บทที่ 89: มิตรสหายเก่าพบกันอีกครั้ง

เที่ยงวันต่อมา ลู่เหลียงเดินทางมายังโรงแรมอินดิโกตามที่อยู่ในการ์ดเชิญ

เมื่อขับรถเข้าไปในลานจอดรถ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าลืมพกเงินสดมา เพราะปกติชินกับการสแกนจ่ายหรือรูดบัตร ในกระเป๋าสตางค์เลยมีเงินสดติดไว้แค่พันกว่าหยวนเผื่อฉุกเฉินเท่านั้น

ตอนที่ลู่เหลียงแต่งงาน หลิวหมิงเซวียนใส่ซองให้เขาตั้ง 1,800 หยวน ซึ่งถือว่าเยอะที่สุดในบรรดาเพื่อนๆ ไม่มีใครเทียบได้เลย

ลู่เหลียงมองไปรอบๆ เห็นตู้เอทีเอ็มอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เขาจึงกดเงินออกมา 2,000 หยวน แล้วแวะไปซื้อซองแดงที่ร้านค้าเล็กๆ ข้างๆ พร้อมเขียนชื่อตัวเองกำกับไว้

พอเดินออกจากร้าน ลู่เหลียงก็บังเอิญเจอผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาคุ้นๆ น่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น แต่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเป็นใคร

อีกฝ่ายก็กำลังขมวดคิ้วใช้ความคิดเหมือนกัน จู่ๆ เธอก็ตบมือฉาดใหญ่ ทำหน้าดีใจ "ลู่เหลียง ใช่ไหม?"

"มางานแต่งหมิงเซวียนเหมือนกันเหรอ?"

ลู่เหลียงยิ้มเจื่อนๆ สิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดเวลาเจอเพื่อนเก่าก็คือ เขาดันจำเราได้ แต่เรากลับนึกไม่ออกว่าเขาคือใคร

ชื่อมันติดอยู่ที่ริมฝีปากแท้ๆ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก

"ดูจากหน้าตาแกแล้วเนี่ย อย่าบอกนะว่ายังนึกไม่ออกว่าฉันคือใคร?" เพื่อนร่วมชั้นสาวหรี่ตามองอย่างจับผิด

"เสี่ยวหวงไง จะลืมได้ไงล่ะ?" พอได้ยินคำพูดติดปากคุ้นหู ลู่เหลียงก็นึกออกทันที

หวงลี่ฮุ่ยได้ยินดังนั้นก็นึกย้อนถึงอดีต พลางถอนหายใจ "เป็นชื่อที่น่าคิดถึงจังเลยนะ เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็เรียกฉันว่าต้าหวง (หวงผู้พี่/หวงร่างใหญ่) กันหมดแล้ว"

"ก็ดูชีวิตมีความสุข อุดมสมบูรณ์ดีขนาดนี้ มันก็ต้องมีการวิวัฒนาการกันบ้างสิ" ลู่เหลียงแซวขำๆ

สาเหตุหลักที่เขานึกไม่ออก ก็เพราะเพื่อนร่วมชั้นสาวคนนี้ดูมีน้ำมีนวลขึ้นเยอะเลยนี่แหละ

ส่วนสูงร้อยหกสิบกว่าๆ น้ำหนักน่าจะพอๆ กับเขา กะคร่าวๆ ก็น่าจะสัก 75 กิโลกรัมเห็นจะได้

ใส่ทองหยองเพชรนิลจินดาเต็มตัว แต่งหน้าจัดเต็มสไตล์คุณนายชัดๆ

"แกนี่ปากยังหมาเหมือนเดิมเลยนะ"

หวงลี่ฮุ่ยถลึงตาใส่ "เพิ่งได้ข่าวมาว่า แกหย่าแล้วเหรอ?"

เธอมาถึงตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว ก็เลยขึ้นไปนั่งคุยกับพวกเพื่อนเก่าอยู่พักนึง

เมื่อกี้มีคนโทรมาให้ลงไปเลื่อนรถ ก็เลยถือโอกาสแวะมาซื้อของที่ร้านนี้พอดี

ลู่เหลียงพยักหน้ารับ หวงลี่ฮุ่ยก็ถามต่อ "เพื่อนเก่า ช่วงนี้ไปรวยอยู่ที่ไหนเนี่ย ยังขายบ้านอยู่หรือเปล่า?"

"พอหย่าแล้วก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน เลยลาออกดีกว่า ช่วงนี้ก็ทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันๆ น่ะ"

"เสียดายจัง ฉันกำลังคิดจะซื้อบ้านที่เซี่ยงไฮ้เพิ่มอีกสักสองสามหลัง กะว่าจะปรึกษาแกซะหน่อย"

หวงลี่ฮุ่ยพูดเรียบๆ แต่แอบปรายตามองลู่เหลียงอย่างมีเลศนัย สังเกตปฏิกิริยาของเขาอย่างเงียบๆ

งานมงคลที่เพื่อนเก่าได้กลับมาเจอกัน บางคนก็อยากมาพบปะสังสรรค์รำลึกความหลัง แต่บางคนก็มาเพื่อสนองความอวดรวยและอยากโชว์พาว

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเป็นแค่คนธรรมดาๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไร ชีวิตวัยรุ่นก็ไม่ได้หวือหวา เธอเลยชอบมาร่วมงานเลี้ยงรุ่นหรืองานแต่งงานเพื่อนๆ เป็นพิเศษ

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

'สามสิบปีแม่น้ำฮวงโหไหลทิศตะวันออก สามสิบปีไหลทิศตะวันตก อย่าดูถูกเด็กหนุ่มว่ายากจน (เรื่องชั่วคราว อนาคตเปลี่ยนกันได้)' ประโยคนี้คือแรงผลักดันชั้นดีของคนธรรมดาอย่างแท้จริง

"ถ้าแกอยากได้บ้านจริงๆ เดี๋ยวฉันแนะนำอดีตเพื่อนร่วมงานให้สักสองสามคนเอาไหม"

ลู่เหลียงไม่ได้สนใจอะไร เขามองไปที่ป้ายบอกทางหน้าล็อบบี้ เห็นชื่อภรรยาของหลิวหมิงเซวียนคือ หลิวอวี้เจิน "จัดงานที่ชั้นสามใช่ไหม?"

หวงลี่ฮุ่ยตอบ 'อืม' สั้นๆ เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ

เมื่อกี้ตอนที่เธอบอกว่าจะซื้อบ้านที่เซี่ยงไฮ้เพิ่ม พวกเพื่อนเก่าพากันเอาอกเอาใจ ถามไถ่ว่าไปทำธุรกิจอะไรมา แถมยังยื่นนามบัตรให้กันสลอน

แต่ท่าทีเฉยเมยของลู่เหลียง ทำให้ความภาคภูมิใจและอีโก้ของเธอถูกลดทอนลง หวงลี่ฮุ่ยจึงแกล้งถามยิ้มๆ "ลู่เหลียง ช่วงนี้ทำธุรกิจเล็กๆ อะไรอยู่ล่ะ สามีฉันทำธุรกิจวัสดุก่อสร้างที่เขตผู่ซิน ก็พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง เผื่อว่าจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันไง"

"งั้นฝากขอบคุณสามีแกด้วยนะ แต่ฉันขายเต้าหู้ย่างอยู่หน้าสถานีรถไฟใต้ดิน คงไม่มีโอกาสได้ร่วมธุรกิจกันหรอก"

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ดูออกว่าต้าหวงอยากจะอวดเต็มแก่ เขาก็เลยสนองให้ตามคำขอ

เรียนจบมาสิบปี เพื่อนเก่าที่ยังติดต่อกันอยู่ก็มีแค่หลิวหมิงเซวียนคนเดียว ส่วนคนอื่น เขาไม่สนใจหรอก

กินข้าวเสร็จวันนี้ กว่าจะได้เจอกันอีกทีอาจจะอีกสามปี ห้าปี สิบปี หรืออาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้

ลู่เหลียงไม่สนหรอกว่าจะสร้างภาพลักษณ์แบบไหนให้ใครเห็น แค่มาแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว กินข้าวเสร็จแล้วก็กลับ นั่นคือจุดประสงค์ของการมาในวันนี้

"เป็นเถ้าแก่เล็กๆ ก็ดีนะ ตัวคนเดียวไม่ต้องเลี้ยงใคร อยากขายก็ขาย ไม่อยากขายก็หยุด ไม่เหมือนพวกฉันหรอก ลืมตาตื่นมาก็ต้องดูแลปากท้องลูกน้องตั้งหลายร้อยคน เครียดจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

หวงลี่ฮุ่ยรู้สึกฟินสุดๆ อีโก้ได้รับการเติมเต็มอย่างเต็มที่

"นั่นสินะ"

ลู่เหลียงตอบรับส่งๆ เดินไปถึงห้องจัดเลี้ยงชั้นสาม ก็เห็นหลิวหมิงเซวียนกับภรรยาในชุดแต่งงานสไตล์จีนสีแดงสด ยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน

พอหลิวหมิงเซวียนเห็นลู่เหลียงเดินเข้ามา ก็รีบปรี่เข้าไปชกไหล่เขาเบาๆ "เดี๋ยวนี้ทำตัวเป็นซุปตาร์เหรอ? มาซะคนสุดท้ายเลยนะ"

"ใครจะกล้าล่ะ ก็แค่บังเอิญเจอต้าหวงข้างล่าง เลยคุยกันเพลินไปหน่อยน่ะ" ลู่เหลียงบุ้ยปากไปทางด้านหลัง

หลิวหมิงเซวียนทำหน้าแปลกๆ กระซิบถาม "ยัยนั่นไม่ได้อวดเรื่องผัวทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง หรือเรื่องจะซื้อบ้านเพิ่มให้แกฟังใช่ปะ?"

ลู่เหลียงยิ้มแล้วพยักหน้า "เล่าหมดแหละ"

"แล้วแกไม่ได้แทงใจดำยัยนั่นกลับไปเหรอ?"

หลิวหมิงเซวียนทำหน้าสะใจ ไม่สนเลยว่านี่คืองานแต่งงานของตัวเอง

"ขี้เกียจว่ะ"

ลู่เหลียงกลอกตาใส่เพื่อน เดินเข้าไปหาเจ้าสาวพร้อมรอยยิ้ม "ยินดีด้วยนะครับ เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ผมชื่อลู่เหลียง เป็นเพื่อนสนิทของหมิงเซวียนครับ"

เจ้าสาวดูจะเป็นคนขี้อาย เธอยิ้มเขินๆ "สวัสดีค่ะ ฉันได้ยินหมิงเซวียนพูดถึงคุณบ่อยๆ เลยค่ะ"

ลู่เหลียงหันกลับมาหาหลิวหมิงเซวียน ตบไหล่เขาเบาๆ "ยินดีด้วยนะ ไม่ต้องต้อนรับฉันหรอก เดี๋ยวฉันเดินไปเอง"

เขามองเห็นคนคุ้นหน้าที่โต๊ะเพื่อนร่วมชั้น ก็เลยวางซองแดง เซ็นชื่อ แล้วเดินตรงไปที่นั่น

หลิวหมิงเซวียนแอบดูความหนาของซองแดง แล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ "คนกันเอง ไม่ต้องต้อนรับหรอก ไปหาที่นั่งเอาเองเลย"

สองพันหยวน ไม่ขาดไม่เกิน เขาปลื้มใจมาก

เพื่อนแท้คือการเปิดใจคุยกัน ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ว่าพอมีเงินแล้วจะไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย อยากจะให้เท่าไหร่ก็ให้

ลู่เหลียงมีเงิน นั่นมันเรื่องของลู่เหลียง ที่หลิวหมิงเซวียนชอบคบกับลู่เหลียง ก็เพราะพวกเขาผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ ตั้งแต่แบ่งบุหรี่กันสูบมวนเดียว จนถึงตอนนี้ที่ไปกินดื่มมื้อดึกด้วยกันแบบไม่ต้องคิดมาก

คบกันมาสิบกว่าปี สิ่งที่เขาเห็นค่าคือตัวตนของลู่เหลียงต่างหาก

ถ้าเขาเดือดร้อนจริงๆ เขาก็จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเอง ไม่ใช่รอให้ลู่เหลียงมาทำบุญให้เหมือนขอทาน

โชคดีที่ลู่เหลียงก็เข้าใจเรื่องนี้ดี

"เฮ้ย เหล่าลู่ มาสายนะเว้ย"

"ไม่เจอกันหลายปี ดูเด็กลงไปเยอะเลยนะเนี่ย"

"พุงหายไปไหนแล้ววะ แถมผิวยังดูดีขึ้นอีก นี่มันที่เขาเรียกกันว่า โกงอายุ (Benjamin Button) ชัดๆ"

ทันทีที่ลู่เหลียงเดินไปถึงโต๊ะเพื่อนร่วมชั้น เขาก็กลายเป็นจุดสนใจทันที

คนวัยสามสิบ ไม่ได้หมายถึงแค่ตัวเลข แต่หมายถึงจิตวิญญาณที่ต้องแบกรับภาระครอบครัวจนแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง

งานก็หนักแสนหนักแต่ก็ไม่กล้าลาออก เจ็บป่วยก็ไม่กล้าพัก บนมีพ่อแม่ที่ต้องดูแล ล่างมีลูกเล็กที่ต้องเลี้ยงดู แถมยังต้องคอยเอาใจภรรยาอีก เรียกได้ว่าแทบจะไม่หลงเหลือความเป็นตัวเอง เป็นแค่หุ่นยนต์ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ

เหมือนคนโดนฝังดินไปแล้วครึ่งตัว รอแค่วันที่ส่งพ่อแม่ขึ้นสวรรค์ เลี้ยงดูลูกจนเติบโตมีครอบครัว ก็ถือว่าหมดห่วง พร้อมลงโลงได้อย่างสบายใจ

เรื่องของตัวเองถูกจัดไว้เป็นอันดับสุดท้าย บางคนถึงกับสูญเสียความเป็นตัวเองไปเลย เรื่องรูปร่างหน้าตายิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่เคยใส่ใจดูแลหรอก

หัวล้าน พุงพลุ้ย กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

พอเห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ดูเหมือนจะมีชีวิตความเป็นอยู่พอๆ กัน แต่ลู่เหลียงกลับดูเหมือนได้เกิดใหม่ จะไม่ให้อิจฉาได้ยังไง

หวงลี่ฮุ่ยเองก็แอบอิจฉาตาร้อน เธอเปลี่ยนจากเสี่ยวหวงกลายเป็นต้าหวง แต่ทำไมลู่เหลียงถึงยังดูหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวได้ขนาดนี้

"คงเป็นเพราะช่วงนี้มีเวลาไปฟิตเนสบ่อยๆ มั้ง พอผอมลง มันก็เลยดูเด็กลงล่ะมั้ง"

คนแบบหวงลี่ฮุ่ยมีแค่ส่วนน้อย พอได้ยินลู่เหลียงพูดแบบนี้ ทุกคนก็เริ่มแชร์ความเปลี่ยนแปลงของตัวเองบ้าง

บางคนบ่นว่าระบบย่อยอาหารไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ตอนวัยรุ่นกินเนื้อสัตว์ได้เป็นกิโลๆ โดยไม่ต้องกินข้าวหรือผักเลย แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้แล้ว กินเยอะไปก็จุก แถมยังท้องผูกอีก ต้องกินข้าวกับผักคู่กัน แถมยังกินเยอะไม่ได้ด้วย

บางคนก็บอกว่า สิ่งที่ทรมานที่สุดในแต่ละวันคือการสระผม มองดูฟองแชมพูสีขาวที่มีผมร่วงติดมาเป็นสิบๆ เส้น อีกหน่อยผมแต่ละเส้นคงต้องมีหมายเลขประจำตัวแล้วล่ะ

พอแชร์อาการป่วยกันเสร็จ ก็เริ่มแชร์สาเหตุและวิธีรักษา ตั้งแต่การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการนอน การกินอาหารบำรุง ไปจนถึงสูตรยาโบราณ

ลู่เหลียงนั่งฟังไปยิ้มไป

นี่สิถึงจะเรียกว่างานเลี้ยงรุ่น การได้มาเจอกับเพื่อนเก่า พูดคุยกันอย่างเปิดอก ลืมความเครียดจากการทำงานและชีวิตประจำวันไปชั่วขณะ ย้อนนึกถึงวันวานอันแสนสดใส

หวงลี่ฮุ่ยรู้สึกหงุดหงิดมาก อุตส่าห์รวยขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่มีคนมาอวย แล้วจะมีเงินไปทำไมล่ะเนี่ย

"สำหรับฉันนะ ฉันว่าการเข้าคลินิกเสริมความงาม เข้าฟิตเนส จ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวมาจัดคอร์สให้เฉพาะบุคคล น่าจะเวิร์กที่สุดแล้ว"

หวงลี่ฮุ่ยพูดเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความอวดรวย "ปีนึงหมดไปกับเรื่องพวกนี้อย่างต่ำๆ ก็เป็นล้านหยวน"

แค่ค่าใช้จ่ายก้อนนี้ก้อนเดียว ก็เท่ากับรายได้ทั้งหมดของคนธรรมดาสองสามปีรวมกันแล้ว

แต่ก่อนที่ทุกคนจะทันได้แสดงความอิจฉา ลู่เหลียงก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลยนะ"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาเพื่อนเก่าทุกคนแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่

ก็จริงอย่างที่พูดนั่นแหละ ถ้าได้ผลจริง เสี่ยวหวงคงไม่กลายเป็นต้าหวงหรอก