บทที่ 87 ชีวิตอิสระที่โบยบิน

เมื่อเข้าไปในห้องวีไอพี หญิงสาวก็ถอดหน้ากากอนามัยออก

เธอมีใบหน้าที่สวยเฉี่ยวแบบสาวฮ่องกง ดวงตาเรียวยาวทรงเสน่ห์ ริมฝีปากบางเป็นรูปกระจับ

เวลายิ้มดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจ แต่เวลาทำหน้านิ่งๆ บวกกับลิปสติกสีแดงสด กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและเข้าถึงยาก

หวังเสี่ยวชงเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกคุ้นหน้า แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน จู่ๆ ลู่เหลียงก็ทำหน้าประหลาดใจ "คุณเหวิน ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่"

เดือนก่อนเขาพาซูหว่านอวี้ไปดูหนังหลายรอบ เคยเห็นโปสเตอร์โปรโมตหนังเรื่อง 'Helios' (ห่าล้างเมือง) แล้วก็สะดุดตากับลุคของเจนิซ ม่าน (Janice Man) หรือ เหวินหย่งซาน

นักฆ่าสาวสุดเซ็กซี่ที่ดูเย็นชา ทาปากแดง ผมลอนใหญ่ แถมยังมีไฝรองน้ำตาที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้ลืมไม่ลงจริงๆ

พอได้ยินว่าแซ่เหวิน หวังเสี่ยวชงก็นึกขึ้นได้ทันที "เมื่อก่อนเธอเคยเดบิวต์เป็นคู่หูกับแองเจลาเบบี้ใช่ไหม?"

รอยยิ้มของเจนิซ ม่าน ดูเจื่อนลงเล็กน้อย "คุณชายหวังความจำดีจังเลยนะคะ ใช่ค่ะ เคยมีเรื่องแบบนั้นจริงๆ"

ลู่เหลียงอมยิ้ม ยกแก้วขึ้นเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "ดื่มๆๆ หนังเรื่อง Helios ผมดูไปหลายรอบเลย คุณเหวินเล่นเก่งมาก เสียดายบทน้อยไปหน่อย"

เขารู้จักเจนิซ ม่าน แค่จากโปสเตอร์หนัง Helios ส่วนเรื่องราวในอดีตของเธอ เขาไม่รู้เรื่องเลย

แต่จากที่หวังเสี่ยวชงพูดเสริมว่าเธอเคยเดบิวต์คู่กับแองเจลาเบบี้ บวกกับปฏิกิริยาของเจนิซ ม่าน

เดาได้ไม่ยากเลยว่า คู่หูที่เคยสนิทกัน ตอนนี้คงวงแตก หรือไม่ก็ถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติดไปแล้ว

แองเจลาเบบี้ดังเป็นพลุแตกจากรายการ Running Man (Keep Running) แถมงานแต่งงานแห่งศตวรรษก็ยังไม่ทันจัด แต่ตอนนี้ใครๆ ก็รู้จักเธอทั้งนั้น

ตัดภาพมาที่เจนิซ ม่าน ยังลุ่มๆ ดอนๆ เป็นดาราเกรดสามยังไม่ได้ด้วยซ้ำ ได้แต่รับบทสมทบในวงการบันเทิงฮ่องกงไปวันๆ

ลู่เหลียงไม่เคยดูหนังเรื่อง Helios แต่ดูจากรายชื่อนักแสดงนำอย่าง จางเจียฮุย กับ จางเสวียโหย่ว ก็น่าจะเป็นหนังแอ็กชันสไตล์ฮ่องกงที่มีผู้ชายเป็นตัวเดินเรื่อง ส่วนนางเอกก็คงเป็นแค่ไม้ประดับ

อดีตเพื่อนซี้ ตอนนี้ดังทะลุฟ้า แต่กลับไม่เหลียวแลกันเลย ในใจก็คงต้องมีความน้อยเนื้อต่ำใจบ้างแหละ

และนี่ก็คือโอกาสของลู่เหลียง

หวังเสี่ยวชงก็รู้ทัน สวมบทเป็นปีกหวิงคอยชงให้ทันที "ไอ้เหลียง นายก็เพิ่งลงทุนสร้างหนังไปตั้งหลายเรื่องไม่ใช่เหรอ ให้คุณเหวินเล่นเป็นนางเอกสักเรื่องสิ"

ลู่เหลียงถอนหายใจ "มันก็ต้องมีบทที่เหมาะสมด้วยสิ เกิดเป็นหนังห่วยๆ ทุนต่ำขึ้นมา เดี๋ยวจะพานทำให้ภาพลักษณ์ของคุณเหวินในสายตาคนจีนแผ่นดินใหญ่เสียเปล่าๆ"

เจนิซ ม่าน ยิ้มรับ เธอเข้าวงการมาตั้งแต่ตอนอายุ 14 ผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการบันเทิงมาตั้งหลายปี ไม่ใช่เด็กใสซื่อที่ไม่รู้ประสีประสาหรอก

ที่บอกว่าบทน้อยไปหน่อย หรือต้องหาบทที่เหมาะสม นี่มันคือการอ่อยทางอ้อมชัดๆ

เพียงแต่เธอยังไม่รู้ว่าลู่เหลียงเป็นใคร

เจนิซ ม่าน ทำเสียงกระเง้ากระงอดเหมือนงอน "คุณผู้ชายคะ คุณรู้จักฉัน แต่ฉันยังไม่รู้จักคุณเลยนะคะ แบบนี้มันไม่ค่อยแฟร์เลยนะ"

"ขอโทษทีๆ พอดีเจอคุณเหวินแล้วดีใจไปหน่อย เลยลืมแนะนำตัวไปเลย"

ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม ยกแก้วขึ้นดื่มเป็นการลงโทษตัวเอง "ผมชื่อลู่เหลียง ลู่เหลียงจากเทียนซิงแคปิตอล (Tianxing Capital) ครับ"

เจนิซ ม่าน ประหลาดใจ "คุณคือคุณลู่เหรอคะ? ยังดูเด็กอยู่เลย ทำไมคนในเน็ตถึงเรียกคุณว่าคุณลุงลู่ล่ะคะ?"

ถึงเธอจะอยู่ในวงการบันเทิงฮ่องกง แต่ก็จับตาดูฝั่งจีนแผ่นดินใหญ่อยู่ตลอด หวังจะเข้าไปขยายฐานแฟนคลับและกอบโกยรายได้จากประชากรมหาศาลที่นั่นให้ได้

เมื่อไม่กี่วันก่อน ชื่อของลู่เหลียงดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศ ใครที่เล่นเน็ตก็ต้องเคยได้ยินชื่อเขาทั้งนั้น แต่ไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะยังหนุ่มขนาดนี้

หวังเสี่ยวชงที่กำลังกอดสาวอยู่ หัวเราะจนท้องแข็ง "ก็ใครใช้ให้มันทำตัวเหมือนตาแก่โบราณแถมยังไม่ยอมโชว์หน้าล่ะ"

ลู่เหลียงถลึงตาใส่ "นายพูดมากไปแล้วนะ"

เจนิซ ม่าน เอามือป้องปากหัวเราะเบาๆ คุยกันได้สักพัก ผู้จัดการของเธอก็โทรมา เธอจึงขอตัว "คุณชายหวัง คุณลู่ ขอโทษด้วยนะคะ ดึกมากแล้ว ฉันต้องขอตัวกลับก่อนค่ะ"

ลู่เหลียงพยักหน้า "งั้นเดี๋ยวผมเดินไปส่งข้างล่างนะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ทั้งสองคนแลกคอนแทคกันที่หน้าผับ ลู่เหลียงยืนมองจนเจนิซ ม่าน ขึ้นแท็กซี่ออกไป

พอกลับขึ้นมาที่ห้องวีไอพี หวังเสี่ยวชงก็ยื่นขวดเบียร์ให้ แกล้งแซวยิ้มๆ "สนใจเธองั้นสิ?"

"ก็นิดหน่อย" ลู่เหลียงจิบเบียร์ ยอมรับอย่างเปิดเผย

"ฉันเพิ่งนึกอะไรออก ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ย่อยเลยนะ นิสัยก็พอๆ กับแองเจลาเบบี้นั่นแหละ เป็นนางแบบโนเนมมาก่อนเหมือนกัน แค่คนนึงดัง อีกคนไม่ดัง"

หวังเสี่ยวชงนึกถึงเรื่องราวในอดีต เจนิซ ม่าน ดูเหมือนจะเคยมีประเด็นเรื่องพูดจาไม่คิด จนเกือบโดนแบนมาแล้ว

"เรื่องพวกนั้นมันเป็นปัญหาของว่าที่สามีเธอในอนาคต ไม่ใช่ปัญหาของฉัน" ลู่เหลียงหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจ

"ก็จริงของนาย" หวังเสี่ยวชงหัวเราะ "แต่อย่าไปทำตัวเป็นเสี่ยบุญทุ่มแบบไอ้เฒ่าฉินล่ะ โดนหลอกสูบเงินไปตั้ง 45 ล้าน"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

ช่วงก่อนหน้านี้ มีเรื่องตลกในแวดวงไฮโซเซี่ยงไฮ้ ลูกเศรษฐีคนนึงโดนสาวนั่งดริ๊งก์หลอกสูบเงินไป 45 ล้านหยวน ตอนนั้นเขาก็เตือนแล้วนะว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดี แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมฟัง

หลายวันมานี้ อับอายจนไม่กล้าโผล่หน้าออกจากบ้านเลยล่ะ

"เสี่ยวหวังเอ๊ย ฉันมันคนเคยแต่งงานมาแล้ว อาบน้ำร้อนมาก่อน นายนั่นแหละที่ต้องระวังตัวให้ดี"

"นายไม่ต้องห่วง เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดกับฉันแน่นอน แล้วก็เตือนไว้ก่อนนะ อย่ามาเรียกฉันว่าเสี่ยวหวังอีก"

หวังเสี่ยวชงทำหน้าขึงขัง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าลู่เหลียงเพิ่งแพ้พนันเขา ถึงจะไม่ได้ลงเงินเดิมพัน แต่เขาก็ชนะอยู่วันยังค่ำ

เขาแสยะยิ้ม หยิบแว่นดำมาใส่ แล้วเดินไปที่บูธดีเจ สวมวิญญาณดีเจเที่ยงคืนประกาศลั่น "มาร์ตินี (Martini) ฟรีคนละแก้ว คุณลู่เหลียงเลี้ยงเอง!"

ลู่เหลียงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พิงระเบียงชั้นสอง ชูมือขึ้นตอบรับ "บิลมาเก็บที่ฉันเลย!"

เสียงโห่ร้องยินดีดังกระหึ่มไปทั่วผับ หนุ่มสาววัยรุ่นบนฟลอร์เต้นรำต่างพากันชูมือขึ้นและส่งเสียงกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น

...

วันรุ่งขึ้น ขณะที่ลู่เหลียงกำลังออกกำลังกายอยู่ที่ฟิตเนส จู่ๆ ก็มีสายเข้าจากเจนิซ ม่าน

เธอบอกว่าเพิ่งมาเซี่ยงไฮ้ได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยคุ้นทาง เลยอยากจะรบกวนให้ลู่เหลียงช่วยพาเที่ยวหน่อย

"วันนี้ผมมีธุระน่ะสิครับ"

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เจนิซ ม่าน รู้สึกผิดหวังนิดๆ กำลังจะวางสาย

แต่จู่ๆ ลู่เหลียงก็เปลี่ยนใจ "เอาแบบนี้ดีไหม คุณไปเดินดูรถเป็นเพื่อนผมก่อน แล้วตอนบ่ายๆ ผมค่อยพาคุณไปเที่ยว?"

ช่วงนี้เขาต้องไปงานเลี้ยงบ่อย ในฐานะพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย เขาคงขับรถตอนเมาไม่ได้

จะให้เรียกพนักงานขับรถรับจ้างหรือไหว้วานคนอื่นตลอดก็คงไม่ไหว ขนาดหวังเสี่ยวชงยังเตือนเลยว่าถึงเวลาต้องหาคนขับรถประจำตัวแล้ว

เพื่อความสะดวกในการจ้างคนขับรถ ลู่เหลียงก็เลยตัดสินใจจะซื้อรถเพิ่มอีกคัน

"ได้สิคะ ยินดีเลยค่ะ"

เจนิซ ม่าน ดีใจ รีบตอบตกลงทันที

"คุณพักอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปรับ"

พอรู้ที่อยู่ของเจนิซ ม่าน แล้ว ลู่เหลียงก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วขับรถออกไปรับ

เขาเจอเธอที่หน้าโรงแรมโฟร์ซีซันส์ (Four Seasons) เธอใส่ชุดเดรสยาวสีเขียวกับรองเท้าส้นเตี้ย ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวว่าเหมาะกับลุคสาววัยทำงานที่มีความภูมิฐานและดูเป็นผู้ใหญ่

เธอไม่ได้มากับใครเลย ยืนกางร่มกันแดดอยู่หน้าโรงแรมคนเดียว

"คุณเหวิน คุณดูไม่เหมือนดาราคนอื่นเลยนะ" ลู่เหลียงพูดติดตลก

ในความทรงจำของเขา เวลาดาราออกไปไหนมาไหน มักจะจัดเต็มทั้งเสื้อผ้าหน้าผม แถมยังมีผู้ติดตามคอยเดินล้อมหน้าล้อมหลังอย่างน้อยก็สามสี่คน

เจนิซ ม่าน ทำเสียงกระเง้ากระงอด "ฉันไม่ใช่ดาราดังอะไรหรอกค่ะ เป็นแค่นักแสดงโนเนมในวงการเท่านั้นเอง แล้วก็เรียกฉันว่าซานซานเถอะค่ะ"

"ตกลงครับ ซานซาน เดี๋ยวเราไปดูรถกันก่อนนะ แล้วตอนบ่ายผมจะพาคุณทัวร์เซี่ยงไฮ้ให้ทั่วเลย"

"คุณก็มีแลมโบกินีอยู่แล้วนี่คะ จะซื้อรถอะไรอีกเหรอ?" เจนิซ ม่าน สงสัย

เมื่อคืนพอกลับไป เธอก็ลองหาข้อมูลของลู่เหลียงดู ดูเหมือนเขาจะเป็นนักลงทุนรายใหญ่ที่ทรงอิทธิพลมาก

วีรกรรมสองครั้งที่โด่งดังในเน็ต ครั้งนึงทำกำไรไป 128 ล้านหยวน อีกครั้ง 70 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

อ่านแล้วใจเต้นรัว วงการการเงินนี่มันจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารชัดๆ

แถมลู่เหลียงยังมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ต่อให้ไปถึงฮ่องกง พวกขาใหญ่ก็ยังต้องให้ความเกรงใจ

ดังนั้น เช้านี้เธอถึงได้แต่งตัวสวยจัดเต็ม แล้วก็เป็นฝ่ายโทรชวนลู่เหลียงออกมาก่อน

"แลมโบกินีเอาไว้ขับเล่นๆ น่ะครับ ยังขาดรถผู้บริหารอยู่คันนึง เลยกะว่าจะไปดูเบนท์ลีย์ (Bentley) สักหน่อย"

ลู่เหลียงชอบเบนท์ลีย์มาตลอด โลโก้ตัว B ที่มีปีกสองข้าง มันให้ความรู้สึกถึงอิสระและการโบยบิน

"อิจฉาจังเลยค่ะ"

เจนิซ ม่าน ทำหน้าเศร้า ทำงานมาตั้งหลายปี เธอยังไม่มีปัญญาซื้อบ้านที่ฮ่องกงเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงรถเลย

แลมโบกินีเอาไว้ขับเล่นๆ ประโยคนี้ก็คงมีแต่คนรวยอย่างลู่เหลียงเท่านั้นแหละที่กล้าพูด

ลู่เหลียงยิ้มพลางพูดว่า "คุณแสดงเก่งนะ ขาดก็แค่โอกาสดีๆ สักครั้งสองครั้ง ถ้าดังเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็มีทุกอย่างเองแหละ"

"ดังก็หาว่าไม่มีเหตุผล ไม่ดังก็ไม่มีใครสนใจ การจะโด่งดังมันไม่ง่ายเลยนะคะ" เจนิซ ม่าน ถอนหายใจ ตัดพ้อตัวเองเบาๆ

"เดี๋ยวอีกสองสามวันผมจะลองไปถามเพื่อนๆ ดูนะ ว่ามีบทไหนที่เหมาะกับคุณบ้างหรือเปล่า"

ลู่เหลียงทำทีเป็นสงสาร เอามือวางบนบ่าของเจนิซ ม่าน แล้วหยิบทิชชู่มาซับน้ำตาให้

เธอไม่ได้ขัดขืน น้ำตาคลอเบ้า "พี่เหลียง พี่ดีกับฉันจังเลยค่ะ"

ลู่เหลียงปลอบโยนเสียงนุ่ม "อย่าเศร้าไปเลย ผมแค่ทนเห็นเพชรเม็ดงามต้องมาหมองหม่นไม่ได้น่ะ คุณมีอนาคตที่สดใสรออยู่ วันข้างหน้าคุณจะต้องได้ยืนอยู่บนเวทีที่ใหญ่กว่านี้ และกลายเป็นดวงดาวที่เจิดจรัสที่สุดแน่นอน"

"จะมีโอกาสนั้นจริงๆ เหรอคะ?" เจนิซ ม่าน พึมพำกับตัวเองเสียงเบา

"มีแน่นอน"

ลู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขายฝันไปคำโต

"ขอบคุณนะคะ พี่เหลียง ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะ"

เจนิซ ม่าน พยักหน้า ปรับอารมณ์แล้วส่งยิ้มให้ "เราไปดูรถให้พี่กันก่อนเถอะค่ะ"

เธอก็รู้แหละว่าลู่เหลียงกำลังขายฝัน แต่จะเอาอะไรจากใคร มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน โลกนี้มันก็ยุติธรรมดีนี่นา

เธอไม่ได้โง่นะ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เธอแค่อยากจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่า ลู่เหลียงมีศักยภาพพอที่จะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า

(จบตอน)