเล่นอีกสักสองสามปี ค่อยคิดเรื่องมีลูกสักสองคนดีไหมคะ?"

หลี่ม่านลี่ทำหน้าจริงจัง เธอเคยคิดเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน แต่ตอนนี้เพิ่งจะสิบเก้าเอง ยังอยากสนุกกับชีวิตวัยรุ่นอยู่

"เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับเธอนะ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน ถ้าเธอไม่ป้องกัน ดีไม่ดีปีหน้าอาจจะได้เป็นแม่คนเลยก็ได้"

ลู่เหลียงขยับตัวเปลี่ยนท่านอน มองดูถุงเท้าขาวกับรองเท้าหนังคู่สวย เรียวขาเนียนสวย หลี่ม่านลี่ชอบแต่งตัวสไตล์โลลิต้า (Lolita) มาก

เธอเคยบอกว่า ถึงชุดมันจะใส่ยาก ทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวก แต่ถ้าลู่เหลียงชอบ เธอก็จะใส่ให้เขาดูตลอดไป

หลี่ม่านลี่ยืดอกอย่างภูมิใจ "ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันโหลดแอปฯ คำนวณวันไข่ตกมาใช้แล้ว แม่นยำสุดๆ รู้เลยว่าวันไหนทำได้ วันไหนห้ามทำ"

สัญญาไลฟ์สตรีมมิ่ง 3 ปี มูลค่า 6 ล้านหยวน แพนด้าเอนเตอร์เทนเมนต์โอนเงินปีแรกมาให้แล้ว ทางสตูดิโอหักไปครึ่งหนึ่ง หักภาษีแล้วเหลือถึงมือเธอประมาณแปดแสนหยวน

หลี่ม่านลี่อาจจะไม่ใช่คนฉลาดมาก แต่เธอก็รู้ดีว่า ถ้าลู่เหลียงไม่ออกทุนสร้างสตูดิโอให้ ไม่สอนวิธีสร้างคาแรกเตอร์ให้ เธอก็คงไม่มีวันนี้หรอก

ดังนั้น พอได้เงินปุ๊บ เธอก็โอนกลับไปให้ที่บ้านหกแสนหยวนทันที พร้อมกับบอกว่าถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องติดต่อมาอีก ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูมาก็แล้วกัน

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่ม่านลี่ก็บอกตัวเองเสมอว่า ต่อไปนี้เธอเป็นคนของลู่เหลียงแล้ว จะขอติดตามเขาอย่างสุดหัวใจ

ถ้าเขาไม่ทิ้งเธอไป เธอก็จะเกาะติดเขาไม่ปล่อย หลี่ม่านลี่อดเหลือบไปมองไฟแช็กบนโต๊ะไม่ได้

"แล้ววันนี้ล่ะ ได้ไหม?" ฤทธิ์เหล้าของลู่เหลียงเริ่มสร่าง ปลายนิ้วชี้ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียน แล้วค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้นไปเรื่อยๆ

"วันนี้เหรอคะ~ แน่นอนสิคะ~"

หลี่ม่านลี่ยิ้มหวาน เป็นฝ่ายรุกก่อน โดยประทับริมฝีปากสีชมพูลงบนริมฝีปากของลู่เหลียงเบาๆ "อี๋~ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย"

(จบตอน)