บทที่ 86 รายการเด็ด

"พูดได้ดีนี่"

ลู่เหลียงพยักหน้าชื่นชมและปรบมือให้

ในช่วงวิกฤตตลาดหุ้นแบบนี้ ถ้าอยากจะทำกำไร ก็ต้องหาเหตุผลมารองรับให้ได้ ซึ่งหุ้นเท่อลี่เอก็มีองค์ประกอบครบถ้วนที่จะเป็น 'หุ้นปั่น' ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

กลุ่มเวินโจวอยากจะเข้ามารับช่วงต่อ ก็ต้องแสดงความจริงใจ โดยปล่อยให้ลู่เหลียงทำกำไรไปก่อนรอบนึง เพื่อที่เขาจะได้ไม่เข้ามาป่วน

ถ้าลู่เหลียงไม่ยอมเปิดทางให้ เช้าวันจันทร์พวกเขาก็คงเทขายหุ้นที่กวาดซื้อมาในสัปดาห์นี้ทิ้งจนเกลี้ยง

การเข้าแล้วออกเร็วแบบนี้ อาจจะทำให้ขาดทุนไปบ้างสักสองสามล้าน แต่การทำธุรกิจก็ต้องมีได้มีเสีย มีลงทุนก็ต้องมีหวังผลกำไร

แต่ถ้าลู่เหลียงยอมเปิดทาง สัปดาห์หน้าลู่เหลียงก็เชิญเทขายหุ้นทำกำไรไปได้เลย กลุ่มเวินโจวพร้อมจะรับช่วงต่อ และสถาปนาตัวเองเป็นเจ้ามือคนใหม่ในราคาที่สูงขึ้น

ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าลู่เหลียงจะโลภไหม และพร้อมที่จะแบ่งปันผลประโยชน์จากการปั่นหุ้นรอบนี้ให้คนอื่นหรือเปล่า

เวิ่นเชายิ้มกริ่มอย่างถ่อมตัว "คุณลู่ครับ นี่ก็เป็นแค่ความคิดเห็นโง่ๆ ของผมเท่านั้นแหละครับ"

"เอาล่ะ นี่ก็ดึกแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เช้าวันจันทร์ค่อยมาทำงาน"

"คุณลู่ครับ ขอให้มีความสุขในวันหยุดสุดสัปดาห์นะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" เวิ่นเชาโค้งคำนับอย่างมีมารยาท

ลู่เหลียงยิ้มพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเก็บเอกสารและตราประทับบริษัทเข้าตู้เซฟ

ล็อกประตูห้องทำงาน แล้วเดินออกจากตึกไป

ตอนเที่ยง หลิวหมิงเซวียนโทรมาบอกว่าเย็นนี้จะเลี้ยงข้าว ดูเหมือนจะได้ฤกษ์แต่งงานแล้ว

พวกเขาไปกินที่ร้านอาหารหูหนานเจ้าประจำ สั่งกับข้าวมาสามสี่อย่าง พร้อมเบียร์อีกสี่ห้าขวด

"วันอาทิตย์อย่าลืมไปงานแต่งล่ะ จัดที่โรงแรมอินดิโก (Hotel Indigo) เป็นงานเลี้ยงตอนเที่ยงนะ"

หลิวหมิงเซวียนยิ้มแฉ่ง ยื่นการ์ดเชิญให้ เขาตั้งใจจะจัดงานสองรอบ รอบนึงที่เซี่ยงไฮ้ อีกรอบที่บ้านเกิด

เขาพูดด้วยความซาบซึ้งใจ "หลายปีมานี้ ใส่ซองช่วยงานชาวบ้านไปไม่ต่ำกว่าแปดสิบหรือร้อยงานแล้ว ถึงเวลาถอนทุนคืนสักที"

ถ้าจัดงานแค่ที่บ้านเกิด เพื่อนๆ ที่เซี่ยงไฮ้ส่วนใหญ่ก็คงไม่สะดวกไปร่วมงาน

จะรับซองอย่างเดียวโดยไม่เลี้ยงข้าวก็กระไรอยู่ เขาเลยปรึกษากับที่บ้าน ตัดสินใจจัดงานสองที่ไปเลย

ลู่เหลียงเปิดดูการ์ดเชิญ แล้วพูดติดตลก "ไหนเมื่อก่อนนายเคยบอกไงว่า ซองแดงพวกเนี้ย ให้ไปแล้วก็ไม่ได้หวังจะได้คืนหรอก?"

"ก็แหม แผนมันเปลี่ยนไปตามสถานการณ์นี่นา"

พอพูดถึงเรื่องงานแต่ง หลิวหมิงเซวียนคนซื่อก็เริ่มมีอาการเขินอาย "ฉันให้ลูกพี่ลูกน้องที่บ้านเกิดมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวน่ะ"

ลู่เหลียงมองทะลุความคิดของเขา "ที่บ้านเกิดฉันก็มีธรรมเนียมแบบนี้เหมือนกัน คนที่แต่งงานแล้วหรือหย่าร้างแล้ว เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวไม่ได้"

หลิวหมิงเซวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบพลางเกาหัว "เอาจริงๆ นะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้แต่งงานเร็วขนาดนี้"

"ออกมาใช้ชีวิต ก็ต้องชดใช้กรรมแหละน่า"

ลู่เหลียงพูดจาแทงใจดำอย่างไม่เกรงใจ

สำนวนที่ว่า 'กระต่ายไม่กินหญ้าใกล้รัง' มันมีเหตุผลของมันอยู่ จะไปเจ้าชู้ไก่แจ้ที่ไหนก็ไป แต่ถ้าขืนไปยุ่งกับคนรู้จักที่บ้านเกิดล่ะก็ ระวังจะโดนบุกมาบังคับแต่งงานถึงหน้าประตูบ้านเข้าสักวัน

หลิวหมิงเซวียนอึกอัก อยากจะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย "คนที่ชื่อลู่เหลียงในเน็ตน่ะ นายใช่ไหม?"

ลู่เหลียงพยักหน้ารับยิ้มๆ หลิวหมิงเซวียนกลืนน้ำลายเอื๊อก ถึงจะเดาได้อยู่แล้ว แต่พอเจ้าตัวยอมรับตรงๆ มันก็เป็นอีกความรู้สึกนึงเลย

จู่ๆ คำถามมากมายก็พรั่งพรูขึ้นมาในหัว แต่พออ้าปากพูด กลับกลายเป็นประโยคที่ว่า "ขอดูข้อความลับในเว่ยปั๋วหน่อยสิ มีสาวๆ ส่งรูปนู้ดมาให้เยอะจริงปะ?"

ลู่เหลียงล้วงมือถือออกมาส่งให้อย่างใจกว้าง "รูปนู้ดน่ะไม่ค่อยมีหรอก โดนระบบบล็อกไปหมดแล้ว แต่รูปเซ็กซี่ๆ น่ะเพียบ"

"โอ้โห คัพ B, A, G! นี่มันทอดสะพานให้ฟรีๆ ชัดๆ นายทนได้ไงวะเนี่ย?" หลิวหมิงเซวียนโวยวายด้วยความอิจฉา

ในที่สุดลู่เหลียงก็ใช้ชีวิตในแบบที่เขาอิจฉาที่สุด ทั้งรวย ทั้งดัง แถมยังมีสาวๆ วัยรุ่นหน้าตาจิ้มลิ้มมาคอยทอดสะพานให้ไม่ขาดสาย

ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม จงใจกระตุ้นต่อมอิจฉาของเพื่อนรักที่คบกันมานาน เขาเปิดหน้าโปรไฟล์เว่ยปั๋วของหลี่เสี่ยวเหมิงขึ้นมา "รู้จักปะ?"

เขาเคยหย่ามาแล้วครั้งนึง เลยไม่ค่อยให้ความสำคัญกับผู้หญิงเท่าไหร่นัก แม้แต่กับซูหว่านอวี้ เขาก็แค่ชอบความรู้สึกที่ได้อินเลิฟเฉยๆ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลี่ม่านลี่เลย ในฐานะเน็ตไอดอลที่เขาปั้นมากับมือ ความรู้สึกที่มีให้ก็เหมือนกำลังเล่นเกมเลี้ยงต้อยยังไงยังงั้น

เหมือนเป็นผลงานชิ้นโบแดง ที่เอาไว้อวดคนอื่นได้

"นายนี่มันเลวจริงๆ น้องเขาเพิ่งจะสิบแปดสิบเก้าเองนะเว้ย?" หลิวหมิงเซวียนตาโต แน่นอนว่าเขารู้จัก

ช่วงนี้แพนด้าเอนเตอร์เทนเมนต์ขยันทำผลงานสุดๆ ติดเทรนด์ฮิตทุกวัน แถมยังมีข่าวว่าจะทำรายการวาไรตี้ 'Goddess is Coming' อีกต่างหาก

หลี่เสี่ยวเหมิงในฐานะตัวท็อปสายความงามของแพลตฟอร์ม ก็กลายเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีข่าวลือซุบซิบกันหนาหูว่า เธอคือแฟนใหม่ของหวังเสี่ยวชง

"สิบเก้าแล้ว แต่ยังไม่เต็มปีบริบูรณ์"

"ไม่แดกล่ะ กลับไปนอนดีกว่า"

หลิวหมิงเซวียนรับสภาพไม่ไหว เตรียมจะเรียกเช็กบิลแล้วชิ่งหนี

ลู่เหลียงยิ้มกริ่มพลางรั้งไว้ "คืนนี้มีรายการเด็ดนะเว้ย นายจะไม่อยากไปจริงๆ เหรอ?"

หลิวหมิงเซวียนชะงักเท้า ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ฉันกำลังจะเป็นว่าที่เจ้าบ่าวแล้วนะ ปฏิญาณตนไว้แล้วว่าจะเป็นคนดี"

ลู่เหลียงถามกลับ "จดทะเบียนสมรสหรือยังล่ะ?"

"ก็กะจะไปจดวันจันทร์หน้านี่แหละ"

"งั้นก็แปลว่ายังไม่ได้จดไง"

ลู่เหลียงตีหน้าขรึม ยกนิ้วขึ้นมานับวันให้ดู "วันนี้วันศุกร์ พรุ่งนี้วันเสาร์ต้องไปซ้อมคิว มะรืนก็วันแต่งงาน วันถัดไปก็จดทะเบียน นายลองคิดดูสิว่าชีวิตอิสระของนายเหลืออีกกี่วัน?"

หลิวหมิงเซวียนเริ่มโอนอ่อนตาม สีหน้าเริ่มแปลกๆ "ประโยคนี้คุ้นๆ แฮะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย?"

ลู่เหลียงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ก็แหงล่ะสิ เมื่อสามปีก่อน หลิวหมิงเซวียนก็เป็นคนพูดประโยคนี้กับเขานี่แหละ

"มีรายการเด็ดจริงๆ อะ?" หลิวหมิงเซวียนเริ่มลังเล นึกย้อนไปตอนนั้น ก็เหมือนจะแค่ไปร้องคาราโอเกะกับนวดเท้าเองนี่หว่า

"เด็ดแน่นอน ขึ้นอยู่กับว่านายจะใจกล้าพอหรือเปล่า"

"งั้นก็ต้องยอมเสี่ยงตายเป็นเพื่อนแกสักหน่อยแล้วล่ะ"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

ช่วงสามทุ่มกว่า ที่เซอซานคลับ

หลิวหมิงเซวียนเดินขาสั่นพั่บๆ เกาะผนังออกมาจากห้องนวดแผนไทย สีหน้าเหยเกสุดๆ "นี่เหรอวะรายการเด็ดของแก?"

เมื่อก่อนเคยได้ยินแต่คำว่า 'ไข่สั่น' คืนนี้เพิ่งจะได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'ไข่แทบแตก' มันเป็นยังไง

"แค่โดนนวดนิดเดียวยังหมดสภาพขนาดนี้ นายควรจะดูแลตัวเองให้ดีๆ ได้แล้วนะ นี่รายการยังเด็ดไม่พออีกหรือไง?"

ลู่เหลียงทำหน้าหมั่นไส้ ลืมไปสนิทเลยว่าตอนที่ตัวเองมาครั้งแรก สภาพก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ เผลอๆ อาจจะโดนเฒ่าเมิ่งล้อว่า 'ธาตุไฟแตกซ่าน' ด้วยซ้ำ

"มันได้ผลจริงปะวะ?" หลิวหมิงเซวียนลูบเอวปอยๆ

"ก็พอได้ผลอยู่นะ"

"งั้นเดี๋ยวฉันไปนวดเพิ่มอีกคอร์สดีกว่า"

หลิวหมิงเซวียนเริ่มติดใจ เพื่อความสุขในชีวิตคู่ระยะยาว ความเจ็บปวดแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม "หมดสภาพแล้วเหรอ?"

"พูดบ้าอะไร ฉันฟิตปั๋งเว้ย"

"เอาไว้วันหลังเถอะ รีบร้อนไปเดี๋ยวจะไม่ได้เรื่องเอา"

ตอนสี่ทุ่ม หลิวหมิงเซวียนเตรียมตัวจะกลับ

ว่าที่เจ้าสาวของเขาก็ค่อนข้างขี้หึงซะด้วย กะเวลาป่านนี้น่าจะโทรมาเช็กชื่อแล้วล่ะ

ลู่เหลียงยิ้ม ไม่ได้รั้งไว้ เขาเรียกผู้จัดการแผนกต้อนรับของคลับ ให้จัดรถไปส่งหลิวหมิงเซวียนที่บ้าน

คนโสดหรือคนที่ยังไม่อยากแต่งงาน ก็มีชีวิตอิสระร้อยแปดพันเก้า แต่ในเมื่อตัดสินใจจะใช้ชีวิตคู่แล้ว ก็ต้องรู้จักประนีประนอม

ในฐานะเพื่อน เขาคงไม่อยากเห็นหลิวหมิงเซวียนต้องมาทะเลาะกับแฟน เพียงเพราะกลับบ้านดึกหรอก

แต่สำหรับคืนวันศุกร์ตอนสี่ทุ่ม ชีวิตยามค่ำคืนของเซี่ยงไฮ้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง เขาไม่มีอารมณ์จะกลับไปนอนหรอก

ลู่เหลียงก็เลยต่อสายหาลูกพี่หวัง พอรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังปาร์ตี้อยู่ที่ผับ ก็ตัดสินใจจะแวะไปแจมด้วย

เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยชอบการเต้นในผับ แต่พอมาคิดดูดีๆ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก แต่ไม่มีปัญญาจะไปชอบต่างหากล่ะ

ผับเป็นสถานที่ที่แสดงออกถึงความต้องการเงินและกามารมณ์อย่างชัดเจนที่สุด คนไม่มีเงิน แถมยังไม่กล้าลดตัวลงไปคอยเอาใจใคร ก็ย่อมกลายเป็นคนไร้ตัวตนถูกมองข้ามไปโดยปริยาย

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เขามีทั้งเงินทั้งชื่อเสียง มีสาวสวยตั้งมากมายต่อคิวรอเอาใจ เพื่อแลกกับรอยยิ้มของเขา

บางครั้งการได้ขยับแข้งขยับขา กระตุ้นอะดรีนาลีนให้สูบฉีดบ้าง ก็ถือเป็นการผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจที่ดีเหมือนกัน

ช่วงเที่ยงคืน ที่ผับ TAX

เสียงเบสกระหึ่มดังก้องกังวาน ผู้คนหลากหลายสไตล์พากันวาดลวดลายเต้นรำอย่างสุดเหวี่ยงบนฟลอร์เต้นรำภายใต้แสงไฟนีออนสาดส่อง เพื่อปลดปล่อยอารมณ์และความเครียด ยิ่งจังหวะดนตรีเร้าใจมากเท่าไหร่ ท่าเต้นของพวกเขาก็ยิ่งร้อนแรงและดุดันมากขึ้นเท่านั้น

จู่ๆ หวังเสี่ยวชงก็ดึงแขนลู่เหลียง แล้วพยักพเยิดหน้าไปทางฟลอร์เต้นรำ มีผู้หญิงใส่แมสก์คนหนึ่งกำลังเต้นอยู่ รูปร่างของเธอสวยงาม ส่วนโค้งส่วนเว้าชัดเจนสะดุดตา

"แฟนเก่านายเหรอ?" ลู่เหลียงยิ้มพลางถาม แล้วมองตามไป รูปร่างดีจริงๆ ด้วย สัดส่วนเป๊ะปังสุดๆ

"ไม่ใช่ ไม่คุ้นหน้าเลย แต่ฉันมั่นใจว่ายัยนั่นเป็นดาราแน่ๆ" หวังเสี่ยวชงพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

"ไฟก็มืด แถมยังใส่แมสก์อีก นายไปเอาความมั่นใจมาจากไหนวะเนี่ย?" ลู่เหลียงทำหน้าไม่เชื่อ

หวังเสี่ยวชงเหมือนได้ทีขี่แพะไล่ ยิ้มกริ่มแล้วถามกลับ "ลองทายดูสิว่าฉันจะบอกนายไหม?"

"เล่นทายใจเป็นเด็กๆ ไปได้"

ลู่เหลียงถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้ แล้วถือแก้วเหล้าเดินตรงเข้าไปหาสาวคนนั้น "สวัสดีครับ ขอทำความรู้จักหน่อยได้ไหมครับ?"

"ขอโทษทีนะคะ ฉันไม่รู้จักคุณ"

น้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูเย็นชา สำเนียงติดจะออกไปทางกวางตุ้งนิดๆ

"คนฮ่องกงเหรอ? คนกันเองนี่นา" ลู่เหลียงพูดภาษากวางตุ้งแบบงูๆ ปลาๆ

หญิงสาวยิ้มตาหยี โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวดูน่ารักมาก "คุณพูดไม่ชัดเลยนะคะ"

"ฟังออก แต่พูดไม่ค่อยเป็นน่ะสิ เพื่อนผมมันพนันว่าคุณเป็นดารา แต่ผมเดาว่าไม่ใช่หรอก"

ลู่เหลียงหันไปมองที่ชั้นสอง เห็นหวังเสี่ยวชงกำลังเกาะระเบียง ชูแก้วเหล้าส่งยิ้มกริ่มมาให้ หญิงสาวทำหน้าแปลกใจ "งั้นคุณก็ทายผิดแล้วล่ะค่ะ"

"คุยกันตรงนี้คนเยอะไปหน่อย แถมเสียงก็ดังด้วย ไปดื่มเหล้ากันข้างบนเถอะครับ จะได้ให้ผมยอมรับความพ่ายแพ้แบบไม่มีข้อกังขาด้วย"

ลู่เหลียงอยากรู้จริงๆ ว่าขนาดเขามายืนใกล้ๆ ยังมองไม่ออกเลยว่าเป็นดาราคนไหน แล้วไอ้ลูกพี่หวังมันดูออกได้ยังไงวะ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองหวังเสี่ยวชงอีกครั้ง แล้วพยักหน้ายิ้มๆ "ได้สิคะ"

ทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดข้างฟลอร์เต้นรำตรงไปยังห้องวีไอพีบนชั้นสอง

ลูกพี่หวังขยิบตาหลิ่วตา ราวกับจะบอกว่า 'นายนี่มันร้ายไม่เบานะเนี่ย'

ลู่เหลียงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เขามองออกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เต็มใจจะทุ่มเทและมีความทะเยอทะยานสูง

การที่เธอยอมขึ้นมากับเขา ก็เพราะเห็นแก่หน้าลูกพี่หวังนั่นแหละ

เขาชอบผู้หญิงแบบนี้นะ

เพราะอะไรที่ลูกพี่หวังให้เธอได้ เขาก็ให้เธอได้เหมือนกัน

(จบตอน)