บทที่ 88 ขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้วไหม?

"งั้นก็ไปกันเถอะ" ลู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก ทั้งสองคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเดินทางมายังโชว์รูมเบนท์ลีย์สาขาเขตซินผู่

เขาไม่ได้ไปหาหลี่เยว่ แต่เลือกร้านเบนท์ลีย์ที่อยู่ใกล้ๆ แทน เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นได้ใจจนเกิดความโลภมากไปกว่านี้

ถึงจะไม่มีคนรู้จัก แต่แลมโบกินีคือใบเบิกทางชั้นยอดที่ทำให้เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากผู้จัดการฝ่ายขาย

"คุณลู่ครับ ไม่ทราบว่าสนใจรถยนต์รุ่นไหนของเราเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?" ผู้จัดการคอยบริการอย่างเอาใจใส่พร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจง

"ขอดูรุ่นซีดานทั้งหมดเลยแล้วกัน"

ลู่เหลียงเคยขับรุ่นมัลแซนน์ปี 13 มาก่อน ตอนนั้นเขารู้สึกว่ามันดีมาก แต่ก็ยังอยากลองรุ่นอื่นๆ ดูบ้าง เผื่อว่าคันต่อไปจะดีกว่า

ลู่เหลียงพาเหวินซานซานไปทดลองขับทั้งรุ่นฟลายอิ้งสเปอร์และมัลแซนน์ เขายิ้มแล้วถามว่า "คิดว่าคันไหนดีกว่ากัน?"

"เหมือนว่าคันนั้นจะนั่งสบายกว่านิดหน่อยนะคะ" เหวินซานซานทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักเหมือนคนดูรถไม่เป็น ก่อนจะชี้ไปที่รถมัลแซนน์สีดำคันนั้น

ลู่เหลียงหลุดขำ ฟลายอิ้งสเปอร์ตัวท็อปซื้อได้แค่มัลแซนน์ตัวเริ่มต้นเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

เพราะรถคันนี้จะซื้อในนามบริษัท แพงหน่อยก็ไม่เป็นไร จะได้เอาไปหักภาษีได้มากขึ้นด้วย

"เอาคันนั้นแหละ เดี๋ยวผมขอเลือกออปชันหน่อย"

ลู่เหลียงชี้ไปที่รถคันเดียวกัน ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 4.98 ล้านหยวน พอเลือกออปชันเสริมรวมกับภาษีซื้อรถแล้ว ราคาน่าจะตกอยู่ราวๆ 6 ล้านหยวน

เหวินซานซานตกใจ "ไม่ดูคันอื่นอีกหน่อยเหรอคะ?"

"ตัดสินใจได้แล้วก็ซื้อเลย จะดูอะไรอีกล่ะ?"

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก ท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังเดินซื้อผักในซูเปอร์มาร์เก็ต

ปัญหาใหญ่ที่สุดของรถหรูคือความแพง ขอแค่ราคาไม่ใช่ปัญหา เรื่องบริการก่อนและหลังการขายก็ไม่ใช่ปัญหาเช่นกัน

เพราะลูกค้าแต่ละคนมีค่ามาก คนที่สามารถซื้อรถหรูราคาหกล้านหยวนได้ ชาตินี้คงไม่ได้ซื้อแค่คันเดียวหรอก

เหวินซานซานถึงกับพูดไม่ออก เข้าวงการมาสิบสามปี เงินที่เธอหามาได้ทั้งหมดยังไม่เท่ากับที่ลู่เหลียงใช้จ่ายภายในชั่วโมงเดียวเลย

"คุณลู่ครับ รถของคุณต้องใช้เวลา 25 วันถึงจะมาส่งถึงที่ พวกเราจะรีบเร่งทางสำนักงานใหญ่ให้อย่างเร็วที่สุดเลยครับ"

ผู้จัดการฝ่ายขายยิ้มแก้มแทบปริ ประคองเอกสารที่เพิ่งเซ็นเสร็จราวกับของล้ำค่า แทบจะเชิญลู่เหลียงขึ้นหิ้งบูชา

ลู่เหลียงพยักหน้า พาเหวินซานซานขึ้นรถขับออกไป "ไปกินข้าวกันก่อน บ่ายๆ ค่อยไปเดินเล่นกันต่อ"

เหวินซานซานพยักหน้ารับ แต่ระหว่างที่กินข้าว เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมของไว้ที่โรงแรม

ลู่เหลียงจึงต้องขับรถพาเธอกลับไปที่โรงแรม ตั้งใจจะรอเธออยู่หน้าประตู เหวินซานซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบา "อากาศร้อนขนาดนี้ ขึ้นไปดื่มน้ำข้างบนก่อนไหมคะ"

"เอาสิ พอดีคอแห้งอยู่เหมือนกัน"

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก เดินตามหลังเหวินซานซาน ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในห้องพักโรงแรมของเธอ

เป็นห้องสวีทธุรกิจธรรมดาๆ ไม่ดีไม่แย่ ราคาคืนหนึ่งน่าจะตกพันกว่าเกือบสองพันหยวน

"ห้องอาจจะรกไปหน่อย อย่าขำนะคะ"

เหวินซานซานรีบเก็บเอกสารบนโต๊ะ จู่ๆ เธอก็ร้องอุทานออกมา ครึ่งตัวของเธอแนบชิดติดกับโต๊ะกะทันหัน เธอร้องเรียกเสียงหวาน "พี่เหลียง ทำอะไรเนี่ย"

ลู่เหลียงทำหน้าสำนึกผิด สวมกอดเอวของเหวินซานซานไว้ "เมื่อกี้เดินชนมุมโต๊ะน่ะ จู่ๆ ขาก็เลยชา"

เหวินซานซานกลอกตา ยิ้มอย่างยั่วยวน มือก็ปลดเข็มขัดกางเกงของลู่เหลียงไปพลาง ปากก็ถามไปพลาง "ไหนขอฉันดูหน่อยสิคะว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

"มันบวมน่ะ"

"ฉันมีวิธีแก้บวมชะงัดเลยนะคะ"

"งั้นลองดูหน่อยไหม?"

"ลองก็ลองสิคะ"

ทั้งสองคนเริ่มตั้งแต่ห้องนั่งเล่น ไปห้องนอน แล้วก็จบที่ห้องน้ำ จากสว่างจนฟ้ามืด ห้องที่รกอยู่แล้วก็ยิ่งกระจัดกระจายหนักกว่าเดิม

อันที่จริงดาราสาวก็ไม่ได้ต่างจากผู้หญิงทั่วไปนักหรอก แค่หุ่นดีและใส่ใจดูแลรูปร่างมากกว่าเท่านั้นเอง

ผิวพรรณเนียนนุ่มราวกับน้ำนม ต่อให้อายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ก็ยังดูแลตัวเองดีจนดูเหมือนสาวน้อยอายุสิบเก้าไม่มีผิด

ตามที่เหวินซานซานบอก ปีหนึ่งเธอหาเงินได้แปดแสนหยวน อย่างน้อยสี่แสนก็หมดไปกับการดูแลตัวเองในแต่ละวันแล้ว

ดาราก็ต้องหากินกับความสาวความสวยนี่นา ถ้าความสวยหมดไป ต่อให้เป็นซูเปอร์สตาร์ก็ไม่มีใครสนใจหรอก

ยิ่งเธอเป็นดาราไม่มีชื่อเสียง ก็ยิ่งต้องดูแลตัวเองให้ดี เพื่อรอคอยโอกาส เหมือนอย่างตอนนี้ไงล่ะ

"เดี๋ยวนี้ดาราฮ่องกงตกอับขนาดนี้เลยเหรอ?" ลู่เหลียงบีบคางมนของเธอเบาๆ

คางเธอไม่แหลม รูปหน้าเป็นทรงไข่มาตรฐาน แค่หางตาดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ น่าจะเคยผ่านมีดหมอมาบ้าง

"ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วค่ะ ตลาดฮ่องกงนับวันยิ่งหดตัว ซีรีส์หรือหนังที่ถ่ายทำกันก็มีแต่นักแสดงหน้าเดิมๆ วนไปวนมา"

เหวินซานซานเอื้อมตัวข้ามลู่เหลียง หยิบบุหรี่กับไฟแช็กมาจุดให้เขาสูบหลังเสร็จกิจ "อย่างครั้งนี้ ฉันก็บินมาแคสติ้งบทนางรองในซีรีส์เรื่องหนึ่งน่ะค่ะ"

"ระดับดาราหนังลดตัวลงมาเล่นซีรีส์เนี่ยนะ ในวงการพวกคุณเขาถือเรื่องนี้กันไม่ใช่เหรอ?" ลู่เหลียงประหลาดใจ

ถึงเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องในวงการบันเทิง แต่ก็เคยได้ยินเรื่องห่วงโซ่ความหยิ่งยโสในวงการมาบ้าง ว่าดาราหนังจะมองข้ามดาราทีวี ดาราทีวีมองข้ามดาราหนังแผ่น แล้วก็ดาราซีรีส์ออนไลน์ตามลำดับ

เหวินซานซานจิ้มอกลู่เหลียงอย่างไม่พอใจ "สรุปแล้วคุณเคยดูเรื่องเฮลิออสที่ฉันเล่นจริงๆ หรือเปล่าคะเนี่ย?"

"พูดตามตรงนะ ไม่เคยดูหรอก" ลู่เหลียงยิ้มกริ่มพ่นควันบุหรี่ ในเมื่อนอนเตียงเดียวกันแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก

เหวินซานซานถลึงตาใส่ ทำหน้าเหมือนกะไว้แล้วเชียว "ถึงฉันจะได้เป็นนางเอก แต่หักหน้าหักหลังแล้วมีบทโผล่มาแค่ไม่กี่นาทีเอง สู้ไปเล่นซีรีส์ยังดีกว่า อย่างน้อยก็ได้แอร์ไทม์เยอะกว่า คนดูจะได้คุ้นหน้า เผื่อจะเข้าตาใครบ้าง"

"แล้วหยางเทียนเป่าล่ะ? งานเธอก็ชุกไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ให้เธอช่วยดึงคุณไปเล่นด้วยล่ะ" ลู่เหลียงถามยิ้มๆ

"น่ารำคาญ อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นให้ฉันได้ยินนะ ตอนนั้นถ้าเธอไม่เอาฉันไปพูดเสียๆ หายๆ คนที่ได้เข้าสังกัดเฟิงซ่างก็ต้องเป็นฉันแล้ว"

เหวินซานซานกัดฟันกรอด แฉธาตุแท้ของหยางเทียนเป่าออกมา สรุปง่ายๆ ก็คือเหยียบย่ำสร้างข่าวฉาวเพื่อไต่เต้าขึ้นไปไม่หยุดหย่อน

ตอนนั้นเธอยังไร้เดียงสา คิดว่าแค่พยายามก็จะได้ผลตอบแทน เลยปฏิเสธกฎหมู่พวกการใช้เต้าไต่ทุกรูปแบบ

แต่หยางเทียนเป่าไม่เหมือนกัน เธอรู้จักรใช้ประโยชน์จากเรือนร่างตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ประจบสอพลอไต่เต้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ไปเจอกับหวงเจี้ยวจู่

ลู่เหลียงยิ้ม ไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ "พรุ่งนี้คุณย้ายขึ้นไปอยู่ห้องสวีทหรูชั้นบนเลยนะ อยากอยู่เป็นเดือนเป็นปีก็ตามสบาย รอผมเคลียร์งานช่วงนี้เสร็จเมื่อไหร่ เดี๋ยวจะลองหาบทที่เหมาะๆ ให้คุณดู"

เขามีบัตรแพลทินัมของธนาคาร ซึ่งเป็นพาร์ตเนอร์กับโรงแรมห้าดาวทั่วประเทศ ห้องสวีทหรูบางแห่งก็พักฟรีได้เลย หรือไม่ก็ได้ส่วนลดเจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ถ้าอยู่ระยะยาว เผลอๆ อาจจะถูกกว่าห้องบิสซิเนสธรรมดาด้วยซ้ำ

เหวินซานซานโอบคอลู่เหลียง "พี่เหลียง ฉันยอมยกทุกอย่างให้พี่แล้วนะ พี่ห้ามทิ้งฉันเด็ดขาดเลยนะ"

ลู่เหลียงหัวเราะเบาๆ บีบจมูกเธอเล่น "เดี๋ยวผมจะคอยดูให้ เลิกนอนได้แล้ว ลงไปเดินเล่นข้างล่างกันเถอะ"

"แต่ว่าฉันไม่มีแรงเหลือแล้วนี่นา หมดเกลี้ยงเลย" เหวินซานซานทำหน้างอแง กอดลู่เหลียงออดอ้อน

ลู่เหลียงไม่ได้ตามใจ "งั้นคุณก็นอนพักไปเถอะ เดี๋ยวผมลงไปดูว่ามีอะไรอร่อยๆ บ้าง แล้วจะซื้อขึ้นมาฝาก"

"ไม่เอานะ ไปด้วยกันสิ" เหวินซานซานรู้สึกถึงลางไม่ดี รีบลุกพรวดขึ้นมาวิ่งตามลู่เหลียงเข้าห้องน้ำไป

เธอเคยพลาดโอกาสมาแล้วหลายครั้ง ลู่เหลียงคือคนที่มีโอกาสดันเธอให้ดังได้มากที่สุด เพื่อให้โด่งดัง เธอทำได้ทุกอย่าง

เรื่องเงินเป็นแค่เรื่องรอง เธอแค่อยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เธอไม่ได้ด้อยไปกว่าหยางเทียนเป่าเลย แค่โชคไม่ดีเท่าก็เท่านั้น

ตอนนี้หยางเทียนเป่าดังเป็นพลุแตก พูดอะไรคนก็เชื่อไปหมด ส่วนตัวเธอพูดอะไรก็ไม่มีใครฟัง กลายเป็นว่าความผิดทุกอย่างมาตกอยู่ที่เธอคนเดียว

มีเพียงแค่ต้องดังให้ได้เท่านั้น เธอถึงจะอธิบายทุกอย่างให้ทุกคนเข้าใจได้

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก ยืนอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้เหวินซานซานอาบน้ำถูสบู่ให้เขาทั้งตัวอย่างสบายใจ

ดาราสาวก็เป็นแบบนี้แหละ แถมพวกเธอยังทะเยอทะยานและมีเป้าหมายชัดเจนกว่าผู้หญิงทั่วไป เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ พวกเธอก็ยอมสู้ยิบตา

ตกดึกทั้งสองคนก็ออกไปกินข้าวข้างนอก พอกลับมาที่โรงแรม ลู่เหลียงก็จัดการอัปเกรดห้องเป็นห้องสวีทสุดหรูของโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์ให้เธอเสร็จสรรพ

โยนเศษเนื้อชิ้นเล็กๆ ให้ชิมไปก่อน ส่วนเรื่องเส้นสายในวงการ ลู่เหลียงกะว่าจะรอให้ช่วงที่ยุ่งๆ นี้ผ่านพ้นไปก่อน ว่างเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที

ต้องรู้จักล่อให้อยาก ถึงจะได้รับการปรนนิบัติอย่างต่อเนื่อง ของที่ได้มาง่ายๆ คนมักจะไม่เห็นคุณค่าเสมอแหละ